Czy mój chłopak ciągnie mnie w dół? - Netkobiety.pl

Cześć,
jestem tu całkowicie nowa, ale od pewnego czasu mam pewne obawy i muszę z kimś o tym pogadać.
Jestem młodą dorosłą osobą, ale od kilku lat borykałam się z depresją. Miałam w tym czasie kilka mało poważnych związków, od października spotykam się ze niewiele starszym chłopakiem. Wiedziałam od niego, że niedawno zerwali z dziewczyną i, że pod koniec była to bardzo toksyczna relacja. Ona jest trochę psychiczna, a on dużo cierpiał. Dawałam jakoś sobie z tym radę, ale od pewnego czasu trochę mnie martwi parę spraw.

* on wciąż płacze, jest smutny
* ostatnio, gdy wyznałam, że chciałabym studiować w innym miejscu, miał depresję przez parę dni.
* podczas imprezy, gdy byli moi znajomi i on, ciągle się do mnie tulił, zbyt ostentacyjnie mnie całował, a następnego dnia był obrażony o za mało czułości
* wie, jak ciężko mi jest pogodzić szkołę z pracą, ale narzeka, że rzadko się widujemy, chociaż przeznaczam na niego cały weekend
* wciąż wspomina o byłej. Rozumiem, że się martwi, bo dziewczyna dużo wycierpiała, ale nie potrafi pogodzić się z tym, żeby iść dalej

Mam wrażenie, że powoli spadam w dół... Nie chcę wrócić do tego stanu sprzed dwóch lat, kiedy naprawdę źle znosiłam wszystko. Nie wiem, co mam zrobić. Proszę... Poradźcie mi coś... Z czego to wszystko może wynikać?

Związek to nie omijanie tematu, który nas męczy, w nadziei, że chłopak się wygląda mi mu przejdzie. Związek to nie przedkładanie cudzego szczęścia nas swoje własne. I- wreszcie- nie robienia za terapeutkę, dziewczynę i tamponami w jednym- tak pisała Klio.
Po przeczytaniu jej posta- poważnie zastanowiła bym się nad sensem trwania waszego związku.

On źle zrobił, że zamiast dac sobie czas na odżałowanie byłej i psychiczne ustabilizowanie się, od razu zaczał szukać nowego związku. Powinien pobyć jakiś czas sam, a nie robić sobie z kogoś plasterek. Bo to jest egoistyczne, przynajmniej ja tak uważam. Obarczać kogoś całym tym swoim smutkiem i chcieć dzielić z kimś w zasadzie te jedne z najgorszych chwil w zyciu. Przecież mógłby troche odczekać, nie wiem, pół roku, rok, a jak trzeba to nawet jeszcze dlużej. Byleby psychika doszła do siebie i można było zaczynać relację z kimś nowym w jakimś normalnym stanie umyslu. Ale nie, bo po co cierpieć w samotności, skoro można część tego cierpienia zrzucić na kogoś Jak ja nie mogę być szczęśliwy, to niech jeszcze zatruję humor innej osobie, co nie?
No to teraz, skoro weszłaś w związek z facetem, który po prawdzie do żadnego zdrowego związku na ten moment się nie nadaje, to się albo przyzwyczajaj do roli podpórki i plasterka dla "biednego misia", a także pogódź się z tym, że facet jest skupiony na byłej, a nie na Tobie, albo cóż... możesz jeszcze próbowac z nim poważnie pogadać, jakoś nim potrząsnąć, spróbować uświadomić pewne sprawy... Ale też mi sie wydaje, że to pewnie niewiele da. Chociaż sprobować moze jednak warto. Choćby dla siebie samej, żebyś sobie sama mogła powiedzieć "próbowałam go uświadamiać, rozmawiałam, tłumaczyłam co robi źle. A jak nie dotarło, nie podziałało, no to cóż, zrobiłam ile mogłam dla ratowania tego, a wiecej już nic nie poradzę". Wtedy sama zobaczysz, czy nic sie nie zmienia i jeśli nie, to po prostu będziesz wiedziała, że nic już więcej nie zrobisz. Bo do budowania zwiazku to potrzeba żeby dwie osoby chciały i sie starały.
Tak że, o ile Ci zależy na tym facecie, to spróbuj może z nim jeszcze pogadać, tylko konkretnie i jasno mu wyjaśnij, co Ciebie boli i co powinien zmienić. Ale raczej nie nastawiaj sie na duże sukcesy, bo jak tu Ci już koleżanka wyżej napisała, to właśnie chodzi o te jego emocje, z którymi on sobie nie radzi, a wątpię, żeby on to potrafił zmienić samym tylko swoim "chceniem". Chyba żeby uderzał do psychologa jakiegoś? Choć to też jest praca na całe miesiące, a czasem lata nawet. Więc zanim będzie jakaś poprawa w jego myśleniu i emocjach, to ciężko powiedziec ile to potrwa.
A nie wiem czy Ty, sama mając depresję i która potrzebujesz raczej swoją psychikę traktowac dobrze, chronić ją, jesteś tu odpowiednią podpórką dla cudzej psychiki. Bo ile taka podpórka wytrzyma? Sama siebie ledwo dźwigając, a tu dodatkowy ciężar się na nią zwala... To już sama siebie znasz Zastanów się, czy chcesz walczyć o ten związek, czy podołasz i udźwigniesz niańczenie faceta z problemami? Ja Ci nie powiem czy go masz zostawić, czy nie, bo ja Ciebie nie znam, sama powinnaś wiedzieć na ile jesteś w stanie pewne sprawy znosić i tolerować, i na ile sama będziesz komuś pozwalać. Czy masz też ochotę być  taką "pielęgniarką" i pocieszycielką, która o sobie i swoich potrzebach ma zapomnieć, tylko żyć pod kogoś. Bo przecież biedny misio cierpi...

No coż, myśl o sobie po prostu. A depresja może wrócic niezależnie od tego, czy będziesz z kimś, czy sama. Jeśli czujesz, że coś Ci gorzej, to może poszukaj pomocy specjalisty? Czy robiłaś jakąś psychoterapię? Bo jeśli nie, to może spróbuj w tą stronę.

evalougo napisał/a:

On się telepie nad byłą, która jest chora, ale o Tobie (z zdiagnozowaną depresją) nie pomyśli.
Tak, to wartościowy człowiek.
A wiesz, co się robi z tamponami i chusteczkami, kiedy już nie są potrzebne?
No właśnie.
I chyba nie zrozumiałaś Klio.

Jak mam w takim razie to zrozumieć? Zostawić go?