Patowa Sytuacja-Narzeczona chce zeznawać na rozwodzie w mojej rodzinie - Netkobiety.pl

Hmmm a jakie Ty masz zdanie o tej sytuacji na czyją korzyść przechyla się Twoim zdaniem ta szala? Kto Twoim zdaniem był nie fair ona czy on?
Bardzo fajnie, że dziewczyna ma swoje zdanie, potrafi to manifestować. Nie boi się. Pewnie wiele widziala będąc w tym domu, zakładam że na tym opiera swoje zdanie. Ale to jej zdanie. Musisz poznac wersje obu stron, żeby mieć swoje.

Poza tym to jest brat cioteczny coś tam coś tam. Jeżeli dziewczyna jest na prawdę wartościowa to trochę szkoda realcji. Rodzina też nie może wymagać, że bedziesz sie opowiadał po ich stronie bo tak trzeba i masz ją rzucać bo jak ośmieliła się stanąć po jej stronie.

Mi właśnie chodzi o to, żebyś nie patrzył co mówi Justyna czy ktoś tam. Chodzi o to, żebyś sam wyrobił sobie swoje zdanie poznając samemu fakty. Żebyś nie ulegał temu co ktoś sądzi i spróbował totalnie samemu pomyśleć, za kim stoisz.
Jednakże nie zmienie zdania - nawet jak Justyna nie ma racji, jej zdanie jest złe itp itd to ma do tego prawo. A Twoja rodzina nie może Ci mówić za kim masz stanąć w tym sporze, albo z kim masz żyć.
Plusem dla mnie jest to, że Justyna nie bała się powiedzieć tego myśli, nie podporządkowała się. Bez względu na wszystko - czy ma racje czy nie - bardzo dobrze to o niej świadczy. Mocno stąpa po ziemi.
Ale to moja opinia, poczekajmy na resztę

Rozprawa sądowa nie zmieni tego, czy będą na siebie miło patrzeć czy wilkiem, a tym bardziej udział innych ludzi tego nie sprawi - to jest między nimi, to jest ich odpowiedzialność, żeby dziecko miało rodzinę.
Ciekawe z kolei jest to, że twoja rodzina uważa, że żona twojego brata ciotecznego to już nie rodzina i trzeba stanąć po stronie "krwi" niezależnie od faktów. Liczy się powierzchowna lojalność a nie to, że twoja narzeczona ma dobre intencje i odwagę.

Ciekawa jestem jakie to rzeczy tam się zadziały, że prawie postronna osoba decyduje się wziąć udział w rozprawie. To, co mi przychodzi do głowy, to kwestia przemocy - będąc świadkami przemocy wobec nieletnich jesteśmy zobowiązani przez prawo do działania. Narzeczona może też stawać po stronie "Natalii" z powodu jakichś wspólnych doświadczeń. Czasem trudno sobie wyobrazić, że ktoś nam bliski może być skłonny do przemocy.
To, czy on jest "złym człowiekiem" to mocne określenie i w ogóle nie o to tutaj chodzi.

Ale z innej strony patrząc, jakie intencje mogłaby mieć Justyna, zeznając w tej sprawie, które nie byłyby dobre, pomocne, prawdziwe? Co mogłaby chcieć osiągnąć kłamiąc, albo przerysowując sytuację? Raczej z wyniku tej sprawy nie będzie mieć korzyści, a tylko sobie kłopotu narobi w Twojej rodzinie, a mimo to angażuje się.

Są tacy ludzie, którzy swoją prawdziwą twarz pokazują wyłącznie w związku i we własnych czterech ścianach, a na zewnątrz wydają się być czarujący, uprzejmi i pomocni. Być może narzeczona widziała więcej niż inni, a być może nawet więcej niż sama chciałaby zobaczyć, stąd jej decyzja o złożeniu zeznań.
Z drugiej strony, jeśli jest osobą prawdomówną i jest uczciwa, to nie będzie zeznawać ani przeciwko komuś, ani na czyjąś korzyść, powie co widziała i/lub co wie, to do sądu będzie należeć wydanie opinii.
Moim zdaniem to jest jakieś niedorzeczne, żeby mieć o to do niej pretensje. Mało tego, zachowujecie się dokładnie tak, jakbyście się czegoś obawiali, na przykład, że na światło dzienne wyjdą brudy, które cieniem położą się na opinii na temat rodziny. Osobiście tego nie rozumiem, bo przecież nie wiecie komu potrzebne jest wsparcie ani co tak naprawdę miało miejsce w tym domu i czy ta kobieta przypadkiem nie była krzywdzona. 

Jak znam życie, rozwód już jest wystarczającym powodem, aby Twoje życzeniowe podejście do tematu miało niewielką moc spełnienia. Ponadto to jest ich życie, sami zdecydują czy chcą za sobą palić mosty, czy mieć względnie dobry kontakt. Z kolei ich dojrzałość pokaże czy staną na wysokości zadania, jeśli chodzi o dziecko i jego dobro.

Mimo wszystko jeśli masz z tym problem, to sam porozmawiaj z bratem ciotecznym i jego żoną, namawiając ich do rezygnacji z pomysłu, by orzekać o winie, bo rozumiem, że to właśnie o tę kwestię najbardziej się tutaj rozchodzi.

Swoją drogą kto wniósł pozew o rozwód? Czy wiesz jakie jest jego uzasadnienie?

Waść, o detale się rozchodzi. Co takiego kuzynek nawyprawiał wg Twojej narzeczonej....?!? Bez tej wiedzy trudno jest ocenić.

Hm..., na mojej rozprawie rodzina byłego męża zeznawała prawdę i stanęli po mojej stronie - jakoś żyją i się dogadują - z Nim też (jako tako) po czasie .
Fakty powinny być faktami i tyle, natomiast co jest dobre dla dziecka... hm... no cóż - trzeba prawdę powiedzieć żeby było wiadomo.

Wystarczy  powiedzieć rodzinie że ani Ty ani narzeczona nie odpowiadacie za zachowanie brata ciotecznego, wezwana ma obowiązek się stawić i zeznawać i więcej o tym słyszeć nie chcecie jako para i nie życzycie sobie wciągania was w to poza salą rozpraw.

Możesz ominąć moje posty jeśli jedyne co z nich wyciągasz to jad który psuje Ci humor.  Pozdrawiam.
Może ostro się wyraziłam o Tobie jako kandydacie na męża. Pewnie masz wiele zalet jako mężczyzna skoro przyjęła oświadczyny 
Ale to nie zmienia faktu że tyle o nas wiemy ile nas sprawdzono  i pokazujesz niestety że nie stoisz przy niej ani nawet przy Was tylko martwisz się co wujek z ciocią na to.
Możesz nazywać to jadem Ale nie chodziło mi o przywaleniie Tobie  ale wyrwanie z letargu.

dokładnie tak,
co więcej - zastanów się nie nad tym, co robi narzeczona, tylko na swoją rodziną! bo trochę to wygląda tak, jakby szukali kozła ofiarnego, na którym wyleją całą złość, rozczarowanie za nieudany związek w rodzinie, ale kto jest winny? ci co się rozwodzą, czy ci co wiedzieli, jak małżeństwo nie radzi sobie z życiowymi problemami?

Przemyśl jakie Ty masz wartości i postępuj zgodnie z nimi.

Co do wypowiedzi, że dla dziecka najlepiej jakby rodzice się nie rozchodzili to niekoniecznie. Jeśli to dom, gdzie jest przemoc psychiczna, rodzice ciągle ze sobą walczą, to bardzo prawdopodobne, że dla dziecka lepiej będzie jeśli się rozwiodą.

Oczywiście ta zasada działa tylko w jedną stroną, bo to czy on będzie się z nią czuł ''komfortowo'' nie ma żadnego znaczenia.

Drogi Autorze.
W tak delikatnej i zarazem konfliktogennej kwestii jak tu przedstawiona, Twoja narzeczona - przy odrobinie przyzwoitości, a nade wszystko LOJALNOSCI - winna w pierwszej kolejności skonsultować z Tobą kwestię swojego ew. zeznawania. Następnie zaś działać podług efektu tej konsultacji, mając na względzie przede wszystkim dobro WASZE, a dopiero hen hen hen, daleko, dobro jakiejś obcej sobie baby.
Sorry, tak to wygląda.

Opowieści o jakichś tam wartościach to są głodne kawałki. W istocie jej postępowanie to wyraz POGARDY dla Ciebie i totalnego olania.
Więc wyzwól się z paradygmatu wspaniałej narzeczonej i że lepszej na pewno nie znajdziesz. znajdziesz i kto wie, czy nie warto poszukać.

Przyjmij do wiadomości, że w hierarchii tych jej wydumanych ''wartości'' jesteś gdzieś pomiędzy przypadkową kasjerką z Biedronki, a psem sąsiadów.

Jeżeli widziała w tamtym małżeństwie coś, co skłoniło ją do decyzji o zeznaniach, to nie miała czego z nim konsultować. Ona nie potrzebuje jego zgody po to, żeby to zrobić.

Na ten moment to Autor stawia dobro ICH gdzieś hen hen daleko, a na początku ma dobro małżeństwa brata.

edit. Ja nie mówię, że on ma olać swoją rodzinę dla narzeczonej. Ale on się nawet nie zastanawia na jakich podstawach ta kobieta podjęła decyzję o rozwodzie i co tam się stało.
On się zastanawia, czy narzeczona nie zepsuje atmosfery na rodzinnych spotkaniach. Jeżeli rodzina nie potrafi kulturalnie i grzecznie traktować każdego, nawet kogoś, kto zeznawał na korzyść ex żony, to tutaj brakuje jakichś elementarnych wartości życiowych.
Ja mam w rodzinie faceta, który swoją żonę zdradzał, w końcu się rozwiódł i nikt go palcami nie wytyka. Wszyscy o tym wiedzą i wszyscy go traktują uprzejmie i kulturalnie na rodzinnych spotkaniach. Bo tego wymaga kultura.
Nikt z nas nie był w ich małżeństwie i nikt nie wie, co tam się działo poza nimi samymi.

Ciekawe rozumowanie - wszyscy winni poza sprawcą zamieszania, czyli stosującym przemoc kuzynem.
Napisałam już i raz jeszcze powtórzę, że moim zdaniem narzeczona postępuje słusznie nie poddając się naciskom i manipulacjom, których głównym celem jest zamaskowanie najważniejszej tutaj kwestii plus udawanie na zewnątrz, że wszystko jest w porządku.

Najważniejszą kwestią jesteśmy MY i relacja między NAMI.

Głodujące dzieci z Afryki, globalne ocieplenie i sypiące się małżeństwa obcych ludzi to sprawy drugorzędne.
Oczywiście ona ma pełne prawo się zajmować każdą z powyższych kwestii. Tylko temat do przemyśleń dla Autora wątku, czy jest zainteresowany związkiem, a docelowo małżeństwem z kobietą, która planuje ''ratować świat'' a nim będzie się interesować w przerwach pomiędzy.
Jeśli w ogóle.

Ok.
Taka sytuacja: masz iść wieczorem z mężem na imieniny do rodziców. Twoich.
Mąż nagle daje znać, że sorry, ale postanowił, że jednak wieczorem wiezie koleżankę z pracy na zdjęcie gipsu do lekarza.
Jak się czujesz?

Czy naprawdę sprowadzisz sprawę do kwestii ''Trzeba pomagać chorym''???
A jeśli ktoś uzna, że mąż postąpił nie fair wobec Ciebie, to Ty uznasz, że jest przeciwnikiem pomagania chorym???

Przemoc (faktyczna czy urojona) NIE JEST SEDNEM tego wątku. Nie z perspektywy Autora tego wątku.

Chodzi o wzajemną lojalność w związku i liczenie się z opinią / uczuciami drugiej strony. I priorytety. O czym myślimy najpierw, a o czym (i o kim!) w drugiej kolejności.

Raczej wygląda to tak, że rodzina kazała Autorowi wybierać. Przerzucanie odpowiedzialności za to na tę kobietę jest niepoważne. Ona chce żyć zgodnie ze swoimi wartościami i ma prawo. Dobrze, że wartości ma określone. Dzięki tej sytuacji oboje mają szansę sprawdzić, czy ich wartości pasują do siebie.
Co mogłaby zrobić rodzina? Zeznawać zgodnie z prawdą i swoją wiedzą i nie traktować cudzych zeznań jako ataku. Wina kuzyna czy żony, to niech ustala sąd.
Gdybym miała zeznawać w sprawie bliskiej osoby, też bym zeznawała i powiedziała prawdę. Dlaczego? Dlatego, że uważam, że ludzie powinni ponosić odpowiedzialność za swoje czyny, konsekwencje są wyłącznie ich zasługą. Jeszcze dlatego, że sama doświadczyłam przemocy, bezradności i oczekiwania, że będę lojalna nie będę z nikim rozmawiać o tym co się działo w domu.

Właśnie o to cały czas chodzi.
Spraw ważnych i mających konsekwencje dla obu stron nie załatwia się w związku na zasadzie faktów dokonanych.

Nie ma znaczenia czy chodzi o rozwód, czy zakup psa. Znaczenie ma ogólna zasada postępowania, która nie wróży niczego dobrego na przyszłość.

Nie, wcale nie wygląda:

Po raz drugi napiszę, że dziwne jest Twoje rozumowanie. Oprócz własnego ego są jeszcze inne wartości, jest etyka, empatia i tak dalej. Jeśli miałabym patrzeć nie dalej niż na czubek własnego nosa, musiałabym męża do siebie przywiązać, a ja jestem dużą dziewczynką i rozumiem, że są takie sytuacje, kiedy inni i ich dobro są nie mniej ważne niż moje. Wtedy to już nie jest kwestia lojalności, ale zwykłego rozsądku i poczucia przyzwoitości.
Tutaj zresztą nikt nikomu nie odmawia pomocy, to oni wszyscy, łącznie z narzeczonym, stawiają tę młodą osobą w jakimś nienormalnym dla mnie położeniu, zaś pobudki, którymi się kierują, mocno zalatują dulszczyzną, której na pewno nie przyklasnę.

Masz troche racji bo mi to zostało oznajmione, ale nie bylo to w formie moze jednak nie powinnam zeznawac. Ja jednak podtrzymuje, ze zenie sie  z justyna a  nie z rodzina. Ale cholernie mi przykro

-------------
Nie pisz, proszę, postów jeden pod drugim – łamiesz w ten sposób regulamin. Jeśli chcesz coś do swojej wypowiedzi dopisać, użyj funkcji "edytuj", która znajduje się po prawej stronie każdego z Twoich postów.
Z góry dziękuję i pozdrawiam, Olinka

Może nie bedzie wcale pomijana tylko rodzina  potrzebuje  trochę  czasu  aby ochłonąć  bo dla nich to też  jest nowa sytuacja stresująca i może po prostu nie bardzo wiedzą  jak się zachować.  Myślą  że muszą  po prostu wziąć  czyjąś  stronę.  A wcale tak nie jest.

W sumie to by najlepiej było dla wszystkich  gdyby się brat  cioteczny z żoną  dogadali przez jakieś mediacje a do sądu poszli już tylko zaklepac postanowienia? Dobrze by było też dla ich dzieci aby nie musiały w każdej rodzinie wysluchiwac czegoś  na drugiego rodzica.

Może istotnie trochę się zapędziłam, ale sam Autor napisał, że tam dochodziło do przemocy, co miało być głównym powodem podjęcia decyzji o rozwodzie. Tym bardziej nie widzę powodu, aby uważać inaczej.

W każdym razie narzeczona Autora opowie o tym co wie i co widziała, a to sąd ustali czy istotnie działo się tam coś niepokojącego. Rzecz w tym, że ona już na starcie otrzymała z tego tytułu łatkę czarnej owcy i skazano ją na rodzinny ostracyzm, jakby co najmniej miała zamiar zrobić coś złego.

Płeć nie ma znaczenia. Rozwód to ogólny festiwal ściemy i aktorstwa.
Połowa świadków robi za jeleni i nie ma o tym bladego pojęcia.

Narzeczona Autora - młódka o idealistycznym nastawieniu wyjętym z komedii z Karolakiem jest niestety świetnym materiałem na takiego jelenia.

Dlatego w przypadku rozwodu pozycją wyjściową powinno być ''nie mieszać się''. Ewentualne wmieszanie tylko w przypadku wystąpienia twardych powodów.

Ani narzeczona ani rodzina nie są  sądem.
Jak chcą złagodzić sprawę  niech naklonią kuzyna do załatwienia spraw z żoną  poza sądem u adwokata czy notariusza.
Dlaczego robi się z niej półmozga który da się zmanipulować? Ona z tą  rodziną mieszkała więc ma chyba ogląd sytuacji? W sądzie usłyszy konkretne pytania i to takie na które odpowiada się tak lub nie.

Przegadaliamy, ale zdania tak czy siak nie zmieni. Ale wiem, że nic tam nie naklamie.

Wzystko przerzucane jest na mnie bo to moja narzeczona

To nie daj sobie tego na plecy wrzucić, Idż do rodziców brata ciotecznego i powiedz że Twoja przyszła żona nie zew swojej winy jest wciągnięta w tą sytuację, i niech wpłyną na syna by dogadał się z żoną bez publicznego prania brudów.

Problem polega na tym, że narzeczona Autora chce się radośnie wbić w rodzinny konflikt obcych sobie ludzi i nie jest zainteresowana potencjalnie niefajnymi konsekwencjami, jakie to może nieść dla Autora, czyli jej narzeczonego.

Strach się bać, co będzie, jeśli w przyszłości traficie na sąsiadów alkoholików - zapewne (już) żona przygarnie trójkę ich dzieci bo takie ma wartości, a Ty o tym zostaniesz po prostu poinformowany.

Wygląda na ten typ człowieka.

Chyba jednak mijasz się z prawdą, bo autor napisał, że jego narzeczona została wezwana na świadka. Nie jestem prawnikiem, ale za brak stawiennictwa w sądzie grożą pewnie jakieś grzywny lub inne konsekwencje, a kłamać przed sądem też nie wypada.
Zatem insynuowanie intencji wbijania się w rodzinny konflikt przez narzeczoną autora to nieprawda.

Niby jakie konsekwencje poniesie autor? Rodzina go wyklnie, bo jego narzeczona powie w sądzie prawdę? To może lepiej dla autora będzie trzymać się z daleka od takiej rodziny, w której liczy się tylko ślepa lojalność, kosztem wypierania i ukrywania prawdy, oraz szantaże i manipulacje, przykrywające krzywdę ludzi?

Jak wspomniałam, narzeczona autora jest samorządnym człowiekiem i we własnym sumieniu podejmuje decyzje, więc krótko mówiąc, niech autor daruję sobie naciski i ewentualne manipulacje w celu wpłynięcia na nią, bo to się na nim zemści. Niczym innym jak wymuszaniem jest wywieranie presji i wpędzanie drugiej osoby w poczucie winy, aby zrobiła ona tak, jak życzy sobie tego inna osoba.

Znowu odeślę Cię do zapoznania się z pierwszym postem w wątku, bo kolejny raz mijasz się z prawdą.
Nie ma tu przypadku, bo narzeczona przez jakiś czas opiekowała się dziećmi kuzyna, którego dotyczy sprawa, więc mogła z bardzo bliska przyjrzeć się sytuacji w tamtym domu.