.

zamiast go szantażować wyprowadzką, to z nim usiądź i porozmawiaj. Piszesz, że go kochasz, więc tak naprawdę dobrze wiesz, że nie masz zamiaru się wyprowadzać. No chyba, że zadecydowałaś skończyć tę relację to się wyprowadź.

Ustal, że np. będziecie jeździć do jego rodziców raz w miesiącu.  Tak samo wakacje. Nawet jakby jego rodzice mieli jechać do tego samego miasta to wy wybieracie się w innym terminie.

Ustalcie grafik i się go trzymajcie.

ps. czy on jest jedynakiem?

Nie jest, ma młodszego brata… A jedynakiem jestem ja

No okej, lecą. Dowiedziałaś się o tym i...? Chłopak Ci to jakoś wytłumaczył?

Dowiedziałam o tym zupełnie przypadkiem, że lecą z nami. Planowali gdzieś zupełnie indziej, a ostatecznie wybrali to samo co my - może przypadek… Tak czy siak, dowiedziałam się pośrednio o tym - rozmawiał sobie z tatą, a ja usłyszałam o tym i się spytałam, o co chodzi. Byłam zdziwiona, i to tak konkretnie. To są spoko ludzie, można z nimi pogadać pośmiać się, ale hejjjj…no nie wiem czy to tak powinno wyglądać. Mój facet powiedział mi że to nie jest nic złego, że wybrali taki termin ze względu na ich wspólna prace.. itd… Usprawiedliwiał ich. Starałam się w jakiś sposób to zrozumieć „w sumie to nic takiego”. Ale od tamtej pory, zaczęłam baczniej obserwować ich wpływ na nasz związek

Nie wiem czy uda Ci się go zmienić. To bardzo trudne jeśli się jest taki blisko z rodziną. Mam taki przykład w moim poprzednim związku ale sama mam tak w rodzinie. Jak nie przyjadę na weekend to moja mama wydzwania załamana, co się stało. Mam wyrzuty sumienia i często mnie to łamie i rezygnuje ze swoich planów żeby spędzić czas z rodzina. To bardzo ciężkie, trzeba mega dużo samozaparcia żeby się odciąć/ ograniczyć wizyty.

W dodatku Twoj chlopak uwielbia z nimi spędzać czas a to podwójna trudność.
Musicie być bardzo stanowczy i konsekwentni jeśli chcecie się nie tyle odciąć, co odzwyczaić siebie i rodzinę. Ale mi się wydaje, ze jemu będzie ciężko.

I to nie jest tak, ze woli z nimi spędzać czas. Chce spędzać czas i z Tobą i z nimi. Ma wyrzuty sumienia pewnie kiedy nie może z nimi być. To bardzo obciążające, tego nie da ot tak. Ciebie rozumem też, bo też przechodzilam to z Twojej strony.

Gdyby mnie mąż postawił przed faktem dokonanym że jego rodzice lecą z nami na wakacje to by sam poleciał. Autorko on jest zrośnięty pępowiną z rodzicami a ty jesteś tam na doczepkę. Jeśli zaczniesz się bardziej stawiać, robić problemy, ograniczać wasze weekendy u jego rodziców to staniesz się u nich wrogiem nr 1. Teraz jesteś jeszcze grzeczna to Cię tolerują, próbują ułożyć "pod siebie". Twój chłopak może i chce dobrze i naprawdę Cię kocha ale jeśli nie zmieni zachowania to nie wroze wam przyszłości.

Sorry ale te wakacje "przypadkiem" razem dosłownie mnie rozwaliły...

To nie jest nic takiego. Umawialiście się na wakacje we dwoje, po czym, jak rozumiem, teściowie postanowili jechać tam, gdzie wy i poinformowali o tym Twojego chłopaka. To był ten moment, w którym on - niezależnie od relacji między nimi - powinien zwrócić uwagę rodzicom, że nie jedzie tam sam, tylko z Tobą, że oni nie mogą narzucać Wam, z kim spędzicie wakacje - a dokładnie to zrobili, bez żadnej konsultacji z Tobą narzucili Ci swoją obecność. No chyba że zamierzają tam jechać jako obcy ludzie, a widzieć się będziecie tylko w samolocie - wtedy spoko, ale patrząc na ich relacje, szczerze w to wątpię.

Druga rzecz - to, jak traktuje Cię Twój chłopak. Nie uznał nawet za stosowne powiedzieć Ci o tym od razu, dowiedziałaś się przypadkiem, a on nie widzi nic złego w tym, że rodzice doklejają się wam do wakacji. Przecież to multum czerwonych lampek! Bo przecież trzeba nie mieć za grosz wyczucia, żeby wpychać się "zakochanej parze" na wakacyjny wyjazd, ale też - co trzeba mieć w głowie, żeby takie zachowanie rodziców nie raziło? Do tego to nawet nie tak, że Twoje zdanie w tej kwestii się nie liczy; on nawet nie pomyślał/nie obchodziło go, że w ogóle możesz mieć jakiekolwiek zdanie na temat własnych wakacji.

Co ja bym zrobiła? Pogadałabym z chłopakiem. Zapytałabym, dlaczego ktoś za mnie ma decydować o tym, z kim spędzę wakacje, i czy uważa, że to w porządku. Powiedziałabym, że umawialiśmy się na wakacje we dwoje i że tego właśnie oczekuję. Gdybym wiedziała, że nie ma na to szans, zrezygnowałabym z wyjazdu albo wzięła sobie jakąś koleżankę czy kogoś tam - w zależności od tego, na co miałabym ochotę. Żeby od początku było jasne, że na pewne rzeczy się nie zgadzam i że tych rzeczy mi się "nie wciśnie"*. Do teściów na weekendy też jeździłabym tylko wtedy, kiedy naprawdę miałabym ochotę, przy czym powiedziałabym wprost, że nie mam nic przeciwko temu, że tam pojedzie, ale że oczekuję też czasu z własnym partnerem. I tyle, reszta należy do niego.

*Może się mylę, bo to w końcu tylko kilka postów, ale chłopak sprawia wrażenie takiego trochę rozmemłanego, zrobić po swojemu, przeczekać/odłożyć fochy w czasie, żadnych konkretów, żadnych konfrontacji, byle mieć święty spokój - i jeśli mam rację, to on na wszystko powie, że nic takiego, że autorka przesadza, wszystko też obieca, a potem i tak zrobi swoje, licząc, że jakoś to się ułoży. Dlatego od samego początku nie machnęłabym ręką na nic, bo im dłużej autorka będzie się na wszystko godzić, tym trudniej będzie jej później coś zmienić - bo on się przyzwyczai, że ona pomarudzi, pogdera, ale ostatecznie na wakacje pojedzie z teściami, na weekend do teściów skoczy... To po co się przejmować.

To nie chodzi o to że nie potrafię zagospodarować sobie czasu, bo zawsze jest co robić Mój facet ciężko pracuje fizycznie i w tygodniu często wraca padnięty. Dlatego zależy mi na tym, aby chociaż w taki sposób być z nim. Ostatnio dużo imprez rodzinnych się nałożyło, dlatego tez nie chciałam robić jakiś akcji. Ale od jakiegoś czasu, rozmawiam z nim otwarcie o tym, co czuje i czego od niego oczekuje i żeby tez mnie w tym zrozumiał