Zróżnicowana zamożność w związku - Netkobiety.pl

To chłopak a nie narzeczony czy mąż.
Stać go albo sponsoruje go rodzina to jeździ.
Nie oczekujesz chyba, że zasponsorują i tobie wyjazd z nimi?
Ważne jest jakie są wasze relacje gdy jesteście razem, czy on lub jego rodzina dają ci odczuć, że masz mniej?

Błagam, tylko myśl o sobie dobrze. Skoro pracujesz i sama się utrzymujesz, jesteś zaradną i solidną osobą. A chłopak, no cóż, oby tez taki przy Tobie się stał. Znam jedna taką parę, gdzie było dokładnie tak jak u Was. I wiesz za co najbardziej pokochali tą dziewczynę? Za jej samodzielność i odpowiedzialność, a były to cechy których brakowało ich synowi. Ona zrobiła z niego konkretnego człowieka i za to cenią ja jego rodzice.

Trudno powiedzieć, że chłopak to nic poważnego. Niektórzy ludzie mają po 30 lat, 10 lat stażu w związku, a nadal są po prostu parą, czy też konkubentem jak kto woli

To prawda wyjątkowo mocno to przeżywam, oprócz niego nie specjalnie mam z kim szczerze pogadać.
Zdarza nam się raz na jakiś czas pojechać gdzieś ze znajomymi

On ma możliwość wyjazdu, poznania  świata i korzysta z tego.
Ja tam nie widzę w tym nic złego.
Trudno oczekiwać, ze zrezygnuje i będzie wakacje spędzał w domu bo ty nie możesz wyjechać.
A, że nie obiecuje, że kiedyś pojedziecie razem to może dlatego, ze tak nie będzie bo on zawsze będzie spędzał wakacje z rodziną?

Na razie układ jest jaki jest. Wiele par studenckich tak funkcjonuje, że razem w czasie roku szkolnego a wakacje z rodziną.
Możesz być zaniepokojona jeśli tak by zostało w czasie narzeczeństwa czy małżeństwa.

Pewnie, że to byłoby romantyczne gdyby on na dowód miłości i tego, że traktuje tę relację poważnie nie pojechał z rodziną.

Mojemu mezowi tez bylo smutno jak sama gdzies jechalam na tydzien czy nawet na 4 dni.

Jednak popatrz na to z perspektywy chlopaka.
Fajne wakacje, pewnie drogie... Rodzina go zaprasza. Serio bys odrzucila taka opcje?

Mój chłop z propozycji jego rodziny jedzie na wakacje za granicę. Mnie nie zaproponowali nawet, żebym zapłciła sama za siebie i jechała z nimi mam się pokroić z tego powodu? Kazalam mu jechac i sie dobrze bawic.

Jak tęsknisz bo go nie ma 2 tygodnie i nie umiesz sama funkcjonować to tutaj problem jest w Tobie a nie w nim. Po 4 latach związku powinnaś umieć puścić go na kilka tygodni i nie zawracać mu głowy smęceniem.
A że nie mówi, że będziecie jeździć razem? A co ma powiedzieć? Po co? Co by to zmieniło? Zapewne żadne z Was póki co samo sobie takiej wycieczki nie opłaci, więc po co myśleć o czymś, co będzie dopiero za kilka lat?

Pochodzenie nie określa tego, kim jesteśmy.
Pracuj, ucz się, a osiągniesz sukces.
Nie zazdrość chłopakowi, ciesz się, że może zobaczyć trochę świata.

Jesteście ze sobą długo i wg mnie argument, że nie jesteś kimś ważnym, bo to tylko chłopak - odpada.
Tutaj główny problem poruszyła Wielokropek. Jesteście z innych światów. Musisz sobie postawić pytanie: czy zaakceptujesz wasze różnice finansowe? Myślę, że nie. Na razie jesteś na etapie próby ograniczania jego.
Podstawowa zasada trzymająca związek w kupie: idziemy razem, obok siebie, ani jedno z przodu, ani drugie z tyłu. Tu z tym będą i są ogromne problemy. Zaakceptowanie różnicy finansowej, to wg mnie zgodzenie się, że Ty będziesz tak trochę w cieniu, z tyłu.

Zgadzam się. Zerwać z dotychczasową pracą, znaleźć lepiej płatną, z zarobkami podobnymi do partnera. Albo w drugą stronę, niech partner mniej płatną pracę znajdzie.

Mi się wydaje, że Autorka liczy, że facet ją po prostu zabierze ze sobą. Są razem, jej nie stać na drogie wyjazdy i błędnie uważa, że on powinien albo przestać jeździć, albo zabrać ją ze sobą. Wg niej, świadczyłoby to o jego zaangażowaniu.

Autorko, wszystko przed Wami. Znajdziesz pracę, będziesz mogła odłożyć na wakacje i będziecie mogli zwiedzać świat razem.

Jeśli on ma też 20 lat, to być może (jeszcze) nie pracuje i korzysta z wygód jakie zapewniają mu rodzice. Może też ma jakieś swoje oszczędności, i z nich korzysta. W kazdym razie Autorka nie możę wymagać od niego, że rzuci wszystko, całe swoje życie i będzie na siłę z nią zostawał, aby być cały czas przy niej.
Nie wymagaj na pewno Autorko od niego, zęby Cię zabierał na te wycieczki, bo zapewne ma to charakter bardziej rodzinny. Czy nie spędzacie ze sobą wystarczająco dużo czasu?

Rozumiem, że chłopak jest w podobnym wieku? 20-22 lata i też coś tam studiuje.

I główny problem polega na tym, że on wyjeżdża na ferie/wakacje (ze 2 tygodnie pewnie?) z matką, ojcem i rodzeństwem na np.: narty?
Jak wygląda reszta roku? Ty siedzisz w weekend na kasie w makim, a on z rodzicami jedzie do Monte Carlo? Nie?

Jeżeli nie to, jak dla mnie, problem wygląda na wyolbrzymiony.

Popieram.
On jest z zamożnej rodziny buraków moja droga.. słoma z butów..
Nie wyobrażam sobie bym tak potraktowała dziewczynę syna, ani  by
on ją tak potraktował po 4 latach.
I nie chodzi o fundowanie, ale chociażby zaproponowanie, czy taką organizację wyjazdu, by było ją stać.
Brak mi słów.. Jak widać klasy się kupić nie da.

A co to ma do swojego życia?  Tu chodzi o pokazanie jej miejsca  szeregu. Swoje życie ma się cały czas, nie tylko na wakacjach.
Za co ona robi w tym związku? Za wsparcie seksualne w czasie roku akademickiego? Gdyby ona z nimi czasem wyjeżdżała, a czasem nie, np On na zakupy z rodzicami gdzieś tam, czy targi jak mają biznes, to byłoby ok. a tak..?
Na wakacjach nie przestaje się być partnerką.

Autorko, nie możesz być sama bez niego ani chwili czy czujesz się traktowana inaczej poza rokiem akademickim ?

Ja widzę, ze każdy rozumie ten temat trochę inaczej, zatem napisze jak widzę to ja. Z punktu widzenia matki nastolatki, a za kilka lat studentki, nie widzę w tym niczego dziwnego. Ot rodzice chcą wyjechać na ferie czy wakacje i zabrać na nie dzieciaki. Zabierają, pewnie fundują. Nigdzie tez nie jest napisane, ze to krezusi wiec równie dobrze, mogą tez odkładać pół roku na te wyjazdy żeby się jeszcze trochę sobą nacieszyć zanim dzieciak całkiem się ulotni z ich życia. I tak już z nimi nie mieszka i rok właściwie w pełni spędza ze swoją dziewczyna. Autorka natomiast ma inny dom (rozumiem bo sama z takiego pochodzę i miałam z ex mężem za szczeniackich czasie bardzo podobnie) i nie może sobie pozwolić na takie wyjazdy. Ot życie. I teraz, czego oczekuje autorka? Ze powinien z tych w sumie 2-3 tygodni w ciągu roku, które chłopak ma szanse spędzić z rodzina i zaznać świata zrezygnować żeby jej nie było smutno czy namówić rodziców żeby jej tez postawili, czy co?
Autorka ma problem sama ze sobą. Cały jej świat to ten chłopak i wg mnie to tutaj jest coś nie teges.

Doprawdy?
Cóż, wkładasz mi w usta i w głowę myśli oraz słowa jakich nie wypowiedziałam. Fakty z mojego życia również są inne niż jak mniemam przypuszczasz.

Ja wierze w łapanie środka sytuacji i uważam, ze taki istnieje.

Nadal nie zmieniam zdania ad danej sytuacji. Nie rozumiem dlaczego 20 latek ma rezygnować z wyjazdu z rodzicami tylko dlatego, ze jego dziewczynie to nie leży. Razem tez mogą wyjeżdżać, razem żyją, razem robią wszystko inne. To, ze wyjedzie raz czy dwa razy w roku z rodzicami nie czyni z niego ani niedojrzałego ani maminsynka. Jest to zatem gruba nadinterpretacja.
Mój ex mąż do 21 roku życia wyjeżdżał z rodzicami albo na koszt rodziców np do szkoły językowej w Londynie ale też ze mną, z kumplami itp. Ja nie miałam z tym absolutnie żadnego problemu. Miałam swoje życie. Nigdy nie czułam się z tego powodu gorsza czy spychana na boczny tor bo niby czemu?

Napisałam wyraźnie, ze wyjeżdżał z rodzicami, chyba ci umnknelo
Mieszkaliśmy razem i razem studiowaliśmy, tyle, ze on dziennie i o zgrozo był na utrzymaniu rodziców a ja zaocznie i pracowałam.
Oraz w wieku 20 lar, również byliśmy ze sobą już 4 lata. Wszystko zmieniło się 2 lata później jak zaszłam w ciąże

Czy to wakacje czy obóz językowy czy co tam jeszcze można wymyśleć..

Ludzie młodzi( koło 20 lat) jeśli mogą korzystać z życia - niech korzystają. Przecież z tego co jest tutaj powiedziane to są jakieś epizody w życiu. Chłopak nie spędza za granicą 90 % czasu, tylko ten nieszczęsny okres ferri czy wakacji. Jeśli tylko gość jedzie na te wakcje z własnej woli a nie zostaje niejako zaciągnięty przez rodziców, to DLACZEGO ma z tego całkowicie zrezygnować? Poświęcać tego typu rozrywki dla dziewczyny z którą się poza tym regularnie widuje? Gdzie tutaj w ogóle droga do jakiegoś kompromisu?
Pytanie do Autorki: czy tak bardzo Ci przeszkadza, że chłopak sobie trochę po świecie pojeździ a Ty nie czy po prostu nie możesz bez niego wytrzymać?

A czy wakacje są konkretnym celem czy nie? Bo się gubię.
I w którym miejscu autorka napisała, ze on całe wakacje z nimi wszystkie spędza?
Bo ja znalazłam info o tygodniu dwóch w ciągu roku oraz ich wspólnych wyjazdach również. Autorka również wyraźnie podkreśliła co konkretnie ja boli. To ze on się tydzień czy dwa dobrze bawi a ona musi w tym czasie pracować i tu leży zdaje się sedno

Rodzice mają prawo zabierać na wakacje nawet dorosłego syna. Ich pieniądze  ich wybór. natomiast nie mają żadnych zobowiązań wobec jego dziewczyniny, która jest dla nich obcą osobą. Natomiast to po stronie chłopaka jest wybór jak zorganizuje sobie wolny czas.

Nawet jeśli, to każdy ma tyle na ile go stać, czyż nie? Autorka oczekuje od partnera również deklaracji, ze kiedyś będą podróżować razem, natomiast jego sytuacji również nie znamy i być może jego samego nawet nie stać na takie wojaże. Wg mnie, to podejscie mocno roszczeniowe. Mnie nie stać, to ty tez zrezygnuj bo ja poza tobą nie mam życia i jest mi smutno. Nie ma to nic wspólnego z dojrzałością. To zwykły egoizm

Dokładnie.

A odnosząc się do całego wątku.
Studenci mają parę miesięcy wolnego, a nie dwa-trzy tygodnie, przez które chłopak jest nieobecny. Przecież mieszkają razem a akademiku, więc resztę wakacji pewnie spędzają też razem, jak prawie cały rok...

Przyczyna nieobecności nie ma znaczenia, choć dla niektórych już ma... Jeśli chłopak pojedzie na kurs językowy, to jest ok. A gdy pojedzie na tydzień do siebie do domu na święta, to też ok, czy już nie? - W końcu odejmuje tym  tydzień czasu dziewczynie na rzecz bycia ze swoją rodziną.
Tutaj pojechał na wakacje z rodziną ale wg niektórych postów to źle - a to buraki jedne, słoma i jedna wielka hołota - zarówno chłopak jak i jego rodzice.

Przecież oni nawet nie są narzeczeństwem... ale jego rodzice powinni pokombinować z tymi wakacjami na rzecz osoby, której ich syn nie chce się jakoś oświadczyć... czyli jednak obcej osoby (wprost już pisząc, bo jeszcze ktoś się nie domyśli) - no buraki z tych rodziców jak nic.

Nie mam zamiaru żadnych argumentów Ci podawać. I nie jest jej mężczyzną bo nie ma go na własność, nie są nawet zaręczeni. Jest po prostu tylko sympatią.

Ale udzielasz się tu pojedynczo, a nie ze swoim środowiskiem.
Subtelny dylemat - wg ciebie jego rodzice powinni spytać się dziewczyny o jej możliwości finansowe i na tej podstawie dobrać wspólne wakacje, tak? A co, gdy dziewczyna odpowie, zę praktycznie na nic jej nie stać? Wówczas tylko chłopak powinien zrezygnować z wakacji, czy może też jego rodzice?

A co świadczy o byciu czyimś mężczyzną? obrączka?:)
No to doszliśmy do sedna..

Marakujka twierdzę że to są rzeczy oczywiste dla mnie i wielu znajomych czyli uwzględnienie czyiś relacji i poszanowanie ich oraz niestawienie nikogo w niezręcznej sytuacji. To wcale nietrudne.

Przyznaję Wielokropek że  zauważyłam wpis o rozłące,ale nie do końca w niego uwierzyłam, ponieważ autorka pracuje, jest samodzielna, więc tu mam dysonans w jej obrazie
Bardziej boli ją chyba niezrozumienie.
Ale mogę się mylić bo mało w sumie napisała.

Wersja skrócona dla opornych.:
Dla mnie mieszkanie razem to poważny związek czy masz 20 czy 50 lat
Czyli piszę do niej jak do mężatki.
To chyba wyjaśnia sprawę czy może ktoś proponuje osobne działy dla mężatek  i nie zaobraczkowanych?
Albo w jakich przedziałach wiekowych?
Mężatce poradziłabyś inaczej ? Ja nie.
Więc problem w klasyfikacji ich związku.
Czyli mąż jedzie na szkolenie do Londynu sam lub fundatorem, A na wakacje z żoną. chyba że oprócz tego gdzieś sam, jak taki styl przyjmą.
Resztę napisałam w postach?

Kogo stać..tak to ze sponsorami bywa.
Poza tym jest parę opcji gdzie dodatkowa osoba nie zrobi tragedii jak to zaplanujesz .poza  wszystkim p
Ona pracuje, więc mogłaby się też dołożyć. Tylko żadna propozycja nie padła.chyba?

Mężów zazwyczaj rodzice nie utrzymują.
Bycie parą i wspólne mieszkanie na studiach będąc na utrzymaniu rodziców to coś innego trochę niż bycie parą na własnym utrzymaniu.
Poza tym koszt wyjazdu na  drugi koniec świata dla dziewczyny syna może przekraczać możliwości finansowe rodziców.