Jak postąpić w tej ciężkiej sytuacji? - Netkobiety.pl

Witam. Od czego by tu zacząć.. Zacznijmy od mojego opisu, co jest w sumie istotne dla tej sprawy. Z pozoru zwykły inteligentny wesoły chłopak jednakże po prostu ciągle hmm "kłamię" prawie nie mam emocji oraz empatii, od dzieciństwa po prostu zacząłem analizować ludzkie zachowania i według odpowiednich wzorców się zachowywać więc nawet pozornie bliskie osoby nie wiedzą o tym. (Próbowałem je poczuć itp ale są po prostu zbyt słabo odczuwalne i zanikają) A teraz do tej sprawy.
Od początku technikum znałem taką jedną dziewczynę z klasy nazwijmy ją Zuza. Na początku mimo, że była wesoła itp to widać było po jej gestykulacji i spojrzeniu, że wiele ją trapiło tak więc aby nie musieć się wysilać z zbędnymi lekcjami w szkole zaprzyjaźniłem się z nią i pomagałem jej radami itp a sam korzystałem pracą domową. (Nie myślcie że była jakoś niepopularna, wręcz wsm jest bardzo popularna i lubiana w szkole) Jednakże po prostu z miesiąca na miesiąc zaczęła mnie bardziej lubić itp. Po tych 2/3 latach mimo że jest bardzo rozsądną dziewczyną to ufa mi dosłownie w 100% i widać że ona coś do mnie czuje (nawet jej przyjaciółki mi o tym wspomniały itp) jednakże mimo, że każdemu i nawet mi się podoba ale nie widzę sensu w związku z nią skoro nie "uszczęśliwi" jej to (tak  pierwsze kilka miesięcy będzie szczęśliwa ale po prostu później zauważy że ja nic nie czuję) tak więc po 7 godzinnym rozmyślaniu doszedłem do wniosku, że po prostu znajdę jej chłopaka. Znalazłem idealnie pasującego do niej itp jednakże mimo że są już razem 4 miesiące to jej przyjaciółki powiedziały mi, że ona zamierza z nim zerwać bo mimo że coś do niego czuje itp to nadal ma coś do mnie, nie może przestać tego czuć i ma zamiar wkrótce mi o tym powiedzieć. (Jest strasznie nieśmiała więc to wsm u niej wielki wyczyn)
Rozważałem nad strasznie dużą ilością przebiegów zdarzeń jednakże do części po prostu hmm potrzeba empatycznych osób które by doradziły.
Mam pewność że jeśli jej powiem o moim braku emocji to zerwie kontakt bo będzie czuła się oszukiwana ciągle itp.
Odrzucenie jej gdy będzie wyznawała emocje wykluczam z uwagi na to jak to jest raniące dla jej wrażliwej psychiki i i tak nie ma zaufania do płci męskiej z wyjątkiem mnie. (Nawet nie ufa w 60% swojemu chłopakowi)

KAŻDA opcja ją prędzej czy później zrani, dlatego chcę wybrać tą która najmniej zrani ją. Najbardziej zastanawiam się po prostu nad zaakceptowaniem jej uczuć, związkiem i aby z czasem chciała sama z siebie zerwać bo będę wtedy po prostu miał inny rodzaj charakteru, jakiś chamski lub inny. Wtedy najmniej będzie raczej cierpiała jednakże zmarnuję jej kilka miesięcy.

Macie jakieś pomysły co powinienem zrobić z tym?

Nie jestem przekonany o żadnej swojej wyjątkowości bo żadnej wyjątkowości tu nie ma. Manipulacji używam do pewnego stopnia (jedynie do zdobycia małych przysług takich jak np pomoc).
Nie mam intencji aby kogokolwiek krzywdzić bo nie widzę w tym sensu.
Nie rozumiem twoich zbyt wyolbrzymionych interpretacji. Czy gdziekolwiek napisałem, że mam potrzebę kontrolowania innych? Że mam jakąkolwiek trudność z dostosowaniem się do jakichkolwiek zasad? Że jakąś ofiarę gram?
Nic z tych rzeczy nie pisałem. Wymyślasz wygórowane interpretacje i obrażasz innych bezpodstawnie nawet nie znając szegółów. Zastanów się choć trochę przed tym nim cokolwiek napiszesz.

Jaki jest sens w graniu ofiary? Nigdy nie grałem żadnej ofiary bo to jest bezsensowne. Gdy pada na mnie jakikolwiek "cień podejrzeń" to po prostu mówię prawdę i tyle.
Znam zasady moralne i według nich się stosuję. Jedyne moje kłamstwa kiedykolwiek to wymuszanie emocji przy innych i udawanie że je posiadam. Inaczej byłbym uważany za kogoś innego od reszty.

Ty chyba nawet nie rozumiesz mojego pytania z posta wnioskując po twoich wypowiedziach. Właśnie po to napisałem ten post aby nikogo innego nie ranić.

Nie chcesz ranic? To chroń innych przed sobą. To jedyne co dobrego możesz dla nich zrobic.

P.S. Nie myslałam, że tak wcześnie poczujesz się ofiarą

Do Autora:
Czas, by powiedzieć dziewczynie, ze ją skrzywdzisz za jakiś czas.
By uciekła, nim sam ją porzucisz.
A Ty sam, podejmij leczenie. Z jakiej choroby, nie wiem, bo i psychiatrą nie jestem.

Od 1,5-2 lat nie udaję aby cokolwiek zyskać. Po prostu mam kontakt z nią bo ją lubię i chcę jej pomagać aby nie cierpiała.
Ale doszedłem do wniosku już jakiś czas temu, że będzie cierpiała przez uczucia do mnie.

Rozszarpany Myślami napisał/a:

A tym bardziej nie obchodzi mnie co o mnie sądzisz. Możesz mnie za niewiadomo kogo uważać ale chociaż odpowiedz na podstawowe pytanie co mam zrobić aby możliwie jak najmniej ją zranić i aby nic do mnie nie czuła bo to ją tylko rani.

W każdej udanej komunikacji podstawy zawsze są takie same.
Szczerość, otwartość i szacunek.
Twoje więc manipulowanie, kłamanie i kręcenie - są czymś zupełnie przeciwnym i nie świadczą o tym, że na poważnie chcesz sytuację rozwiązać.
Co możesz zrobić, to powiedzieć tej dziewczynie wprost, że nie jesteś zainteresowany związkiem, relacją z nią i że ze swojej strony nie widzisz możliwości ani szans na to, żebyście byli parą.
To jest wszystko co możesz zrobić.
Za jej uczucia nie jesteś odpowiedzialny i nie masz mocy, aby na nie wpłynąć, czy je kształtować.
Po szczerym wyjaśnieniu sprawy - odsuń się od niej na tyle, na ile to możliwe, żeby nie sprawiać jej dodatkowej przykrości. A to znaczy - że nie plotkujesz o niej, ani nie wypytujesz o nią jej przyjaciół czy znajomych. Nie interesujesz się jej życiem uczuciowym, nie próbujesz jej swatać, ani w żaden sposób nie manipulujesz nią, ani nie ingerujesz w jej świat.
Wszystko to z dystansem i szacunkiem.
Tylko tyle.

Rozszarpany Myślami napisał/a:

Od 1,5-2 lat nie udaję aby cokolwiek zyskać. Po prostu mam kontakt z nią bo ją lubię i chcę jej pomagać aby nie cierpiała.
Ale doszedłem do wniosku już jakiś czas temu, że będzie cierpiała przez uczucia do mnie.

Rozważ więc, czy zależy Ci na jej, czy na swoim dobru?
Zdaje się, że nie da się osiągnąć tutaj kompromisu, który zadowalałby Ciebie i chronił ją przed zranieniem.

Nie martw się.
Jesteście bardzo młodzi - ona również, więc nie stawiaj się w pozycji jedynej bliskiej jej osoby, bez której jej świat się zawali i utonie w odmętach. Z całą pewnością Zuza ma rodzinę i inne bliskie jej osoby, do których może się zwrócić w razie potrzeby i od których otrzyma wsparcie w trudnych dla niej chwilach.
Nie widzę powodu, dla którego musisz pozostać z nią nadal w bliskich stosunkach i być jedynym filarem jej życia.
Zniknięcie z jej życia z całą pewnością nie załatwi sprawy od razu, jak od cięcia ostrym nożem. Ale z czasem - czego jestem pewna - uchroni ją to przed cierpieniem z powodu nieodwzajemnionego uczucia, a Ciebie - od dyskomfortu.
Nie widzę w takim podejściu braku empatii. Gdybym miała się stawiać w jej sytuacji, to wolałabym, żeby chłopak w którym kocham się bez wzajemności powiedział mi jasno, że absolutnie nie odwzajemnia moich uczuć, że nigdy nie będziemy parą, a potem nie reagował na ewentualny kontakt z mojej strony, na prośby i pytania o to, czy może jednak jest szansa.
Myślę, że w taki sposób mogłabym w końcu dojść do równowagi.
Z pewnością byłoby bardzo, bardzo ciężko, gdyby był ciągle obecny w moim życiu, ze swoją sympatią, koleżeństwem i kontaktem - podczas kiedy wiedziałabym, że jest dla mnie nieosiągalny.

Rozszarpany Myślami napisał/a:

Największe hmm obawy dotyczyły tego jak bardzo będzie po prostu cierpieć.

To nie ma znaczenia. Że będzie cierpieć, to jasne i pewne.
Czy gradacja tego cierpienia zmieni cokolwiek w obecnej sytuacji?
Czy fakt, że będzie mocno cierpieć po zerwaniu kontaktu, byłby usprawiedliwieniem dla podtrzymywania tego kontaktu i powodowanie u niej mniejszego w natężeniu cierpienia rozciągniętego w czasie?
Masz wątpliwości i poczucie dyskomfortu. Jednocześnie wiesz, że nie odwzajemnisz jej uczuć.
Nie bardzo widzę inne wyjście, niż szczerość i cięcie. Dla dobra Was obojga.

Witam.Ja uważam,że w kontaktach międzyludzkich najważniejsza jest szczerość.Powiedz dziewczynie prawdę,że masz problem z odczuwaniem uczuć i nic nie czujesz chociaż byś chciał.Swoją drogą to jest jakieś zaburzenie.Lepiej być szczerym niż udawać jeszcze przez jakiś czas kogoś kim nie jesteś.Dziewczyna jak dowie się jaki jesteś to sama zadecyduje co dalej.Będzie na pewno mniej cierpiała.Poukłada sobie to wszystko i zaakceptuje.Będzie dobrze.