Była żona chce zamieszkać blisko nas ? co myśleć ? - Netkobiety.pl

Myślę, że nie powinnaś się obawiać, ale jaki jest sens przeprowadzki w inne miejsce, skoro nic się nie zmieni.
Poza tym macie tu znajomych gdzie mieszkacie, nie widzę sensu.

Wydaje mi się że skoro pokochałaś (z wzajemnością) rozwodnika z dziećmi to nie powinnaś mieć z tym problemu. Sama piszesz że jego była znalazła sobie faceta to tym bardziej pomysł by dzieci były blisko obojga rodziców jest bardzo dobry.
Pozdrawiam Iza

Zgadzam się, że dzieci powinny mieć blisko do obojga rodziców, ale warto też spojrzeć na to z ich perspektywy. Przeprowadzka dla dzieci to zawsze duża zmiana – nowa szkoła, nowe otoczenie, brak znajomych – to może być trudne. Obawiam się, że w tym przypadku bardziej chodzi o decyzję dorosłych niż o rzeczywiste dobro dzieci. Poza tym, jeśli zależałoby jej tylko na ułatwieniu kontaktu, mogłaby zamieszkać w sąsiedniej miejscowości czy gdzieś bliżej, ale ściąganie się do tego samego miejsca rodzi u mnie pewien dyskomfort. No co to za durny pomysł, żeby była żona przeprowadzała się do miejsca gdzie mieszka jej były mąż ? Czy dla ciebie to normalne ? Kiedy niby się z takim czymś spotkałaś ?

Moja znajoma tak ma, wyszła za mąż za rozwodnika z 1 dzieckiem.
Mieszkają od siebie kilka ulic, można dojść w kilka minut na piechotę.
Z jednej strony jej to odpowiada bo on każdej nocy jest w domu, nie musi marnować czasu na podróż.
Z drugiej strony jest to męczące bo dziecko prawie codziennie przychodzi, potrzebuje pomocy w odrabianiu lekcji albo tak po prostu pogadać z ojcem, coś porobić razem. Albo gdzieś ją podwieźć bo matka nie ma auta.
Znajoma musi gotować dodatkową porcję na obiad czy kolację.
Aż tak bardzo to znajomej nie przeszkadza bo dziewczyna, już licealistka jest miła, ułożona.
Jednak zabiera jej sporo czasu, który ona i jej mąż mogliby spędzić razem.

Z tym, że to chyba nie wyszłoby wam na dobre to odcięcie. Wyszedłby następny problem wyobcowania w nowym środowisku.
Nie wiem dlaczego twój partner źle się czuje w tym środowisku ale ważne jest jak ty się czujesz, bo jeśli tu się czujesz dobrze ,a w nowym miejscu będziesz się czuła źle…pomyśl o osobie.
Przemyślcie tak, żeby to dla was obydwojga było dobrze. Wiąże to się zmianą ze pracy, a nikt nie powiedział że w nowym miejscu będzie super.
Dlatego to będzie większy problem niż to, że ex będzie mieszkała blisko.

No faktycznie zmiana szkoły dzieciom, kombinowanie z przeprowadzkami nie ma sensu. Tym bardziej przekonaj partnera do pozostania w tej miejscowości w której mieszkacie nawet dla dobra dzieci, masz argument.
A obecnie w jakiej odległości od siebie mieszkacie?

Mialam to samo napisac. Nie wiem co to za brednie autorki o nowym poczatku, nowe poczatki to z bezdzietnym kawalerem.

Rozumiem, co masz na myśli. Nowy początek z kimś, kto ma dzieci, rzeczywiście różni się od relacji z kimś, kto zaczyna "od zera". Ale związek nie oznacza, że muszę bezkrytycznie akceptować każdą sytuację.

Nie chodzi o to, że chcę wymazać jego przeszłość, tylko o to, żebyśmy mieli przestrzeń na rozwój naszej relacji bez dodatkowego zamieszania. Kiedy słyszę o planach jego eks, które w pewnym sensie wpłyną na nasze życie, zaczynam się zastanawiać, czy rzeczywiście chodzi o dobro dzieci, czy może jednak o coś więcej.

Dzięki za Twoje uwagi. Rozumiem, że przeprowadzka to spore wyzwanie i wiąże się z ryzykiem wyobcowania w nowym miejscu. Sama mam tu znajomych, swoje życie, a zmiana otoczenia to trochę krok w nieznane. Ta decyzja wyszła bardziej od mojego partnera – on chciał się odciąć od dawnego środowiska, bo podobno źle się tu czuje.

Zastanawia mnie jednak, czy w nowym miejscu naprawdę będzie "lepiej". Jeśli dodatkowo jego eks sprowadzi się tuż obok, to zamiast upragnionego nowego startu, będziemy mieli stare historie w nowym otoczeniu. A wiadomo, że kiedy dzieci są blisko, to łatwiej im wpadać z każdym drobiazgiem – a to lekcje, a to jakaś pomoc, a to "bo mama nie może". Niby nic, ale takie drobiazgi potrafią się nawarstwiać.

Masz rację, że muszę pomyśleć o sobie, bo jeśli zmienię całe swoje życie, a w zamian dostanę chaos i codzienne "mamo, pomóż" (chociaż oficjalnie mamą nie jestem), to nie wiem, czy będzie mi to odpowiadać.

To lepiej porozmwiac z nia o tym, bo sie moze skonczyc tak, ze dzieci bedac w tej samej miejscowosci beda spedzac w ojca duzo wiecej czasu. Moze ona ma zamysl zmiany systemu opieki, nie dowiesz sie jak sie nie zapytacie. Nie wiem jaka tam dynamika panuje, czy razem rozmawiacie o tych rzeczach, czy tylko on. Niech z nia pogada dlaczego akurat tam. Jest jeszcze opcja, ze oni juz to maja przegadane, on nie ma nie przeciwko tak nprawde a ty nie jestes poinformowana.
A spedzanie razem weekendow, swiat i urlopow nie bardzo ma porownanie do spedzania czasu w tygodniu gdzie jest najwiecej roboty.

Często, gdy rozwód odbywa się we względnej zgodzie, to nie następuje ''pełne'' rozstanie między małżonkami. Posiadanie wspólnych dzieci bardzo temu sprzyja.
Po prostu jedna relacja zamienia się w inną - może nie tak bliską, może nie seksualną, ale wciąż silną.

A potem się robią takie niejasne trójkąty, jak tutaj się szykuje.

Oddzielna kwestia - to mityczne dobro dzieci. Gdzie jak gdzie, ale na tym forum trudno nie zauważyć jak często matki wycierają sobie usta dobrem dzieci, grając o swoje. Dyżurna porada tego forum: ''zabezpiecz siebie i dzieci'' to już w zasadzie mem, który w praktyce oznacza: ''możesz odwalić każdy sukizm i wytłumaczyć, że robisz to dla dzieci''.

A ja Ciebie Autorko poniekąd rozumiem.

Mój mąż też ma potomstwo z poprzedniego małżeństwa.
Pod płaszczykiem "dobra dzieci" odwalane były z jej strony najprzeróżniejsze akcje. Nawet te najbardziej idiotyczne, jakie można sobie wymyśleć.
Co zabawne, zaczęła myśleć o dzieciakach w momencie, gdy pojawiłam się ja. Wcześniej nie widziała potrzeby kontaktu z ojcem dzieci po kilka razy dziennie , a byli już rozwiedzeni

Krwi to trochę napsuło, ale udało się Panią ex usadzić na tyłku bez szkody dla dzieciaków.

Po pierwsze, powinnaś przeprowadzić konkret rozmowę z partnerem.
Jeśli on cieszy się z takiego obrotu spraw, bo będzie mógł dzieci widzieć częściej, to jednak trzeba będzie omówić jakieś rozsądne zasady tego "widzenia", bo jak sama mówisz, od czasu do czasu dobrze by było, żebyście mieli czas tylko dla siebie.
Jeśli niepokoją Cię intencje samej byłej, to też musisz przeprowadzić rozmowę z partnerem.
Nie możesz jego byłej żonie zabronić przeprowadzenia się w wasze okolice, bo to obca osoba, na którą nie masz wpływu. Masz wpływ na to jak się do tego ustosunkuje Twój partner.
Niestety związki z ludźmi z dziećmi bywają trudne właśnie dlatego, że z miłości do dzieci i poczucia winy wobec nich ludzie często wikłają się w niejasne sytuacje, utrudniając sobie budowanie nowych związków.
Pogadaj z partnerem i daj znać co ustaliliście.

To jest świetny pomysł - za jednym zamachem pokażesz się mężowi jako zazdrosna wariatka, postawisz w kontrze do jego dzieci i od razu uczulisz, aby lepiej maskował ewentualne skłonności ku byłej żonie - jeśli takie posiada.

Więcej takich rad!

Jasne, rozmowa z nią pewnie mogłaby coś wyjaśnić, ale to nie ja powinnam dopytywać, tylko mój partner. Poza tym, nie oszukujmy się – gdyby jej naprawdę chodziło tylko o wygodę dzieci, to nie musiałaby się przeprowadzać do tej samej miejscowości co my. Wystarczyłoby bliżej. A jeśli chodzi o "zmianę systemu opieki" – to byłoby dość sprytne posunięcie. W końcu ojciec już teraz poświęca dzieciom mnóstwo czasu, płaci alimenty, a teraz jeszcze powoli zaczyna wyglądać na to, że były żonie po prostu wygodnie jest przerzucać na niego coraz więcej obowiązków.

No i to jest sedno – "pełne" rozstanie to rzadkość, a szczególnie gdy ktoś lubi trzymać furtkę uchyloną. A co do "dobra dzieci" – to rzeczywiście, wygodne hasło, którym można uzasadnić wszystko. Najwyraźniej wygodniej jest przeprowadzić się 100 km i zbliżyć do byłego męża niż po prostu wziąć na siebie więcej obowiązków. Ale pewnie to tylko przypadek.

Ooo, widzę, że nie jestem jedyna z takimi doświadczeniami. Faktycznie, „dobro dzieci” nagle robi się wyjątkowo istotne, gdy pojawia się nowa kobieta w życiu byłego. Ciekawe, jak to działa… Może to jakiś instynkt, który budzi się, gdy facet zaczyna układać sobie życie na nowo?

Masz rację – rozmowa z partnerem to podstawa. Nie mam wpływu na to, co zrobi jego eks, ale mam wpływ na swoje granice i to, jak będzie wyglądać moje życie. Bo to, że dzieci są częścią układu, to wiadomo – ale nie oznacza to, że muszę przyjmować każdą fanaberię ich matki bez mrugnięcia okiem.

Oczywiście, najlepiej siedzieć cicho i udawać, że nic się nie dzieje, żeby tylko „nie wyjść na zazdrosną wariatkę”. A potem nagle człowiek budzi się w sytuacji, gdzie nie wiadomo, kto właściwie z kim tworzy rodzinę.

Taaak.. Pani mama ewidentnie się uaktywniła, jak się pojawiłam.
Potrafiła dzwonić z pierdołą o 24:00 , naprawdę pierdołą.

Pomijam, że dzieciaki miały spore braki w nauce i to ja siedziałam z nimi nad lekcjami. Poświęciłam im sporo czasu, więc to nie tak, że nie akcepuję dzieciaków.

u nas generalnie wyszło, że Pani mama była lekko zazdrosna i miała nawet chęć na powrót, więc każdym możliwym sposobem utrudniała nam życie.
Nawet, gdy dzieciaki były u nas telefony były bez końca.

Oczywiście, nie musi być tak u Ciebie, wiadomo.

No jest to bardzo dziwne że ona nagle chce się przeprowadzić w to samo miejsce. W takim razie nie ma sensu żebyście w ogóle się wyprowadzali.

A dla tych którzy mówią że skoro się z nią rozwiódł to znaczy że między nimi wszystko skończone. Kiedyś opisywałam tutaj swój związek z rozwodnikiem z 2 dzieci. I to on chciał zamieszkać blisko niej, "bo dzieci". Mimo że ogólnie jej już nie kochał, a wręcz nienawidził (tak mówił). Suma summarum po jakimś czasie wrócili do siebie. Nie mówię że tak będzie w przypadku autorki, absolutnie tak nie uważam. Ale nie można zakładać że takie sytuacje się nie zdarzają.

To może być taka sytuacja, że ex żonę naciska jej partner, żeby zrzuciła więcej obowiązków na ojca dzieci, wtedy on będzie miał więcej czasu z nią bez dzieci.

Nie jest powiedziane czy ona nie planuje zmienić opieki na naprzemienną, skoro będą blisko mieszkać.
Na to też musisz być przygotowana.
Choć w sumie jak będzie mieszkała blisko to może otrzymywać pełne alimenty i będą miały i tak prawie opiekę naprzemienną.

W sumie to nie można jej się dziwić bo miałaby też gdzie podrzucić dzieci w razie jakiegoś wyjazdu, choroby, czyli w różnych sytuacjach.
Dlatego musisz być świadoma na co się piszesz.

"Najlepiej" wszystko zrzucić na ramiona matki: obiady w tygodniu, codzienne odrabianie lekcji, gotowanie codziennych obiadów, wożenie na dodatkowe zajęcia, wycieranie smarków w chorobie. "Tatuś" weźmie dwa razy w miesiącu na weekend, zapłaci alimenty i ma z głowy.
Ja rozumiem, że nie jesteś na to gotowa, jedyna rada albo rozmawiać z partnerem i przekonac go, że to on jest ojcem i on się dodatkowo dziecmi w tgudoniu będzie zajmował, ty się na to nie piszesz, albo się rozstać i szukac kogos podobnego stanem cywilnym.

Tylko Ty nie rozumiesz, że to jest kwestia pomiędzy Twoim facetem a jego byłą żoną. Jeżeli będziesz - jak piszesz - ''siedzieć cicho'' i faktycznie udawać, że Cię to nie obchodzi, to masz szansę zaobserwować jego faktyczne zdanie w tej kwestii i podejście do sprawy. A jak wyskoczysz ze swoimi ''rozmowami'' włażąc między wódkę a zakąskę, to on po prostu będzie ostrożniejszy względem Ciebie.
Na tym polega Twój problem - myślisz, że możesz być stroną w tej sprawie i w niej decydować. Otóż nie możesz. Jedyne co możesz, to zgodzić się na sytuację którą on zaaranżuje, albo podziękować za współpracę.
W takim razie, lepiej widzieć sytuację jasno - taką jaka jest - czyli kto z kim tworzy rodzinę. A jak się zaczniesz rzucać, to na własne życzenie, zostaniesz odizolowana od faktów, których on nie chce Ci pokazać.
Tyle.

Chcenie to jedno, a możliwości, to drugie.

Mam nadzieję, że była żona wystąpi o opiekę naprzemienną. Niech kobieta też ma coś z życia. Pora zeby tatuś zajął się dziecmi w takiej samej proporcji jak mama

Podejrzewam ze to To byl Twoj pomysl z wyprowadzką do innego innego miasta i sądziłaś, że zacznienie zycie bez jego przeszlosci i na alimentach sie skończy. A tu psikus bo jak sama napisalas Twoj partner sam zaproponowal bylej zonie by sie przeprowadzila blizej. Takze nie wiem po co ten wątek skoro on tego chce by byla zona i dzieci byly obok niego

Nie, to nie jest oczywiste.
Bo przeważnie pomysł jest taki, że dzieci - owszem - dostaną jakąś ściśle określoną pulę czasu i uwagi, a czas pozostały będzie zarezerwowany dla 'nowej' rodziny.

Niestety (albo stety) taki myk jest możliwy tylko w skrajnych patologiach, gdzie kontakty z dziećmi są reglamentowane przez sąd, a ze względu na konfliktowość byłych małżonków, nie ma możliwości faktycznie wspólnego zajmowania się dziećmi.

Osobna kwestia, że byłym żonom często gęsto odpala się pies ogrodnika i celowo starają się zaangażować uwagę exa jakimiś wydumanymi problemami tylko po to by odciągnąć go od nowej partnerki.

No właśnie, tytuł wątku sugeruje coś innego, a to zmienia postać rzeczy.

Co prawda to prawda

Ech, dlatego jak ktoś ma dzieci, a bierze sobie kobietę bez dzieci za nową towarzyszkę życia, to prosi się o kłopoty.
Znajomy wdowiec, który wychowuje 3 dzieci sam, naprawdę świetny facet, ciągle miał problemy z takimi Paniami w zwiazkach
Zamiast go wesprzeć, wchodziły w rolę 4 dziecka z muchami w nosie.
Ostatnio stwierdził że ma to gdzieś i odczeka aż dzieciaki wyjdą z domu, by układać sobie życie w spokoju.
Nie wiem, pewnie są takie przypadki gdy żoną wchodzi w rolę psa ogrodnika, ale chyba nie jest to reguła.
Widzę że przekonanie w narodzie, że po rozwodzie istnieje samotna matka z dziećmi i jakiś wolny Pan jest mocne

Deprecjonowanie tego ''przelewu'' jest mocno słabe... Codzienne doglądanie dziecka nie jest ani lepsze, ani gorsze od jego utrzymywania materialnego. Jest innym rodzajem opieki po prostu.

Ale ja nigdzie nie napisałam, że przelew jest gorszy, czy że nie jest formą opieki:)
Napisałam natomiast, że jest prościej przelać pieniądze, niż zajmować się dziećmi przez większość czasu. To chyba jest jasne jak słońce, no nie?
Bo opieka nad dzieckiem to nie jest tylko jego "oglądanie" - to są wizyty u lekarza, zajmowanie się dzieckiem jak jest chore, wychowywanie go i przyuczanie do dorosłego życia, pilnowanie, żeby odrobiło lekcje, wożenie na zajęcia dodatkowe, odbieranie od kolegów/koleżanek, podawanie jedzenia, pranie, sprzątanie, itp.
Zgodzisz się, że wymaga to więcej wysiłku i zabiera więcej czasu?
W rzeczywistości dla dzieci jest najlepiej jak mają oboje rodziców do swojej dyspozycji w miarę po równo. Jestem pewna, że dziecko wolałoby spędzić więcej czasu z ojcem, niż same weekendy i wakacje.

Dopowiadasz sobie
Nie napisałam, że zarabianie pieniędzy jest mniejszym lub gorszym wysiłkiem.
Napisałam, że alimenty nie są wysiłkiem równoznacznym z fizyczna opieką nad dzieckiem. Są wkładem w ponoszenie kosztów utrzymania dziecka.
Spytaj się dzieci, czy wolą dostawać alimenty, czy widzieć ojca na co dzień, moc z nim rozmawiać, przebywać i wchodzić w interakcje.
Nie spotkałam się na tym forum z taką retoryką, że zajmowanie się domem jest czymś heroicznym, a praca czymś głupim, a tym bardziej ja takiej nie promuję, więc nie bardzo wiem z czym próbujesz dyskutować.
Zresztą, powtórzę - opieka nad dzieckiem, to nie tylko pranie i gotowanie. To szereg wysiłków, interakcji, codziennych czynności, które musisz wykonywać 24/7, z pracy jednak po 8 godzinach wyjdziesz. W pracy możesz wziąć urlop i chorobowe, od dziecka nie bardzo.
Co nie znaczy, że praca jest gorsza, jest inna i nie wymaga uwagi i skupienia non stop.
Uważam, że praca zarobkowa jest bardzo ważna i potrzebna, ponieważ życie kosztuje pieniądze.
A płacenie alimentów, mimo, że bardzo ważne i potrzebne nie zastępuje udziału rodzica w wychowaniu dziecka, czyli jego obecności i dostępności przez większość czasu.
Nie próbuje tutaj wartościować tych wysiłków, ale nie stawiam między nimi znaku równości.