Niby taki bliski, a nie wiem o nim podstawowych rzeczy.

Dlaczego wszystko między nami działa na zasadzie wzajemności, a to akurat nie? Niepokoję się tym.

Skoro sie niepokoisz, to zamiast pisać o tym na forum,powiedz mu to wprost.
Jeżeli nie będzie miedzy wam komunikacji, to i tak to upadnie,wcześniej niż później.
Po prostu zapytaj go o to wprost.

co do nie zapraszania, to jedynie co  przychodzi mi do głowy to że nie ma teraz warunków/wstydzi sie standardu.
Nie wiem też kto normalny sprzedaje mieszkanie, i kupuje kota w worku.
Kupił cos czego nie ma...sam znam ludzi którzy zapłacili za mieszkanie którego nie było, i sie go nie doczekali,bo deweloper zbankrutował.
I wylądowali na samym końcu wierzycieli.

Szeptuch napisał/a:

Skoro sie niepokoisz, to zamiast pisać o tym na forum,powiedz mu to wprost.
Jeżeli nie będzie miedzy wam komunikacji, to i tak to upadnie,wcześniej niż później.
Po prostu zapytaj go o to wprost.

co do nie zapraszania, to jedynie co  przychodzi mi do głowy to że nie ma teraz warunków/wstydzi sie standardu.
Nie wiem też kto normalny sprzedaje mieszkanie, i kupuje kota w worku.
Kupił cos czego nie ma...sam znam ludzi którzy zapłacili za mieszkanie którego nie było, i sie go nie doczekali,bo deweloper zbankrutował.
I wylądowali na samym końcu wierzycieli.

Nie zapoznaje autorki ze swoimi znajomymi.

Logiczna napisał/a:

Dlaczego wszystko między nami działa na zasadzie wzajemności, a to akurat nie? Niepokoję się tym.

Może zabrakło zaufania, bo znacie się tylko kilka miesięcy? A może mu wygodniej? Jak widać pomieszkiwanie u ciebie nie jest dla niego problemem.

A stan cywilny, dzieci?
Powinnaś pytać, nie czekać aż on się otworzy...Mówić co Ci doskwiera w tej relacji,  wygląda, że on coś ukrywa.
Bo teraz udajesz, że wszystko jej ok, jak nie jest.

Czy dobrze rozumiem, że on u Ciebie nocuje z 5 dni w tygodniu, czyli większość miesiąca? Może przez te pozostałe dni też pomieszkuje u kogoś (rodzice, rodzina, znajomi, itd) i się wstydzi przyznać?

Niewiarygodne, że można z kimś pomieszkiwać, sypiać i nie wiedzieć, czy on nie mieszka z jakąś ex albo nawet nie ex

No własnie, autorko: czy on partycypuje w kosztach życia u ciebie? 5 dni w tygodniu, to 20 dni w miesiącu, czyli więcej mieszka u ciebie niż gdziekolwiek indziej. Powinien płacić za media i czynsz, robić zakupy, sprzątać jak domownik. Czy robi to wszystko, czy po prostu jest twoim "gościem" przez 2/3 każdego miesiąca?
I to bardzo tajemniczym gościem, który nie czuje się zobowiązany do komunikowania się z tobą na temat swojego życia poza twoim mieszkaniem. A czy masz w ogole jakikolwiek dowód na to, że on to mieszkanie kupił i ono się buduje? Gdybym chciała kogoś okłamać na temat stanu posiadania, to właśnie taką historię bym wymyśliła, bo zamyka "buzię" pytającym - no zapłaciłem, stać mnie było, wybrałem nowe budownictwo, muszę poczekać na oddanie. Wygodne to

Z każdym takim kolejnym wątkiem na forum coraz mocniej się zastanawiam, czemu ludzie robią to samym sobie? Dlaczego tkwią w układach korzystnych tylko dla drugiej strony? Ze strachu przed samotnością? Dla tych paru miłych przyjemności ze "związku", jak seks, przytulanko w nocy i wspólne śniadania?

Kasssja napisał/a:

No własnie, autorko: czy on partycypuje w kosztach życia u ciebie? 5 dni w tygodniu, to 20 dni w miesiącu, czyli więcej mieszka u ciebie niż gdziekolwiek indziej. Powinien płacić za media i czynsz, robić zakupy, sprzątać jak domownik. Czy robi to wszystko, czy po prostu jest twoim "gościem" przez 2/3 każdego miesiąca?
I to bardzo tajemniczym gościem, który nie czuje się zobowiązany do komunikowania się z tobą na temat swojego życia poza twoim mieszkaniem. A czy masz w ogole jakikolwiek dowód na to, że on to mieszkanie kupił i ono się buduje? Gdybym chciała kogoś okłamać na temat stanu posiadania, to właśnie taką historię bym wymyśliła, bo zamyka "buzię" pytającym - no zapłaciłem, stać mnie było, wybrałem nowe budownictwo, muszę poczekać na oddanie. Wygodne to

Z każdym takim kolejnym wątkiem na forum coraz mocniej się zastanawiam, czemu ludzie robią to samym sobie? Dlaczego tkwią w układach korzystnych tylko dla drugiej strony? Ze strachu przed samotnością? Dla tych paru miłych przyjemności ze "związku", jak seks, przytulanko w nocy i wspólne śniadania?

A jak mam go zweryfikować? Kazać mu pokazać umowę z deweloperem? Przecież to jego sprawy, jego życie, które miał już wcześniej, przede mną. Nie ma powodu myśleć, że mówi nieprawdę. Mieszka teraz daleko od pracy, codzienne dojazdy itd., logiczne jest przeprowadzić się do dużego miasta, w którym pracuje, i to właśnie będzie robił. Prawdopodobny powód, że mnie do siebie nie zaprosił jest pewnie prozaiczny - zamieszkanie z rodziną, albo chwilowo niższy standard życia. O tym wszystkim należy rozmawiać i to prawda, jak ktoś wyżej stwierdził, że to mój problem, bo boję się pytać, co jest w sumie irracjonalne i uświadomiłam to sobie. Jestem gotowa z nim o tym porozmawiać, on ze mną też, w weekend będę mądrzejsza o tę wiedzę. Jeśli chodzi o jego pomieszkiwanie u mnie, sam nigdy się nie wpraszał, po prostu ciężko mi się z nim rozstać i sama proponuję, by został. Pracuje daleko, więc widzimy się już po 20 jak wraca z pracy, czasem to jest 5 dni, czasem 3. Partner robi zakupy, raz ja, raz on, robi posiłki, czasami jemy na mieście (płacimy na zmianę, ale też często sam zaprasza na obiady lub kolacje). Nie płaci czynszów, bo w sumie nie rozmawialiśmy o takim stałym mieszkaniu razem, nie zniósł tu wszystkich swoich rzeczy, można je policzyć na palcach jednej ręki, on mieszka u siebie. Oczywiście trochę jest tak, że czuję się, jakby był w trybie gościa, więc chcę z nim porozmawiać i ustalić coś. Punktem wyjścia musi być ustalenie, jaką on ma sytuację mieszkaniową. Ja nie pytałam na początku, bo uznałam, że na pewno mi powie i że to wyjdzie jakoś naturalnie w rozmowie. Ale temat się nie klarował, stąd zaczęły się moje pytania, które opisałam w wątku i takie odpowiedzi trochę ucinające, ale z obietnicą rozwinięcia. Poczułam, że doszłam już do swoich limitów, i mam takie samo zdanie jak forowicze, czas pogadać całkiem wprost: gdzie mieszkasz/ czy planujesz tam zostać/kiedy tam pojedziemy, bo bym chciała i mam taką potrzebę żeby móc się czuć bezpiecznie przy Tobie i aby sprawy były jasne. I co z mieszkaniem u mnie. Jestem dobrej myśli, że za dwa dni będzie po temacie, klarownie i bez niedomówień.

Logiczna napisał/a:

Kasssja napisał/a:

No własnie, autorko: czy on partycypuje w kosztach życia u ciebie? 5 dni w tygodniu, to 20 dni w miesiącu, czyli więcej mieszka u ciebie niż gdziekolwiek indziej. Powinien płacić za media i czynsz, robić zakupy, sprzątać jak domownik. Czy robi to wszystko, czy po prostu jest twoim "gościem" przez 2/3 każdego miesiąca?
I to bardzo tajemniczym gościem, który nie czuje się zobowiązany do komunikowania się z tobą na temat swojego życia poza twoim mieszkaniem. A czy masz w ogole jakikolwiek dowód na to, że on to mieszkanie kupił i ono się buduje? Gdybym chciała kogoś okłamać na temat stanu posiadania, to właśnie taką historię bym wymyśliła, bo zamyka "buzię" pytającym - no zapłaciłem, stać mnie było, wybrałem nowe budownictwo, muszę poczekać na oddanie. Wygodne to

Z każdym takim kolejnym wątkiem na forum coraz mocniej się zastanawiam, czemu ludzie robią to samym sobie? Dlaczego tkwią w układach korzystnych tylko dla drugiej strony? Ze strachu przed samotnością? Dla tych paru miłych przyjemności ze "związku", jak seks, przytulanko w nocy i wspólne śniadania?

A jak mam go zweryfikować? Kazać mu pokazać umowę z deweloperem? Przecież to jego sprawy, jego życie, które miał już wcześniej, przede mną. Nie ma powodu myśleć, że mówi nieprawdę. Mieszka teraz daleko od pracy, codzienne dojazdy itd., logiczne jest przeprowadzić się do dużego miasta, w którym pracuje, i to właśnie będzie robił. Prawdopodobny powód, że mnie do siebie nie zaprosił jest pewnie prozaiczny - zamieszkanie z rodziną, albo chwilowo niższy standard życia. O tym wszystkim należy rozmawiać i to prawda, jak ktoś wyżej stwierdził, że to mój problem, bo boję się pytać, co jest w sumie irracjonalne i uświadomiłam to sobie. Jestem gotowa z nim o tym porozmawiać, on ze mną też, w weekend będę mądrzejsza o tę wiedzę. Jeśli chodzi o jego pomieszkiwanie u mnie, sam nigdy się nie wpraszał, po prostu ciężko mi się z nim rozstać i sama proponuję, by został. Pracuje daleko, więc widzimy się już po 20 jak wraca z pracy, czasem to jest 5 dni, czasem 3. Partner robi zakupy, raz ja, raz on, robi posiłki, czasami jemy na mieście (płacimy na zmianę, ale też często sam zaprasza na obiady lub kolacje). Nie płaci czynszów, bo w sumie nie rozmawialiśmy o takim stałym mieszkaniu razem, nie zniósł tu wszystkich swoich rzeczy, można je policzyć na palcach jednej ręki, on mieszka u siebie. Oczywiście trochę jest tak, że czuję się, jakby był w trybie gościa, więc chcę z nim porozmawiać i ustalić coś. Punktem wyjścia musi być ustalenie, jaką on ma sytuację mieszkaniową. Ja nie pytałam na początku, bo uznałam, że na pewno mi powie i że to wyjdzie jakoś naturalnie w rozmowie. Ale temat się nie klarował, stąd zaczęły się moje pytania, które opisałam w wątku i takie odpowiedzi trochę ucinające, ale z obietnicą rozwinięcia. Poczułam, że doszłam już do swoich limitów, i mam takie samo zdanie jak forowicze, czas pogadać całkiem wprost: gdzie mieszkasz/ czy planujesz tam zostać/kiedy tam pojedziemy, bo bym chciała i mam taką potrzebę żeby móc się czuć bezpiecznie przy Tobie i aby sprawy były jasne. I co z mieszkaniem u mnie. Jestem dobrej myśli, że za dwa dni będzie po temacie, klarownie i bez niedomówień.

Punktem wyjścia jest ustalenie nie to jaką ma sytuację mieszkaniową a to, co robi w weekendy, gdzie i z kim, bo z tego co piszesz - o ile dobrze rozumiem - w weekendy Twój facet znika z Twojego życia. Wygląda to tak jakby w mieście oddalonym od jego aktualnego miejsca zamieszkania miał hotel w postaci Twojego mieszkania nazywając ten pobyt związkiem z Tobą. Dlaczego nigdy nie zostaje na weekend?

Gdzie napisałam, że nie zostaje na weekend? Zawsze zostaje. To są zazwyczaj dni piątek - wtorek albo sobota- środa, różnie. W inne dni na mieście, albo organizujemy jakieś wyjście, typu kolacja/drink/spacer/kino.

Cześć wszystkim, jestem w związku od ok. pięciu miesięcy, jesteśmy oboje koło 40. Dzieli nas pewna odległość (kilkadziesiąt km), ale spędzamy ze sobą do 5 dni w tygodniu (on przyjeżdża do mnie i jest ze mną cały czas, stąd jeździ do pracy i z niej wraca) i tak jest praktycznie co tydzień. W nieliczne dni, kiedy się nie widzimy, jesteśmy w stałym kontakcie smsowym i telefonicznym, rozmawiając przez wiele godzin wieczorami. (...)

Logiczna napisał/a:

Cześć wszystkim, jestem w związku od ok. pięciu miesięcy, jesteśmy oboje koło 40. Dzieli nas pewna odległość (kilkadziesiąt km), ale spędzamy ze sobą do 5 dni w tygodniu (on przyjeżdża do mnie i jest ze mną cały czas, stąd jeździ do pracy i z niej wraca) i tak jest praktycznie co tydzień. W nieliczne dni, kiedy się nie widzimy, jesteśmy w stałym kontakcie smsowym i telefonicznym, rozmawiając przez wiele godzin wieczorami. (...)

Gdzie, co i z kim robi w te nieliczne dni, wiesz?

Logiczna napisał/a:

KoralinaJones napisał/a:

Gdzie, co i z kim robi w te nieliczne dni, wiesz?

Jak normalny człowiek, jest w pracy, po pracy siłownia (3x w tyg i są to zawsze te same dni) lub wyjście do znajomych (rzadziej),  potem powrót do domu. I od razu do siebie dzwonimy, rozmawiając często do późna. I nie, nie rozmawia ze mną z garażu ani z piwnicy. Ja mam z nim STAŁY i regularny kontakt, jak jest w drodze do pracy, w pracy i poza pracą;  nie doszukujmy się tu niczego, bo niczego tu nie ma.

Hmm... To skąd tytuł wątku? - Nie wiem o nim podstawowych rzeczy.

Logiczna napisał/a:

KoralinaJones napisał/a:

Gdzie, co i z kim robi w te nieliczne dni, wiesz?

Jak normalny człowiek, jest w pracy, po pracy siłownia (3x w tyg i są to zawsze te same dni) lub wyjście do znajomych (rzadziej),  potem powrót do domu. I od razu do siebie dzwonimy, rozmawiając często do późna. I nie, nie rozmawia ze mną z garażu ani z piwnicy. Ja mam z nim STAŁY i regularny kontakt, jak jest w drodze do pracy, w pracy i poza pracą;  nie doszukujmy się tu niczego, bo niczego tu nie ma.

Hmm... To skąd tytuł wątku? - Nie wiem o nim podstawowych rzeczy.

Powtórzę pytanie - czy znasz miejscowość, adres miejsca do którego wraca? Kto tam mieszka? Gdzie to jest?
Gdzie ma być zlokalizowane jego docelowe mieszkanie, które dopiero się buduje?

Doszedł wątek dziecka. Bardzo pochopnie i naiwnie wprowadziłaś kogoś w swoją rodzinę i dom, bez znajomości tego, skąd pan jest, gdzie mieszka, jaki ma lifestyle, gdzie pracuje i z jakiej rodziny pochodzi. Związek na odległość w wieku 40 lat jest obciążony ryzkiem. Wyjaśni sprawę jak najszybciej, bo możesz się obudzić z ręką w nocniku i ze zranionymi uczuciami.

Dziękuję za opinię. Wiem, skąd pan jest, rozmawialiśmy o naszych rodzinach, wiem wszystko, co wiedzą ludzie w związkach zanim oficjalnie poznają rodziców czy rodzinę wybranka. Córka jest prawie dorosła, lubimy wszyscy razem spędzać czas.

Martwi mnie jednak kilka rzeczy:
- partner nigdy mnie nie zaprosił do siebie, zapytany o to, mówi, że to nie problem, ale nic więcej za tym nie idzie, wiem tylko, że czeka na mieszkanie deweloperskie, budowa w toku
- nie poznałam nikogo z jego znajomych, rodziny (on z mojej też nie, mieszkam w tym mieście od niedawna, znajomi i rodzina są daleko), ostatnio uświadomiłam sobie, że gdyby coś mu się stało, to nawet nie wiem, gdzie go szukać, ani kogo pytać)
- ostatnio rozglądał się za meblami do nowego lokum, ale nie zapytał mnie o zdanie, ani nawet nie odniósł się do moich opinii (wysnułam wniosek, że może on nie myśli o mnie poważnie)
- nie padły żadne deklaracje uczuć, poza wyrazami wzajemnej troski, partner jest bardzo czuły, łatwo mówi o emocjach, ale nigdy nie słyszałam, żeby nazywał swoje uczucie miłością (miło byłoby usłyszeć, że się jest kochanym)

Mam problem tu gdzie mam i nie mam tam gdzie nie mam. Relacja jest dla mnie satysfakcjonująca, co opisałam. Chcę tylko żeby mnie zaprosił. TYLE. Nie narzekam na partnera brak uwagi, troski, ilość czasu, dostępność. Problem mam ja, że nie pytam, to już ustaliliśmy. Więc zapytam i tyle. Nie wiem, po co z tym tak zwlekałam, bez sensu.

Logiczna napisał/a:

Mam problem tu gdzie mam i nie mam tam gdzie nie mam. Relacja jest dla mnie satysfakcjonująca, co opisałam. Chcę tylko żeby mnie zaprosił. TYLE. Nie narzekam na partnera brak uwagi, troski, ilość czasu, dostępność. Problem mam ja, że nie pytam, to już ustaliliśmy. Więc zapytam i tyle. Nie wiem, po co z tym tak zwlekałam, bez sensu.

Ty masz problem z zaufaniem, co jest fundamentem związku. Sypiasz z facetem, który coś ukrywa, a związek nie rokuje, bo nie rozwija się naturalnie. Cała reszta jest z Twojej paniki, aby nie zostać samą.

Jest jeszcze taka opcja, że facet się krępuje swojego mieszkania aktualnego. Skoro jest w trakcje kupowania nowego, to może mocno ciuła i pomieszkuje w jakiejś melinie totalnej.

Logiczna napisał/a:

noben napisał/a:

Jest jeszcze taka opcja, że facet się krępuje swojego mieszkania aktualnego. Skoro jest w trakcje kupowania nowego, to może mocno ciuła i pomieszkuje w jakiejś melinie totalnej.

Albo u rodziców.

Nawet jakby, to powinien powiedzieć. Może z ex..., a nie ma rozwodu.
Ważniejsze by było pytanie o stan cywilny,  dzieci...

Dobrze, że dojrzałaś do wyjaśnienia swoich obaw.

Z zaufaniem mają problem forowicze. Ja nie podejrzewam partnera o niecne uczynki. Nie myślę, że ma podwójne życie, to są aluzje tu na forum, a nie moje lęki. To, czego potrzebuję to wyjaśnienie od niego. Rozmowy z nim, wprost pytania i wprost odpowiedzi.

KoralinaJones napisał/a:

Logiczna napisał/a:

Jak normalny człowiek, jest w pracy, po pracy siłownia (3x w tyg i są to zawsze te same dni) lub wyjście do znajomych (rzadziej),  potem powrót do domu. I od razu do siebie dzwonimy, rozmawiając często do późna. I nie, nie rozmawia ze mną z garażu ani z piwnicy. Ja mam z nim STAŁY i regularny kontakt, jak jest w drodze do pracy, w pracy i poza pracą;  nie doszukujmy się tu niczego, bo niczego tu nie ma.

Hmm... To skąd tytuł wątku? - Nie wiem o nim podstawowych rzeczy.

Powtórzę pytanie - czy znasz miejscowość, adres miejsca do którego wraca? Kto tam mieszka? Gdzie to jest?
Gdzie ma być zlokalizowane jego docelowe mieszkanie, które dopiero się buduje?

Tak, wiem, znam nazwę miejscowości, pytałam o to, i o lokalizację; nowe mieszkanie wiem też, osiedle, ulica.

- nie poznałam nikogo z jego znajomych, rodziny (on z mojej też nie, mieszkam w tym mieście od niedawna, znajomi i rodzina są daleko), ostatnio uświadomiłam sobie, że gdyby coś mu się stało, to nawet nie wiem, gdzie go szukać, ani kogo pytać)

Logiczna napisał/a:

A z tym jego pobytem u mnie, to były moje propozycje, zresztą po ludzku tęsknimy za sobą chcemy być ze sobą jak najczęściej. Wieczory w tygodniu to ledwie dwie godziny, ja tu nie widzę wykorzystywania. Dla mnie to jest czas spędzony razem. Chcę tylko więcej równości w tym aspekcie, skoro on jest u mnie, ja chcę być u niego. Myślę, że za tym stoi jakiś wstyd, albo ma słabe mieszkanie, albo wrócił do rodziców, nie mam podstaw uważać, że mnie oszukuje i nie o tym jest ten wątek. Chodzi o komunikowanie się, o moje reagowanie od razu na rzeczy, które są niejasne, a nie przemilczanie tego. Chodzi o zwykłą rozmowę, której nie było, co mnie sfrustrowało.

Gdyby tak było na tym etapie znajomości (5 miesięcy) spokojnie mógłby powiedzieć, że tam gdzie mieszka, w okresie przejściowym będącym oczekiwaniem na deweloperskie, nie jest u siebie, nie ma warunków do odwiedzin lub spotkania. I nie sądzę, aby autorka tego nie zrozumiała. Ale on nawet nic takiego nie mówi, bo to pewnie rodziłoby kolejne może niewygodne pytania. Tego że pomieszkuje u niej jakoś się nie wstydzi a nagle miałby się wstydzić że resztę czasu spędza np. u rodziców. Naprawdę grubymi nićmi szyta ta próba wytłumaczenia faceta z jego milczenia. Nazywając do tego kogoś partnerem i twierdząc że jest się w związku. Może on tego tak jeszcze nie traktuje i dlatego nie czuje się zobowiązany do tłumaczenia się ze swojego życia.