Narzeczony mnie okłamuje - Netkobiety.pl

(...) Jego kłamstwa nie dotyczą rzeczy poważnych, ufam mu jeśli chodzi o wierność, dogadujemy się w sferze finansów i decyzji życiowych. Jego kłamstwa mają zazwyczaj miejsce kiedy chce zrobić coś co by mi się nie spodobało. (...)

Ania0092 napisał/a:

Wielokropek napisał/a:

Jeśli ktoś przyjmuje rolę strażnika decydującego o zachowaniach drugiej dorosłej osoby, to uskarżanie się na wynikające z tego konsekwencje - bycie okłamywanym - jest nieporozumieniem.

Przepraszam, ale nie bardzo rozumiem w jaki sposób decyduje o zachowaniach drugiej osoby. Poproszeniem narzeczonego żeby był pod telefonem w razie porodu również jego dziecka, gdzie bez niego musiałabym zwlec się z walizką i torbą z trzeciego piętra i jechać do szpitala taksówką, czy chcąc spędzić całą rodziną niedzielę, czyli jedyny dzień kiedy narzeczony nie pracuje od rana do nocy i mogę z nim porozmawiać inaczej niż o 21-22 zanim pójdziemy spać, a dziecko może poczuć, że ma również ojca, a nie tylko mamę?

Ja cię rozumiem.
Masz faceta, który do roli ojca nie dorósł.

, ufam mu jeśli chodzi o wierność,

Np. kiedy byłam w końcówce ciąży mówiłam, żeby był zawsze pod telefonem i blisko bo w każdej chwili mogę zacząć rodzić i - pojechał na motor, jak powiedział pojeździć po mieście dwie godzinki, po 5h zadzwonił, że jest u rodziców na wsi bo pojechał po list z ubezpieczenia. Kilka dni później sie zapomniał  i prosił żebym sprawdziła w skrzynce czy nie ma tego listu bo mieli wysłać na nasz adres w mieście. Przypadkiem okazało się, że był wtedy u kolegi na wsi, zastała  go burza i dlatego tam nocował. I

wieczorem poszedł rozliczyć się z elektrykiem za pomoc w czasie remontu i wrócił po kilku godzinach, jestem pewna że był rownież na tym motorze bo wziął buty na zmianę.

Wczoraj po pracy miał wozić z kolegą meble do naszego nowego mieszkania. Jak nie wrócił do 2 w nocy zaczęłam do niego dzwonić jednak nie odbierał do 3, około 4 napisał smsa, że jest w tamtym mieszkaniu. Nie bardzo uwierzyłam, bo nie ma tam jeszcze łóżka i co by robił całą noc w mieszkaniu w bloku, na pewno nie montował te meble. Przyjechał o 7 rano i po tym jak na niego nawrzeszczalam  .

Tak jak w temacie, coraz częściej przyłapuje narzeczonego na kłamstwach. Jesteśmy ze sobą prawie dwa lata i mamy 1,5 miesięcznego syna. Jego kłamstwa nie dotyczą rzeczy poważnych, ufam mu jeśli chodzi o wierność, dogadujemy się w sferze finansów i decyzji życiowych. Jego kłamstwa mają zazwyczaj miejsce kiedy chce zrobić coś co by mi się nie spodobało. Np. kiedy byłam w końcówce ciąży mówiłam, żeby był zawsze pod telefonem i blisko bo w każdej chwili mogę zacząć rodzić i chce być pewna, że będzie ze mną, zawiezie do szpitala. Pewnego dnia pojechał na motor, jak powiedział pojeździć po mieście dwie godzinki, po 5h zadzwonił, że jest u rodziców na wsi bo pojechał po list z ubezpieczenia. Kilka dni później sie zapomniał  i prosił żebym sprawdziła w skrzynce czy nie ma tego listu bo mieli wysłać na nasz adres w mieście. Przypadkiem okazało się, że był wtedy u kolegi na wsi, zastała  go burza i dlatego tam nocował. Innym razem w niedzielę prosiłam żeby nie szedł na motor tylko został w domu ze mną i dzieckiem bo w tygodniu całymi dniami pracuje. Został, ale wieczorem poszedł rozliczyć się z elektrykiem za pomoc w czasie remontu i wrócił po kilku godzinach, jestem pewna że był rownież na tym motorze bo wziął buty na zmianę. Wczoraj po pracy miał wozić z kolegą meble do naszego nowego mieszkania. Jak nie wrócił do 2 w nocy zaczęłam do niego dzwonić jednak nie odbierał do 3, około 4 napisał smsa, że jest w tamtym mieszkaniu. Nie bardzo uwierzyłam, bo nie ma tam jeszcze łóżka i co by robił całą noc w mieszkaniu w bloku, na pewno nie montował te meble. Przyjechał o 7 rano i po tym jak na niego nawrzeszczalam przyznał się, że był u kolegi na wsi poprosić o pomoc w przeprowadzce i został na noc bo tamten poprosił. Kocham go, nie wyobrażam sobie życia bez niego, planujemy ślub, ale mam czasami wrażenie, że on chciałby żyć jak kawaler, robić to na co ma ochotę nie licząc się z nikim. Jego kłamstwa zawsze wychodzą  na jaw, bo albo się wygada koledze w mojej obecności, albo zauważenia
jakiś fakt, który  przeczy temu co mi mowi. Nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć.

ulle napisał/a:

Ania0092 napisał/a:

Tak jak w temacie, coraz częściej przyłapuje narzeczonego na kłamstwach. Jesteśmy ze sobą prawie dwa lata i mamy 1,5 miesięcznego syna. Jego kłamstwa nie dotyczą rzeczy poważnych, ufam mu jeśli chodzi o wierność, dogadujemy się w sferze finansów i decyzji życiowych. Jego kłamstwa mają zazwyczaj miejsce kiedy chce zrobić coś co by mi się nie spodobało. Np. kiedy byłam w końcówce ciąży mówiłam, żeby był zawsze pod telefonem i blisko bo w każdej chwili mogę zacząć rodzić i chce być pewna, że będzie ze mną, zawiezie do szpitala. Pewnego dnia pojechał na motor, jak powiedział pojeździć po mieście dwie godzinki, po 5h zadzwonił, że jest u rodziców na wsi bo pojechał po list z ubezpieczenia. Kilka dni później sie zapomniał  i prosił żebym sprawdziła w skrzynce czy nie ma tego listu bo mieli wysłać na nasz adres w mieście. Przypadkiem okazało się, że był wtedy u kolegi na wsi, zastała  go burza i dlatego tam nocował. Innym razem w niedzielę prosiłam żeby nie szedł na motor tylko został w domu ze mną i dzieckiem bo w tygodniu całymi dniami pracuje. Został, ale wieczorem poszedł rozliczyć się z elektrykiem za pomoc w czasie remontu i wrócił po kilku godzinach, jestem pewna że był rownież na tym motorze bo wziął buty na zmianę. Wczoraj po pracy miał wozić z kolegą meble do naszego nowego mieszkania. Jak nie wrócił do 2 w nocy zaczęłam do niego dzwonić jednak nie odbierał do 3, około 4 napisał smsa, że jest w tamtym mieszkaniu. Nie bardzo uwierzyłam, bo nie ma tam jeszcze łóżka i co by robił całą noc w mieszkaniu w bloku, na pewno nie montował te meble. Przyjechał o 7 rano i po tym jak na niego nawrzeszczalam przyznał się, że był u kolegi na wsi poprosić o pomoc w przeprowadzce i został na noc bo tamten poprosił. Kocham go, nie wyobrażam sobie życia bez niego, planujemy ślub, ale mam czasami wrażenie, że on chciałby żyć jak kawaler, robić to na co ma ochotę nie licząc się z nikim. Jego kłamstwa zawsze wychodzą  na jaw, bo albo się wygada koledze w mojej obecności, albo zauważenia
jakiś fakt, który  przeczy temu co mi mowi. Nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć.

Będąc na Twoim miejscu całkiem poważnie zaczęłabym zastanawiać się nad tym, czy przypadkiem nie chodzi tu o jakąś babę. Napisałaś, że całkowicie ufasz mu w sprawach wierności, jednak jego znikanie na noc i kłamstwa wokół tych znikniec przemawiają za tym, że może być coś na rzeczy. Charakterystyczne jest też nieodbieranie telefonu.
Jestes jego narzeczona, ale czy dał Ci pierścionek, czy były oficjalne zaręczyny?
Jestes z nim dwa lata, ale dziecko ma półtora roku, w takim razie kiedy ty zdazylas zajść w ciążę?
Czy nie jest przypadkiem tak, że tylko Ty myślisz, iż jesteś jego narzeczoną, podczas gdy on nie ma o tym pojęcia?
Napisałaś, że planujecie ślub, jednak czy nie wyczulas, że on do ślubu się nie spieszy i póki co ma gadaniu się zaczyna i kończy?
Zastanów się nad tym wszystkim, bo może akurat trafię w sedno problemu?
Może Ty nie widzisz pewnych rzeczy takich, jakimi one są?
Masz wrażenie, że on chciałby dalej żyć jak wolny kawaler, a skoro tak, to Ciebie traktuje jak swoją matkę, która trzeba kiwać na każdym kroku, jak nastolatek który chce urwać się z domu i kombinuje jak koń pod górę.
Jestes zajęta dzieckiem i domyślam się, że z chwilą pojawienia się dziecka na świecie szybko dojrzałaś i zrobiłaś się dorosła. On natomiast pozostał dalej na dawnym swoim miejscu i w rozwoju nie posunął się nawet o krok, dalej jest chłopcem w krótkich spodenkach.
Jeśli tak jest, to ja obawiam się, że Ty zauważyłaś do tej pory zaledwie czubek góry lodowej.

Ulle

Dziecko autorki ma 1,5 miesiąca a nie roku

ulle napisał/a:

Ania0092 napisał/a:

Tak jak w temacie, coraz częściej przyłapuje narzeczonego na kłamstwach. Jesteśmy ze sobą prawie dwa lata i mamy 1,5 miesięcznego syna. Jego kłamstwa nie dotyczą rzeczy poważnych, ufam mu jeśli chodzi o wierność, dogadujemy się w sferze finansów i decyzji życiowych. Jego kłamstwa mają zazwyczaj miejsce kiedy chce zrobić coś co by mi się nie spodobało. Np. kiedy byłam w końcówce ciąży mówiłam, żeby był zawsze pod telefonem i blisko bo w każdej chwili mogę zacząć rodzić i chce być pewna, że będzie ze mną, zawiezie do szpitala. Pewnego dnia pojechał na motor, jak powiedział pojeździć po mieście dwie godzinki, po 5h zadzwonił, że jest u rodziców na wsi bo pojechał po list z ubezpieczenia. Kilka dni później sie zapomniał  i prosił żebym sprawdziła w skrzynce czy nie ma tego listu bo mieli wysłać na nasz adres w mieście. Przypadkiem okazało się, że był wtedy u kolegi na wsi, zastała  go burza i dlatego tam nocował. Innym razem w niedzielę prosiłam żeby nie szedł na motor tylko został w domu ze mną i dzieckiem bo w tygodniu całymi dniami pracuje. Został, ale wieczorem poszedł rozliczyć się z elektrykiem za pomoc w czasie remontu i wrócił po kilku godzinach, jestem pewna że był rownież na tym motorze bo wziął buty na zmianę. Wczoraj po pracy miał wozić z kolegą meble do naszego nowego mieszkania. Jak nie wrócił do 2 w nocy zaczęłam do niego dzwonić jednak nie odbierał do 3, około 4 napisał smsa, że jest w tamtym mieszkaniu. Nie bardzo uwierzyłam, bo nie ma tam jeszcze łóżka i co by robił całą noc w mieszkaniu w bloku, na pewno nie montował te meble. Przyjechał o 7 rano i po tym jak na niego nawrzeszczalam przyznał się, że był u kolegi na wsi poprosić o pomoc w przeprowadzce i został na noc bo tamten poprosił. Kocham go, nie wyobrażam sobie życia bez niego, planujemy ślub, ale mam czasami wrażenie, że on chciałby żyć jak kawaler, robić to na co ma ochotę nie licząc się z nikim. Jego kłamstwa zawsze wychodzą  na jaw, bo albo się wygada koledze w mojej obecności, albo zauważenia
jakiś fakt, który  przeczy temu co mi mowi. Nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć.

Będąc na Twoim miejscu całkiem poważnie zaczęłabym zastanawiać się nad tym, czy przypadkiem nie chodzi tu o jakąś babę. Napisałaś, że całkowicie ufasz mu w sprawach wierności, jednak jego znikanie na noc i kłamstwa wokół tych znikniec przemawiają za tym, że może być coś na rzeczy. Charakterystyczne jest też nieodbieranie telefonu.
Jestes jego narzeczona, ale czy dał Ci pierścionek, czy były oficjalne zaręczyny?
Jestes z nim dwa lata, ale dziecko ma półtora roku, w takim razie kiedy ty zdazylas zajść w ciążę?
Czy nie jest przypadkiem tak, że tylko Ty myślisz, iż jesteś jego narzeczoną, podczas gdy on nie ma o tym pojęcia?
Napisałaś, że planujecie ślub, jednak czy nie wyczulas, że on do ślubu się nie spieszy i póki co ma gadaniu się zaczyna i kończy?
Zastanów się nad tym wszystkim, bo może akurat trafię w sedno problemu?
Może Ty nie widzisz pewnych rzeczy takich, jakimi one są?
Masz wrażenie, że on chciałby dalej żyć jak wolny kawaler, a skoro tak, to Ciebie traktuje jak swoją matkę, która trzeba kiwać na każdym kroku, jak nastolatek który chce urwać się z domu i kombinuje jak koń pod górę.
Jestes zajęta dzieckiem i domyślam się, że z chwilą pojawienia się dziecka na świecie szybko dojrzałaś i zrobiłaś się dorosła. On natomiast pozostał dalej na dawnym swoim miejscu i w rozwoju nie posunął się nawet o krok, dalej jest chłopcem w krótkich spodenkach.
Jeśli tak jest, to ja obawiam się, że Ty zauważyłaś do tej pory zaledwie czubek góry lodowej.

Jeśli chodzi o nocowanie u kolegi jest to bardzo prawdopodobne ponieważ jeszcze przed urodzeniem dziecka obojgu nam się zdarzyło spontanicznie u niego zostać na grillu i nocować. Na spotkanie z elektrykiem umawiał się przy mnie więc też nie poleciał wieczorem do żadnej baby. Zaręczyny były, pierścionek jest, obie rodziny są o tym poinformowane, datę ślubu również mamy już wyznaczoną od jakiegoś czasu. Dodam, że to jemu zależało na ślubie kościelnym, ja chciałam tylko cywilny. Aktualnie kończymy remont wspólnego mieszkania, które jest wyłącznie moją własnością, ale narzeczony jest mocno zaangażowany zarówno jeśli chodzi o pilnowanie wszystkiego co się tam dzieje, jak i finansowo. Myślę, że jeżeli nie myślałby poważnie o naszej wspólnej przyszłości nie wydałby na remont wszystkich oszczędności, za które miał kupić nowy samochód i nie zapożyczałby się dodatkowo u rodziny.

Przyłączam się do tego, co napisali Wielokropek, Winter, uleshe.
Jak ktoś jest karany za szczerość, to mu się z czasem odechciewa szczerości. Gdy ktoś przeczuwa, że nie spodoba się sposób, w jaki spędza on wolny czas, to unika dezaprobaty, a jeśli wie, że jego potrzeba odreagowania napięć w sposób, jaki lubi spotka się z pretensjami, żalami i oskarżeniami, to unika wymówek, oskarżeń i pretensji.
Bo jeśli ktoś Cię ogranicza, to zaczynasz coraz mocniej szarpać łańcuch.
Proste.
Możesz tutaj kipieć pretensjami, że Ty chcesz to czy tamto i nie dostrzegać, że Wasze potrzeby dotyczące sposobu spędzania jego wolnego czasu się rozjeżdżają, ale doprowadzi to tylko do tego, że będziecie coraz dalej od siebie, bo czym bardziej będziesz naciskała, tym częściej on będzie od Ciebie uciekał.

A co z jej odpoczynkiem?

Też ma sobie uciec, bo musi odpocząć? On może wyjść i rzucić odpowiedzialność, kiedy tylko mu się podoba, bo się biedak zmęczył, a ona MUSI się na to godzić?

Czy wymaganie pomocy od ojca dziecka, od narzeczonego to zbyt wiele?

Wychodzi na to, że ona albo się zgodzi na jego wypady, albo nie, ale tak czy inaczej on wpadać sobie będzie, bo się zmęczył ojcostwem i odpowiedzialnością.

MagdaLena1111 napisał/a:

Przyłączam się do tego, co napisali Wielokropek, Winter, uleshe.
Jak ktoś jest karany za szczerość, to mu się z czasem odechciewa szczerości. Gdy ktoś przeczuwa, że nie spodoba się sposób, w jaki spędza on wolny czas, to unika dezaprobaty, a jeśli wie, że jego potrzeba odreagowania napięć w sposób, jaki lubi spotka się z pretensjami, żalami i oskarżeniami, to unika wymówek, oskarżeń i pretensji.
Bo jeśli ktoś Cię ogranicza, to zaczynasz coraz mocniej szarpać łańcuch.
Proste.
Możesz tutaj kipieć pretensjami, że Ty chcesz to czy tamto i nie dostrzegać, że Wasze potrzeby dotyczące sposobu spędzania jego wolnego czasu się rozjeżdżają, ale doprowadzi to tylko do tego, że będziecie coraz dalej od siebie, bo czym bardziej będziesz naciskała, tym częściej on będzie od Ciebie uciekał.

Nie przesadzasz trochę z tym użalaniem się nad biednym chłopem?
Na jakiej podstawie lrobisz z autorki babę jedze?

Dorosłemu facetowi aż trzeba  KOMUNIKOWAĆ, ze jak matka jego dziecka jest w ostatnim okresie ciąży to trzeba być pod telefonem  bo w każdej chwili może być potrzebny do transportu. Już pomijam fakt potrzeby wspierania.
Trzeba mu KOMUNIKOWAĆ, ze jak się mówi że się jedzie na 2 godzinna przejażdżkę motorem to po upływie tego czasu powinno się poinformować partnera, ze ten czas się przedłuży. Bo on sobie nie zdaje sprawy, że ona może się martwić czy coś mu się nie stało, jakiś wypadek.
Itd.

Usprawiedliwianie kłamstw i nieodpowiedzialnych zachowań dorosłego, metrykalnie dojrzałego faceta zaiste jest uzasadnione.
Bo tak powinien się zachowywać człowiek gdy jest kontrolowany przez partnera.

Nie twierdzę, że człowiek nie ma prawa do odpoczynku, czasu tylko dla siebie.
Bo ma.
Tylko są okresy i sytuacje  w życiu człowieka, że nie może sobie na to pozwolić.
A on sobie pozwala, jej kosztem.

Zastanawia jak bardzo ten dorosły facet miał dość rozmów z matką swojego nienarodzonego dziecka skoro nie chciał być pod telefonem w tak wrażliwym momencie ich życia.