Trudny związek - czy czas go zakończyć? - Netkobiety.pl

Witaj. Jesli chcesz pomocy to tutaj jej nie znajdziesz. Na tym forum w 90% udzielają sie sflustrowane i pokrzywdzone kobiety które jedyne co potrafią to wyzywajac sie na innych zbluzgac z błotem. Zmień forum.

Dziękuję za kilka słów otuchy ewuchaf. Nie masz za co przepraszać - nie napisałaś żadnych niemiłych słów pod adresem mojej żony.

Początkowo uwierzyłem żonie, że problemem jest moja rodzina i częstość kontaktów dlatego zostały one mocno ograniczone. Żona trochę się męczy podczas spotkań rodzinnych. Nie czuje się swobodnie. Ja doceniam to żę się poświęca (i mówię jej to). Nie wiem jednak ile ją to wewnętrznie kosztuje (nie mogę oceniać tego swoją miarą). Wolałbym do rodziny jeździć z żoną niż sam, ale niestety nasze sprzeczki pojawiają się nawet, gdy odwiedzam rodzinę lub znajomych sam (w żony odczuciu zostawiam ją samą). Widzimy się z rodziną raz na miesiąc czasem na dwa miesiące. Czy to często?... to rzecz zdecydowanie względna. Dla mnie jest to relatywnie rzadko ale nie narzekam. Nie jestem tu po to by się mazgaić tylko walczyć o związek lub poznać doświadczenia osób, z których wynika że da radę lub już nie da rady nic zrobić. Sęk jednak w tym, że zredukowane kontakty wcale nie pomogły rozwiązać naszych problemów w związku. Żona ma wewnętrzną niechęć do mojego rodzeństwa. Mówi to wprost, że nie chce się z nimi spotykać i ich znać. Tak - sądzę że małostkowość mogła tutaj mieć jakieś znaczenie. Mam wrażenie , że rodzeństwo jest tu tylko kozłem ofiarnym. Jeżeli nie rodzeństwo to "źródło problemu" mogłoby pojawić się gdzieś indziej. Mam przeczucie, że po prostu wewnętrznie jest jakiś niepokój i znajduje ujście akurat w kontaktach rodzinnych. Sądzę, że gdybym nie miał rodziny problemem mogłyby być zbyt bliskie relacje z kimś z kręgu znajomych. Z mojej strony na pewno nie jest wszystko w porządku (nigdy nie jest to końca w porządku i nawet nie mam świadomości co jest nie tak), ale się staram.

Chwila przerwy - może warto to rozważyć. Spróbuję to przemyśleć. Zastanawiam się w jakis sposób do tego podejść. Póki co będę dalej próbował przebić mur ale arsenał powoli się wyczerpuje :-(

Raz na miesiąc? Mieszkam z rodzicami i rodzina od strony taty przyjeżdża praktycznie co tydzień, czasem częściej Jak byłam dzieckiem to podobnie bywaliśmy u ciotek. Raz na miesiąc to naprawdę rzadko.
Nie wiem o co jej chodzi, ale bardzo kiepskie zachowanie z jej strony. Czy próbowaliście terapii małżeńskiej? Może gdyby spojrzała na to tak, że problem będziecie rozwiązywać wspólnie, a nie tylko ona swój to coś ruszy. Trudna partnerka.
PS. Kojarzy mi się to z moją daleką ciotką, która chowała się zawsze do pokoju obok albo uciekała do stodoły jak przyjeżdżaliśmy. Elementarne zasady dobrego wychowania nie działały.

blimka: Tak, niestety momentami to za dużo. Czasem w nerwach dowiaduję się, że najlepiej żeby tych kontaktów nie było w ogóle albo może raz na rok. Mowa o fizycznym spotkaniu. Poza kontaktami rodzinnymi jest różnie. Wspomniałem wcześniej, że jest czasem wspaniale, czasem ... nie do końca. Gdy jest wspaniale - czuję że jesteśmy dla siebie stworzeni (zainteresowania; czułość; wspólnie spędzony czas sprawia ogromną radość). Później to jednak pęka. Ciche dni. Foch, z nieznanej mi przyczyny pomimo spokojnych prób dowiedzenia się co zawiniłem i czy jest możliwość bym to naprawił. Jak napisałem - 50% sprzeczek jest pochodzenia rodzinnego lub z powodu znajomych. Pozostałe są o drobnostki: czegoś nie powiedziałeś, coś powiedziałeś ale domyśl się co, itp. Wiele z tych pozostałych sprzeczek ma pewnie uzasadnienie, wiele jednak - w moich oczach - nie. Na pewno nie są to na tyle ważne powody by długo się na siebie obrażać. Jestem może dziwny bo z jednej strony boli mnie gdy żona milczy (ciche dni) a z drugiej, gdy wbija słowną szpilkę w czułe miejsca. Jedno i drugie mnie wyniszcza choć na to drugie już się trochę uodporniłem (praca nad sobą).

ewuchaf: Zgadzam się z Tobą. To jest dość rzadko jak na moje standardy ale nie zamierzam się tutaj rozckliwiać nad sobą. Związek jest dla mnie ważny i dla niego jestem w stanie te kontakty ograniczyć (co też zrobiłem), ale nie zerwać. Niestety terapii dla par nie udało się podjąć. Żona była chętna... ale pod warunkiem że sam na nią będę chodził.

samotnax4: Bardzo bardzo dziękuję za odpowiedź z drugiej strony. Zgadzam się. Choćbym niewiadomo jak bardzo się starał to nie jestem w stanie przedstawić punktu widzenia drugiej strony (stąd pomysły terapii dla par). W moim odczuciu pępowinę od rodziców odciąłem dość dawno. Chyba, że źle interpretuję tą nieodciętą pępowinę. Może chęć odwiedzenia rodziny od czasu do czasu lub zaproszenia, tudzież spędzenia wspólnie weekendu możemy nazwać nieodciętą pępowiną. Jeżeli chodzi o wykorzystywanie ze strony rodzeństwa to na pewno tego nie ma bo są aktualnie w moim życiu obecni jedynie by dowiedzieć się co u nich się w ostatnich tygodniach wydarzyło. Małe powody niechęci do rodzeństwa są na pewno i jestem ich świadomy. Może chodzić głównie o rosnące uprzedzenia związane z odmiennym poglądem na życie oraz sposób bycia. Ale nie wiem jak da się to usprawnić. Uwierz mi proszę, że próbuję rozmawiać. Najczęściej jednak pytania które zadaję pozostają bez odpowiedzi. Jest w tym sporo mojej winy bo kiedyś prowadziliśmy rozmowy z przerywaniem lub krytyką. Dziś umiem już rozmawiać bez tego, ale nie wiem jak żonę odblokować.

Dziękuję raz jeszcze samotnax4. Rozwiązania z rozmową w której mówię "kocham CIę" próbowałem wiele razy. Momentami jednak żona jest całkowicie obojętna na bodźce z zewnątrz (zamyka się w sobie). Po kilku dniach ten stan przechodzi. Żal mi jej bardzo bardzo bardzo - bo nie wiem co wewnętrznie wówczas przeżywa i nie umiem oraz nie mogę jej pomóc. Rozwiązania z odejściem rzecz jasna nie próbowałem. Chcę mieć pewność, że zrobiłem wszystko.

blimka całkiem możliwe. Wierzę w ludzi i ich szczere i dobre intencje, a szczególnie jeżeli chodzi o bliskie osoby. Zdecydowanie najbliższą mi osobą jest żona. Może to trochę naiwne.

Jakiś czas temu podświadomie zachowywałem się jak bym chciał zakląć rzeczywistość i w jakiś cudowny sposób "odczarować" niechęć żony do mojej rodziny. Gdy zaś była na mnie obrażona z innych (często sobie tylko znanych) powodów "zagłaskać ją" miłym słowem, czułym dotykiem lub spojrzeniem bądź też wyznaniem po raz wtóry moich uczuć do niej (a przy okazji brakowało mi wzajemności w takich działaniach). Teraz wiem i jestem tego świadomy (psycholog tu pomógł), że to nie ma szans zadziałać. Czy żona chce mną dominować? Prawdopodobnie tak i pewnie moja naiwność częściowo w tym pomaga.

Czy da się z tym walczyć? Tego nie wiem i dlatego tu jestem. Może jest cień nadziei, że ktoś szepnie mi słowo, które zainspiruje mnie do lepszych/skuteczniejszych działań. Prawdę mówiąc każdy z waszych powyższych komentarzy był bardzo cenny i pozwala troszkę "przewietrzyć myśli".

Jeszcze tak na koniec... czasem metody których używa żona w zachowaniach do mnie widzę w zachowaniu jej mamy... wobec własnej córki (jest dobrze, później odcięcie się, a po pewnym czasie przejście do porządku dziennego jakby nigdy nic).

Dziękuję za odpowiedź takata. Brzmi to bardzo niepokojąco. Czy wiesz gdzie mogę poczytać więcej na temat tego typu osobowości?

Zgadzam się w 100% że temat rodziny to może być tylko pretekst co zresztą nadmieniłem w jednym z wcześniejszych postów. Znajdują się czasem tematy poboczne, które doprowadzają do cichych dni, tak jak wspomniałem np. że coś powiedziałem nie tak (użyłem złego słowa) i po pewnym czasie temat ucicha a ja czasem się dowiaduję, że powiedziałem nie to co żona chciała usłyszeć.

Zawiść również bardzo mnie niepokoi bo rzeczywiście zawsze jest ktoś kto ma lepiej i to na różnym gruncie. Szczególnie wyniszczające jest to gdy zaczynamy siebie porównywać: jeden ma lepsze to, drugi tamto a trzeci jeszcze coś i budujemy w głowie ideał (zlepek tych trzech różnych "lepsze"), którego nie da się osiągnąć. Przeszkadza mi to od dawna, powoli rzeczywiście zaczyna to być nie do zniesienia.

Wspólni znajomi, hmmm. zależy jak na to spojrzeć. Z jednej strony spotykamy się z ludźmi, którzy pojawili się w naszym związku na *stałe* od kiedy jesteśmy parą. Znajomych mam z przeszłości: ze szkoły, studiów, pracy, do tego moje rodzeństwo również w tym kręgu znajomych się znajdowało/znajduje. Podobnie żona ma znajomości z lat dziecięcych, szkoły, studiów a nawet pracy. Jej znajomości nie są jednak tak stałe. Czasem koleżanka sprzed lat jest dobra, po czym znajomość milknie na pół roku. Podobne znajomośći ma mama żony. Z koleżankami z pracy u żony jest tak, że po prostu pojawiają się, a później znikają. Z jednej strony to rozumiem bo nie zawsze jesteśmy w stanie trafić na osoby, które w pełni pasują do nas. Niepokoi mnie, że wystarczy drobnostka między żoną, a "nabytą" znajomą by dowiedzieć się, że przecież "znajomi to tylko znajomi, dziś jedni a jutro inni". Żona bardzo mocno angażuje się w nowe znajomości i "drobnostką" o której wspomniałem jest czasami brak odwzajemnienie takiego samego zaangażowania z tej drugiej strony. Wobec moich znajomych (tych których żona polubiła) jest naprawdę ciepłą i uprzejmą osobą. Jeżeli kogoś gościmy to bardzo dobrze potrafi przyjąć taką osobę. Jak wspomniałem wcześniej, wg. mnie żona to na prawdę wspaniała osoba. Nikt ze znajomych nie powiedział mi nigdy szczerze, że coś im w żonie nie pasuje. Może widzą, że jesteśmy "szczęśliwą" parą i nie chcą tego psuć. Może nie mają odwagi. Chyba będę musiał wprost o takie opinie zapytać. Nie chcę jednak robić nic za plecami żony. Jeszcze raz podkreślę, że na prawdę ją kocham i mam nadzieję, że ona mnie też.

Współczuję Ci, jesteś na początku drogi, dostrzegasz, że żona postępuje okrutnie i źle ale to bagatelizujesz. Moim zdaniem z czasem będzie gorzej, twoja żona nie widzi powodu, dla którego miałaby nad sobą pracować. Ma swój określony punkt widzenia i to inni muszą się podporządkować. Nie lubi Twojego rodzeństwa bo stanowi ono zagrożenie- to są ludzie, którzy mogą być wsparciem i wskazać ci inną drogę. Już dziś jest widoczne, że celem twojej żony jest zawłaszczenie Ciebie, podporządkowanie swoim planom. Następnym etapem będzie urodzenie dziecka- wtedy w pełni odkryjesz naturę małżonki. W tym temacie jestem pesymistką:(

takata: Zgadza się, nie da się kogoś zdiagnozować przez internet a szczególnie po kilku postach. Zbieram jednak tak dużo informacji jak tylko mogę. Brak dzieci raczej nie jest tu problemem bo oboje deklarujemy niezależnie od siebie, że póki co nie chcemy potomstwa. Proszę o jak najwięcej informacji tylko by wiedzieć gdzie i jak mogę szukać pomocy. Kontakt ze specjalistą jest wskazany, dlatego zacząłem od siebie ... mając nadzieję że jest szansa by żona też "na to poszła".

kejt38: Proszę, czy mogłabyś rozwinąć myśl, że bagatelizuję to że żona postępuje źle? Możliwe, że gdzieś coś przeoczyłem. Nie chcę się zamykać na jakikolwiek sposób myślenia, dlatego poszukuję inspiracji tutaj gdzie mogę liczyć na opinię osób trzecich. Dostrzegłem problem i spróbowałem z nim walczyć. Chcę zrobić wszystko co w mojej mocy zanim się poddam. Czy możesz mi podpowiedzieć co masz na myśli, że poznam prawdziwą naturę małżonki po urodzeniu dziecka? Chodzi Ci, że dziecko stałoby się "kartą przetargową"? Nie jestem gotów na potomstwo jeżeli miałbym mu zaoferować poligon złych emocji. Wiadomo, że to by się później odbiło na psychice takiego dziecka.

EDIT

feniks35: Super, że jest spojrzenie z drugiego punktu. Jak wspomniałem - bardzo mi na tym zależy żeby patrzeć maksymalnie szeroko i nie zamykać się w jednym punkcie. Przez kilka lat to robiłem, ale to nie była dobra "taktyka". Nie spędzamy każdego weekendu u rodzin. Większość weekendów mamy dla siebie - tylko dwojga. Lubię spędzać czas samotnie z żoną. W mojej rodzinie jest "zwyczaj" spędzania czasu w grupie. Zrozumiałem bardzo dawno, że żonie to nie odpowiada i powiedziałem to członkom rodziny, czego nie potrafili zrozumieć. Tłumaczyłem im jednak, że kocham żonę, to przemówiło i się zdystansowali. To pozostawiło nam "przestrzeń", której potrzebuje nasz związek. Nie muszę pytać co żona ma na myśli mówiąc że mają lepiej niż my. Czasem wyrzuca to z siebie sama. A to zmiana pracy kogoś z rodzeństwa lub ich partnerów; a to planowane zaręczyny; ślub kogoś z kuzynostwa; dobry kontakt partnerów mojego rodzeństwa z moimi rodzicami; wspólny wyjazd rodziców z moim rodzeństwem i ich partnerami (my odmawiamy). Czasem też jest tak, że koleżanka z pracy ma lepszych teściów albo szwagrów itp. Trudno mi na to odpowiadać. Kiedyś reagowałem tak jak na każdą niemoc - zdenerwowaniem. Teraz reaguję przygnębieniem. Żona zbudowała dystans do członków rodziny bo kiedyś pragnęli częstszego kontaktu; mieli pomysły które nie podobały się żone (wspólny wyjazd, zaproszenie na dłuższy pobyt u nich, itp.). Czasem mam jakby nadzieję, że idzie ku lepszemu bo żona proponuje wspólny obiad u nas gdzie zaprasza rodziców ... chcąc uniknąc by pojawiło się rodzeństwo. Ja później dostaję z tego powodu przytyki od rodziców, którym nie pasuje że się dystansujemy od rodzeństwa (jak widzicie nie mam tu wsparcia). Komunikuję im jednak wyraźnie, że nie będę postępował tak by zadowolić ich oczekiwania. No ale po tym "idzie ku lepszemu" przychodzi twarde lądowanie.

Rzeczywiście, żona chyba ma coś takiego jak ten egoizm jedynaczki. Tak jak wspomniałem wcześniej kontakty z jej znajomymi czsem urywają się, bo ktoś nie może się w 100% zaangażować w relację - koleżanka ma inne koleżanki, itp .. a żona jest tylko jedną znich i czuje jakby rywalizację o tę koleżankę. Chyba tak samo jest wobec mnie (żona vs rodzina), moich znajomych (żona vs znajomi), rodzeństwo (żona vs rodzeństwo), ... i tam mogę mnożyć. Przeglądam na oczy a to podstawa.

No cóż, chcę walczyć dalej i będę zrobię to. Łatwo nie składam broni gdy mi bardzo zależy. Przestaję już tylko siebie samego oszukiwać. Dziękuję wam za słowa otuchy, słowa sprowadzania na ziemię, słowa które poddają refleksji moje zachowania. Wiecie jak to jest: nadzieja zawsze w głowie pozostaje i jest na tyle silna, że gdy prowadzę dialog ze sobą to ta nadzieja przezwycięża pustkę, zrezygnowanie i chęć poddania się. Niestety jednak kiedyś może przyjść kres. Dlatego potrzebuję by ktoś mógł na to wszystko spojrzeć z zewnątrz.

feniks35: Jeszcze tylko jedno pytanie. Nigdy nie będę w stanie w pełni się postawić w pozycji żony bo jedynakiem nie jestem. Nie zrozum mnie źle. Napisałaś wprawdzie, że nie masz dużo tego "egoizmu jedynaka", ale czy udawało Ci się w jakiś sposób wyeliminować w sobie przebłyski tego typu "egoizmu" czy raczej to jest zakorzenione i trudne do wyeliminowania? Myślę i szukam, ale nie mam w kręgu znajomych jedynaka, którego mógłbym o to zapytać. Wszyscy mają rodzeństwo.

Z tym egoizmem jest roznie u roznych ludzi. Moj egoizm objawial /objawia sie glownie tym ze nie jestem przyzwyczajona do grupowego spedzania czasu i zycia problemami innych i innych moimi. Zawsze radzilam sobie ze swoimi problemami sama a czyjes sprawy owszem interesowaly mnie ale w kameralnym gronie a nie ze siedzmy wszyscy razem zwierzamy sobie dzielmy radosciami i smutkami.  To mi zostalo do tej pory. Moje zycie jest moje nie lubie zeby za duzo osob w nie wnikalo mialo wiedze co sie dzieje czy wrecz ingerowalo. Ja nawet nie lubie nocowac u kogos bo usztywniam sie, czuje nieswojo. To mi sie raczej nie zmieni. Oczywiscie przelamuje sie ale to nie sa przeblyski ze mi sie myslenie zmienia tylko raczej swiadomosc ze czasem powinnam sie nagiac pod potrzeby meza. Nie zrozum mnie zle Autorze nie jestem jaka dzika i antyspoleczna, wrecz przeciwnie ale to sa relacje bardziej kameralne( ja i ktos mi bliski- wybrany przeze mnie) a nie grupowe
Edit: nie zmieni mi sie to rowniez dlatego ze tak jak pisalam w rodzinie mojego meza tematem nr jeden sa dzieci. Wszystko sie kreci wokol nich i panuje ogolnie nasatwienie ze wszystko na nich powinno byc skupione. Ja nie mam dzieci wiec nie czuje tego klimatu i pomijajac ze mnie to nudzi to nie rozumiem ze czasem nie mozna poplotkowac o d..maryni napic sie piwa czy pogadac o babskich sprawach. Ja na tych spotkaniach jestem obecna ale bardziej cialem niz duchem. Z osoby raczej rozmownej i kontaktowej zmieniam.sie w mruka. Nie daze wiec za bardzo zeby ten stan rzeczy zmienic. Nie traktuje spotkan jak zlo konieczne ale tez nie zabiegam o nie.