Ile czasu czekałybyście na oswiadczyny po 40-tce? - Netkobiety.pl

W deklsracjach o slubie po 40 tce latwo mowic z czynem gorzej bo wie sie o wszystkich problemach jakie nastspią. Zapytaj sie Twojego pana kiedy cos zacznie sie dziac, bo on moze dalej zyje deklaracjami.

Mam znajomą, też około czterdziestki, która tak bardzo marzyła, by założyć klasyczną ślubną suknię, że z automatu odrzucała wszelkich kandydatów, o których było wiadomo, że są rozwodnikami i nie miało dla niej absolutnie żadnego znaczenia ani jaka była przyczyna rozwodu, ani bieżąca sytuacja osobista mężczyzny - brak jakichkolwiek zobowiązań też jej nie przekonywał. No i miała w końcu ten swój wymarzony ślub, do którego poszła w długiej sukni z welonem, ale po nim przyszło życie - z kimś totalnie nieodpowiedzialnym i nieprzewidywalnym, przede wszystkim jednak to, co ich łączy, trudno nazwać miłością.
Dążę do tego, że jeśli same oświadczyny, choć chyba bardziej ich forma, są dla Ciebie takim priorytetem, to możesz przegapić coś o wiele bardziej wartościowego.

Marzyć jest jednak rzeczą ludzką, dlatego może spróbuj z delikatnie, z ogromnym wyczuciem i dyplomatycznie, podrzucać mu sugestie, jak chciałabyś, aby wyglądał ten moment.

Nie chciałabym odciągać uwagi od problemu Autorki, ale przytoczona przeze mnie historia mnie samą swego czasu szokowała. Jako mężatka z kilkunastoletnim wówczas stażem tłumaczyłam jak umiałam, ale w końcu dałam sobie spokój, uznając, że to jest jej życie i jeśli popełni błąd po to tylko, by przez kilkanaście godzin poczuć się księżniczką, to tylko do siebie samej będzie mogła mieć pretensje.

Generalnie chodzi mi o to, że pewnym momentom nadajemy jakąś magiczną rangę, co jak najbardziej rozumiem, ale pod warunkiem, że zafiksowanie na ślubie, weselu czy jak w opisywanym przypadku oświadczynach, nie przysłania wartości, które są naprawdę ważne.

Dokładnie to jest to sedno tej całej sprawy. Byc może źle to wyjasniłam, moja wina. Problem mieszkaniowy to jest problem główny i od tego trzeba zacząć. My nie mamy co sprzedać, bo po rozwodzie on swoje mieszkanie wynajmuje od kogoś, a ja mam mieszkanie z miasta. W swojej głowie rozważałam wiele opcji. Ja większego mieszkania z miasta nie dostanę, bo jestem tylko sama z synem i 3 pokoi mi nie dadzą. On wie o tym.  Nie wyobrażam sobie, bym to mieszkanie miała zostawić i wynająć razem z nim mieszkanie od kogoś. Bałabym się, że z miesiaca na miesiąc nagle ktoś może się nam kazać wyprowadzić, poza tym takiego mieszkania też raczej nie urządzi się pod siebie, bo się w cudze nie będzie inwestować. Moglibyśmy kupić, ale to już jest poważna sprawa, bo to się wiąże z kredytem i z tym, że oboje byśmy w to mieszkanie musieli włożyć pieniądze. Pytania na kogo te mieszkanie miało by być i kto miałby ten kredyt wziąć, to jest sedno problemu. I tu się pojawia temat ślubu, że po prostu pewne sprawy były wtedy prostsze. Może jestem starej daty, ale nie potrafię sobie wyobrazić sytuacji, bym to ja miała wyjść z tą inicjatywą. On o tym mówi, owszem, ale nic nie działa w tym kierunku. Stoimi więc w miejscu i jesteśmy pod ścianą. Ilekroć ode mnie wychodzi, to mi mówi że to nie powinno tak wyglądać, że powinniśmy razem mieszkać, a nie się tak tułać. Ale CO JA NIBY MAM Z TYM ZROBIĆ ?
Wybaczcie, może jestem urwana z choinki, może bujam w obłokach, ale ponad 40 lat przeżyłam, byłam w poważnych zwiazkach wcześniej, jednak nie zdecydowałam się nigdy za mąż wyjść, nawet bedąc w ciąży nie chciałam tego robić pochopnie, bo tak wypada. Teraz gdy byłabym w stanie zaryzykować, rzucić się na tą głęboką wodę, wziąć ten ślub, kupić razem mieszkanie i niech się dzieje co chce, to czuję się bezradna. Wydaje mi się, że to facet powinien ostatacznie podjąć tą decyzję i postawić tą kropkę nad i tym bardziej, że pytał mnie o to wcześniej i zna moje zdanie. Ja bym po prostu chciała konkretów, bo obawiam się, że gdy następny rok minie mi na słuchaniu, że on by chciał, żebyśmy my tam kiedyś coś tam, to mogę po prostu stracić cierpliwośc, gdy czyny za słowami nie pójdą. Rozumiecie mnie choć trochę? Oczekiwałabym od niego oficjalnych oświadczyn, po których już zapada ta decyzja ostateczna, że się pobieramy i jest tylko kwestia ustalenia daty, a nie że to jest wiecznie w fazie "kiedyś to zalegalizujemy, kiedyś razem zamieszkamy". Chciałabym po prostu widzieć, że on nie rzuca słów na wiatr i faktycznie chce tego o czym mówi i działa w tym kierunku, załatwiamy to mieszkanie, itd. Problem w tym, że moja duma nigdy mi nie pozwoli, bym mu tak jawnie powiedziała "kiedy się ze mną zamierzasz ożenić?"

Na Twoim miejscu powiedzialabym, ze marze o czyms takim i tyle. Pozniej on moze to marzenie spelnic lub nie.

Jeszcze tak tylko krótko w temacie przypisywania pewnych wydarzeń w życiu szczególnej wagi: jeśli o mnie chodzi to mam do tego bardzo chłodne podejście. Może jako facet, możę jako osoba pragmatyczną i mało sentymentalna, nie wiem. Jeśli chodzi o same wesela czy śluby: swego czasu, jeszcze jak mi nie przeszła ochota na związki, myśląc o ewentualnym ślubie, ideałem było dla mnie....przyjecie rodzinne w restauracji na max 20-30 osób, bez tej całej pompy związanej z przygotowaniami, załatwianiem itp. Dlaczego? Nie dlatego, że załatwianie czy przygotowanie jest czasochłonne, trudne, stresujące i wymaga poświęcenia Po prostu nie jarzyłem nigdy tej całej mistycznej otoczki wokół ślubów. Patrząc n ato chłodno to właśnie najważniejsze było to jakie będą następne dni, jak sie życie potoczy i jak je sobie ułożymy.. A tej jeden dzień? Kwiatki, sukienki ,słowa, tańce, żarcie i picie I koniec zabawy..Życie zaczyna się dopiero potem. Do tego dochodza oświadczyny - i powiem szczerze, że nie wyobrażam sobie, żebym miał klękać przed kimś na kolana prosząc błagalnym wzrokiem o to, żęby ktoś spędził ze mną resztę zycia - no nie przeszłoby to za nic w świecie. Na samo wyobrażenie o tym, już mi się robi słabo..Jeszcze pierścionek, kwiatki, kolacyjki.Brrr..

Co do Autorki, to postaw sprawę jasno. Mów czego oczekujesz i co chciałabyś zyskać. Jeśli problem jest z kasą, to mozę rzeczywiście lepiej coś wynając na początek..?

Dziewczyno jaka duma? Ile ty masz lat? Czy to jest twój prawdziwy partner z którym jako pierwszym omawia się takie sprawy (a nie na forum internetowym), czy tylko koleś, który ma spełnić twoje romantyczne wyobrażenia o zaręczynach i ślubie, mieszkanku. Prawdziwy związek partnerski polega na tym, że się rozmawia ze sobą, a nie wymyśla testy, galimatiasy, które partner zda, albo nie. Chcesz czegoś to gadajcie o tym, bo jeśli w takiej sprawie nie potraficie się oboje skomunikować (oboje , nie tylko on)to jak będziecie się komunikować później. Nie nie powiem bo on ma się domyślić. Jeśli czujesz, że to twój prawdziwy, dobry partner to tak go traktuj, pomóż mu zrozumieć twoje oczekiwania, powiedz wyraźnie czego oczekujesz, o czym marzysz, a nie jakieś podchody, domysły, sztuczki, pretensje.

Ela, ale on jej mówił, że widzi ich w przyszłości, że chce ślubu, tylko ona zamilkła. On się nie wycofuje, nie zbywa jej.
Mi się wydaje, że on myśli zadaniowo, a ona jest romantyczką i czeka na niespodziankę.
Chyba powinna powiedzieć mu jakie ma oczekiwania, bo on się nie domyśli.

Owieczko ja nie patrzę na to co mówi tylko czyny.

Teoretycznie to ja sie oswiadczylam na  kolanie. W poundlandzie (miedzy polkami ze slodyczami) z pierscionkiem, ktory pozniej o wszystko sie zaczepial.
Wtedy jednak juz wczesniej zdecydowalismy sie wziac slub.
Moj przyjaciel klaskal nawet. Zdjec nie mam niestety.
Wiec juz slyszales o takim przypadku

Kobieta tez moze sie oswiadczyc, ale autorka nie uznaje takiego czegos. Kazdy ma swoja wizje. Czasem ta wizja sie zmienia.
Ja mowilam, ze chce skromnej sukienki, pozniej weszlam na internety i zobaczylam sukienke cala z cekinow dluga do ziemi. Wtedy zdecydowalam, ze chce swiecic jak kula dyskotekowa i wygladac na przesadnie wystrojona.

Co ja mam teraz zrobic? Chce zobaczyc ten gorset ze spodnica. Jaki mial kolor?
Moja sukienke kupil mi przyjaciel. Kosztowala 100 funtow.
Taka za kilka tysiecy to nie wiem... Bo ja lubie duzo rzeczy, a to sie najesc sushi, a to jechac tu czy tam. Haha, szkoda troche na sukienke...

A ja się cały czas zastanawiam jak intensywny jest ten  związek. To w końcu rok.. i duzo i mało..
Wystarczająco by razem zamieszkać.. ale moze za mało na decyzję na całe życie? Nie wiem  czy gdybym była na miejscu autorki nie zaproponowałbym wspólnego zamieszkania najpierw.

3 pokoje to pewnie po 1000 zł.od każdego.. On pewnie płaci. 1200..i tak..chyba tak bym zrobiła, bo jak to tylko weekendowe spotkania to chyba aż tak dobrze się nie znacie..

Tu chyba przydałby się głos jakiś rozwiedzionych Panów po 40 ..

No też mi się tak wydaje, ale już nie chciałam o tym pisać. Ja tutaj widzę, że związek jest na tyle długo dla autorki by wziąć ślub, ale nie na tyle długo by gadać jak dorośli ludzie, by pomieszkać razem i poznać siebie. Wyczuwam desperację.

To chyba takie podejście na zasadzie: byle ślub, bo potem to już pójdzei wszystko gładko. Nieważne, że się cieżko dogadać w tak podstawowych sprawach jak mieszkanie, nieważne, że się słabo zna nawzajem. Grunt, żeby tą suknię założyć i wszystko się zmieni w bajkę. Tak to chyba nie działa..

rok razem bez mieszkania i ślub? nie poszłabym w to... nawet po 40

Dzięki wszystkim za rady Związek jest intensywny, jednak nie na tyle jak być powinien wg nas obojga.
Nie jest łatwo się widzieć dziennie, gdy się żyje na 2 mieszkania i on do tego pracuje na zmiany. Co drugi tydzień pracuje nocki, więc w dzień odsypia, a popołudniami musi też i swoje mieszkanie ogarnąć, pranie, zakupy, 2 razy w tygodniu ma swoją córkę siebie, która u niego ma wszystkie rzeczy. Dlatego są dni, gdy widujemy się dziennie i nawet jest u mnie przez kilka dni, wtedy prowadzimy tzw normalne życie, typu wspólne obiady, zakupy, itd, ale mamy też czasem i tygodniowe przerwy, bo gdy ja wracam z pracy po 16, a on idzie na 18tą to kiedy mamy się widzieć ? Tak jak piszę, to wszystko jest bardzo skomplikowane i dosyć męczące.
To nie jest tak, że jemu jest tak wygodnie, więc po co ma się żenić,  bo na pewno nie jest. Gdybyśmy mieszkali razem, to było by wszystko prostsze. Co do finansów to zarabiamy podobnie. Razem mielibyśmy około 8-9 tys miesięcznie. Tymczasem w tym momencie utrzymujemy 2 mieszkania i niejako wszystko podwójnie trzeba robić. I on się goni i ja się gonię. Oboje to wiemy. Niestety stoimy pod ścianą i niewiadomo jak ruszyć z tematem, ani od czego zacząć, bo wspólne mieszkanie to jest priorytet, a nie wiadomo jak się za to zabrać i to jest problem, bo oboje wiemy że będąc po ślubie mielibyśmy więcej możliwości, ale poza tym, że o tym od niego słyszę, to nic za tym dalej nie idzie. Z drugiej strony wiem, że rok to nie dużo, jednak ile mamy trwać jeszcze w tej niewygodnej sytuacji ?
Tak więc możecie się domyślać, że żadne z nas nie myśli o jakimś wielkim weselu, gdzie rok się zastanawiasz nas kolorem kwiatów, balonów czy serwetek, bo mamy inne priorytety i inne wydatki nas czekają w związku z mieszkaniem. Jednakże nie wyobrażam też sobie po prostu wizyty z buta w USC zaklepać termin pomijając formalne zaręczyny i zakomunikować rodzinie, że za 3 m-ce ślub. Wiążąc się z rozwodnikiem i tak mnie coś w życiu ominie, w białej sukni do ołtarza nie pójdę, więc myślę, że chociażby te oświadczyny mogłyby chociaż być takie jak powinny. Czy ja na serio zbyt wiele oczekuję wg Was ? Wiecie jak mi jest czasem przykro, że jego była żona miała wszystko jak chciała i kościelny ślub z wszystkimi tradycjami i zaręczyny i sesje zdjęciowe ? On mówi, że żadna kobieta nie znaczyła dla niego tyle co ja i z żadną nie czuł się tak szczęśliwy. I co z tego, skoro wychodzi na to, że jedyne na co mogę liczyć to skromny ślub w urzędzie dla formalności i to jeszcze z pominięciem zaręczyn, bo po co sobie tym głowę zawracać... To jak ja się mam czuć w tej sytuacji jako kobieta ?

Kiedyś, po kilku miesiącach naszego związku, gdy w ogóle nie było nawet planów mieszkaniowych mieliśmy przypadkową rozmowę na ten temat przy okazji zaręczyn naszych znajomych, które jak dla mnie były dziwaczne. A mianowicie po kilku latach wspólnego życia mając już dziecko oboje postanowili się zaręczyć. Wyglądało to tak, że razem sobie zaplanowali zaręczynowy weekend. Wynajęli hotel, na miejscu poszli razem kupić pierścionek. Tego damego dnia wieczorem on tam wynajął jakąś bryczkę i jadąc tą bryczką się jej oświadczył. Wszystko zaplanowane co do szczegółu. O tym, po co tam jadą wszystkim powiedzieli z miesięcznym wyprzedzeniem...
Powiedziałam wtedy, że ja sobie czegoś takiego nie wyobrażam, że to powinna wg mnie być niespodzianka. On zapytał, że co wtedy, gdyby nie trafił w mój gust i kupił mi pierścionek, który mi się nie będzie podobał? Odpowiedziałam mu, że tu nie o pierścionek chodzi tylko o tą niespodziankę, zaskoczenie i emocje z tym związane. Także on wie, jakie mam mniej więcej oczekiwania.
A wracając do tematu wspólnego wynajmu, to tak jak wcześniej pisałam, jest to dla nas rozwiązanie niepraktyczne, gdyż wynajem 3 pokojowego mieszkania w moim mieście to jest minimum 1500 + media i za taką kwotę to można mieć ratę zapłaconą. Za 20 lat to spłacić i mieć co zostawić dzieciom. A im starsi będziemy, tym nasza zdolność kredytową będzie spadała, bo mając 50 na karku kto da nam kredyt na 20 lat ? Z emerytury przecież nikt w Polsce nie da rady rat płacić. Jak teraz nie kupimy, tylko zaczniemy wynajmować, to za kilka lat już zakup w ogóle nie będzie możliwy. A nie wyobrażam sobie siebie dożywotnio na wynajmie u obcych ludzi i na ich łasce.

Ale mnie nie chodzi o klęczenie czy jakieś błagania. Klęczał to on przede mną nie raz już w różnych sytuacjach

W takim razie w ogóle klękanie przed kimś, niezalęznie od powodu, budzi we mnie niesmak, bo to zwyczajnie tylko teatralna poza.
Bardziej chodziło mi w całej tej szopce zaręczynowej o ten efekt zaskoczenia i niespodzianki. Nie wiem, może jestem sztywny i zbyt pzewidywalny, ale nie przepadam, delikatnie mówiąc za niespodziankami Nie lubię być zaskakiwany i zaskakiwać kogoś. Wystarczy mi, że zaskoczyć może życie Zwykle jestem pewien, co będę robił 48 godzin do przodu( poza nagłymi przypadkami).
Nie da się kierować w życiu na zasadzie spontanu.

Sama widzisz, że to nic NIE znaczyło. Dziś zostały jej tylko wspomnienia, a i to nie jest pewne, że chce do nich wracać.
Naprawdę rozumiem, że nie chcesz rezygnować z czegoś, czego nigdy nie miałaś szansy przeżyć i teraz chciałabyś to nadrobić, ale mimo wszystko wydaje mi się, że do oświadczyn przykładasz zbyt duże znaczenie. Widzę tu jeszcze jeden problem - masz tak sprecyzowane oczekiwania, że łatwo Cię będzie rozczarować.

Tak na marginesie, to mój ówczesny chłopak, a obecnie mąż, oświadczając się nie klęczał przede mną i nawet nie pojawił się z bukietem kwiatów, a mimo to pamiętam ten moment jako bardzo romantyczny i pełen pięknych emocji. Ja jednak nie nastawiałam się na nic, nawet oświadczyn nie oczekiwałam.

Pełna zgoda, ale z drugiej strony skąd ona ma pewność, że jednak on nie zaplanuje tej niespodzianki?

To wszystko przed nią. Skoro powiedziała mu, że marzą jej się zaręczyny z zaskoczenia, to może facet weźmie to sobie do serca. Nie można zakładać, że jest egoistą i że tego nie zrobi. Nie wiadomo co zrobi, ale jak zauważyła Olinka, chyba łatwo jest rozczarować Autorkę. Jest tak sfiksowana na punkcie zaręczyn, mieszkania, ma wszystko zaplanowane, tylko denerwuje się, jak coś jej nie wyjdzie.

W kwestii mieszkania. Stokrotka, tu chodzi o Twoje szczęście! 1500 zł za wynajem to nie jest dużo, nie wiem czy rata byłaby mniejsza, ale nigdy, przenigdy nie wzięłabym kredytu z facetem, którego nie znam na co dzień. Nie pakuj się w kupno mieszkania, tylko je wynajmijcie. Koszty dzielicie na pół, więc sprawy są jasne.

Facet, mimo, że zna Autorkę dość krótko, zapewne zdążył się przekonać, jak bardzo zależy jej na "wyjątkowośći" tego dnia, jak bardzo jst perfekcyjna i chce, żeby wszystko się udalo w najdrobniejszych szczegółach..Gość być może poczuł się trochę osaczony i przytłoczony. Może się stresować, że nie podoła tym zadaniom. Może tez mieć podejście bardziej pragmatyczne: chciałby się związać z Autorką, ale nie przykłada tak wielkiej wagi do tego jednego dnia, jakim są zaręczyny. Konieczność tego całego elementu zaskoczenia i niespodzianki może mu się wydawać irytujący i zwyczajnie zbędny, dlatego facet się waha. Ten przykład przytoczony przez Autorkę wydaje się mieć ręce i nogi WSPÓLNE zaplanowanie wieczoru, przejażdżka, i wspólne chwile gdzieś w ustronnym motelu - idealnie

Problem w tym, że Autorka tego nie akceptuje. Ma być niespodzianka i już. Najlepiej z pompą. Można jej tego zabronić? nie. Facet, który zna jej opinię na ten tematy, musi stanąć na wysokości zadania i tyle.

Ja nie wiem, czy on się waha. Nie ma o tym słowa. Jest tylko, że on mówi o ślubie mimochodem, a ona oczekuje pierścionka. Nie wiem czy on ją zbywa, wg mnie nie, bo planuje przyszłość, tylko Stokrotka chce to robić wg własnego planu. Wg mnie szwankuje komunikacja, ona albo się boi albo nie chce mu powiedzieć o swoich oczekiwaniach, mając nadzieję, że ten się domyśli. Niestety, znając życie, facet się nie domyśli, a Autorka będzie przeżywać frustrację.

Ja patrzę na to inaczej - związek tworzy dwoje ludzi, zwykle od siebie różnych i nie zawsze można dostać wszystko, czego się oczekuje, choćby dlatego, że druga strona na pewne tematy może mieć zupełnie inne spojrzenie, co nie znaczy, że jej nie zależy i/lub nie kocha. Wtedy trzeba ocenić co uznajemy za priorytet, a z czego możemy zrezygnować. Jeśli dla kogoś priorytetem są olśniewające zaręczyny, które przysłaniają inne wartości, a do nich zbyt długo nie dochodzi, to albo trzeba zejść na ziemię i odpuścić, albo wprost zakomunikować swoje oczekiwania, a potem czekać co się wydarzy, albo rozstać się i poszukać innego księcia z bajki, który widzi to tak samo. 

W tym miejscu raz jeszcze powrócę do porównywania się Autorki z byłą żoną partnera:

W moim odczuciu dla Stokrotki miarą jej wartości w oczach partnera są te wszystkie zaplanowane i wykonane z rozmachem wydarzenia. Ona oczekuje, że on jej w ten sposób coś udowodni, choć na tym etapie życia cała ta otoczka dla niego może zupełnie nic nie znaczyć.