I co dalej....

Wow, z wielkim smutkiem czyta się Twoj post, tym bardziej ,że  opisujesz swoje małżeństwo jako szczęśliwe i z pewnoscią takie było i nie tylko dla Ciebie.
Najwidoczniej w Twoim mężu męzu nastąpiła jakaś "przemiana"  wydaje mu sie ,że poznał jedyną milość swojego zycia a dotychczas nie był szczęśliwy i żył w " zawieszeniu"
Najwyraźniej to ta nowa fascynacja daje mu złudzenie " duszenia sie w związku"i powoduje  chęć wyrwania się na wolność. Nie chcę tu go bronić, ale pewne rzeczy są od człowieka niezależne, oczywiście zakochanie nie przychodzi z dnia na dzień, swiadomie utrzymywał kontakty z tą kobietą,"wchodził w to" czuł sie jak na haju, było mu z tym dobrze,ale jeżeli  już" zakochał się" to postepuje w tej chwili jak każdy zakochany, nieodpowiedzialnie i nierozważnie i bardzo ciężko jest mu z tego się otrząsnąć.
Jeżeli trwa w nim ta hormonalna zawierucha, niewiele możesz zrobić jak tylko uzbroić się w cierpliwość i przeczekać tę " burzę". Mąż nie powiedział, że Cię nie kocha,nie oskarża cię o zrujnowane zycie, najwidoczniej sam nie potrafi zapanować nad tym co sie dzieje, swój stan okresla jako brak szczęścia,jest oszołomiony  i postępuje nierozważnie jak chłopiec.
Gdyby chiał Was zostawić to by to już  zrobił, najwidoczniej tu się pogubił całkiem.Ciągnie go do nowosci jak narkortyk, jednoczesnie nie potrafi zupelnie porzucić Ciebie i dziecka.. Oczywiscie ktoś mi może zarzucić, że postepujac tak dak dajesz mu przyzwolenie " na romans" i wyszumienie kosztem Twojego zdrowia. Tak to właśnie wygląda, ale czy nie warto zawalczyć skoro dotychczas był dla Cebie bardzo dobry, czułas jego miłość i wsparcie? Jego miłość do Ciebie nie całkiem się wypaliła z pewnościa szarpią nim ogromne  wyrzuty sumienia. On sam nie wie co robić i nie sądzę, żeby wiedział po powrocie.
Jesteś bardzo mądrą kobetą właśnie ta Twoja mądrość w postepowaniu z " nim" jest tym na co sobie "zapracował " przez lata.Ma obok siebie prawdziwy sarb, niestety nie widzi tego.
Ja bym na twoim miejscu oczekała, ale nie tak biernie, masz dziecko i na nim i na sobie się skup, nie proś męża, nie zmuszaj do "powaznych rozmów" jest pod wpływem zakochania i raczej będzie ich unikał, uciekał od tego.
Dobrze ,że nie pytałaś o "nią" no bo po co? Intuicja dobrze Ci podpowiada, że to puszka Pandory, nie wpuszczaj jej do Waszego świata. Jednak nawet w mitologiczny Zeus na dnie puszki pozostawił nadzieję, jest za wczesnie żeby ją tracić, wszystko sie może jeszcze odmienic.
wow znasz swojego meża i swoje małżeństwo a skoro tak dotychczas z nim postepowałaś, doskonale wiesz co robić.Wprawdzie metody " szokowe" magą go zmusić do ratrowania rodziny, ale jeszcze z tym poczekaj, bo po co Ci mąż , który myslami jest " daleko", on się musi sam z tego otrząsnąć.
Nie mam tu idealej recepty i ktoś bardziej doswiadczony z pewnością da ci jakies inne rady a rad bedzie tyle ile spojżeń na całą sytuacje, ale to zawsze  tylko rady a decyzję co dalej i tak musisz podjąć sama.
Uczciwie powiem,że nie bardzo potrafię postepować z facetami w wieku 30 i coś , nie mam tu żadnego doswiadczenia,ale to może jakiś bardzo wczesny kryzys wieku sredniego? Coś na ten temat pisano chyba " Jak przetrwać kryzys wieku średniego męża" , nie czytałam tej ksiażki, ale może warto?
Przytulam.
wow, wiem,że Ci bardzo ciężko, ale ne trać jeszcze nadziei, nie wszystko stracone..

Wow, był taki czas kiedy czułam dokładnie tak samo jak Ty dzisiaj. Ufałam bezgranicznie, czułam bezpieczeństwo jutra, cieszyłam się naszą wyjątkowością. Aż przyszedł taki dzień kiedy to wszystko nagle przestało istnieć, rozpadło się jak bańka mydlana, a ja straciłam grunt pod nogami. Zadawałam sobie po sto razy te same pytania: jak to się mogło stać? Jak to jest w ogóle możliwe, że mój mąż, ten, który był dla mnie wszystkim, ten, który mówił, że kocha... Jak to się stało, że ja niczego nie zauważyłam? Dlaczego, dlaczego, dlaczego? Tych dlaczego było tysiące, bo ja zwyczajnie nie rozumiałam. Podobnie jak Ty ja wówczas tylko spokojnie zapytałam czy to prawda i co będzie dalej??? Ale w naszym przypadku to ja miałam zdecydować czy dam mu szansę, bo on nie miał wątpliwości, że chce być ze mną. Ja cierpiałam, ale nie miałam wątpliwości, że kocham i nie wyobrażam sobie życia bez męża. Postanowiłam wybaczyć, wybaczyłam, ale do dziś nie mogę zapomnieć. Piszę to wszystko nie po to, aby po raz kolejny wyrzucić z siebie emocje, ale aby Ci pokazać, że to, co teraz przeżywasz jest zupełnie naturalne. Jeśli przerażają Cię Twoje reakcje to uwierz, że taka jest nasza psychika. Ty nie miałaś czasu, aby na taki cios się przygotować. Widzę jednak, że problemem może być fakt, że usiłujesz zmierzyć się z tym wszystkim sama, nie pozwalasz sobie na mówienie o tym głośno, tłumisz to co chciałabyś, a wręcz potrzebujesz, z siebie wyrzucić, a stąd już tylko krok do załamania i depresji. Zapewne dręczy Cię mnóstwo pytań, na które boisz się odpowiedzi, ale jeśli ich nie poznasz nie dasz rady pójść do przodu. Najgorszy jest ten pierwszy szok, z którym nie umiemy sobie poradzić. Potem tracimy poczucie stabilizacji, kobiecości, mamy też zaburzone poczucie własnej wartości. A potem... czeka nas jeszcze długa droga powrotu do równowagi. Ty jesteś bardzo dzielna, ale nie możesz się z tą sytuacją tak zwyczajnie godzić. Jeśli mąż twierdzi, że Cię kocha to na pewno nie jesteś mu obojętna. On zapewne doskonale zdaje sobie sprawę, że Cię skrzywdził i pewnie nawet jest mu z tym źle, ale brnie w to dalej. On może sam dokładnie jeszcze nie rozumie tego co się stało, ani dlaczego. Czasem jest tak, że człowiek wdepnie w coś, wiedząc, że to nie tak powinno być, lecz nie umie się już wycofać, coś wymyka mu się spod kontroli i już nad tym nie panuje. Moim zdaniem Ty powinnaś jasno określić swoje stanowisko, dać mu do zrozumienia, że nie chcesz się z tym godzić. Wiem doskonale, że to bardzo trudne, bo jest tu strach, że to Ty możesz przegrać. Ale on przecież kocha, macie dziecko, wspólne przeżycia- i wbrew pozorom to jest bardzo, bardzo dużo. Wiem też, że nawet jeśli poukładacie sobie to wszystko od nowa to nic już nie będzie takie samo, lecz jeśli jesteś gotowa się z tym zmierzyć to walcz. Walcz, bo nikt inny nie zrobi tego za Ciebie. I jeśli Ci naprawdę zależy zrób to już teraz, bo zbyt dużo masz do stracenia. Jeśli potrzebujesz wsparcia to pamiętaj, że my tu jesteśmy. I pisząc tu, na forum, nieraz powtarzam, że każda z nas z jakiegoś powodu tu przecież trafiła... Życzę Ci siły i wiary w lepsze jutro.

Dziękuję Wszystkim, zwłaszcza Dobremu Duszkowi. Weszłam i zobaczyłam reakcję na "moje nocne marki" , przeczytam to jutro bo dziś mam w miarę dobry dzień nie chcę już płakać ...........   Pozdrawiam