"Miłość" która nie ma szans - Netkobiety.pl

Jestem straszna pod tym względem, że odrzucam nie tylko „miłość”, ale także przyjaźń, gdy ktoś/coś mi nie zagra u danej osoby.
Z takich podstawowych rzeczy to nie wyobrażam sobie relacji z zamordystą, czyli kimś, kto narzuca innym swoje wartości, światopogląd itp. Mogę z taką osobą wymienić poglądy, zainteresować się nią, chcieć zrozumieć, jak „działa”, ale nie zbuduję z kimś takim żadnej bliższej więzi.
Odrzucają mnie też pewne cechy osób, jak nielojalność i tu jestem wyczulona na najmniejsze oznaki, jak tylko coś takiego wyczuwam, to od razu trzymam dystans i nie ma szans zbliżyć się do mnie. Pewnie z tego powodu mam niewielkie grono prawdziwych przyjaciół, którzy są przy mnie od lat zamiast rzeszy przypadkowych „przyjaciół”.

- odwracanie wzroku od zła i krzywdy innych osób (życie w bańce)
- poczucie wyższości i określony sposoby wartościowania ludzi i zjawisk (jak i ich negowanie)
- czerpanie satysfakcji z niepowodzeń innych
- określone poglądy polityczne
- życie mokrym snem nastolatki i disnejowską wizją życia
- oczekiwanie, że drugi człowiek ma być narzędziem które ma magicznie sprawić, że nasze życie będzie mlekiem i miodem płynące i nagle staniemy się pełni (zamiast robić to samemu w sobie)

Dawniej takim murem (lecz przeskoczonym) były róźnice kulturowe i odmienna religia, ale poznałam z 30 takich związków ze stażami od 2-20 lat i jak się okazało, jeśli dwie strony mają wolę- to można to przeskoczyć i łączyć. Jednak ograniczenia są w głowach.

Pięknie to napisałeś.

Jak do luźnej dyskusji to do luźnej To wcale nie takie głębokie to normalka jest oczywistość po prostu .
pewnych rzeczy się nie ominie ,choć uwierają i szuka się obejścia, skrótu, niby kompromisu jednocześnie .
nie ma co się zmulać taką "miłością" i rozpraszać chociaż czasem dobrze jest ,nabić sobie parę guzów dla przytomności.

To która z tych  "sisters of mercy" ?   A,B czy może już C .
Masz przerób Zrzuciekranu

Trochę odwracasz kotka ogonem, autorze
To nie jest kwestia "miłości niemożliwej", z której zmuszony jesteś zrezygnować.
Ty wiesz, że od tej dziewczyny nie uzyskasz seksu, a może i nic nie uzyskasz - przynajmniej na swoich warunkach; i teraz tłumaczysz sobie i nam, że tak naprawdę to Ty jej nie chcesz i musisz odrzucić milość niemożliwą. Racjonalizujesz sobie fakt, że czegoś nie możesz dostać, deprecjonując to. To znaczy, nie odbierasz wartości tej dziewczynie jako osobie. Wierzę, że ją szanujesz jak potrafisz. Mam nadzieję, że to zrozumiałe.
Ktoś, gdzieś taki mechanizm nazwał syndromem kwaśnych winogron - może znajdziesz.
A przede wszystkim, żadna to miłość. Koło miłości twoje odczucie nawet nie leżało. Dobrze, że napisałeś to słowo w cudzysłowie.

No pewnie że miłość to żadna magia ,a na pewno nie czarna,to postawa,zdolność i decyzja etc,ale to też emocje i uczucia bardzo,bardzo różne ,kolorowe i podłużne

To właśnie są te uczucia podłużne
Taki słodki początek ,początkowego,początkującego,początku ,czasem łatwo przychodzi i szybko,odchodzi na samym początku uff
dalej to co będzie zależy już od tego ile się wytrzyma i nie zatrzyma się tylko na robieniu sobie dobrze .

To prawda,:) ale bez przesady,forum jest dla pełnoletnich przecież ,zakładam że rozumiejących np sarkazm,autoironię itp.
takie też bywają  "losy" tematów zakładanych z nudy,gdzie największym problemem wydaje się brak problemu.

Co sprawia, że na bank by się nie udało nawet gdyby mnie do kogoś ciągnęło?

*Jeśli facet byłby wierzący to wiem, że nie ma co w to wchodzić.

*Jeśli facet ma wyraźnie mniejsze libido, nie jest w seksie otwarty, nie podziela chociaż mniej więcej tego co mnie kręci, ma seksistowskie myślenie o ciele, seksie, nie ma podobnego podejścia do ciała, nie lubi pieszczot, jeśli jakiś czas jest między nami intymnie, ale ciągle nie jest to dla mnie satysfakcjonujące to wiem, że trzeba się zawijać.

*Jeśli ktoś ma straszne kompleksy, niskie poczucie wartości = najczęściej swój brak pewności siebie będzie jednak próbować odbijać na partnerce.

*Jeśli ktoś uważa, że dopiero związek sprawi, że będzie szczęśliwy. Próbuje byciem z kimś zapełnić jakąś emocjonalną dziurę.

*Jeśli ktoś jest niby jest spokojnym człowiekiem, ale potrafi wyprowadzić go z równowagi pierwsza lepsza bzdura.

*Nie związałabym się z homofobem, seksistą, rasistą, kimś czyje poglądy są antyfeministyczne i szkodzące kobietom.

*Ani z kimś kto ma skrajnie inne plany niż ja od tego gdzie i w jakich warunkach mieszkać, przez dzieci, śluby i inne.

Natomiast jeśli chodzi o faceta fascynującego mnie, ale z którym nie będę - duża odległość plus bardzo nieregularne godziny pracy sprawiają, że wiem, że bym w to nie weszła mimo wszystko...

Mam podobne przemyślenia do Twoich, jak mi coś imponuje w bliskiej osobie to nawet jeżeli była by szansa i okres słabości tej osoby to w życiu bym jej nie wykorzystał mając na uwadze że na fundamentalne sprawy mamy inne podejście, przyjaciel wspiera nie wykorzystuje, także szacunek za podejście.

Mnie odrzuca jak drugi człowiek na siłę chcę kogoś zmieniać bo dla mnie to dowód że tej osoby nie akceptuję, nie kocha tej osoby jako człowieka tylko stara się dostosować do swojej wizji (nie mylić w wspieraniu do osiągania różnych celi i eliminacji pewnych zachowań jeżeli ta osoba sama uważa to za problem).
Próba narzucenia swojej dominacji bo ktoś przeszedł jakieś patokursy i stosuje manipulację (nie mylić ze zdrową asertywnością i umiejętnością prowadzenia relacji)
Jak ktoś jest w związku ale ciągle mówi o innych facetach/kobietach i co robią lepiej (to jest manipulacja mająca na celu obniżenie wartości i uzyskanie kontroli, mega słabe)

zgadza się, niemniej jest dobry test dla potencjalnej relacji, jeżeli podczas konwersacji na temat Twoich uczuć, standardów lub oczekiwań słyszysz tylko śmiech lub widzisz atak lub ktoś Ci mówi że to słabe, śmieszne lub nie na czasie to od razu wiesz że nie ma opcji, trzeba też wiedzieć KIM JESTEŚ i CZEGO CHCESZ, płynięcie chwilą lub co ma być to będzie rzadko się kończy happy endem, naszej indywidualnej natury i temperamentu nikt nie zmieni i bardzo dobrze, jesteśmy różni i jest ciekawiej

Nie zgodzę się z Tobą. Przeciwnie, uważam, że właśnie ja i moje podejście robi ze mnie odpowiednią partnerkę z szansą na naprawdę udany związek, ale nie szukającą desperacko.

Miałam partnera, który podeptał moje poczucie wartości, zniszczył je, czułam się jakby mnie nie było. Uważam, że moją sprawą było je doprowadzić do porządku na nowo, a nie oczekiwać, że znajdę partnera, który będzie dopiero mnie z tego wyciągał, że mi wróci poczucie wartości dopiero przy nowym partnerze. Jeśli nie czujesz się ze sobą dobrze przyciągasz kolejne toksyczne osoby takie jak ta partner/ka, które Cię zdeptała wcześniej. Najpierw trzeba dbać o siebie by móc zadbać i pokochać kogoś innego.

Księcia z bajki nie szukam. Księci odrzucam. Szukam zwykłego faceta. Zbliżonego światopoglądem i planami = czyli niewierzący lub niepraktykujący, lubiący seks, wierny, chcący mieć jedno/dwoje dzieci, pracujący, nie seksista, nie homofob - nie są to wymagania z kosmosu, a raczej całkiem przeciętna rzecz.

Ostatniego punktu nie zrozumiałeś. Nie mam problemu zakochać się w kimś z drugiego końca Polski i po jakiś czasie związku na odległość zdecydować się na jego lub moją przeprowadzkę. Mam problem z byciem z kimś kto byłby np. kierowcą TIRa lub marynarzem i był wiecznie poza domem. Takie życie jakiś czas  na czas związku na odległość spoko, ale z kimś kogo praca sprawia, że przyjdzie mi żyć obok kogoś a nie z kimś - nie piszę się na takie rzeczy, bo nie po to się jest w związku. Chcę kogoś z kim przede wszystkim będę całe życie lubić spędzać czas i faktycznie mieć możliwość ten czas spędzać. Wracać do wspólnego mieszkania, a nie żyć czekając...

Nie ma miłości, chyba, że egoizm jest "miłością"