Jej były mąż ... - Netkobiety.pl

Z partnerką o tym rozmawiałeś  ? Wiedziałeś na co się piszesz.

I co ona na to ?

Widziałeś ze jej były ma taki udział w życiu

Moim zdaniem nie przesadzasz, sytuacja jest chora. A niezaproszenie Ciebie na Komunię to już szczyt.
Czy w ogóle oni są po formalnym rozwodzie?
Wy mieszkacie razem?

tak, są po formalnym rozwodzie.
Mieszka w domu, który jest ich wspólnym domem, choć tak naprawdę sama spłaca kredyt.
Próbowaliśmy zamieszkać razem, ale niestety nie bardzo jestem w stanie zaakceptować te sytuacje.
Ani ten sposób rozumowania i postępowania.
Uważam, że jeśli chce się stworzyć nowy związek, to powinno się również zrobić "przestrzeń" dla nowego człowieka.
A nie "jechać" na dwa fronty.
Tym bardziej, że te sytuacje powodują jeszcze większy bunt młodych chłopaków przeciwko nowemu partnerowi.
Bo skoro rodzice choć nie mieszkają razem, żyją jak małżeństwo, widzą się codziennie, codziennie do siebie dzwonią czy piszą smsy (nie tylko w sprawie dzieci),
spędzają razem święta i uroczystości rodzinne, to nowy partner w takiej sytuacji dla dzieci jest tylko "pasożytem".
Tym bardziej, że starszy syn  ma również FB i widzi również zdjęcia swojej mamy i taty razem, a nie nowego partnera, który jest ... no właśnie kim ??

Jednak uchyliłeś się od odpowiedzi na moje ostatnie pytanie. Fakt, że są rozwiedzeni, nic nie mówi o powodach tej decyzji.
Może to on ją rzucił. Z tego, czy innej powodu?
Sytuacja jest mało jasna.
Wygląda na to, że "próbujecie" stworzyć związek. Tyle, że owo "próbujecie" powinno być w osobie pierwszej liczby pojedynczej. Jej, przynajmniej na podstawie tego, co piszesz, taka sytuacja odpowiada.
I nie chce tego zmieniać.
Do Ciebie należy decyzja, co z tym zrobić.
Skoro napisałeś tutaj, chyba dojrzewasz do tej właściwej. Do Ciebie.

Edit:
A, jeszcze jedno. Jak myślisz, co ta kobieta miała na myśli o Twoim niedowartościowaniu, o czym pisałeś na wstępie?
Poradziła, byś coś z tym zrobił?

Co to znaczy: próbowaliśmy zamieszkać razem? Chciała byś się wprowadził, a Ty nie chciałeś?

Nie wiem dlaczego nie odniosłeś się do mojego wcześniejszego posta. Czuję się zlekceważona

A odnośnie powyższego to jest to jakiś emocjonalny trójkąt. Trudno budować związek z kimś, kto jedną nogą tkwi jeszcze w poprzednim, choćby i wymyślał tysiące racjonalizacji i usprawiedliwień dla takiego stanu rzeczy.

A ja się zastaniawiam, na ile autor ma wpływ na tę sytuację, swoim zachowaniem.
ex przychodził na te śniadanka w tym tygodniu gdy mieszkaliscie razem?
Po tej komunii tak zdezerterowałeś?
Napisałam w pierwszym poście ze to przegięcie brak tego zaproszenia, ale teraz myślę, że to jednak wyjątkowa sytuacja- święto dla dziecka i może sama będąc na Toim miejscu jednak akurat Komunię z cała rodziną odpuściłabym.. Nie wiem.
Wydaje mi się też, że facet zainteresowany kobietą z dziećmi walczy o nią mimo exa i nnie daje się zepchnąć na drugi plan..

ela200:
tak, przychodził, mówiłem partnerce wprost, że nie mam ochoty jeść śniadań z jej byłym mężem.
I jak widzisz, mamy już listopad, komunia była w maju...
ja się nie musiałem dać zepchnąć na drugi plan. nigdy nie byłem na pierwszym.
ile można tłumaczyć ? pokazywać ? wyjaśniać ?

East, Dobrze wyczuwasz doświadczenie własne w poście skierowanym do ciebie Tak to już chyba jest, że widzi i ceni się więcej, jeśli musiało się SAMEMU dźwignąć z jakiegoś bagna. Rozumiem, że "dojrzewasz" do decyzji. Nikt ich za ciebie nie podejmie i nikt za ciebie nie będzie ponosił ich konsekwencji.
Ale raczej nie potrzebujesz forum do tego, żeby wiedzieć, że dobry związek to taki, w którym nie czujesz się jak piąte koło u wozu, nie musisz "wymuszać" uwagi dla siebie a twoje odczucia nie są lekceważone, wyśmiewane lub ukazywane jako twój problem i niedostatek. W dobrym związku czujesz się bezpiecznie, rozwijasz się, rozkwitasz i czujesz się adekwatnie.

Masz rację. Ile osób, tyle wersji związku. Niektórzy wolą takie związki, gdzie ciągle trzeba "matkować", wyjaśniać, pokazywać swoją perspektywę. Jestem fanką relacji, w której wpuszczam partnera do mojego świata wewnętrznego, bo go to interesuje, bo chce że mną podążać i być na bieżąco z moimi odczuciami, emocjami a nie dlatego, żeby wreszcie zrozumiał, co jest dla mnie ważne.
A co jest dla ciebie ważne w związku?

co jest ważne ...
m.in  to o czym tutaj piszę
a czego ewidentnie mi brakuje.
Nie raz pokazywałem "swoją perspektywę", wyjaśniałem swoje odczucia itd. Wszystko niczym grochem o ścianę.
Czasami mam wrażenie, że niektórych trudno wyciągnąć z obłędu w jakim tkwią. Mało tego, sam zaczynam się zastanawiać, czy może jestem w błędzie i dlatego m. in. trafiłem tutaj.
Ważna jest dla mnie bliskość drugiej osoby. w Każdej postaci. I fizycznej i emocjonalnej.
Wspólne perspektywy i cele. Wspólne wyjazdy te mniejsze i większe.
Świat wewnętrzny ... to marzenie , skoro przewracamy się na takich sprawach jak te , które opisałem tutaj jako problem w moim związku.
Ale w tych różnych kwestiach dnia codziennego chyba najważniejsze jest poczucie bycia tym nr 1 dla partnerki.
Co daje poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego, tworzy zaufanie, pozwala spokojnie żyć, pracować, zajmować się swoim hobby, tworzyć plany na przyszłość a nie zastanawiać się czy moja partnerka w tym roku spędzi święta ze swoim byłym (niby) mężem... itd ..

Myślę, że na DZISIAJ ta kobieta nie jest w stanie dać ci tego, czego pragniesz i potrzebujesz
Jeśli dasz się nadal traktować jak namiastka "partnera z prawami do bycia wyborem nr 1", to tylko będziesz tracił jej szacunek. Będziesz coraz bardziej tracił na wartości. Tak to niestety działa.
To oczywiście tylko moja "przepowiednia"
Inna sprawa, że z biegiem czasu, szczególnie jeśli nie pozwolisz się sprowadzić do roli podnóżka, który jak jest potrzebny to jest używany a gdy nie jest przydatny, to idzie w kąt, może ona dostrzec twoją wartość. Może zacząć jej się przejaśniać w główce i zauważy, że łapiąc ochłapy z tego, co było, straciła szansę na coś przynajmniej równie dobrego, jak ńie lepszego.
Niektórzy to nawet bardziej cenią sobie "niedostępność" niż "dostępność" a to mógłby być już twój kolejny atut. Tylko wtedy musiałbyś pomyśleć, czy chcesz związku z kimś, przed kim trzeba grać niedostępnego, żeby zyskać na atrakcyjności. Nie przywiązuj się do tej myśli swobodnej, bo to takie tam rozważania

EDIT:

Mam tego świadomość. Bardziej użyłam tego jako "pretekstu", żeby pokazać, że to, jaki związek budujemy w ogromnej mierze zależy od nas a wariantów jest tyle, ile ludzi. Ale to nam musi nasz związek odpowiadać. U autora wątku i jego partnerki nie ma kompatybilności. Nie ma na dzisiaj. Aby to zmienić albo on zejdzie do roli podnóżka i przestanie się buntować, albo oba go ZOBACZY a jego emocje i pragnienia staną się dla niej powodem do troski zamiast umniejszania.

Nie musieli"odstawiać szopki w postaci przyjaznego zachowania", bo na co dzień mają bardzo dobre kontakty (jak pisałem praktycznie codziennie są w kontakcie przynajmniej smsowym), niby "z powodu dzieci". Ale to nie uważam za problem, gdyby chodziło tylko o dzieci...
Ale np wysyłanie obrazków byłej żonie z zawartością erotyczną, jest dla mnie nie do przyjęcia.
Dokładnie czułem się i czuję tak jak piszesz, jak znajomy - trochę lepszy znajomy a nie jak partner, który ponoć był przedstawiony jak partner.
Ale po tej komunii myślę, że nie byłem przedstawiony rodzinie jako partner. Byłem po prostu kolegą...

summerka88:
"Myślę, że na DZISIAJ ta kobieta nie jest w stanie dać ci tego, czego pragniesz i potrzebujesz
Jeśli dasz się nadal traktować jak namiastka "partnera z prawami do bycia wyborem nr 1", to tylko będziesz tracił jej szacunek. Będziesz coraz bardziej tracił na wartości. Tak to niestety działa.
To oczywiście tylko moja "przepowiednia"
Inna sprawa, że z biegiem czasu, szczególnie jeśli nie pozwolisz się sprowadzić do roli podnóżka, który jak jest potrzebny to jest używany a gdy nie jest przydatny, to idzie w kąt, może ona dostrzec twoją wartość. Może zacząć jej się przejaśniać w główce i zauważy, że łapiąc ochłapy z tego, co było, straciła szansę na coś przynajmniej równie dobrego, jak ńie lepszego.
Niektórzy to nawet bardziej cenią sobie "niedostępność" niż "dostępność" a to mógłby być już twój kolejny atut. Tylko wtedy musiałbyś pomyśleć, czy chcesz związku z kimś, przed kim trzeba grać niedostępnego, żeby zyskać na atrakcyjności. Nie przywiązuj się do tej myśli swobodnej, bo to takie tam rozważania "

Piszesz prawdę, trwanie w związku, w którym trzeba udawać "niedostępnego", aby wywołać jakieś tam uczucia czy zyskać na atrakcyjności, jest tylko stratą czasu. I chyba nie tędy droga aby tworzyć normalny związek. To taka dziecinada. Jazda na uczuciach i emocjach, które może na początku są neutralne, ale później będą kosztowały dużo zdrowia.

-----
"... U autora wątku i jego partnerki nie ma kompatybilności. Nie ma na dzisiaj. Aby to zmienić albo on zejdzie do roli podnóżka i przestanie się buntować, albo oba go ZOBACZY a jego emocje i pragnienia staną się dla niej powodem do troski zamiast umniejszania."

- jak widać, autor wątku nie przestanie się buntować i raczej nie da rady zejść do "roli podnóżka" .  Chyba za długo się łudziłem, że partnerka "ZOBACZY" ...
Nie wiem natomiast czy WIDZI", ale z jakiegoś powodu trzyma ten swój kurs.
Czy "NIE WIDZI" i uważa, że tak powinny wyglądać te relacje, związki z byłymi, nowymi itd ...

Chwila, chwila... ale skąd Ty wiesz, jakiej treści smsy przysyła jej były mąż? Przeglądasz jej telefon, czy sama Ci pokazuje? A nawet jeśli tak by było, to jaki chcesz mieć wpływ na JEGO zachowanie względem niej?

Jakiej empatii?   Naprawdę odpowiada Ci rola przydupasa?

kurde wyobraz sobie co by prawdziwy facet zrobil.
poskarzyl sie znajomym? nie
powiedzial tesciowym? nie
probowal jej wyjasnic? nie
zalozyl temat na forum? NIE
odszedlby bez slowa? TAK!!!

faceci w tych czasach strasznie bagatelizuja oznaki braku szacunku ze strony partnera..

To prawda, że człowiek "bardzo chcący" i przy tym obawiający się samotności, pozbawiony racjonalnego osądu z zewnątrz, moźe na zbyt wiele przymknąć oko i łyknąć wiele, żeby tylko nie skonfrontować się z prawdą o relacji.
Ale już chyba zauwaźyłeś jak to wygląda dla postronnych obserwatorów?