Słaby kontakt - Netkobiety.pl

Skoro nie odpowiada Ci to, jak jest, a Twoj partner nie chce nic zmieniac, to zostaje Ci albo sie dostosowac albo odejśc.

Patrzac na to, że w zwiazku jestescie dosyć krotko i normalnie powinien to być czas, w ktorym byscie nie mogli sie od siebie oderwac, a tymczasem Wam się nie zbiera na spotkania, to poparłabym opcję z rozstaniem, bo ewidentnie cos Wam tu nie zagrało i nie ma co się bardziej męczyć.

Kurde, ale to słabo.
Bo to takie bez szczególnej nadziei na jakikolwiek kompromis
Jemu pasuje tak jak jest teraz, ale to nie odpowiada Tobie. Z kolei on nie chce robić też żadnego kroku w stronę Twoich potrzeb. Takie kategoryczne stawianie sprawy z jego strony, może świadczyć o tym, że albo będzie tak jak on chce, albo nie będzie wcale.

Pół roku to bardzo krótko. Szczerze powiem, że takie pisanie całymi dniami to mi się kojarzy z nastolatkami, ewentualnie jakąś ciekawą rozmową czy przekomarzaniem. Jak nie macie wspólnych tematów, a te zaczepki to tylko "co u ciebie" czy "co porabiasz" czy na jakieś serduszka to ileż można odpisywać? Szczególnie będąc w pracy.
Możliwe też, że uważa, że zawracasz mu 4 litery.
Jak nie ma potrzeby spotkań i nie przejmuje inicjatywy, to.. cóż, nie wróży to dobrze.
Innymi słowy, jesteś to jesteś, a jak Cię nie ma to też dobrze.

Dawaj tak dalej, a szybko przestaniesz dostawać odpowiedzi. Rozumiem, że sytuacja Cię irytuje, ale my tutaj serio staramy się pomóc, a Rox na dodatek rzuciła sugestię, a nie powiedziała, że na pewno mu się narzucasz. I może faktycznie on uważa, że ten kontakt, który macie jest po prostu wystarczający.
To tylko on sam wie.

kochanie123 tego też próbowałam, nie robi to na nim zbyt wrażenia.

KoloroweSny
Dzięki za odpowiedź, wiesz co chodzi o to że ja już sama nie wiem czy problem rzeczywiście jest czy jest tylko w mojej głowie. Jak sama widzisz niektórzy tutaj uważają że kontakt codzienny między spotkaniami to jakaś fanaberia.
Umawialiśmy się na dzwonienie wtedy kiedy on miał przerwe w pracy. Pisał mi wtedy i ja dzwoniłam.
Nie mogę powiedzieć, że nigdy go nie interesuje co u mnie albo jak mi minął dzień. Raz na tydzień albo dwa zapyta. Przynajmniej ostatnio taka była częstotliwość.
Ja jemu mówiłam dokładnie to co Ty, że dla niego obojętne czy ja jestem czy mnie nie ma, to zawsze zaprzecza. Rozstać też się nie chce ze mną. Nie mam pojęcia dlaczego on w to brnie, może jemu rzeczywiście jest dobrze tak jak jest. Na pewno nie jest ze mną tylko dla seksu, to już sprawdziłam.
Z tym wsparciem i troska juz jest jak mówisz, ostatnio miałam trochę problemów zdrowotnych i byłam w szpitalu to raczej nie muszę mówić na jakim poziomie oscylowało jego zainteresowanie sytuacja.
Z drugiej strony nie oczekuje od niego pomocy i wsparcia, bo mam taką sytuację życiową że muszę być zaradna i samodzielna. Jeżeli jednak tak się zdarzy że potrzebuje pomocy to wtedy mogę liczyć na znajomych i rodziców. Staram się nie mieć wobec niego zbyt dużych oczekiwan, dlatego już sama nie wiem, naklikanie kilku słów w ciągu dnia to jest kwestia kilku sekund, nie każe mu wisieć całymi dniami na telefonie, niestety ale w tym przypadku huczy mi w głowie motto Wielokropka "kto chce, znajdzie sposób. Kto nie chce, znajdzie powód".

Oj oj oj, mysle, że dziewczynom raczej chodziło o to, że rzeczywiście kontakt nie musi być codzienny i ja sie z tym zgodze. Ale kiedy mija już któryś dzień, albo Pan sobie o Tobie przypomina po całym tygodniu to myślę, że każdy się zgodzi - coś tu nie gra. Sama widzisz, czujesz, że coś nie tak - gdyby ten kontakt byl spontaniczny, raz bylo go wiecej raz mniej, przecież byś nie pisała postów na forum. A teraz po kolei:

Nie mogę powiedzieć, że nigdy go nie interesuje co u mnie albo jak mi minął dzień. Raz na tydzień albo dwa zapyta. Przynajmniej ostatnio taka była częstotliwość.
No ja też średnio raz na tydzień/dwa/trzy interesuje sie co u moich znajomych. A kiedy jest to mój partner to raczej zależy mi na nim i 'trochę częściej' chciałabym wiedzieć czy jest wszystko dobrze, jak się czuje czy jest po prostu okej.

Ja jemu mówiłam dokładnie to co Ty, że dla niego obojętne czy ja jestem czy mnie nie ma, to zawsze zaprzecza. Rozstać też się nie chce ze mną. Nie mam pojęcia dlaczego on w to brnie, może jemu rzeczywiście jest dobrze tak jak jest.
No oczywiście, że zaprzecza, bo jasne że lepiej mieć związek bez zobowiązań niż brak związku, co Ci ma powiedzieć? Poza tym nie chce sie rozstać, no bo mu wygodnie. Ale podpowiem Ci - Ty też masz tutaj prawo do decydowania, szok nie ?

Z tym wsparciem i troska juz jest jak mówisz, ostatnio miałam trochę problemów zdrowotnych i byłam w szpitalu to raczej nie muszę mówić na jakim poziomie oscylowało jego zainteresowanie sytuacja.
I tak będzie wyglądać Twoje życie dalej. Podoba Ci się ? Ja się kiedyś śmiałam, że jakbym miala wypadek to dowiedziałby się ostatni po fakcie. Jak będziesz czegoś potrzebować, to też nie łudź się, że otrzymasz pomoc i wsparcie.

Z drugiej strony nie oczekuje od niego pomocy i wsparcia, bo mam taką sytuację życiową że muszę być zaradna i samodzielna. Jeżeli jednak tak się zdarzy że potrzebuje pomocy to wtedy mogę liczyć na znajomych i rodziców.
Okej rozumiem, godna i właściwa postawa. Ale to po co Ci w takim razie być z kimś ? Po to żeby się bzykać tak o i czasem pogdać? Czy raczej chciałabyś być z kimś na kim możesz polegać, że jak Ci się bedzie działa krzywda to po prostu będzie ? Bo wydaje mi się, że związek dwóch osób polega właśnie na tym żeby się wspierać, pomagać sobie. A Twój ? Wiesz co Ty robisz? Wmawiasz sobie jak bardzo dasz sobie sama rade, przecież to nie są wielkie rzeczy. Bo boisz się, jak bardzo się na nim zawiedziesz, kiedy poprosisz o pomoc.

To, że udasz, że nie widzisz problemu, nie oznacza, że go nie ma. Co w ogóle daje Ci ten związek? Pomoc i wsparcie w zdrowym związku to nie powinny być sprawy warunkowe. Boisz się samotności?

Co daje mi ten związek? Ciągle mam nadzieję, że to się z czasem zmieni.
Czy się boje samotności? Raczej nie o to chodzi, po prostu nie chce zrywać od razu i zaczynać z kimś innym wszystkiego od nowa.
Z tym że go bronie- to jest tak, że staram się przedstawić sytuacje jak najbardziej sprawiedliwie. Nie należę do osób, które zwalają cała winę na drugą stronę a siebie wybielają. Wiem że też jest w tym wszystkim też moja wina bo nie umiem na dłuższą metę udawać, że taka sytuacja mi pasuje, stąd pojawiają się w ostatnim czasie te sprzeczki. On zdaje sobie sprawę z tego, że źle się dzieje i że nie może tak być że przez kłótnie prawie się nie spotykamy. Dlatego mieliśmy porozmawiać na spokojnie jak już wyjdę ze szpitala. Wczoraj mnie znowu wystawił i zasnął, dziś mamy się widzieć na ta rozmowę ale okaże się, czy do tego w ogóle dojdzie.
Wiem że pomoc i wsparcie nie powinny być warunkowe. Ale co mam mu powiedzieć? Nie może tak być że jesteś przy mnie tylko jak jest dobrze? Przecież jak on ma tak zakodowane to ja ani żadna rozmowa nie zmieni tego. Albo go biorę całego takim jaki jest, ze wszystkimi jego plusami i minusami albo w ogóle. Też nie chce żeby na siłę się zmieniał bo to nie o to chodzi. Ale dłużej tak nie może być, on przecież też widzi że ja się mecze w tym.
Nie pokazuje mu na siłę że jestem wyluzowana i bezproblemowa, jakby tak było to nie klocilibysny się. Po prostu trwam w tym układzie raz lepiej raz gorzej.
Co do spychania swoich potrzeb- same widzicie że niektórzy uważają że mój problem jest z d*** wzięty i to nic takiego że on rzadko się odzywa. Dlatego tu napisałam bo już sama nie wiem czy serio coś jest nie tak czy jednak to jest trochę dziwne że mamy taki okrojony kontakt. Ja rozumiem jak najbardziej to jak ktoś naprawdę nie ma czasu bo pracuje ale tu nie ma takiej sytuacji, jak już pisałam on ma czas w pracy na gry więc to nie jest kwestia tego że nie ma czasu tylko nie ma ochoty.

"Za mało", "za dużo", "silny", "słaby" to pojęcia względne, każdy może inaczej je rozumieć. Dla Ciebie jego "w sam raz" oznacza "za mało", dla niego Twe "w sam raz" - za dużo. Jak można to połączyć? Nijak.

Rozmowy i manipulacje niczego, prócz kłótni i ucinania kontaktu, nie przyniosły; spodziewanych przez Ciebie efektów brak. Ty ani nie chcesz zaakceptować rzeczywistości, ani rozstać się i masz nadzieję, że jednak on postąpi zgodnie z Twymi potrzebami, lekceważąc swoje.
Wniosek?

O, jest i wspomniany wczesniej Wielokropek, witaj:) jeśli chodzi o manipulacje- po prostu próbowałam się dostosować do niego, myślałam, że jak będę próbować to uda mi sie przestawic na taki tryb kontaktu. Wychodzi to raz lepiej raz gorzej. Nie liczę na to, że on postąpi zgodnie z moimi potrzebami, tylko na to, że z biegiem czasu jak bardziej się zaangażujemy sam będzie miał większą potrzebę kontaktu. To jest osoba która potrzebuje czasu na to, żeby się otworzyć i obdarzyć uczuciem kogoś. U nas wszystko potoczyło się szybko, mam wrażenie że aż za szybko i teraz są tego efekty.
Ela ja nie raz tak się czułam. Myślę że to jest kwestia właśnie osobowości tego faceta. Nie chce żeby to zabrzmiało tak że go tłumacze, po prostu widzę że on ma całkiem inny temperament niż ja. I w inny sposób niż ja okazuje uczucia. Może po prostu musimy się dotrzeć jeszcze? Dziś mamy porozmawiać, wiem że on nie chce się rozstawać bo pytałam go. Mówił też że chce częściej się widywać. Jeżeli tak się rzeczywiście stanie to odpuszczę marudzenie o słaby kontakt w ciągu dnia skoro będziemy się widzieć po pracy.

O matko bosko jakbym słyszała siebie sprzed huhu. Nie, tu nie ma szans na to, że coś się zmieni. Ani za miesiąc, ani dwa ani rok. To i tak się rozpadnie, tylko od Ciebie zależy kiedy a dokładnie ile będziesz to wszystko znosic. Dla mnie sprawa jest jasna, rozstanie. I gdybym miała taką wiedzę jak mam teraz duuużo wcześniej, to na pewno bym ucięła taką relacje kumpelską z sexem w tle.

A z jaka częstotliwością wy się spotykacie ? Raz na tydzień, dwa razy w tygodniu czy raz na dwa tygodnie ?
Ja mam wrażenie ze jest to bardzo mocno wirtualny związek a tych spotkań w realu az tyle nie ma. Wiec jeśli jest on bardziej wirtualny to w zasadzie nie istnieje.

Pisałaś ze byłaś u niego na święta i ze rodzice byli zadowoleni - może naciskali go żeby cię zaprosił bo zwątpili w to czy on faktycznie ma jakas dziewczynę.
Czy wiesz co na temat jego poprzednich związków / relacji z dziewczynami?

Koleją sprawa - super ze polegasz na sobie i znajomych ale faktycznie oni kiedyś pozakładała swoje rodziny a ty zostaniesz sama - znaczy w związku w którym tak czy siak jesteś sama. I wtedy pomyślisz sobie - kurde czemu ja te x lat temu byłam taka głupia i go nie zostawiłam - jestem z kimś ale tak naprawdę sama bo jemu się przysnęlo zamiast przyjść na spotkanie.

Słońce daruj sobie ten związek - chłopak musi dojść do siebie i z cała pewnością iść na terapie. On na pewno nie doszedł do siebie po tym co się wydarzyło - widać to doskonale na przykładzie nastolatki na sex gdzie z która później szukał kontaktu - zupełnie już odfrunął. Czy chcesz fak żyć - myśląc czy twoj chłopak będzie się spotykał z gowniarami na sex albo na nie wiem co?
Najprawdopodobniej jesteś plasterkiem na jego bardzo poranione serce. Prędzej czy później i tak ten wasz związek się rozwali.

Tylko ON, ON i ON.
TY 'może się dopasujesz', może się 'dostosujesz' może się 'przestawisz'. A w imię czego ?
Poświęcasz siebie, swoje standardy, swoje potrzeby - po co ? Dla kogo ? Wiesz, że tam gdzieś może jest człowiek, z którym nie bedziesz miała takich rozkmin ? Z którym po prostu będziesz szczęśliwa tak jak się należy ? To nie jest zwiazek, to jest wegetacja i udawanie że wszystko jest ok 'bo mam partnera', tylko że w tym związku jesteś sama. Tu nie chodzi o docieranie się, tu chodzi o to, że Ty jesteś z kimś komu nie zależy aż tak jak Tobie i zależeć już nie będzie. Smutne, ale prawdziwe. Straciłaś 6 miesięcy. Bywa, ale ale nie trać ich więcej, bo będzie co raz to gorzej, to równia pochyła.

Pół roku, to wbrew pozorom bardzo mało, a jeśli wziąć po uwagę jak bardzo oboje jesteście już tym związkiem umęczeni, ile pojawiło się rozczarowania, zawodu, wzajemnych pretensji, nieporozumień i żalu, to trudno tu zobaczyć coś, co rokuje na przyszłość. Wasze oczekiwania i wizja na "bycie razem" bardzo się ze sobą rozmijają, z jego strony nie widać zaangażowania, a jeśli jest, to jest ono dla Ciebie niewystarczające i to jest spory problem, którego jednak nie udaje się w żaden sposób rozwiązać. Wydaje mi się przy tym mało prawdopodobne, żeby jeszcze nastąpiła pożądana przez Ciebie zmiana.

Chciałabym też zwrócić uwagę na te słowa:

Tak szczerze, dla mnie to wygląda tak, jakby ktoś Ci odbierał tlen, a Ty łapczywie chwytała każdy podarowany oddech. Mało tego, ten haust powietrza był Ci darowany z łaski. Tak NIE wygląda kompromis. To jest wciąż wyraźne lekceważenie Ciebie i Twoich potrzeb, żeby nie napisać upokarzanie. Dlaczego na to pozwalasz? <pytanie retoryczne>
Twoja próba dopasowania się, byleby tylko być razem, dla mnie jest niepokojąca. Za chwilę staniesz się cieniem samej siebie, bojąc się narazić na gniew partnera i zadzwonić nie w porę czy w ogóle nawiązując jakikolwiek kontakt. To Ty zabiegasz o spotkania, prosisz o nie, inicjujesz rozmowy, a na koniec pytasz czy aby na pewno chce być z Tobą. Co jest z Tobą nie tak, że zadowalasz się namiastką czegoś, co stanowi dla Ciebie tak wielką wartość? 

Prawdę mówiąc ja tu nie widzę szansy na happy end, a im szybciej się rozstaniecie, tym szybciej się z tego otrząśniesz i dasz sobie szansę na dobry związek.