Nie wiem co robić. - Netkobiety.pl

Zadam trochę naiwne pytanie - skoro jest między Wami tak wiele różnic, to dlaczego się z  nim związałaś (teoria o przyciągających się przeciwieństwach po raz kolejny legła w gruzach)? Zmienił się przez ten cały czas, czy od początku taki był? A może na początku była ta słynna chemia i "opaska" na oczach, a gdy to zniknęło, pojawiła się dużo gorsza i mniej idealna rzeczywistość?

Z tego, co piszesz, on jest typem domatora, Ty wręcz przeciwnie - spontan. Rzadko kiedy udaje się pogodzić dwie tak różne osobowości. To, jak zachowuje się wobec Ciebie i Twojej rodziny pokazuje brak szacunku i poczucie posiadania Ciebie na własność (jak butów lub innej części garderoby). Nie ma do Ciebie za grosz zaufania. Przywiązałaś się do niego, a on to wykorzystuje i od czasu do czasu rzuca teksty o zerwaniu, żeby jeszcze bardziej Cię do siebie przywiązać. To jest typ wampira emocjonalnego. Jak będzie źle, albo podejmiesz decyzję o rozstaniu (co w tej sytuacji wydaje się być jedyną słuszną opcją - ale nie koniecznie od razu przez innego faceta - powinnaś dać sobie trochę czasu na wolności i zdecydowanie nie zniżać się do jego poziomu, zdradzając), on nagle zmieni się w potulnego, kochającego szczeniaczka. Ten stan potrwa może miesiąc, dwa i wszystko wróci do jego standardu.
Sam jestem typem domatora, ale nie wyobrażam sobie spędzać całych dni w domu, nie mieć kontaktów ze znajomymi. Człowiek to zwierze stadne, wymaga kontaktu, rozmów itd.

Czyli decyzje podjelas. Napisalas ze chcesz pobyc sama ze soba. To bardzo dobrze,po zwiazku musisz odpoczac,przyzwyczaic sie do siebie na nowo. Bo jestes inna niz przed zwiazkiem z nim.
Trzymam kciuki i pozdrawiam

Teoria przyciągania się przeciwieństw jest do bani i wielokrotnie widziałem na własne oczy, że się nie sprawdza. Ludzie spokojni nie potrzebują emocji, zastrzyku energii do życia. Im wystarczy spokojny kąt, książka, komputer itd do szczęścia. Osoby energiczne, takie jak Ty potrzebują spontanu, wypadów za miasto, jakiejś imprezy od czasu do czasu. Tego nie da się pogodzić, ponieważ zawsze któreś z was będzie niezadowolone i zawiedzione. Poza tym o ile można iść na pewne ustępstwa, o tyle nie zmienisz całego charakteru partnerki/partnera. Albo się wchodzi w związek mając tego świadomość i idąc na ogromne ustępstwa i ograniczenia, albo szuka się kogoś o podobnym podejściu do życia.
Z 1 strony masz rację w tym, co piszesz. Z 2 jeżeli spojrzysz jego oczami na całą sytuację, zauważysz, że jego to męczy i nie interesuje - aktywny tryb życia. Oczywiście sposób, w jaki Cię traktuje jest żałosny i żadna kobieta nie powinna być tak traktowana. Jeżeli już komuś potrzeba psychologa, to właśnie jemu.

Istotnie najlepszym rozwiązaniem będzie rozstanie, ale definitywne. Mogę się założyć, że gdy dowie się, co postanowiłaś zacznie się łasić i udawać zmianę. Musisz być stanowcza, nie ulegać i odciąć się całkowicie. Inaczej znów ulegniesz i serial zacznie się od nowa. Mam nadzieję, że staniesz na nogi i poznasz kogoś, kto Cię doceni, bo łączenie pracy z obowiązkami domowymi to duże wyzwanie w obliczu braku pomocy ze strony partnera.

Różnice różnicami, ale to smutne, że pozwoliłaś się tak traktować. Czas dla siebie dobrze Ci zrobi.

Ogólnie jestem osobą, która praktycznie wszystko zaakceptuje (On uważa, że tak nie jest). U mnie w domu ma być czysto. Wie czego nienawidzę i nie akceptuje, a cały czas to robi. Może na weekend zdarzyć się że czegoś nie zrobię. Dla mnie weekend to właśnie tak jak wspomniałeś odchamienie się od całego tygodnia. Ponadto opiekuje się domem, ale mam własną firmę. Sprzedaje przez internet. Internet jest anonimowy. Ile czasami ludzi wariatów się trafi. Mimo wszystko rozgraniczam pracę i "dom". On praktycznie cały czas o pracy rozmawia. Jak nie o pracy tak właśnie (znowu) siedzi na komputerze i gra w gry i przy tym niesamowicie się emocjonuje (wyzywa, przychodzi i mówi co się stało w grze). Najlepsze zapomniałam Wam napisać. Między nami jest 9 lat różnicy. Na pewno myślicie, że on jest młodszy. Nie ja. Ja mam 23 lata, a czuję się jakbym miała pod 40 (bez urazy któregokolwiek 40-latka na tym forum) lat i 5 dzieci, a jeszcze on, 6. Kiedyś drożdżówki nie smakowały mu do pracy to zaczęłam chodzić do innej piekarni, dalej, ale chodziłam. Już mówi, że nie znajdę lepszego od niego. Powiedział także, że mam za dużo pierdół w głowie, za dużo wolnego czasu dla siebie i wymyślam tylko, albo naoglądałam się seriali i teraz chcę się rozstawać. Dziś mi oznajmił, że zostawiam go z niczym, bo niczego nie ma. Ja mam mieszkanie, auto co prawda mamy na pożyczeniu, ale traktuje jak swoje (naprawiam na własny koszt jak coś się zepsuje itp). Ogółem rzecz biorą myślę, że jak na swój wiek i tak  jestem dość dojrzała. Jak ja mogę sobie robić taką krzywdę!?
Pofarbowałam włosy wszystkim się podobało - jemu nie.
Kupiłam nowe ciuchy (fajne) wszystkim się podobały - jemu nie.
Mijają 4 lata a ja wciąż nie poznałam jego rodziny. Ogólnie uważa, że ja ich nienawidzę. Z tego co mi mówił to jego ojciec był tyranem i terroryzował jego matkę. On mówi, że taki nie jest.

...TO jest według niego poważne zachowanie i poważny związek?
Ok.

Chyba nie będę oryginalna, jeśli napiszę, że najlepiej dla Ciebie będzie to zakończyć. Można być domatorem (też jestem), ale uciekanie się do wyzwisk i ogólnie rzecz ujmując - przemocy psychicznej (nazywajmy rzeczy po imieniu) jest już nie do przyjęcia. On nie powinien Cię tak traktować, a Ty mu na to pozwalać. Krótko mówiąc - zakończ tę farsę.
Pobycie przez jakiś czas samej ze sobą dobrze Ci zrobi. Nabierzesz dystansu i odetchniesz.

@Swanen - Czemu ma szukać partnera?

Tak to już jest dlatego przemoc rodzinna powinna być wyjątkowo karana ponieważ wpływa na dzieci. W Polsce rodzina rzecz świeta im mniej się wtrącamy tym lepiej. Zupełnie na odwrót jest w krajach skandynawskich.

Byłam z tym facetem 4 lata. Byłam od niego uzależniona psychicznie od jego humorów, tyrania, zarzucania mi najgorszego w moim kierunku. Nie byłam święta, ale tak jak on się zachowywał to momentami przechodziło ludzkie pojęcie i dalej przechodzi. Przez pełne półtora roku miałam ogromne stresy, bałam się go momentami i nie wiedziałam jak na coś zareaguje. Miałam nagle nawrót okropnego trądziku on mi zarzucał, że to wina nabiału, diety i treningów. Przytyłam. Od tych stresów przed i po rozstaniu schudłam 10 kg.  Nie jestem z nim w związku od listopada i z ogromnym trudem się wyprowadzał. Wyprowadził się jakoś w styczniu na początku. Od tamtej pory czuję ulgę na sercu i nawet trądzik mi ustał.
Poznałam faceta, który aktualnie zmienił moje życie 180 stopni. Dużo się śmieję, poznałam jego znajomych, wychodzimy razem praktycznie wszędzie, żyjemy na mega spontanie, przeżyłam niezapomnianego sylwestra, dużo ze mną rozmawia. Przerodziło się to w romans. On zakochał się we mnie, w takiej słabej osobie jak ja a ja w nim się zakochałam. Boję się że On może okazać się tym samym facetem.
Po jego wyprowadzce niestety nie skończyło się i nie wiem kiedy się skończy.
W szafkach poukrywał nasze i swoje zdjęcia. Gdzie nie otworzę tam czyha na mnie jakaś niespodzianka. Ostatnio zauważyłam, że dodał nasze zdjęcie na portal randkowy (czego nigdy tego nie robił, nie dodawał żadnych naszych zdjęć) z dopiskiem "byłaś dla mnie wszystkim".
Najpierw pisze mi wiadomości, że zrozumiał co stracił, niestety po 4 dniach napisał mi jak bardzo byłam chujowa (nie dosłownie), co robiłam nie tak, że kiedy żali się innym ludziom to oni uważają, że jestem paskudnym człowiekiem, że tak na prawdę tylko względnie gotowałam, a tak to nic nie potrafiłam.
Zostawił swoje rzeczy. Natykam się na nie codziennie.
Nie mogę się od niego uwolnić emocjonalnie!
On mi nie pozwala na to!
Po 4 dniach wyprowadzki jak nigdy nic napisał "co tam u mnie".
Ja nie mogę dalej się od niego uwolnić i nie wiem o co tak na prawdę mu chodzi. Mam nerwicę przełyku po tym wszystkim, nie potrafię się uspokoić jak widzę, że pisze.
Napiszcie mi proszę. Co on jeszcze ode mnie chce.

Wiec dalej się z nim bawisz tylko teraz forma jest inna, te same emocje tylko fundowane przez sms.
Gdybyś chciała się go pozbyć tobys wiedziała jak.