Hej!
Piszę tu do was bo już zupełnie nie wiem co mam robić, od paru dni żyje w stresie ciągłej niepewności.
Nie wiem czy mi któraś z was pomoże, ale jeżeli znajdzie się tu jakaś dobra duszyczka,która będzie chciała chociaż trochę pomóc,będe bardzo wdzięczna za wszelkie podpowiedzi.
Może zacznę od tego,że nie jestem starszą kobietą, mam dopiero 21 lat, pracuje od 2 lat. Mój partner jest ode mnie rok młodszy,skończył niedawno szkołę. Pracuje.Jesteśmy razem od 3 lat. On ze wsi ja z większego miasta, wiem dwa różne światy. Dzieli nas 100 km. Poznaliśmy się przez facebook'a. przez te 3 lata jeździliśmy do Siebie na weekendy, w jakieś wolne dni. W końcu kiedy on skończył szkołę, stwierdziliśmy,że zamieszkamy razem.Po wakacjach tego roku znaleźliśmy szybko mieszkanie, ja tak bardzo chciałam z nim być sam na sam, stworzyć z nim rodzinę, on też tego chciał. Aktualnie mieszkamy w tym mieszkaniu półtora tygodnia. On w poniedziałek oświadczył mi, że zostawia to wszystko i wraca do domu. Nie dowierzałam mój M, który kocha mnie ponad życie, któremu tak ufałam jak nikomu innemu to mi wyznał. SZOK. byłam w takim szoku,że myślałam, że to sen. Wtedy mi powiedział, że za bardzo się pośpieszyliśmy, że go to wszystko przerasta. On nie potrafi się w tym mieście odnaleźć. Pracuje 20 min od domu, praca jak praca twierdzi że to przez nią, oraz pusto się czuje w tym domu w tym mieście nie ma nikogo.(wychowany w dużej rodzinie) Płakałam prosiłam go, mowiłam że się kochamy. W końcu uległ obiecał, że mnie nie zostawi. Na drugi dzień o 5 rano, powiedział że to jednak nie ma sensu, że to już nie będzie takie samo jak wcześniej,że ja zasługuje na kogoś innego,wmawiał mi to cało czas.Znów płakałam, nie poszłam do pracy bo nie byłam w stanie. Nie uległ mi. Przyjechał po mnie brat, zabrał mnie do domu rodzinnego. Nie minęło półgodziny, on do mnie dzwoni zapłakany, że on Sobie życia beze mnie nie wyobraża, że czuje się jak by ktoś mu serce wyrwał, że jak nie będe z nim to on Sobie coś zrobi. Umówiliśmy się przyjechał do mnie, i powiedział że po prostu Sobie nie radzi,po części go rozumiem, więc poprosiłam byśmy wrócili do naszego domu. Przez pare godzin było normalnie,pojechaliśmy do sklepu po zakupy, do miasta pozałatwiać pare spraw. Wróciliśmy, chciałam wiedzieć w końcu na czym stoje, stwierdził że chce tu spróbować, więc ja na to a jak się nie uda mu to co dalej? .. on nie wie. Czy aby napewno chce z nim być, że jednak on się zastanawia czy ze mną być, nie chce być na siłę, przytulał mnie płakał, wpadł w histerię, której w ogóle nie byłam w stanie ogarnąć. Powiedziałam że jak chce mnie zostawić niech się pakuje i jedzie stąd, po co mnie przytula całuje. W końcu spakował się i pojechał. Sama zostałam w domu, nie dawałam rady chciałam go w ten sam dzień jeszcze usłyszeć. Dzwonię do niego, on zapłakany,histeria,.że on nie wie co robić,że z jednej strony chce do domu a z drugiej chce być ze mną, że niech ktoś mu powie co on ma robić. Wrócił, moja mama była, wyjaśniła, wytłumaczyła doradziła. Pojechał na jeden dzień do domu, w między cczasie jak jechał do domu rozmawiałam z nim przez telefon, że on jednak przemyślał chce być w swoim łóżku, otwierać drzwi swoimi kluczami itd itp inny człowiek. Uwierzyłam, wrócił do mnie na drugi dzień, że on tu spróbuje ponownie a jak nie, to to on wróci do domu rodzinnego będzie pracował ze swoim tatą będzie inaczej, inaczej się będzie czuł, ja wróce do domu rodzinnego, uzbieramy trochę $$, i weźmiemy kredyt na mieszkanie. Ja nie wiem co robić, nie jesteśmy w żadnym związku małżeńskim ani zaręczeni a on z kredytem mi wyskakuje. Nie wiem co robić, wiem że z jednej strony on poświęcił się dla mnie chciał spróbować, to może ja się przeprowadzę tam znajde nową prace, ale kredytu nie chce, boje się. Mogłabym wynajmować.
Tak na marginesie wspomnę wam jeszcze dodatkowo o jego mamie, codziennie od tamtego czasu wypisuje mu,wydzwania,żeby wracał do domu żeby odpoczął od tego miasta ja żebym wrociła do domu, żebyśmy $$ poodkładali. Ale powiedźcie mi na co?!!?!??! żeby uzbierać na swoje mieszkanie musielibyśmy przez pare naście lat zbierać! Ja nie jestem w stanie być 100 km od niego czekać na własne mieszkanie i żeby być z nim. Nie wiem co mam robić, żyje w stresie boje się co będzie dalej. Mam dobrą prace tu, w biurze, nie chce po części z niej rezygnować. Boje się, że jeśli nie wytrzymam tej presji tego wszystkiego to Sobie coś zrobie. Chce żeby to była moja pierwsza i ostatnia miłość. Jest to dobry człowiek o wielkim sercu, wiem że nigdy by mi krzywdy nie zrobił, dlatego chce się go trzymać, też coś poświęcić dla niego. A mówił że chciał mnie zostawić tylko dlatego, bo mam tu prace mam wszystko i nie chciał bym rezygnowała z tego, mówił że nie chce być na siłe, bo chciał żebym powiedziała że go nienawidze, wtedy łatwiej byłoby mu odejść, niestety nie stało się tak. Dodatkowo chce wam powiedzieć, że M ma nerwice,jak się stresuje robi się czerwony i wszystko go swędzi. Chciałam go do lekarza zabrać,nie chce. Teraz niby jest tak Sobie, staram się jak nigdy dotąd, próbuje go gdzieś wyciągnąć, ale cały czas mi mówi, że czuje się tu dziwnie, że jak nie da rady to wyjedzie i zrobi tak jak mówiliśmy. Tak jak by tego chciał ale ja nie wiem. Proszę niech ktoś mi doradzi co mam robić, nigdy nie pisałam na forum, ale po prostu nikt mi już nie jest w stanie doradzić, dlatego zwracam się do was.
PS. Musiałam to wylać wszystko tutaj, dziękuje jeśli ktokolwiek przeczytał te wypociny 
