Życie mnie omija - Netkobiety.pl

Dziewczyno działaj! Skoro nie odpowiada Ci obecny stan rzeczy to go zmień. Jak miałam 28 lat to rozpadł się mój związek, ślub już miał być. Byłam załamana, myślałam tak jak ty. Ale zaczęłam szukać szczęścia na portalach randkowych, poznawać nowych ludzi. Po 2 latach poznałam przyszłego męża. Nie było łatwo, ale grunt to dążyć do celu .

Masz dużo zainteresowań, rozejrzyj się dookoła, może ktoś się trafi. Jeśli nie to portale randkowe.
Tylko zmień nastawienie na pozytywne, uśmiech na twarz i do dzieła!

Bardzo bym chciała, ale nie mam możliwości ani zawodowo, ani finansowo.

Chyba każdy człowiek miał w swoim życiu taką sytuację, że ktoś coś palnął na jego temat bardzo niemiłego i zostało to zapamiętane po dziś dzień i zostanie zapamiętane do końca życia.
Tutaj nie ma wyjątku.

Wiesz ile najdłużej trwał mój związek? Równe 0 dni

Przykro mi ale tak w większości sytuacji kończy Simp.

Nie od dziś wiadomo, że dziewczyny mają łatwiej w życiu pod względem pomocy od innych osób a jak kobieta jest do tego jeszcze ładna to już w ogóle życie lvl easy.

Odkąd skończyłem 25 r.ż. to faktycznie przestano mnie się pytać o dzieci i żonę, więc tutaj prawda.
Aczkolwiek w takim korpo nikt nie zada współpracowniczce pytania ,,dlaczego nie masz męża i dzieci" bo to już byłoby bardzo źle odebrane przez inne osoby na takiej zasadzie, że nie powinno się wchodzić do cudzego życia butami.

Witaj
Wyslalam Ci wiadomosc, na priv. Chcialam Ci cos opowiedziec

Witaj.

Jesteśmy w podobnej sytuacji, to znaczy myślimy podobnie, że coś nas omija. Faktycznie tak jest, każdego coś omija w życiu, każdy czegoś potrzebuje, a nie otrzymuje. Ja jestem na etapie, że pogodziłam się, że coś nie jest mi pisane, czegoś nie osiągnę, czegoś nie zrealizuję. Innym łatwiej śycie przychodzi, realizacja planów i marzeń, ale nie ma się co obrażać na świat i życie i nie skupiać się na tym.
Też kiedyś schudłam ponad 30 kilo, zadbałam o siebie, jak to niektórzy mówią zrobiłam się dobra dupa i co... niczego to nie zmieniło w moim życiu bo nie zmieniło się w mojej głowie. Faktycznie jesteś tym kim myślisz. Jeśli lubisz czytać i rozwijać się to polecam "Technikę uwalniania" doktora Davida R.Hawkinsa i Stefanie Stahl "Odkryj swoje wewnętrzne dziecko".
Mam 37 lat, nie mam dzieci, jestem po rozwodzie, kocham świat, zwierzęta, mam w sobie wiele dobra dobra i empatii, ale już nie myślę, że dobroć wystarczy. Dobrem świata nie zmienisz, nie osiągniesz sukcesu, ale zostaniesz człowiekiem i będziesz żyć w zgodzie ze sobą.
Ja nigdy szaleńczo nie pragnęłam dzieci, ale tez czasem myślę, że coś mnie omija, że nigdy nie poznam co znaczy mieć dziecko. Jednak już mnie to nie boli, po prostu to zaakceptowałam. Wiesz ja w swoim życiu usłyszałam wiele krzywdzących rzeczy o sobie, to mną tak zawładnęło, że do dziś mam problem patrzeć na siebie bardziej przychylnie, ale dzisiaj bardzo dbam o siebie, o swoje uczucia, w końcu jestem jedyną osobą, która zostanie ze mną do końca.
Wydaje mi się, że jesteś dobrą, ciepłą i wrażliwą dziewczyną, tylko bardzo nisko siebie cenisz i oglądasz przez pryzmat innych osób, tak jak ja kiedyś.

Zamiast narzekać zacznij coś robić.
Zacznij wychodzić, spacer,biegi,kino moze dyskoteka lub portale randkowe jest tyle osób samotnych ze kazda znajdzie swoje szczęscie tylko trzeba chcieć a nie narzekać ze nikt cię nie chcę. Jak w jednym z watków urzytkownicy pisali nie kazdy bedzie kazdemy pasował kazdy ma jakieś gusta i trzeba szukać aż się odpowoednia osoba znajdzie.

Pozdrawiam

Dokładnie

Ja do tego jestem JEDYNĄ OSOBĄ w rodzinie od pokoleń bez męża i dzieci. To jest presja. I to nie tak, że ja nie chcę - to mnie nie chcą.

Możemy jeszcze raz? Coś mi umknęło

Niestety nie znoszę dyskotek, klubów. Jestem migrenowcem i od razu umieram. Na spacerach jestem często.

Zaliczyłam chyba wszystkie portale randkowe, spotkałam sporo facetów, w tym: żonatych, psycholi, zboków, fetyszystów, fanów anorektyczek, manipulatorów... Trochę się można zniechęcić

Mam wrażenie, że masz nieodparte poczucie, że coś tracisz, że życie przelatuje Ci między palcami. Doskonale Cię rozumiem. Wiesz, że mam podobne odczucia? Tylko w trochę innym zakresie. Ty masz 36 lat i czujesz, że coś tracisz przez to, że nie masz męża i dzieci. Ja mam 25 i od wielu lat mam to samo uczucie. Zawsze czułam się samotna, więc już od lat szkolnych podświadomie szukałam chłopaka i jakiś znajomych, ale uroki mieszkania w małym mieście są takie- że nie ma za bardzo wyboru, nawet wśród ludzi. Część z nich była toksyczna. Niektórzy mi dokuczali, ale jako że średnio mnie obchodziła ich opinia, zobaczyli, że nie reaguję na zaczepki to odpuścili. W liceum miałam ciężką depresję. Tak ciężką, że nie do końca pamiętam, co się działo w ciągu tych 3 lat, bo mój mózg usunął część tych złych wspomnień. Depresja była wynikiem pewnych zbiegów różnych okoliczności, nie będę tu pisać jakich, ale byłam w takim stanie, że nie byłam w stanie wstać z łóżka. A moi rodzice to bagatelizowali, zamiast mnie zaciągnąć do psychologa to mnie ochrzaniali, że mam się ogarnąć.
Czułam się samotna i porzucona.
Potem poszłam na studia. Liczyłam, że znajdę tam fajniejszych znajomych i chłopaka. Znajomych mam. Niektórych nawet bardzo bliskich, którym ufam. Chłopaka jednak nie znalazłam. Gdybym spotykała się z kimś chociaż rok to bym była szczęśliwa, a ja się spotykałam po kilka miesięcy i to z ludźmi, którym ja się podobałam. Próbowałam się przełamać, ale nie mogłam się w nich zakochać i kończyłam to. Jak ja byłam zakochana, to ten ktoś był dla mnie niedostępny: zajęty, niezainteresowany. I to nie tak, że szukałam samców alfa. Chciałam spokojnego, zaradnego faceta. A ja się też podobałam chłopakom, którzy byli tego przeciwieństwem- imprezowicze, toksyki ewentualnie takie życiowe ciamajdy (tak, wiem, że to brzmi brutalnie, ale nie chciałabym robić za faceta w związku, do tego oni sami potrafili być czasem toksyczni, więc to nie tak, że dawałam kosza biednym dobrym chłopaczkom)
I teraz mam 25 lat i poczucie, że coś mnie w życiu ominęło. Mam koleżankę, która w liceum i na początku studiów dużo jeździła ze znajomymi: tu była w Zakopanem, tu w Bieszczadach, tu nad naszym morzem, tu w Grecji, tu w Alpach. I to były takie typowe młodzieżowe wypady- niedrogo, ale żeby przeżyć przygodę. Ja w tym czasie jeździłam z rodzicami, co prawda do dobrych hoteli, ale było nudno- leżenie nad basenem i czytanie książek cały dzień, jedna wycieczka i tyle. Gdzie wśród znajomych to wiadomo jak jest- zostają potem niesamowite wspomnienia. I ta koleżanka już się stabilizuje, jest z chłopakiem od 3-4 lat i planują powoli przyszłość. A ja? Jestem dokładnie w takim punkcie, w jakim byłam 10 lat temu, czyli szkoła (studia), stres i brak faceta. Nawet nie mam z kim wyjechać na wakacje, bo znajomi albo jeżdżą z drugimi połówkami albo wcale
I też mam nieodparte uczucie, że przeminęła mi młodość, dosłownie przeleciała przez palce.
Czekam na jakąś rekompensatę od losu, w postaci świetnego faceta, dobrej pracy i znajomych, ale doskonale wiem, że to się może nie wydarzyć
Obie musimy się jakoś z tą sytuacją pogodzić. Wiem, że to trudne, ale co innego możemy zrobić? Nie ma wyjścia

Jeśli możesz dać tyle samo od siebie, ile wymagasz od siebie, to nie masz za wysokich wymagań
A to, że nie sypiałeś z kim popadnie jest tylko na plus, według mnie
Niestety niektórzy muszą na szczęście poczekać dłużej

Zimowa86, jak teraz wygląda u Ciebie sytuacja? Poznałaś jakiegoś ciastka do FWB/ONS?

Ale dlaczego tylko do FWB albo ONS?
Nie lepiej poszukać kogoś do związku? Szczególnie ONS jest raczej średnie, bo nie wiem, czy na jeden raz dwie osoby mogą osiągnąć przyjemność, nie znając swoich ciał?
Autorko- nie mów tak
Może jeszcze spotkasz kogoś wartościowego
Masz już jakieś doświadczenie- 5 letni związek- zawsze coś

Dzisiaj się dowiedziałam, że jeden z facetów, z którymi się spotykałam, zmienił płeć i jest teraz kobietą.
Co jest kurde ze mną nie tak??

Zimowa86, a nie myślałaś, by zacząć robić tak jak jedna użytkowniczka tego forum Rossanka?

A mianowicie:

Kobiety nie muszą płacić na seks.
Każda kobieta (nawet taka mocna 2/10) może sobie znaleźć 10 potencjalnych partnerów seksualnych w ciągu 1 dnia, przez internet.

Gdybyś miała nielimitowany dostęp do mężczyzn to uprawiałabyś seks bez zobowiązań, by czerpać z niego przyjemność?
Bez związku itp.

A jeszcze te teksty "zobacz ile ty masz lat, młodsza nie będziesz, a dzieci nie masz". No nie mam kurde, bo nie jestem wiatropylna. Chociaż w sumie jedno niepokalane poczęcie w historii było, może jest szansa

A ja Ci dla odmiany powiem, że Cię rozumiem i rzeczywiście sytuacja jest słaba. Czy masz w ogóle gdzie poznać mężczyzn?

Błędem jest uczenie nas od dziecka, że aby wejść w związek trzeba być dobra, mila i ciepła. Oglądamy bajki, gdzie jest taka narracja. Ok, ale przede wszystkim, poza byciem ciepła i odważną, to księżniczka jest PIEKNA. I jest księżniczka. Dlatego znajduje księcia, który na sam jej widok jest gotów zrobić wszystko. Cechy takie jak ciepło czy dobroć są ważne już w związku, a niekoniecznie w procesie wchodzenia w tenże. Takie jest przynajmniej moje zdanie.

Ja bym na Twoim miejscu zainwestowała w dobre zaprezentowanie się, czyli w wygląd, bywanie w odpowiednich miejscach (tam, gdzie uważasz, ze są faceci w Twoim typie), karierę zawodowa, pewność siebie.

Zimowa86, zrób coś dla mnie.
Utwórz sobie konto na aplikacji randkowej i powiedz mi ile miałaś par/polubień po tygodniu, ok?

Mogę tak zrobić. Założę się, że będzie zero.

Parę razy wyszłam z inicjatywą, to zostałam wyśmiana, dziękuję, postoję

A czy tylko ilość się liczy? Nie lepiej iść w jakość? Lepiej mieć jedno polubienie, od kogoś ciekawego niż 100 od napaleńców
Sama nie jestem fanem aplikacji randkowych i znam masę osób, które są wypalone i zniechęcone przesiadywaniem tam od lat i trafianiem na coraz to gorsze osoby, więc ja rozumiem, że ktoś może czuć do tego niechęć

Trafić na drugą osobę, która poczuje to samo do nas, co my do niej jest wbrew pozorom bardzo ciężko
Nie mówiąc o tym, że często to idzie jednostronnie

Też odnoszę takie wrażenie. Teraz się to powoli zmienia, ale często małe dziewczynki są uczone, że mają być miłe, grzeczne i posłuszne. Ja też byłam tak uczona- nie mogłam się wychylać czy wygłaszać swojego zdania głośno przy stole, bo mnie rodzice karcili
Znajoma opowiadała, że ona z mamą musiały zajmować się domem, ona musiała sprzątać, gotować, a jej brat nie musiał nawet wynieść po sobie talerza do kuchni, bo "przecież to chłopak! Ma do tego prawo"
A czasy się zmieniają
Poza tym bycie często miłym przyciąga jak magnes toksyki, które wyczuwają to i chcą takiej miłej i delikatnej osobie wejść na głowę, więc powinno się raczej uczyć, jak strzec się przed takimi ludźmi, a nie, jak być czyimś służącym
Raz na jednym forum gadałam z pewnym facetem. Nie wiem, ile miał lat, ale miał już dwójkę ożenionych dzieci: syna i córkę. I udzielał się dużo pod filmikami z poradami miłosnymi dla kobiet. Mówił, że dzisiejsze kobiety nie nadają się na żony. Tłumaczył, że ślub to umowa cywilna niekorzystna dla mężczyzny i żeby mężczyzna coś takiego podpisał to kobieta musi się wykazać i pokazać, że jest tego warta. Bo mężczyzna lubi dobrze zjeść, lubi czystość, ale pisząc to miał na uwadze, że to kobieta powinna dobrze gotować i sprzątać, żeby się facetowi chciało do domu wracać. I powinna mieć oczywiście dzieci i się sama nimi zajmować, bo przecież od tego jest. A i jak kobieta ma 25 lat czy więcej i miała jednego czy dwóch partnerów seksualnych to źle, bo taki mężczyzna nigdy nie będzie wiedział, czy miała 2 facetów przed nim czy 22, ale oczywiście facet to co innego i on ma prawo zmieniać kobiety. A ślub jest dla niego niekorzystny, bo on mógłby mieć masę innych kobiet wokół siebie a nie wiązać się z jedną, a jak powiedziałam, ze chyba jest coś takiego jak miłość to mnie wyśmiał sugerując, że jestem naiwna wierząc w miłość. Brzmi jak absurd, ale czytając różne rzeczy w internecie często można na takie wpisy trafić. Albo inny gość, który uważał, że jak 2 razy do roku narąbie drewna na opał to do garów nie podejdzie, bo to tak ciężka robota, że przez resztę roku kobieta ma mu gotować
Także tak, są takie egzemplarze
Nie mam pojęcia, co oni sobie wyobrażają, ale patrząc po moich koleżankach, to wiele z nich robi z siebie służące

Także sądzę, że autorka ma lepiej o tyle, że będąc samemu robi się tylko swoje obowiązki, a mogła przecież trafić na kogoś, dla kogo byłaby na równi z darmową pomocą domową

To jest frustrujące
Ja, jak słyszę teksty od rodziców "A my w twoim wieku już byliśmy po ślubie" to ja już grubo lecę typu "ale ja sobie marnować życia tak wcześnie nie będę" to się tylko uśmiechnęli i dali mi spokój
Niestety łagodne tłumaczenia nic nie dają, trzeba brutalnie
Najlepiej znaleźć czuły punkt tej drugiej osoby
Brutalne, ale też mi ciężko uwierzyć, że ktoś rzuca takie teksty z miłosierdzia...

Gdyby babcia miała wąsy, to byłaby dziadkiem
Skąd ona może wiedzieć, co by robiła gdyby?

A gdzie miłość? A gdzie uczucie? Nie każdy jest zainteresowany przypadkowym seksem z nieznajomą osobą

Rumik ma dzisiaj smutny dzień Nie da się nagonić więcej kobiet na te głupie aplikacje

To czemu ją wpychasz do bagna, które sam omijasz szerokim łukiem?

Dostałam kilka zdjęć penisów, i to by było na tyle.

Jakie ściemy?

No widzisz- punkt widzenia zależy od punktu leżenia. Większość moich koleżanek, które korzystają z portali są tam od wielu lat, mówią, że z roku na rok coraz gorzej, że większość tylko chce seksu i ciężko o kogoś podobnego i twierdzą, że to właśnie faceci mają łatwiej