Psycholog/terapia czy psychiatra ? - Netkobiety.pl

Droga do celu składa się z kroków.

Jaki krok wykonałeś? Udało się? Jakie są jego efekty na twoje życie?

Psychiatra psychoterapeuta ciężko znaleźć takie połączenie u mnie w mieście. A psychoterapeuci to zazwyczaj psychologowie jak tak przeglądam u siebie.  Właśnie ja potrzebuje kogoś kto mnie wysłucha i pozwoli mi może zrozumieć dlaczego tak bardzo boję się ryzykować w życiu - nie chcę tabletek - ja chcę po prostu uwolnić się od swoich lęków i zacząć w końcu żyć, cieszyć się życiem i akceptować siebie.

i nie zniechęcaj się jak trafisz na takiego ktory do Ciebie nie dotrze... mnie się trafil psychoterapeuta, który nie dość że podnosił na mnie głos chociaz nie przerywałam ani nie wykłócałam się o nic, to tak.. przekierowal mnie do psychiatry - chyba za bardzo ... znaczy.. za mało wspołpracowalam , sama przyszlam (szukalam dobrego, wiarygodnego z dobrymi opiniami i niby taki byl..ale no cus nie pykła miedzy nami wspolpraca...) z problemem i jeszcze za wykrzykiwanie na mnie zapłaciłam....  dobrze by było by psychoterapeuta nalezal m.in. Polskiego Towarzystwa Psychologicznego czy Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, powodzenia...

Mozesz umówić sie na konsultację do terapeuty, i zobaczysz, co ci powie.
I nie bij tak w siebie, nie oceniaj sie, na początek zacznij od myślenia o sobie pozytywnie..:)

U mnie zaczęło sie od psychiatry. Określenie problemu, a następnie leki. Kolejne kroki skierowałam do psycholog i tak sobie prowadzimy terapię:)

Ja z racji swojego skrzywienia zawodowego polecam najpierw terapeutę. Jeśli się okaże, że rozmową na razie nie da się pomóc, to dodatkowo wdroży się leczenie psychiatryczne, które może na początek sprawić, że będzie łatwiej funkcjonować, a więc i mniej się stresować, mniej przeżywać lęku, i korzystać z terapii.

Terapia jest koniecznością - same leki pomogą na taki okres, w których będziesz je brał, ale nie zmienią przyzwyczajeń, myśli, powodów do stresu czy Twoich reakcji. To może zrobić terapia, a raczej Twoja decyzja że sięgasz po leczenie terapeutyczne.
Psycholog może Cię nakierować do odpowiedniej osoby, ale nie będzie prowadził głębokich rozmów ani przepisywał leków.

Polecam psychoterapię w nurcie Gestalt. Moim zdaniem warta każdych pieniędzy. Oczywiście jeśli trafi się na kogoś, z kim nie będzie chemii, trzeba szukać kolejnej osoby. Powodzenia:)

a skąd osoba szukająca pomocy ma wiedzieć który nurt byłby najlepszy? akurat odnośnie depresji to kilka nurtów mogłoby "pasować"..   czy idąc do.. specjalisty (który z reguły specjalizuje się w jakims jednym nurcie), on wskaze... nie , nie będę dobry dla Pana przypadku, proszę isc gdzies indziej.. do nurtu takiego i takiego? zdarzyło się tak komuś?
byłam juz u kilku ale nie było chemii - wydaje mi się ze teraz jest fajna babka ale nie wiem czy nurt dobry... po jakim czasie zorientuje się czy to terapia odpowiednia dla mnie? wiadomo ze efekty będą może dopiero za jakis czas...  po ilu sesjach mam się zorientować ze to nie dla mnie?

Postawiłeś sobie bardzo szeroką diagnozę. Myślę, że w takiej sytuacji najlepiej było by jednak udać się do specjalisty, sprecyzować co jest główną przyczyną twojego samopoczucia. On cie skieruje na odpowiednią terapię, nie ma co diagnozować się samemu, bo można sobie po dopowiadać też rzeczy, które nie są prawdą.
Terapia na pewno pomoże Ci na nowo spojrzeć pozytywnie na świat
Gdybyś potrzebował jakiegoś info o dobrym ośrodku, to znam jeden, Przebudzenie koło Wrocławia.
Trzymam kciuki że będzie wszystko dobrze

Terapeuta ,nurt CBT Lub ACT ale to już kwestia tego który Ci będzie pasował .
Psychiatra to ostateczność moim zdaniem . Powodzenia

Ps.Ja już psychoterapeutów trochę odwiedziłem ,zmieniam ich jak rękawiczki , myślę że jakieś 10-20 % to pomyliło zawód .
Reszta myślę że jest w porządku .
Wiekszosc to kobiety ale raz poszedłem do gościa i to był strzał w dziesiątkę ,gość miał naprawdę dobre podejście ,nie patyczkował się tylko naciskał na zmiany ,jak nie chciałem wykonać jakiegoś zadania to naciskał że trzeba i nie było że nie
Zresztą sam opowiadał że kiedyś no miał taki problem , że bał się rozmawiać przez tel .
Więc zaczął losowo wybierać nr. I dzwonił gdzie popadnie
Szkoda że musiałem wtedy przerwać terapię z powodów finansowych .

Mam podobnie, idź do psychologa, u mnie dominują czarne scenariusze, natrętne myśli  i panika… wszystko widze w czarnych kolorach

Tez mogę przybić z Wami piątkę, mam sporo wymienionych cech. Psycholog jeśli jest dobry i zaangażowany może zdziałać cuda, słyszałam od kilku osób i widziałam zmianę. Ja osobiście też się zraziłam bo sesje z psychologiem nic nie wniosły do mojego życia.
Ja gorąco polecam terapię I to jak najszybciej. Ja popełniłam największy błąd jaki mogłam, że jak wyszłam z szpitala psychiatrycznego nie zastosowałam się do zaleceń mojej pani doktor. Mam borderline i bulimie stwierdzone wszystko na dniach dosłownie bo dopiero zaczęłam współpracować i mówić co mi się siedzi w duszy. Bardzo dużo straciłam przez to, że byłam mądrzejsza i myślałam, że mam leki i będzie super, same leki niczego nie załatwia. W zaburzeniach osobowości najważniejsza jest terapia. Ja dopiero zaczynam ale widzę już małe postępy zaczynam siebie nawet lubić  i tak mogłam to załatwić już dawno i żyć jak normalny człowiek no ale nie zrobiłam tego, doprowadziłam się do ruiny i musiałam mieć pilna hospitalizację i teraz praca nad sobą, terapia, która daje ogromnie wsparcie. Hmmm boisz się samotności a nie czujesz się samotny przy kobiecie, której nie kochasz? 3 lata to już jednak trochę czasu jest. A ona Cię wspiera? Próbuje jakoś Ci pomóc? Może tą relacja też Cię osłabia. Ja przeżyłam załamanie po tym jak mnie zostawił partner, który wiem, że jest miłością mojego życia. Ja wiem, że nigdy się z nikim nie zwiąże. Samotność z wyboru. właśnie nie chciałabym żyć z kimś i mieć coś w głowie, że to jednak nie to. Idź do psychiatry najpierw tylko znajdź takiego, który słucha i jest zaangażowany, poczytaj opinię a jak Ci się nie spodoba to zmieniaj. Lekarz powinien Cię zobaczyć moim zdaniem i myślę, że skieruje Cię na terapię. Pamiętaj próbuj walczyć o swoje szczęście! Jak Ty nie jesteś szczęśliwy I sam siebie nienawidzisz to jak ma Cię świat postrzegać? Coś w tym jest. Ja mając 29 lat jeszcze niedawno chodziłam ubrana w worki i postrzegałam siebie strasznie. Wszystko da się zrobić. Nie marnuj sobie życia na smutku. Spróbuj. Lekarza, terapię możesz zmienić przerwać w każdej chwili.

Na wszystko potrzeba czasu. Może potrzebujesz go troszkę więcej. Ja jestem w sytuacji, że zaczynam troszkę siebie lubić. Ale ja bardzo długo nienawidziłam siebie samej. Obecnie leżę w szpitalu i tak naprawdę to ja raczkuje z terapia, długa droga przede mna. Ok 1 roku nawet. Sama też musisz się troszkę postarać i przede wszystkim chcieć. Jeśli sama nie uwierzysz, że jesteś super kobieta to nikt na siłę Ci tego nie wpoi. Zastanów się za co się nie lubisz? Każdy popełnia błędy, coś o tym wiem więc kochana głowa do góry i walcz o siebie i swoje szczęście nie odwlekaj bo z czasem jest jeszcze trudniej. Nie wiem w czym u Ciebie tkwi powód... Jeśli chodzi o figurę to rozumiem. Ja mam bulimie. Panicznie się boję, że przytyje a jak np zjadłam kebaba to ja się od razu widziałam wieksza mimo że sama byłam świadoma, że to niemożliwe. Sylwetkę można poprawić w zdrowy sposób, są teraz fajne diety, ćwiczenia które też pomagają na złe samopoczucie.  Choć ja w sumie nie powinnam tego pisać bo sama mam ciężkie zaburzenie i bardzo trudno z tego wyjść. A
jak to wszystko wygląda u Ciebie?  Musi być coś co Cię hamuje.   próbowałaś jakiejś zmiany w swoim ubiorze/wyglądzie niekiedy to daje fany power.   A byłaś u psychiatry na jakiejś konsultacji? Może bardziej by nakreślił problem I Tobie by było łatwiej. Co do terapeutki to musisz z nią współpracować, starać się. Otworzyłaś się przed nią? To było dla mnie bardzo trudne i ja bulimie ukrywałam 12 lat, do innych zaburzen nie potrafiłam się przyznać przed samą sobą ale dążę do tego, że jak w końcu wyrzuciłam wszystko z siebie, dosłownie wszystko (ja się bardzo wstydziłam co mam w głowie  myślę itd) to mi ulżyło. Naprawdę. Znaczy pierwsza osoba, której powiedziałam, przemoglam się to był mój partner ale przez to mnie zostawił więc tak i o to leżę w szpitalu. Tylko ja swoja panią doktor znam już kilka lat, niestety okłamywałam ją co u mnie skończyło się tragicznie więc bądź szczera, zaplanuj sobie może jakiś jeden temat na spotkanie który chciałabyś omówić i skupcie się na tym. Moja pani doktor jest dla mnie ogromnym wsparciem, już się niczego nie krępuje i zawsze mówię co mi w sercu piszczy.  Może też za bardzo dusisz w sobie wszystko. Ja czasami myślę, że bardziej mi pomagają właśnie rozmowy z panią doktor niż terapia Choć jest ciekawa i fajna. Dobry psychiatra też umie pokierować ale dobry, nie taki co przepisuje tylko leki ale taki który ma czas dla pacjenta i wczuwa się w sytuacje. Powtarzaj sobie cały czas jakie masz najlepsze cechy co w sobie lubisz musi się coś znaleźć. Głowa do góry!

dziewczyny... z czasem to jest tylko gorzej, bo nie lubie swojego ciała a wpływu na to czego nie lubię nie mam, nie lubię jak maca mnie moj mąż - mamy przez to spięcia i tak w kółko.. i naprawdę mam daleko że on lubi moje ciało - ja go nie lubię, i nie chodzi mi o figurę - bo ta jest super (prawie).. mam dużą asymetrię piersi i to mnie ogranicza bo nie mogę swobodnie robić tego co bym chciała że muszę wciąż uwazac, nie mogę ubrac się jak chce - najgorzej latem... dodatkowo po porodzie trochę mnie uszkodzili i tego tez nie zaakceptowałam (tak wiem, ciesze się że dziecku duzej krzywdy nie zrobili bo moglo byc gorzej), jako kobieta zle się ze sobą czuję... idę na konsultację do chirurga - mam swiadomość jak trudny jest zabieg i że nie wiadomo jaki będzie efekt koncowy ale znając moje "szczęscie" to będzie zle - bo juz probowałam i cuż... niestety tych ograniczen (w mojej glowie oczywiscie bo są gorsze rzeczy) nie da się wycwiczyć treningami, pracą własną - tu tylko chirurg i kosztowny zabieg z niewiadomym efektem - byloby super gdybym zaakceptowala to że .. inni mają gorzej?..... terapeutka mnie nie za bardzo chyba rozumie bo .. trzeba się cieszyć że... mam ładne włosy itp itd...  jak zaakceptować cos czego się nie da... psychiatra?
moj partner narazie trzyma się, nie wiem jak dlugo.. ja go nie zatrzymuję...  BellaStella Twoj niefajnie się zachowal - moze to i lepiej skoro nie udzwignął trudów życia, znajdziesz napewno lepszego na dobre i złe..

BellaStella - zabieg w takim przypadku to najlepsza terapia, przetestowane ale nic nie trwa wiecznie... dlatego trzeba zaakceptowac to co sie ma, tylko jak? Wlasnie trzeba nad tym pracowac... narazie jade na psychoterapii.. moze kiedys psychiatra, nie wiem...
Sama z wyboru - .. nie trafilas moze jeszcze na swoja bratnia dusze... pozdrawiam

BellaStella oczywiscie ze jestem super laska tak jak i Ty , nie mam depresji, po prostu mam  przypadlosc fizyczna ktora mnie ogranicza i tyle... terapeutka przelonuje mnie ze to nic takiego - moze dla niej.. dopiero zavzelam, od listopada... dzis wytlumaczylam jej ze cycki czyli atrybut kobiety to dla kazdej kobiety wazne, jak mam sie czuc jak nie moge tego, tamtego, no dziwne bardzo...
Nic to... nie zniechecam sie...