Roczny związek - Netkobiety.pl

Najlepiej to podziękować mu i powiedzieć, że jak się "wyleczy" to możecie porozmawiać.

Nie rozumiem tych gierek...
Dlaczego Ty masz cierpieć przez to, że ktoś został zraniony czy cokolwiek innego?
Został zraniony i nadal to odczuwa? Niech nie pcha się w kolejne związki tylko poukłada w głowie stare wydarzenia.

To jego cierpienie ile może jeszcze trwać? Tydzień? Miesiąc? Rok?

To samo mu mówiłam. Nie raz mówiłam mu że dlaczego mam płacić za czyjeś błędy czy wykorzystania. Jestem osobą bardzo emocjonalną i bardzo się angażuje w związki. Z nim to już totalnie popłynęłam mieszkam z nim ale czasami czuje się jak stare małżeńśtwo ty posprzątaj ty ugotuj obiad a stary przyjdzie z roboty i się położy.
Nie wiem jak mu to powiedzieć, ale jak jedziemy gdzieś do galerii nawet po to zeby sobie coś kupić to każdy kuje osobno nie ma jakieś odruchu " daj kochanie ja kupie". Fakt za mieszkanie nie płącę ( ale to on proponował zamieszkanie z nim) zakupy często on robi ja jakieś drobniejsze ale takie ty płać za siebie a ja za siebie to myślę ze jest nie na miejscu. Zaliłam się już swojej znajomej że czasami mam dość. Doradziła mi że jak będę na siłach a będzie poważna awantura to powinnam się spakować i wyprowadzić sprawdzić jego zachowanie i jak mu zależy czy pozowli na wyjście z domu z torbami czy też zatrzyma. Po prostu powiedziała mi że muszę obudzić w nim impuls że to nie jest tak że jestem i będę tylko trzeba się ubiegać o względy kobiety codziennie !

Czy faktycznie dobrze mi powiedziała  ?

Ze ślubem u niego też cięzko. Kocham go i wiem że nie raz przesadnie podchodze do tematów i zdarza mi się robić gównoburzę ale to jak kobieta... Zawwze marzyłam o zaręczynach usłyszałam od niego że mnie kocha i by się już dawno mi oświadczył tylko jego stara historia życiowa blokuje go. Dlatego też źle się z tym czuje. Oczywiście pracuje i jak też pracuje ale napisanie wiadomości dwa słowa to naprawdę czas2 sekund . Na każdy detal zwracam uwagę.
Starałam się zmieniać dla siebie dla niego dla nas ale nie zawsze mi się udaje. Wiele rzeczy z siebie wyeliminowałam ale nie wszystko umiem.
Chciałabym od niego konkretów. Może i faktycznie działki to nie dobry pomysł ale z jednej strony poświęce swój czas swoje jakieś pieniądze a pozniej w razie czego zostanę bez niczego ?
nie utrzymuje się sama. Działkę chciałam kupić na pół. I budowę zacząć też na pół. Konta wspólnego nie chce a proponowałam już to. Za mieszkanie płaci bo po pierwsze to jego mieszkanie i sam prosił mnie o zamieszaknie z nim a po drugie moje finanse nie są wystarczające zeby płacić za mieszkanie studiuje i za studia sama płace a nasze pensje są marne. Mój partenr ma swoją firmę więc nie zarabia 2000zł na miesiąc

nie utrzymuje się sama. Działkę chciałam kupić na pół. I budowę zacząć też na pół. Konta wspólnego nie chce a proponowałam już to. Za mieszkanie płaci bo po pierwsze to jego mieszkanie i sam prosił mnie o zamieszaknie z nim a po drugie moje finanse nie są wystarczające zeby płacić za mieszkanie studiuje i za studia sama płace a nasze pensje są marne. Mój partenr ma swoją firmę więc nie zarabia 2000zł na miesiąc

Tu chyba pomieszane są dwie sprawy. Boli Cię, że nie umie bezkrytycznie Ci we wszystkim zaufać, czy to, że nie odzywa się będąc w pracy i nie śle miłosnych SMSów?

O tym pierwszym można pogadać, przy czym mądrości że "należy mu podziękować i powiedzieć żeby wrócił jak się wyleczy" potraktowałbym jako szum informacyjny. Wszystko zależy od Ciebie i od tego czy Ci na nim zależy. Jak Ci zależy - daj mu czas, nie narzucaj się - sam dojrzeje do tego, żeby coraz większe obszary swojego życia bezkrytycznie dzielić z Tobą. Nic na siłę, bo osiągniesz skutek odwrotny od zamierzonego.

O tym drugim rozmawiać nie ma sensu - im bardziej będziesz tego od niego oczekiwała, tym większą frustrację będzie to budzić zarówno w Tobie (bo raczej nie będziesz tych SMSów dostawać) i w nim (bo będzie czuł, że to dla Ciebie problem).

Jak dla mnie, Agnieszka, to Tobie zwyczajnie brakuje w zachowaniach Twojego faceta śladów zaangażowania. To Twoje pisanie o tym, że nie odzywa się z pracy, że w domu nie czuć między Wami żadnego napięcia, że nie czujesz jego uwagi i troski o Ciebie do tego się w sumie sprowadza, że brakuje Ci oznak zaangażowania z jego strony w związek z Tobą i dbałości o Ciebie. Nawet sobie znalazłaś uzasadnienie, że to wynik jego niepowodzeń w poprzednim związku. Stąd teraz to jego zdystansowanie.

Może tak być, że jesteś wyborem z braku laku, bo ta pierwsza go rzuciła. W związkach z braku laku jest wszystko podobnie jak w innych związkach poza satysfakcją. Tobie chyba satysfakcji brakuje, więc...?

Jest jeszcze inna odpowiedź do Twojej sytuacji. Być może opadły Tobie różowe okulary i widzisz swojego faceta takim, jaki jest, a to się Tobie nie podoba. Nie kochasz go w jego codzienności, a w sumie z tego będzie składać się Wasze wspólne życie, stąd próby nacisku na niego, żeby jakoś bardziej wokół Ciebie tańczył, a jego opór traktujesz jak pokłosie nieudanego poprzedniego związku.

Wygląda na to, że zaangażowałaś się w związek znacznie bardziej niż Twój partner, starasz się narzucić zbyt wysokie tempo. Jeżeli jesteście razem 1 rok jest to jeszcze dosyć świeży związek. Jest to całkowicie normalne, że nie chce wiązać się po tak krótkim czasie wspólną ziemią. Z jego perspektywy wygląda to tak, że znacie się ledwie rok, a Ty już chciałabyś brać ślub i kupić wspólną ziemie. Na pewno będzie to dla Ciebie bardzo trudne skoro jesteś tak zaangażowana ale powinnaś się delikatnie zdystansować - to znaczy nie oczekiwać takich aktów jak ślub czy wspólna ziemia, dać mu trochę swobody i na spokojnie przemyśleć, czy jesteście na tyle kompatybilni, że będziesz szczęśliwa z nim za 10, 20, 40 lat, bo sama chemia nic nie oznacza.

Fakt, że od autorki czuć parcie na związek.

Ale pozdrawiam wszystkich tych, którym nie ważne czy to facet czy kobieta mówi, że była zraniony/a i teraz nie mogą zaufać.
Nie możesz zaufać?
Nie wchodź w związki tylko się z tym kimś spróbuj najpierw zaprzyjaźnij.

Chyba, że ktoś myśli tak: dobra, spróbuję się z nim/nią związać ale muszę baardzo uważać...

Facet nie ma obowiązku płacić za Twoje zakupy i nie ma znaczenia tutaj Twoja obecna sytuacja finansowa, nie musi też zakładać wspólnego konta po roku znajomości, szczególnie że za wiele tam by z Twojej strony wpływu nie było (to przyjdzie z czasem, wiadomo studiujesz), obie strony mają prawo mieć swoje oczekiwania, jeżeli szczerze Ciebie poinformował że wciąż trwa w nim żałoba (nieudane związki też trzeba pochować emocjonalnie a to czasem trwa), to albo to akceptujesz albo nie. Skoro zaproponował wspólne mieszkanie i nie oczekuje że będziesz płacić połowę rachunków to myślę że mu zależy ale we wszystkim jest granica. Poza tym mówisz że nie masz kasy ale chcesz opłacić w połowie zakup działki? Daj mu czas i przestrzeń albo nic z tego nie będzie.
Plus albo chcesz z nim być jako facetem albo sponsorem, zdecyduj. A i rady koleżanki, która zapewne sama nigdy tak nie zrobiła, to zapomnij o nich, przez to rozpada się wiele związków, słynne rady koleżanek bywają nawet omawiane na terapii małżeństw (poważnie).

A co jest w tym zlego, ze chce faceta, ktory zaplaci za jej zakupy? Albo nawet jezeli chce bogacza co calkiem ja bedzie utrzymywac. Jezeli znajdzie takiego faceta i obojgu to pasuje to nie ma problemu. Kazdy ma prawo chciec dla siebie zycia jakie pasuje jemu.
Moja kolezanka wymaga by facet kupowal jej wszystko, ubrania, ksiazki i tak dalej. Facet utrzymujacy to jeden z jej wymogow. No i znalazla takiego faceta i tak tez jest. Jej facet uwaza, ze facet powinien swoja kobiete rozpieszczac i utrzymywac, a ona by nie musiala sie martwic.
Ona pracuje ale w swojej wymarzonej karierze, on z kolei  placi za jej zakupy i tak.

Ja nie uwazam że to za wcześnie.
Wiele razy powtarzam to na forum - że macie jakieś obsesyjną manierę przeliczania bliskości na jednostki czasu. Rok to blee, nie można ufać, nie można myśleć o ślubie, ale 10 lat to już ok, można się zaręczyć.
To jest tak głupie...

Można znać się miesiąc i już wiedzieć że to jest to. Można znać się kilka lat a druga osoba wcale nie będzie godna zaufania. Takich i takich przykładów mogę mnożyć z własnego otoczenia. Chociażby najbliższy - moi rodzice po 3 miesiącach byli zaręczeni, a po kolejnych 5 byli już po ślubie. Sa super parą do dziś.
Błagam więc, przestańcie pierdzielić że tyle i tyle to za mało czasu.

Problemem jest coś kompletnie innego - oni nie są do siebie dopasowani. To nie zmieni się ani za kolejny rok ani za 20 lat. On nadal będzie taki jaki jest. A ona nadal będzie marzyła o czymś czego nie może dostać.

Autorko - nie ma NIC ZŁEGO w tym że myślisz o ślubie czy o wspólnej przyszłości jak budowa domu. Albo że oczekujesz by z pracy czasami się odezwał. Ja po roku byłam zaręczona z obecnym mężem, mieliśmy wspólne pieniądze - to było tak oczywiste. Jesteśmy razem już 12 lat a on nadal dzwoni z pracy żeby chwilę pogadać. Moja współpracownica - 15 lat z mężem, a dzwoni do niej z 5 razy dziennie z pracy, aż mnie wkurza. Każdą rozmowę ona kończy "ja ciebie tez kocham".

Twój facet albo nie wyleczył się z ex albo po prostu nie zależy mu na Tobie jakoś bardzo (Albo przynajmniej tak bardzo jak Tobie na nim). W sumie nie jest to jego wina. A z drugiej strony - Ty też nie musisz tego znosić. Masz prawo szukać tego, czego pragniesz. Totalnie kochający (i emocjonalnie wolny od swoich byłych!) facet na serio zadzwoni z pracy (nawet jeśli nie jest nauczony) i będzie się cieszył na myśl o wspólnej przyszłości.

Same kwestie techniczne - jest to możliwe, jasne. Ale w takim związku raczej miłość nie będzie fundamentem, taki związek to transakcja. Autorce tematu poza korzyściami finansowymi zależy także na uczuciu. Czuje się zaniedbana, niegodna uwagi. Ona chyba nie pociąga swojego faceta. Bo czym ma mu imponować kobieta, która skarży się, że nie dostaje smsa z "kocham Cię" lub że facet za nią nie płaci wszystkiego?

Co w tym złego? Temat nie jest binarny. Propagowanie takiego stylu "związku" może się przyczynić do wypaczenia realnego obrazu o miłości. Te osoby są szczęśliwe na instagramie i w rozmowach z psiapsiółkami, a w środku gniją. Nadmierny konsumpcjonizm niszczy człowieka i jego poczucie wartości. Taki układ jest po prostu płytki. Każdy ma jakieś egoistyczne zachcianki i wolną wolę, aby je spełniać, ale musimy zawsze pamiętać, ŻE NIE WSZYSTKO CZEGO CHCEMY JEST DLA NAS DOBRE. Bardzo lubię czytać twoje posty Winter.Kween, bo przykuwają uwagę, ale czasami (w sumie bardzo rzadko ) zdarza mi się nie zgodzić. Niestety nie zaobserwowałem u Ciebie umiejętności zmiany zdania nawet przy najsensowniejszych kontrargumentach, więc nie spodziewam, że dojdziemy do porozumienia