Różnica w wykształceniu. Praca czy związek? - Netkobiety.pl

Szczerze jak dla mnie skoro on nie ma stałej pracy to nie rozumiem czemu jest zły że Ty chcesz sie przenieść gdzieś gdzie będziesz miała pewna sytuację (o czym zresztą od początku mówiłaś). Jaki jest jego argument? Ma tu rodzinę, znajomych czy coś? Jak daleko są te dwa miasta od siebie?

Nie ma ani rodziny ani znajomych, ma tu tylko mnie, po prostu mieszka tu 2 lata i się przyzwyczaił, bo niby mu tu łatwiej o pracę. A tak naprawdę to lata z jednej pracy do drugiej i nie ma żadnych ambicji i planów na przyszłość. Kocham go i ciężko mi go zostawić, ale on mi stawia ultimatum: albo praca albo on...

No, to jak tak dalej pójdzie to będzie Ci szkoda kolejnych dwóch, a potem 10, 15 i tak dalej i tak dalej.

Szczerze to Twój związek nie brzmi jakoś super - kłótnie, on aktywnie rozgląda się za innymi laskami, stawia Ci ultimatum, nie ma stałej pracy. Ja widze tu szereg rzeczy które Ci nie pasują. Jesteś młoda, warto jednak przemyśleć czy to ma sens

Ja w swoim pierwszym związku też nie wiedziałam jak to ma wyglądać. I powtarzałam sobie ze trzeba iść na ustępstwa, akceptować wady, że przesadzam, że wcale nie jest tak źle, że przecież nie bije i nie zdradza to nie mam powodów żeby być niezadowolona, że to dobry chłopak a mi odbiła palma, że może nikogo lepszego nie znajdę i tak dalej i tak dalej.

Nie było warto w tym tkwić kilka lat a zerwania nigdy nie żałowałam. Jeśli ktoś Ci ewidentnie nie pasuje i nie możesz się z nim dogadać to nie warto

Im więcej mówisz tym bardziej wychodzi ze się w tym związku męczysz. I odpowiedz sama sobie w imieniu czego?

Co w takim razie jest w tym związku aż tak dobrego że dalej w nim jesteś pomimo rzeczy które Ci nie pasują?

No cóż akurat to że dorosły umie dla siebie ugotować i nie przegina z alkoholem to są dość standardowe cechy a nie jakieś cuda które mi będą w stanie wynagrodzić szereg wad. Ale wiadomo, jeśli dla Ciebie to priorytet to rozumiem.

Może być tak że z czasem się zmieniło, na początku oboje mieliście różowe okulary na nosie ale one z czasem spadają. Dlatego zaczynasz zauważać teraz te wady.

Jakąkolwiek decyzję podejmiesz uważam że głównym motorem nie powinno być "szkoda mi dwóch lat". Bez sensu jest zostawać z kimś z braku laku, a bo już jestem to zostanę. Jeśli już kontynuować i naprawiać relację to powinna to być świadoma DECYZJA a nie coś na zasadzie "no, tak wyszło"

Bardzo Ci dziękuję za wszystkie rady. Po prostu mój tata nadużywał alkoholu i mało pomagał w domu, więc może błędnie na to patrzyłam u mojego chłopaka, że taki nie jest, a na inne rzeczy przymykałam oko. Tylko mój tata jest bardzo pracowity, a chłopak leniwy i tu jest większy problem. Chciałam naprawić to co między nami się psuje, ale on nie wykazuje żadnych chęci i woli ciche dni, co mnie doprowadza do łez.

Masz rację, coraz bardziej jestem tego świadoma. Długo się uczyłam, by zyskać pracę w zawodzie, natomiast mu było wszystko jedno i teraz pracy nie ma i nie ma nic swojego, widzę, że mi bardzo zazdrości, a on tylko narzeka. Teraz widzę w nim Ferdka Kiepskiego, co najlepsze.

Nie rozczulaj się nad nim, nie tłumacz go, bo źle wyjdziesz na tym. Jego problemy z przeszłości są tym z czym on musi sobie poradzić. Uważaj czy nie mydli Ci tym oczu. Koleżanka rozstała się w zeszłym roku z chłopakiem, z którym planowali ślub, była z nim 3 lata. Dużo bardziej ogarnięty zawodowo niż twój, ale chodzi o to, że on jej właśnie mydlił oczy jaki biedny, bo bez ojca się wychował, matka mu zmarła w czasie związku. Finalnie okazało się, że cały czas był bardzo nie wporządku, oszukiwał i zdradzał.

Co to znaczy, że szkoda Ci 2 lat? Patrz na to jak to realnie wygląda, jak rokuje. Inaczej masz szanse stracić dużo więcej, nie tylko czasu.

Przeczytałam resztę wpisów.. No nie wygląda ten związek ciekawie moim zdaniem. Naprawdę radzę Ci nie poświęcać swoich perspektyw, bo za jakiś czas moim zdaniem żałowałabyś tego.
Mam jakieś koleżanki, które mają partnerów bez ambicji zawodowych i bez pieniędzy, ale przynajmniej są pracowici, pomocni, zgodni, wspierający, rodzinni, uczestniczą w opiece nad dziećmi i bez żadnych nałogów.

Z tego co piszesz, najlepszym rozwiązaniem byłoby przeprowadzenie do Ciebie, gdzie masz pracę, tym bardziej że on tu nie może znaleźć stałej. Pytanie, jak Wasze życie po przeprowadzce by wyglądało, gdzie byście mieszkali i za co. Faceci mają często kompleks pod tym względem, że będą na "utrzymaniu", mimo że często prace fizyczne są lepiej płatne niż biurowe.
Przeprowadzka to poważna decyzja.
Skoro Ty tam znalazłaś pracę, podejrzewam, że to miejsce daje większe możliwości też dla niego? Może od tego trzeba zacząć by on TAM poszukał pracy?

Też mi się tak zdaje, że mi zazdrości... Był w szoku jak oferowali mi sporą wypłatę i to całość na umowie. Jak mówiłam, że chciałabym się dalej rozwijać i doszkalać to on mi podcina skrzydła i mówi, że nie dam sobie rady...

Skoro tak sytuacja stoi to chłopak albo głupi albo mu nie zależy.

Raczej z kompleksami i kolo mezczyzny nawet nie stal. Bedzie sciagal autorke w dol.

Redpoison jeżeli po 2 latach facet Cię nie szanuje, szantażuje, nie liczy się z Twoim zdaniem, podcina Ci skrzydła, to zastanów się po co Ci taki związek. Związek ma uskrzydlać, a nie dobijać. Wyobraź sobie, że to Ty ciągle Was utrzymujesz, pracujesz, zarabiasz, potem rodzisz dzieci i nadal wszystko jest na Twojej głowie, a facet jest ciągle niezadowolony i zazdrosny, że Ty zarabiasz. Po co Ci to? Przecież ten człowiek nie zachowuje się jak ktoś, kto kocha.
Pisałaś gdzieś chyba, że Twój ojciec jest alkoholikiem. Pewnie dlatego mylisz współczucie z miłością. Zacznij szanować siebie, zapisz się na psychoterapię dla DDA, a dopiero potem buduj relację z odpowiednim facetem. Jak na razie zmarnowałaś 2 lata swojego życia z nieodpowiednią osobą. Chcesz marnować kolejne 20, 30lat? Wiem, że to trudne, ale myśl o sobie, potem o innych.

Przepraszam jeśli łamałam regulamin, ale nie myślę w tym momencie logicznie. Po prostu gdy zobaczyłam, że chłopak stroni od alkoholu w przeciwieństwie do ojca i jeszcze mu się podobam to momentalnie chciałam z nim być. A prawda jest taka, że muszę iść na terapię i rozwiązać swoje problemy, a z chłopakiem skończyć, bo będę miała jeszcze większe problemy... Niby bliska osoba, świata poza nim nie widziałam, choć wiele osób mnie uprzedzało. Bardzo wam dziękuję za wszystko, bardzo, bardzo tego potrzebowałam, jakby ktoś mnie w końcu obudził!

Nie pasujecie do siebie, chcesz chłopa w utrzymywać? daj sobie z nim spokój - wyjazd za pracą to idealna okazja do tego aby zacząć na nowo. Facet bez ambicji Ci odpowiada? i w dodatku zazdrosny, o podwójnych standardach - sam coś ma za uszami skoro nie pozwala Ci zajrzeć w swój telefon - a dlaczego Ty mu w ogóle pozwalasz się kontrolować? ja nie widzę żadnych plusów tej sytuacji dla Ciebie (bo dla niego - owszem).
Są na świece ciekawsze osobniki.

Po tym jak ktoś się rozstaje można się dużo dowiedzieć. Pamiętaj o tym zwyzywaniu jakby Cię naszły myśli czy by się nie zejść spowrotem. Powodzenia!

Super. Bardzo dobra decyzja. Wytrwałości i braku nerwów !

To przepasc roznica w wyksztalceniu i to zle wrozy

Oczywiście, że się uda. Teraz jest to jeszcze bardziej pewne, bo nie tracisz czasu na kogoś, kto jest dla Ciebie nieodpowiedni