Rozpad związku, co robiłem źle? - Netkobiety.pl

Proszę o jakikolwiek komentarz, nie daję sobie z tym rady...

Dziękuję za odpowiedź. Nie, nie zaręczyliśmy się, jeszcze, bo myślałem o tym, jak tylko trochę zarobię, po to była mi praca między innymi. Są jeszcze inne powody na których rozwiązanie czekałem, niezwiązane ze związkiem, ale to już nieważne. Z tym, że nie zrozumiała mnie Pani, osoba, "troll" z którym teraz jest a osoba między którą się wahała to dwóch różnych facetów.Zwłaszcza, że Pani mówi o sobie jako tej, która była wykorzystywana do pracy w domu. Ja nigdy tego bym jej nie zrobił, źle bym się czuł widząc że ona robi coś za mnie...  Było wręcz odwrotnie, ale to już nieważne. Nigdy się wzajemnie nie obrażaliśmy, przynajmniej ja, bo również źle bym się z tym czuł, dla mnie zawsze była idealna, pod praktycznie każdym względem. Może to było tylko złudzenie, sam już nie wiem.. Śmieszny jest ten jej tekst, że czuła się nic nie warta, bo jeśli ktoś tak się czuł to tylko ja.
A tego pierwszego faceta wręcz obrażała, że "fu co ty sobie wyobrażasz, jak ja mogłabym się z nim całować" etc, poza tym to moje "niedocenianie" nie było bezpodstawne, jak można pójść do kogoś kto "zakochał się na odległość" i wpieprza się w czyjś związek,  bo przecież tak to było, jak można pójść do kogoś, z kim zna się tyle lat i nagle coś się dzieje. Wiem, że powinienem jej chyba współczuć, bo wiem że kochała tego drugiego, nawet mówiła o tym swojej przyjaciółce (niestety dorwałem się do jej facebooka po wszystkim). Jest ze mną, kocha drugiego, a idzie do trzeciego. Tylko dlaczego? Czy dobrze zdaję sobie, że to nie była żadna miłość, że wszystko mi się tylko wydawało? Naprawdę zawsze starałem się rozmawiać, zmieniać siebie dla niej, w granicach rozsądku oczywiście. Tylko chyba trafiłem na osobę, u której ma być tak, jak ona chce, bez żadnej większej empatii. Chcę po prostu wyciągać dobre wnioski, tylko dlatego piszę tego posta. Główny problem leży w tym, że pewnie dałbym sobie radę gdyby nie fakt, że chyba poznałem siebie, jestem słaby, nie mam praktycznie nikogo, ona zawsze mi wystarczała. Mam kilku przyjaciół, ale po liceum rozjechali się po całej Polsce i tylko co jakiś czas się widujemy. No i nie jestem tzw. podrywaczem, to był mój pierwszy związek i ciężko mi w ogóle myśleć o następnym, nie mówiąc o innych sprawach...

Tak, to prawda, staram się teraz skupić na sobie, wróciłem do siatkówki, którą z paru powodów rzuciłem, nigdy źle nie wyglądałem, jestem, przynajmniej mi się wydaje sprawny fizycznie, nigdy nie stroniłem od sportu, ale zacząłem również ćwiczyć. Jeśli dalej mówić o pasjach to kolejny błąd, nie akceptowała kompletnie tego, że uwielbiam gry komputerowe. Zdaję sobie sprawę, że chyba głównym powodem mojego cierpienia jest samoocena której mi brakuje..

Swoją drogą, czy źle zrobiłem, nie interweniując, nie pisząc do tego gościa żeby się odpieprzył? Myślę, że patrzenie na ręce swojej partnerce nawet nie powinno istnieć, bo nie powinna dawać powodów do żadnych podejrzeń.

Tylko dalej dziwią mnie te sprzeczne sygnały. Kiedy w końcu mnie złamała i zacząłem robić to co chce, nawet znalazł się czas dla mnie, nagle zdała sobie sprawę, że nie mamy naszej piosenki i musimy jakąś znaleźć, zaproponowała wyjazd na event esportowy, fakt że nie było jak dawniej, ale przynjmniej już nie byłem ostatnim śmieciem. Tylko dalej nie potrafię sobie tego wytłumaczyć, co, jest z tym kto po prostu da więcej? Tak wygląda normalny związek?...

"Dziękuję za odpowiedź. Nie, nie zaręczyliśmy się, jeszcze, bo myślałem o tym, jak tylko trochę zarobię, po to była mi praca między innymi. Są jeszcze inne powody na których rozwiązanie czekałem, niezwiązane ze związkiem, ale to już nieważne. Z tym, że nie zrozumiała mnie Pani, osoba, "troll" z którym teraz jest a osoba między którą się wahała to dwóch różnych facetów.Zwłaszcza, że Pani mówi o sobie jako tej, która była wykorzystywana do pracy w domu. Ja nigdy tego bym jej nie zrobił, źle bym się czuł widząc że ona robi coś za mnie... "

Drogi Darku, no jesli gdzies czegos nie doczytalam, to przepraszam. Widocznie jeszcze wtedy rano nie do konca bylam obudzona :-), gdy pisalam mojego posta. No chwala Ci za to, ze jej nie wykorzystywales jakkolwiek.

"Było wręcz odwrotnie, ale to już nieważne. Nigdy się wzajemnie nie obrażaliśmy, przynajmniej ja, bo również źle bym się z tym czuł, dla mnie zawsze była idealna, pod praktycznie każdym względem. Może to było tylko złudzenie, sam już nie wiem.. Śmieszny jest ten jej tekst, że czuła się nic nie warta, bo jeśli ktoś tak się czuł to tylko ja."

To, co tu piszesz, to jest z Twojego punktu widzenia. Ona widocznie inaczej Cie odbierala i na pewno byl ku temu jakis powod. Juz nie ma sensu nawet sie teraz zastanawiac, dlaczego. Pewnego dnia, gdy bedziesz z kims innym, moze bedzie jakas podobna sytuacja jakiegos dnia i wtedy Cie oswieci, jesli nowa dziewczyna zwroci Ci na cos uwage.

"A tego pierwszego faceta wręcz obrażała, że "fu co ty sobie wyobrażasz, jak ja mogłabym się z nim całować" etc,"

Kochany, mlody jestes i chyba nie byles w zadnym innym zwiazku wczesnije> inaczej bys wiedzial, ze takei rzeczy to strona oszukujaca mowi celowo, by nie rzucac na siebie podejrzen.

"poza tym to moje "niedocenianie" nie było bezpodstawne, jak można pójść do kogoś kto "zakochał się na odległość" i wpieprza się w czyjś związek,  bo przecież tak to było, jak można pójść do kogoś, z kim zna się tyle lat i nagle coś się dzieje."

No widocznie mozna. Jeszcze duzo zycie napisze i pokaze Ci scenariuszy, ktorych sobie nie wyobrazales. Jaks Szkspir kiedys powiedzial: "Zycie jest dziwniejesze niz mozemy sobie wyobrazic. "......

"Wiem, że powinienem jej chyba współczuć, bo wiem że kochała tego drugiego, nawet mówiła o tym swojej przyjaciółce (niestety dorwałem się do jej facebooka po wszystkim). Jest ze mną, kocha drugiego, a idzie do trzeciego. Tylko dlaczego?"

Dlaczego? No w jakis sposob miala zryty beret. Kto ja tam wie, dlaczego. Ze jej na to wszyscy pozwalali, to robila ze wszystkimi, co chciala, niestety.

"Czy dobrze zdaję sobie, że to nie była żadna miłość, że wszystko mi się tylko wydawało?"

Z Twojej strony bylo na pewno prawdziwe uczucie, nie watpie. Co jej sie wydawalo, juz dzis nikt sie nie dowie. I zostaw to tak. Nie przeszukuj fb jej kolezanek- to bez sensu. Kiedys uslyszalam swietne zdanie: nie ruszaj gowna, bo smierdzi. Zostaw to, chlopie. Nie zadreczaj sie, pozwol jej odejsc z Twojej glowy. Ona juz ma to w czterech literach teraz, ze Ty sie jeszcze meczysz. Skoro ona twoje obecne meki ma w czterech literach, to Ty tez sie przestan zadreczac. Nie warto. Moze zacznij brac jakies tabletki/  herbatki ziolowe, by spokojnie spac. gdy troche Ci sie nastroje ureguluja, to odstawisz.

"Naprawdę zawsze starałem się rozmawiać, zmieniać siebie dla niej, w granicach rozsądku oczywiście. Tylko chyba trafiłem na osobę, u której ma być tak, jak ona chce, bez żadnej większej empatii."

I widocznie tak bylo. Trudno, rozczarowales sie strasznie co do pierwszej kobiety, z ktora byles tak dlugo. Bolesne, wiem. Ale teraz bedziesz madrzejszy i nie dopuscisz, by sie to zdarzylo ponownie, prawda? I to nie znaczy, ze zamkniesz sie przed ludzmi, czy szansa na zwiazek kolejny-  po prostu zaczniesz na babki patrzec szeroko otwartymi oczami. Przy tej babce chyba bylo jak w tytule filmu z Kidman: Eyes wide shut. Moze wkradlo sie przyzwyczajenie, rutyna, nie mam pojecia. Ale gdzies nie zauwazyles wczesniej, ze szykowala sie katastrofa. No bywa. ja tez mialam klapki na oczach w stosunku do paru ludzi i tez musialam te lekcje odrobic.

"Chcę po prostu wyciągać dobre wnioski, tylko dlatego piszę tego posta. Główny problem leży w tym, że pewnie dałbym sobie radę gdyby nie fakt, że chyba poznałem siebie, jestem słaby, nie mam praktycznie nikogo, ona zawsze mi wystarczała."

No to chyba czas na zmiany, dojrzaly czlowiek nie uzaleznia swojego zycia od polegania na kims innym. Owszem, posiadanie drugiej polowki jest mile, ale czlowiek musi byc szczesliwy sam ze soba, by zbudowac dobre relacje z otoczeniem. ja wiem, ze ona Ci byla "calym swiatem", ale chyab powinienes troche inaczej ustawic nastepnym razem proporcje. Owszem, zwizek dwojga ludzi powinien byc priorytetem, ale jesli bedziesz cos robic wbrew sobie, to nie bedziesz zadowolony. Musisz sobie wywazyc jakos proporcje miedzy nastepnym zwiazkiem, miec odskocznie w postaci kilku kolegow, by czasem z nimi troche meskiego czasu spedzic i czas dla siebie.

"Mam kilku przyjaciół, ale po liceum rozjechali się po całej Polsce i tylko co jakiś czas się widujemy. No i nie jestem tzw. podrywaczem, to był mój pierwszy związek i ciężko mi w ogóle myśleć o następnym, nie mówiąc o innych sprawach..."

No coz, cwicz, ucz sie, wyjezdzaj, poznawaj ludzi. Nikt Ci nie kaze pchac sie w kolejny zwiazek szybko. Co nagle, to po diable.
"Jeśli dalej mówić o pasjach to kolejny błąd, nie akceptowała kompletnie tego, że uwielbiam gry komputerowe. Zdaję sobie sprawę, że chyba głównym powodem mojego cierpienia jest samoocena której mi brakuje.."

Ona szybciej Cie wyczula niz Ty ja. No trudno. To pracuj nad soba, jak radzi Markuss. Tyel mozesz zrobic. A moze nastepna laske poznasz na jakims zlocie dla komputerowcow? A nie ma jakichs lasek na forach o grach? Kto szuka podobnych, ten znajdzie, albo sie znajda sami, gdy stworzysz ku temu okazje....

"Swoją drogą, czy źle zrobiłem, nie interweniując, nie pisząc do tego gościa żeby się odpieprzył? Myślę, że patrzenie na ręce swojej partnerce nawet nie powinno istnieć, bo nie powinna dawać powodów do żadnych podejrzeń."

Powinna, nie powinna, to juz nie ma znaczenia. Po prostu kochaj nasteonym razem, a oczy miej szeroko otwarte. A gdy zauwazysz cos, co Ci nie pasuje, mow otwarcie. Nie ma innej drogi tutaj.

"Tylko dalej nie potrafię sobie tego wytłumaczyć, co, jest z tym kto po prostu da więcej? Tak wygląda normalny związek?..."

To nie jest normalne. Mowilam Ci juz, ze laska ma zryty beret. Darku, wez sie ogarnij, wykorzystaj ten miesiac przed rokiem akademickim na odpoczynek,relaks i przestan sie zastanawiac dlaczego gowno bylo gownem. Moze taka natura gowna byla, bo inaczej jej Pan Bog nie stworzyl. Niektorzy ludzie nie sa w stanie przezwyciezyc wlasnych ograniczen. Ludzi epojawiaja sie w zyciu albo zeby nas uszczesliwic, albo zeby nas czegos nauczyc. To byla lekcja doodrobienia, a szczescie prawdziwe dopiero przed Toba. I tak mysl.

Cala przyjemnosc po mojej stronie :-).

Ciężko dać sobie spokój po tylu latach, zwłaszcza przy takim przywiązaniu, poza tym to nie jest takie proste zauważyć zmianę, czy ktoś jeszcze kocha czy już nie

Słuchaj chłopie, widzę że ktoś musi Tobą potrząsnąć i powiedzieć jak to wygląda z boku. Od tego momentu wątpliwości ten związek był skończony, została z Tobą bo gość ją najzwyczajniej kopnął w dupę, takie są realia, co z resztą pokazała za drugim razem, że wcale to nie było jakieś zauroczenie, tylko coś więcej, chociaż i tego bym nie był pewny bo nie sądzę, czy ona w ogóle odczuwa cokolwiek więcej niż miłość do samej siebie. Tak jak mówisz, zaczął pisać kolejny typek, to się zaczęła bawić, na pewno stała się bardziej bezczelna jak chodzi o roszczenia w stosunku do Ciebie i na tym tle nikt normalny nie dziwiłby się, że stałeś się nerwowy. Ale dla niej problemem nie było to, że jesteś nerwowy przez nią, tylko że w ogóle to robisz. Nie widziała własnych błędów i zwalała je na Ciebie. A to jest idiotyzm, ignorancja i brak jakiejkolwiek empatii. Manipulowanie kimś, żeby wzbudzić w kimś fałszywe poczucie winy i osiągnąć tym jakieś korzyści to szczyt skur**synstwa, zwłaszcza w związku. Stawiałeś się, parę kłótni i do widzenia, po co ma się dalej "starać", skoro jest następny. I ja wiem jak to wygląda, może nawet robiła to nieświadomie, ale ja jako facet wiem że jak ktoś się wpieprza w związek i druga osoba nie widzi nic w tym złego, przeciwnie wręcz, to jest to cholernie parszywe uczucie. To się musiało stać, nie było wyjścia, choćbyś nie wiem jak dobry był, dalej chciałaby więcej. Wykończyłbyś się, chociaż w sumie i tak widzę, że jesteś wykończony nawet po tak długim czasie. Może gdybyś od razu uderzył pięścią w stół i jasno postawił sytuację, to wszystko by się jakos wyklarowało, a tak dałeś się zniszczyć, wykorzystać i upokorzyć. Współczuję Ci bardzo, bo z tego co piszesz pokochałeś ją, prawdziwie, bezinteresownie. Niestety bez wzajemności. Tu NIE MA mowy o żadnej miłości, sam widzisz, poszła do gościa "kochając" innego, sam to powiedziałeś. Chłopie naprawdę, czy chciałbyś być z taką dziewczyną? Wiem, że chciałbyś jakiejś sprawiedliwości, ale na tym świecie tego nie znajdziesz. Niech ktoś potwierdzi to co tu napisałem, może to chłopakowi pomoże. Trzymaj się, dasz sobie radę, na pewno!

Mlody jestes i wszystko przed toba. Jeszcze nie raz sie zakochasz i odkochasz. Kazdy z nas tak samo przezywal rozstania ale z czasem bylo juz tylko lepiej. Wyplacz sie, upij sie tylko glupot nie rob bo na stare lata bedziesz sie z tego smial. Ty chciales tak a ona inaczej i niech sobie zyje po swojemu. Zabierz sie teraz za siebie a panny ustawia sie do Ciebie sznurem. Glowa do gory.

Po raz kolejny Pani dziękuję, potrafi Pani podtrzymać na duchu. Staram się nie myśleć teraz o tym że ona jest sobie szczęśliwa, co oni robią bo bym chyba zwariował, ale czasem jest ciężko. To tym bardziej boli. Jest tak jak Pani mówi, w tych najgorszych chwilach nawet chciałbym żeby dalej była ze mną, ale jak się nad tym zastanowić to przecież to totalny idiotyzm... Nie wiem dlaczego ja po tym wszystkim dalej poza nią nic nie widzę. Jeszcze jakby to tylko mnie upokorzyła, ale jeszcze moją mamę, która traktowała jak córkę, a okazało się, że jest fałszywa, tak jak i ja... I faktycznie jak mówi Pani o wzorcach z domu to może i to jest problem, chyba byłem ślepy, powinienem się tego po niej spodziewać...

Nie, żadnego kontaktu już od ponad pół roku. Jeszcze jak byliśmy teoretycznie razem już gdy chciałem tylko pogadać, nic więcej, nawet na wyjście z mieszkania nie miała dla mnie czasu. Potem odzywała się tylko kiedy mnie potrzebowała, więc po kilku razach próby tej "przyjaźni" wkurzyłem się i powiedziałem, że trzeba sobie na nią zasłużyć, no to urwała kontakt, bo przecież ją obrażam tym, że mam do niej najzwyczajniejszy żal. Tylko po to żeby się kiedyś odezwać że zostawiła u mnie książkę, którą notabene jej kupiłem na urodziny i żebym ją jej oddał. Staram się być silny, ale bywa właśnie jak Pani wyżej napisała, raz jest super, chce się żyć, nagle coś się przypomni, coś co nawet niekoniecznie jest z nią związane i wszystko trafia szlag.

Prawda, jedyny problem jest we mnie, teraz wiem że pewnie okoliczności w jakich zaczęliśmy się spotkać sprawiły, że ona stała się moim poczuciem wartości. I pewnie tylko dlatego nie mogłem sam odejść, przecież widziałem żółte światło już bardzo dawno temu, nie mówiąc o czerwonym. A teraz kiedy jej nie ma czuję się słaby. Wiem, że to głupie i nierozsądne, ale tak się już stało. I wiem też, że przez lata przesuwałem granice, walcząc z samym sobą jednocześnie nigdy nie będąc do końca zaakceptowanym takim jaki jestem.Nie wytrzymałem presji. Dlatego to tak boli, bo wszystko dociera w spowolnionym tempie, już nawet nie mówiąc o tych ostatnich miesiącach bo tego szkoda komentować. Teraz sobie zdaję sprawę w jak toksycznym związku, z jaką egoistką o sztucznie nadmuchanym ego byłem. Jak bardzo musiała się cieszyć widząc, że zrobię wszystko byle być z nią, nawet ledwo wytrzymując i będąc w skrajnych nerwach, wbrew sobie. To się chyba nazywa przemoc emocjonalna, prawda? I chyba to najbardziej boli, to to że z nim. Pewnie jakby mnie zostawiła dla tego pierwszego zrozumiałbym i pogodził się z tym. Ale w tym wypadku... Ciężko to przełknąć.

Wszystko to, co zacytowałam a szczególnie wytłuszczone zdanie pokazuje, że laska niemal oficjalnie, bez ukrywania się, wprost - nie za plecami szukała sobie nowego fagasa, a Ty nie reagowałeś. Zero reakcji na to, że ktoś jej miłość wyznaje, taki byłeś pewny siebie, że jeszcze sobie żartowałeś...

Idiota dalej się wpieprzał w związek, wyznawał miłość, a Ty co robiłeś? Pewnie myślałeś, że nie musisz się już starać, wyznawać miłości, zabiegać?

Ich relacja postępuje - już nie tylko piszą, ale i jeżdżą razem do pracy - a Ty dalej nic. Na dokładkę nie spędzacie razem czasu, a to już jest zabójcze dla związku samo w sobie, nawet jak nie ma nikogo innego na horyzoncie.

W końcu się poprztykali i laska łaskawie została z Tobą, taka dobra - wprost Ci o tym powiedziała, że jesteś opcją tymczasową, zapasową. A Ty dalej nic, pewnie się ucieszyłeś?

Pretensje miej do siebie. Zgubiła Cię nadmierna pewność siebie, myślenie, że nikt nie stanie Wam na drodze, zgubiło Cię to, że się nie starałeś, nie interesowałeś nią. Zgubił Cię brak jakiejkolwiek reakcji, na to, że ona z nim się spotyka, jeździ do pracy - jakby Cię to w ogóle nie obchodziło. Sam nie spędzałeś z nią czasu.

W sumie, to nie wiem, co Cię tak dziwi, że dziewczyna odeszła, czego tu nie rozumiesz. Olewałeś ją po całości. Miała prawo myśleć, ze masz ją gdzieś.

@CatLady
Zastanawiam się, czy Pani umie czytać ze zrozumieniem. To były 2 różne osoby, o których mówiłem, z resztą już wcześniej to tłumaczyłem.
"Po kilku tygodniach powiedziała coś o tym, że ją obraził czy coś w ten deseń i że zostaje ze mną" <---- to zdanie jest o tym jej przyjacielu do którego CHCIAŁA iść wcześniej ale prawdopodobnie kopnął ją w dupę/sama nie wiedziała czego chce/sama domyśliła się, że nic z tego nie będzie i to tylko zauroczenie, nie wiem, nie chcę wiedzieć co jej po głowie chodziło.
Nadmierna pewność siebie tak? Aha, to wcale nie pisałem, że ona sama zerwała z nim ( tym drugim, bo chyba nie do każdego dociera) kontakt, z resztą sam to widziałem jak do niego pisze. Po miesiącu znowu, nie wiem czy ona czy on do niej napisał, od tamtej pory możliwe że ona mu powiedziała że raz na jakiś czas wraca do domu, pewnie wspaniałomyślnie, a jakże zaproponował że ją będzie odwoził jak już przyjedzie busem, do domu czy tam gdziekolwiek. CO miałem zrobić, prosiłem, nalegałem nie rób tego bo tak nie można. CO miałem robić, jeździć z nią wszędzie, patrzyć na ręce? A że akurat gdzieś w tamtym okresie zaczynałem się stawiać bo zaczynało jej odpieprzać to co, miałem PORAZ KOLEJNY podkulić ogon i tańczyć jak mi zagra? WYSTARCZAJĄCO się upokarzałem JUŻ WTEDY a Pani mi tu mówi o nadmiernej pewności siebie? Czy nie tak ma wyglądać związek, że ma się do siebie pełne zaufanie i jeśli ona mówi mi że to tylko kolega to powinienem być spokojny prawda? Fakt, bulwersowało mnie to, fakt pewnie przez to byłem bardziej nerwowy ale to była sytuacja bez wyjścia, teraz o tym wiem.
Poza tym oni się znali jeszcze przed tym, jak MY się poznaliśmy, bo chodzili do jednej klasy w gimnazjum. Myślałem, że się pozna na gościu który desperacjo szuka laski do wyrwania, bo gdybym ja otrzymał wiadomość od koleżanki sprzed lat, że nagle się mnie zakochała przez telefon, miałbym ją za idiotkę. Myślałem że jest na tyle mądra, że nawet na niego nie spojrzy, tu pomijam wygląd, inteligencję bla bla bo to nie ma nawet w tym odniesieniu znaczenia. I myślałem że teksty od niego w jej stronę, żeby "powiększyła sobie cycki" przy okazji ich rozmowy o operacjach plastycznych, czy tego typu wystarczą żeby zerwała kontakt. Tak się nie stało. Nie wiem, może niepotrzebnie wymagałem szacunku do siebie, skoro nie ma go do samej siebie?

Pisze Pani, że nic nie zrobiłem, w takim razie co miałem robić, skakać jeszcze bardziej niż do tej pory? Każdy weekend spędzany razem z nią, ja robiłem zakupy, ja gotowałem, zmywałem naczynia, robiłem masaże, śniadania, nie chce mi się dalej wyliczać. Bez przesady że tylko ja bo czasem robiliśmy to razem, ale naprawdę zdaję sobie sprawę że wiele dziewczyn dałoby wiele za takiego chłopaka. Nie mówię już o służeniu radą, pomocą finansową czy w nauce. Przecież jestem "najmądrzejszym człowiekiem jakiego zna", tego też Pani nie doczytała, prawda? I najważniejsze. NIE MAJĄC NIC W ZAMIAN. Kiedy ja dostałem coś od niej, kiedy to ona słuchała moich problemów, czy przejmowała się tym, że chcę oszczędzać i nie mogę jej utrzymywać.  Bo to takie szlachetne, prawda? Niczego praktycznie nie wymagać. Fakt, może nie wydawałem pieniędzy na prezenty, bo miałem wtedy ważniejsze sprawy na głowie, z resztą nie napisałem jak kiedy to się wszystko zaczynało zachciało jej się kwiaty, niech to będzie przykładem. W przeszłości kupiłem jej kwiaty, czerwone róże na dzień kobiet, pierwszy  dzień kobiet w naszym związku, nie wiem ile miałem lat, 15? I wie Pani co otrzymałem w zamian? Spojrzenie jak na gówno za przeproszeniem i że to może być na zaręczyny a nie na dzień kobiet. Od tamtej pory tylko zrywałem jej stokrotki, bo wiem że je lubiła.  I tu wracamy do czasów o których mówię, to jest dziwne że sam z siebie nie kupowałem kwiatów? Proszę, mówię, że może kupię jej coś co jej jest potrzebne, coś co się jej przyda. W końcu przy kolejnych jękach że może pójdziemy oboje, żeby sobie wybrała bo nie wiem jakie lubi. To NIE BO ONA CHCE KWIATKI. Bo to JA mam wykazać inicjatywę, ja mam się postarać. Kolejna sprawa, jak mówiłem że nie mam na coś pieniędzy, nie ważne czy dla mnie czy dla niej, zawsze był ten sam tekst, że moja siostra wyciąga od moich rodziców, to ja też mogę. Czy to jest normalne? Zaglądanie w portfel rodzicom swojego partnera? Przecież to jest manipulacja, po raz kolejny. No ale fakt, ona tak swoich rodziców traktowała to oczekiwała, że ja też będę, dla swojej korzyści, ale przecież mogłem wydawać WIĘCEJ, prawda?

Ja rozumiem, że 5-letni związek ciężko opisać, ale ja poruszyłem w pierwszym poście tylko 1 rok, ten ostatni. I rozumiem, że chronologia dla Pani nie istnieje  i że jak zwykle się pogarsza to Z CZASEM a nie odwrotnie. Mówi Pani że szukała atencji, tak?
Wspomniałem już o tym dużo razy, ale powtórzę, NIKT kogo znam nie komplementował tak swojej dziewczyny, nie ma Pani pojęcia o czym Pani chyba mówi. Ona była dla mnie WSZYSTKIM a Pani mówi że ją olewałem? Że kiedy do cholery jasnej? Koleżanki z pracy, do której przez wakacje uczęszczaliśmy mówiły jej, żeby się mnie trzymała bo jestem naprawdę dobrym chłopakiem, bo widziały co dla niej robię chociaż ta mnie olewa, bo już wtedy było źle. KAŻDY kto nas zna i się dowiedział że już nie jesteśmy razem wytrzeszczał oczy ze zdumienia, tyle lat, że przecież byłem dla niej taki dobry. Nie uważam też, że byłem jakoś bardzo ZA dobry, bo teoretycznie mogłem być lepszy. Tylko to by się spotkało z upodleniem, wydawaniem pieniędzy na nią zamiast siebie, bycie na każde zawołanie. To co się działo pod koniec związku i mało nie zrujnowało mi psychiki, byleby utrzymać ją przy sobie. Tak miałem robić?

To że miała mnie za śmiecia to i NIE CHCIAŁA mi poświęcić czasu, a nie że to ja nie chciałem to już pewnie też nie ma znaczenia, prawda? Bo to przecież MOJA WINA, to ja olewałem. Ona poszła do jednego, kochając drugiego, będąc ze mną. Czy to jest normalne?

Tu nie było wyjścia, powinienem uderzyć pięścią w stół i zażądać określenia się już dawno temu, wiem, spieprzyłem, nie myślałem o tym. Ale tak to jest jak się kocha bezgranicznie.Nie miałem siły zobaczyć się samemu, bez niej, to też trudno zrozumieć, no tak. I fakt, źle sformułowałem tytuł tego posta, powinienem zapytać DLACZEGO tak się stało, a nie co zrobiłem źle, powód a nie przyczyna.
Swoją drogą, dogadałybyście się doskonale, widzę identyczny tok myślenia. Ta "kobieca solidarność", bo to facet jest zawsze wszystkiemu winien. Ona NIE WIEDZIAŁA czego chce, proszę jeszcze raz przeczytać, że tam były 2 osoby, nie jedna. Cały czas mówiła, że na w dupie tego z którym teraz jest, nie wiem czy tak faktycznie było i tylko dlatego że "pocieszacz" w końcu stał się lepszą opcją bo po co ktoś kto robi problemy, czy to że oszukiwała mnie od początku. To nie ma znaczenia. Okłamywała mnie, wykorzystała i wypluła, ale to ja jestem winien. Doprowadziła mnie do stanu rośliny, pod koniec związku i przez pół roku po praktycznie nie okazywałem żadnych emocji, żadnych. Nie potrafiłem się nawet uśmiechnąć, bo nie miało to dla mnie sensu. Od początku studiów miałem stany depresyjne, zero pomocy z jej strony, tylko roszczenia. To też moja wina. Depresja która stała się tak głęboka że myślałem tylko o tym, żeby z sobą skończyć, to zapewne też moja wina. Czy ja chciałem od niej tak wiele? Zaufania, szacunku do tego co dla niej robię, tylko tyle, czy to jest tak dużo? Na pewno popełniałem błędy, ale to że ktoś popełnia błędy to znaczy że trzeba mu pokazać środkowy palec, powiedzieć cześć, ale najpierw upodlić i potraktować gorzej niż zwierzę? A to, że ona nie widziała swoich i nie chciała z nimi nic zrobić, że nie było żadnych kompromisów, rozmowy nie pomagały, że wszystko miało być tak jak ona chce to też moja wina, prawda? Tylko własnie o to chodzi, DLACZEGO tak się stało?

Mogę się założyć, że gdybym był kobietą, to zwymyślałaby Pani ją od najgorszych, ale przecież facet jest wszystkiemu winien, to on musi się starać, skakać, a kobieta sobie będzie leżeć i pachnieć.

Dziękuję za roztrzęsienie mnie, dawno już nie odczuwałem takiej złości na kogoś, bo przecież mało mi emocji w ostatnim czasie, prawda?

Sam nie wiem, dlaczego to dla niej nie było wystarczające. Może dlatego że byli kolegami i ona traktowała to właśnie tak, przynajmniej na początku. Dokładnie, jak mam ją zrozumieć. Było tak jak napisałem, przed studiami mówi że nie wie czy mnie kocha, jeden facet. Zostaje ze mną, pojawia się drugi niby nic, spoko, między nami się psuje przychodzą wakacje, ona znowu stara śpiewka. Po czym dalej kochając tamtego rzuca mnie dla trzeciego.  I wiem że go kochała dalej nawet będąc już z nim pewnie w związku, pisałem o tym gdzieś wyżej. A i tak podczas rozstania mówiła jak to jej będzie ciężko i że jeszcze długo nie będzie w związku. Nieformalnie już w nim będąc. Tak, wiem, sam dostrzegam czego stałem się częścią.
Tylko że od tamtego momentu, może nawet wcześniej niż do niej zaczął pisać zaczęła się zachowywać coraz bardziej bezczelnie, o czym właśnie wspomniałem. Miałem trzy wybory, uderzyć pięścią w stół i zażądać określenia się, zachowywania się normalnie, tak jak się zachowywałem patrząc też na własne potrzeby i próbując ją ogarniać, albo od razu zachowywać się jak piesek na smyczy, tak jak zacząłem robić kiedy zauważyłem że ją tracę. Który byłby dobry? Prawdopodobnie ten pierwszy, ale nawet po tym co już odwaliła miałem do niej zaufanie. Jakieś. Które z biegiem czasu stało się zerowe. I co z tego, że widziałem co się dzieje skoro nie potrafiłem przejść do opcji nr1? Widać za bardzo mi zależało, tylko i wyłącznie ona i świata poza nią.
Żyłem w jakiejś utopii, w której chciałem stworzyć z nią rodzinę, dom w którym problemy rozwiązywalibyśmy wspólnie, do którego nie bałbym się wracać z myślą o kolejnych roszczeniach, do mojej żony, do której zawsze mogę się zwrócić o pomoc i ona zawsze może liczyć na moją. Bo chyba tak powinien wyglądać związek, prawda? Szkoda tylko że nie widziałem że ona tego nie chce. Przecież w pewnym momencie nie kryła nawet, że jest materialistką, prosto w oczy mi to powiedziała. To jest jeszcze bardziej śmieszne bo do dzisiaj mam w pamięci wspomnienie kiedy już dawno temu puściła mi piosenkę Eneja "kamień z napisem love", której morał jest po krótce taki, że pieniądze ani prezenty nie są ważne. Jaka to jest ironia losu...

No właśnie. Pomijając, że ja nigdy, przenigdy bym tak do niej nie powiedział. Nie liczył się rozmiar, ważne że były mojej ukochanej dziewczyny, to się liczy...
Kolejna ironia losu, bo konkluzją największej kłótni między nami , kiedy to się wszystko zaczynało były właśnie te słowa. Chodziło o to że ja kupuję bilety żeby przyjechać do niej autobusem, że fajnie by było gdyby czasem ona przyjechała do mnie na weekend zamiast mnie, skoro ma miesięczny żeby dojeżdżać na uczelnię (ja nie potrzebowałem, wszędzie chodziłem pieszo). Pomijając pokrętną logikę, z byle powodu wyszła kłótnia, ale przynajmniej powiedziała własnie to, zapytałem czy nie ma nic przeciwko wykorzystywaniu mnie. Odpowiedziała, że nie bo skoro ona płaci za bilet miesięczny, to ja też mogę i nie ma nic przeciwko... Wiem że chyba za ostro zareagowałem, zwłaszcza że to było przez telefon, może ona po prostu nie zrozumiała (znowu pokrętna logika) ale to był chyba pierwszy raz kiedy podniosłem głos. I właśnie o ten okres, kiedy wszystko zaczęło się sypać mi najbardziej chodzi, co było powodem. Bo to co się działo później nie ma znaczenia, wszystko i tak zmierzało ku upadkowi i nawet się z tym nie kryła.

Oczywiście, że to nie był powód przez który wszystko zaczęło się sypać. Ja już naprawdę byłbym skłonny uwierzyć, że ostatni rok był tak naprawdę przystankiem dla niej i chwyciłaby się kogokolwiek, mając mnie w zanadrzu bo przecież jest na tyle głupi że daje i nie prosi o nic w zamian. Powodów było wiele i były one na wielu płaszczyznach, szkoda, że je prawdopodobnie bagatelizowałem aż do pewnego momentu. I to pewnie jest powód główny, mianowicie zacząłem się budzić.

Tak, widzę że dobrze się rozumiemy Patrzyłem na "nasze", nie moje. Odwrotnie niż ona. Kiedyś nawet widząc co się odwala, gdzieś w połowie roku akademickiego zaproponowałem ideę "wspólnych pieniędzy" żeby nie pytać kto płaci (domyślnie ja) tylko po prostu się wzajemnie uzupełniać. Oczywiście nic z tego nie wyszło, nie pamiętam dokładnie czy w ogóle cokolwiek na tą propozycję odpowiedziała.

Może faktycznie kiedyś będę się śmiał ze swojej głupoty. Nie wiem, wszystko w moich rękach, ale na razie jest ciężko w ogóle myśleć o sobie z inną kobietą. Może to kwestia czasu.

Co do tej kłótni to akurat problemem było to, że chciałem jej za wszelką cenę wyjaśnić mój punkt widzenia, nienawidzę niedopowiedzeń,(i rozmów przez telefon, bo nie można patrzyć komuś w oczy, co jest dla mnie istotne w tego typu rozmowach) potem z tego rodzą się nieporozumienia, żale i fochy, więc zawsze staram się rozmowę doprowadzić do końca. Fakt, w tym przypadku jej pokrętna logika sama powinna mi powiedzieć żeby dać sobie spokój, ale naprawdę uderzał mnie idiotyzm jej myślenia (nie po raz pierwszy, ale pierwszy raz w tak drastyczny sposób). I to zdanie, które tak mocno wytrąciło mnie z równowagi. Ale i tak poleciałem do niej, złapałem ostatni autobus mimo że było gdzieś po 22. I to ja przepraszałem, jak z resztą zawsze, to ja przepraszałem, za uzasadniony gniew czy za to że coś mi nie pasuje, byleby było dobrze...

Właściwie nie zaglądałem tu kilka dni i miałem czas na finalne poukładanie sobie tego wszystkiego.

Mogę zacząć od tego, to że przestałem sobie pozwalać a właściwie jej pozwalać na wchodzenie mi na głowę stało się problemem, bo nagle przestałem dawać wszystko czego chce. Prawdopodobnie w rzeczywistości to nie wyglądało tak jak można wnioskować z tego co pisałem, a na pewno nie w 100% bo to jest moja subiektywna ocena, to się pogarszało z dnia na dzień od dłuższego czasu. Nie wierzę, że to co pierwszy raz odwaliła było serio. W każdym razie wierzę że chciała się tego pozbyć i pozbyła, ale do momentu kiedy przestało być dobrze, czyli tak naprawdę to nie miało znaczenia. I akurat moje zdanie jak to podkreślił przedmówca miało znaczenie, nie mam w tym miejscu poczucia że ustępowałem jej pola. Przeciwnie. Potrafiłem być stanowczy, zawsze byłem. Tylko po prostu na tle tego co się działo zaczynałem tracić cierpliwość i tak jak mówię, podnosiłem głos, ironizowałem etc. Że ona była na tyle głupia, (bo chyba nie ma innego dobrego określenia na to) i nie wiedziała dlaczego tak robię, kiedy prośby, rozmowy i wszystkie te duperele nie skutkowały kiedyś musiałem pęknąć. Chyba nie powinienem się z nią tak cackać, przywykła do tego zbyt bardzo. Nie wierzę też, że do "trolla" - jak już go tu nazywamy, chciała pójść, że był dla niej pod jakimkolwiek względem atrakcyjniejszy. Po prostu nie dałem jej wyboru. Z jednej strony ja, który robi problemy a z drugiej gość, który na pewno nie wiadomo co by jej nie powiedział byleby przejąć na swoją stronę. Ale co mogłem zrobić, znowu przejawia mi się niechęć do niej pod tym względem, zamiast porozmawiać ze mną prawdopodobnie wypłakiwała się do innego, ale samo to chyba sprawia że nie powinienem tej sytuacji żałować, prawda?

Bardziej prawdopodobne jest to, że po prostu przestał jej odpowiadać jej typ mojej osobowości. To, że bardziej wolę siedzieć w domu niż robić wypady na miasto, że twardo stąpam po ziemi, że nie lubię tańczyć, a raczej nie lubiłem bo wstydziłem się swoich ruchów tanecznych, (swoją drogą głównie przez nią, chociaż sama tak naprawdę też dobrze nie tańczy). I chyba przez to że wiedziałem jaki jestem, przez cały ten związek chciałem jej wynagrodzić w inny sposób swoje braki. Głupota, albo mnie akceptujesz takim jakim jestem albo wypad. Dziewczyna chyba nie wiedziała czego chce i tutaj trzeba szukać problemu..

Ten temat powinien chyba pojawić się na tym forum kiedy to wszystko zaczynało się dziać, ale miałem fałszywe poczucie kontroli, szkoda bo mógłbym darować sobie upokorzenie i cierpienie które mnie dotknęło.

W odpowiedzi na własne pytanie w tytule posta mogę sobie dziś odpowiedzieć - zostałeś, próbowałeś naprawiać coś czego nikt normalny by się nie podjął. Budować coś co miało już od dawna upaść. Za wszelką cenę chciałem być z nią, bo nie widziałem a właściwie nie chciałem widzieć alternatyw. Cholerna głupota. Dzisiaj sam zauważam, że inni (porównując jak ona to robiła) mają po prostu KOCHAJĄCE dziewczyny, które troszczą się o swoich facetów. Ja, tak jak już wspomniałem nie byłem pod tym względem rozpieszczany.

Mój dziadek mawiał swojego czasu, "nie ma nic gorszego jak z dziada zrobi się pan". Bardzo fajnie pasuje do tego przypadku. Dałem jej dużo, naprawdę dużo, a otrzymałem jeszcze więcej roszczeń. Jakby to u niej w domu była tak bardzo rozpieszczana.
Przysłonił mi ją obraz pięknej, sympatycznej i inteligentnej dziewczyny, a nie widziałem co się dzieje w moim własnym związku.

Próbowałem sobie porównać, czy byłbym w stanie kupić coś jej, w porównaniu do innej osoby. W tym pierwszym przypadku od razu gdzieś w środku uruchamia się we mnie blokada. I to jest to, o czym przedmówcy wspominali, że czułem w sobie od dawna, że to ja wkładam do tego związku dużo więcej niż ona i ta chęć buntu prawdopodobnie sprawiła, że byłem w jej oczach skąpcem. Ale do jasnej cholery ja miałem jeszcze wtedy 19 lat, dalej uważam się za gówniarza na utrzymaniu rodziców, nie jestem w stanie w trakcie roku akademickiego pracować ze względu na po prostu brak czasu, nikt nie przyjmie kogoś na kilka godzin w tygodniu, a dochodzi nauka. Może jeszcze dodatkowo doszedł szok dużej ilości wydawanych pieniędzy, bo przecież sam się musiałem utrzymać z tych pieniędzy które miałem, rodzice już nie robili zakupów przykładowo tylko wszystko załatwiałem sobie sam.

I widzę, że moje zachowanie było niejako ochroną przed jej fochami i roszczeniami, teraz to wszystko jasne. Nie widziałem że mam do czynienia z najbardziej egocentryczną osobą jaką znam. Nie wiem czy to ukrywała czy po prostu tego nie widziałem. I jeszcze nawiązując do poprzedniego posta, być męski. Fajnie, kiedy po prostu niewzruszenie postawiłem na swoim, kiedy praktycznie każdą kłótnię na argumenty wygrywałem ja, bo tak było, to był płacz. I jak tu żyć normalnie kiedy ktoś manipuluje twoimi emocjami, jak w końcu puszczą ci nerwy to już jest po tobie. Cokolwiek zrobisz i tak przegrasz.

Nie wiem w co już wierzyć ale intuicja mówi mi że te 2 lata temu przed studiami została tylko dlatego że byłem jej potrzebny. I to że kiedy zapytałem co złego robię, że ma wątpliwości, że odpowiedziała nic, że jestem cudowny bla bla to chyba tylko zasłona dymna... A ja głupi uwierzyłem. A potem już tylko chciała mnie się pozbyć, nie wiem czy poprawnie odczytuję znaki. Nie wiem tylko po co podczas rozstania, kiedy mówiłem jej że jeszcze nie tak dawno myślałem o oświadczynach powiedziała, że by się nie zgodziła, ale wcześniej oczywiście, tylko wszystko zepsułem. I jak to o niej świadczy? ...

Wrzucę tu jeszcze kilka jej powiedzonek, że z nim może się śmiać, bo czasami gada takie niewyobrażalne głupoty, bo bardzo często sobie dowalają wzajemnie i jest śmiesznie. Że też chciałaby żebym jej dowalił, bo praktycznie nigdy tego nie robię. (jak to się ma do powodu rozstania i to że "źle ją traktuję" ???) Nie mówiąc o tym że nie jeżdżę samochodem i wydaję za mało pieniędzy o czym wspomniałem już z resztą.

Po raz kolejny robiąc sobie w głowie symulację pytam siebie, czy dalej trwałbym w związku który wyglądałby tak jak ten. Czy w ogóle chciałbym mieć dziewczynę taka jak ona i widzieć w tym jakąkolwiek przyszłość. Na oba pytania odpowiedź jest banalna, wiadomo że nie. I to jest chyba ten najbardziej optymistyczny punkt tego złego, wiem już jak to jest być samotnym i nie będę się bał jeśli będę musiał podjąć taką decyzję po raz drugi.

Są osoby, które mówiły mi że pewnie nie traktowałem jej źle, tylko sama wiedziała co robi i wiedziała jak się powinna czuć. Może. A może już skrajna niechęć do niej i tego co robi okazała się silniejsza, nie wiem. W każdym razie przestałem już się obwiniać i chyba czuję, że będzie dobrze Nie mam czego żałować, facet nie jest tylko od dawania, a kobieta nie jest po to, żeby ją utrzymywać przy sobie, to daje mi dużo do myślenia. I nikt o zdrowych zmysłach nie trwałby w takim związku i dawno by się jej pozbył. A gość który z nią jest nawet nie wie, że był na pocieszenie tak jak ja kiedyś. Niech się teraz z nią męczy. Niech ktoś jeszcze utwierdzi mnie w tym przekonaniu proszę

Temat chyba do zamknięcia, chyba że znowu coś mnie tknie i zapytam o coś. Mam nadzieję, że nie.
Dziękuję każdemu z osobna, bardzo mi pomogliście.

Myślałem, że zdołam zamknąć ten temat raz na zawsze bo czułem że jest coraz lepiej, tymczasem znowu czuję się podle i nie mam ochoty żyć...
Zauważyłem, że to się dzieje zawsze przed jakimiś ważniejszymi bądź stresującymi wydarzeniami, tym razem pewnie rozpoczęcie roku, pierwszy raz sam.
Znowu przytłacza mnie jakieś poczucie winy, mimo to że z tyłu głowy coś mi podpowiada że nie zrobiłem nic złego, to cały czas żal i poczucie że nigdy nie będę już tak szczęśliwy totalnie mnie ogarnia. Nie wiem, może nawet znowu za nią tęsknię, ironio losu...
Czytałem dużo postów na tym forum, oddalając zagrożenie od siebie i prawda, jest wiele ludzi w teoretycznie gorszej sytuacji, po ślubie czy po dłuższych związkach, które się porozpadały jak domek z kart. W każdym zauważam coś z mojego, albo zaczyna się podobnie, albo kończy.
Dotarło też czego tak się zachowywałem, tzn ogólnie jaki byłem w związku, zarzucano mi że zbyt uległy, że zbyt dobry. A jaki miałem być. Mam mętlik w głowie i totalny chaos.
Zaczynam po prostu mieć wrażenie że chciałem jej wynagradzać w ten sposób to, że pewnie nie do końca byłem taki jakim chciała żebym był, to się z biegiem lat czuło. Wiem, że to się wszystko działo jak jeszcze byliśmy gówniarzami, ale kiedyś ja, dusza towarzystwa, z pewnych względów (i tu kolejne traumatyczne przeżycie) wszystko straciłem, praktycznie cały kontakt z rówieśnikami z gimnazjum, chociaż przed tym wszystkim byłem praktycznie "bossem" że tak się wyrażę Niektórzy mówią, że to właśnie przez nią, przez zazdrość innych o nią, z którą nie mogłem sobie poradzić, którą powinienem ignorować, czy cokolwiek zrobić a tylko pogorszyłem sytuację. I tu po raz kolejny uciekałem do niej, chociaż jakoś nigdy nie manifestowała że jest po mojej stronie czy jakoś mnie bardzo nie wspierała. Po prostu była i to mi wystarczało.
I tak samo w liceum, które wybrałem ze względu że ona tam poszła. Stroniłem jakoś od bliższych kontaktów z ludźmi, do dzisiaj jestem wdzięczny mojej grupie przyjaciół, którzy mnie "przygarnęli" i dołączyłem w miarę do takiej paczki, z którą do dzisiaj się spotykamy mimo że rozjechaliśmy się po całej Polsce. Ale i tak do dzisiaj żałuję, że mogłem z nimi nawiązać silniejszą więź, tylko sam nie wiem, nie chciałem, bałem się braku akceptacji? Trudno powiedzieć. Ona nigdy czegoś takiego nie miała, grupka bliższych znajomych z gimnazjum a w liceum praktycznie tylko narzekała na koleżanki. Powielam temat, za bardzo uzależniłem swoje szczęście od niej, pewnie dlatego nie chciałem widzieć jej wad, które mi przeszkadzały. Typowe wyparcie. Ale nawet teraz ciężko mi je zauważyć na tle ogólnego wrażenia. Cholera sam już nie wiem co robić. Czuję żal, że nie potrafiłem być taki, żeby być z nią szczęśliwy.Że za bardzo oszczędzałem, że studia tak mnie przytłoczyły. Kolejna rzecz, nie lubię tańczyć, były 2 wesela i studniówka. Na weselach nie tańczyłem w ogóle, na studniówce tańczyłem z nią parę razy, ale jak widziałem jej wyraz twarzy to po prostu odechciewało mi się żyć. Mam małą wiarę w siebie, nie zawsze ale przeważnie. Przed tą całą błazenadą prosiłem wielokrotnie, żebyśmy potańczyli, poćwiczyć cokolwiek żebym się oswoił z tym, bo bardzo tego potrzebowałem, tej pewności siebie, żeby mnie pochwaliła, cokolwiek. Nie, masz tańczyć - słyszałem. Robiłem to wbrew sobie i tylko dla niej, a to otrzymałem w zamian. Taki już mam charakter, jak się sparzę to tego w przyszłości unikam, ona tego nie rozumiała. Z resztą co ona rozumiała....
I tu jest cały szkopuł, chyba nie akceptuję samego siebie. Że jakoś nie wiem, przy niej nie czułem się wystarczająco komfortowo? I ten znak zapytania nie bez przyczyny bo było parę takich sytuacji pod koniec związku, że "dowiedziałem się" parę rzeczy o sobie. Że nie mam dystansu do siebie, że ze mną nie potrafi się tak śmiać jak z nim i podobne. Tylko ja nigdy czegoś takiego od nikogo nie słyszałem, w życiu. Zawsze uchodziłem za największego śmieszka w klasie czy to w tej szkole czy innej. Nie wiem, czy to jest normalne? Ale to wciąż wraca, żal że nie byłem dla niej odpowiedni. Wiem, że to głupota, wiem że to dziecinada i niemęskie zachowanie. Ale nic nie potrafię na to poradzić...
Czytałem na tym forum, że są typy kobiet, które są zaborcze i jak to ktoś określił stawiają faceta w akcie dokonanym, co podobno obcina przysłowiowe "jaja". Tylko czemu się potem dziwi że ich nie mam? Nie wiem czy ja już powoli wariuję, czy ten związek totalnie wyprał mi mózg?
Wiem, że nie powinienem babrać się w przeszłości, wiem że powinienem iść do przodu, ale nie potrafię, nie wiem co robić.
Wpisy na tym forum pomagają, pozwalają mi wyrzucić to z siebie, bo nie mam komu się wyżalić, rodzicom nawet boję się o tym wspominać bo i tak pewnie mają już mnie za czubka. Tylko na ile to wyrzucanie z siebie da. Nie wiem czy ktokolwiek może mi coś jeszcze powiedzieć, wyjaśnić, uświadomić, po prostu jestem w kropce, mimo to że cały czas jestem praktycznie zajęty i staram się pracować, zająć czymś głowę, ale to nie pomaga na dłuższą metę. Nie chcę, żeby to wracało..

Nie, nie podejmuję żadnych kroków, bo już podjąłem dawno temu. Straciłem już resztki godności prosząc, błagając żeby wróciła nawet po tym całym świństwie po byciu jedną z kilku opcji, po szlajaniu się po nocach po jeżdżeniu do niego do domu, po obrażaniu mojej rodziny od fałszywych i nie tylko, mimo to że traktowali ją jak córkę, mogę tak wymieniać.
Jednocześnie brakuje mi jej, a właściwie przeszłości a z drugiej strony nienawidzę.
Nie ma jak jej odzyskać, ona tam sobie jest szczęśliwa bo ma faceta z samochodem, pewnie więcej pieniędzy na nią wydaje i w ogóle. Zbyt bardzo się poniżyłem i zbyt dużo żalu wylałem żeby pozostawić jakiekolwiek dobre wrażenie o sobie. Nie mam z nią żadnego kontaktu usunąłem ją na face, nr telefonu, zdjęcia, wszystko cokolwiek by mi ją przypominało czy z nią wiązało. Do tego nie ma powrotu, nawet jakby nie wiem, zerwała z nim dzisiaj. To wiem co robili razem, znam ją, pewnie od razu mu wskoczyła do łóżka, nie potrafiłbym jej nawet dotknąć... Szlag mnie trafia jak widzę swoje życie i swoją sytuację...

Przynajmniej kocha, nie wiem czy to lepiej czy gorzej. Mi już jakieś 4 miesiące przed rozstaniem mówiła prosto w twarz że jej nie zależy. Ale wyciągać hajsu to nie przeszkadzało. Dlatego rozdzielam ostatni rok związku od momentu kiedy pierwszy raz zaczęła się zastanawiać do momentu kiedy zaczęła pisać z drugim, potem kłótnie, roszczenia, zamieszkanie z sobą co było dla mnie ledwo do zniesienia, potem powrót do domu, wspólna praca, coraz gorzej i gorzej, w końcu znowu powtórka, identycznie, że chodzi o tego pierwszego, mimo że odechciewało mi się żyć, dostała czego chciała, w te ostatnie 3-4 miesiące wydałem na nią grubo ponad 1000zł, a przypomnę że byłem, dalej jestem gówniarzem na utrzymaniu rodziców i tylko w wakacje mogę dorabiać. I co? "mam więcej niż o co prosiłam, ale jest za późno". Wiele tu tego typu chorych tekstów, które już wyżej przytaczałem... I jak w tym wszystkim zachować spokój, cierpliwość o którą codziennie się od roku modliłem... Stąd ten żal, że mogłem faktycznie wyciągać od rodziców hajs na nią wtedy kiedy jeszcze za późno nie było, ale czy o to chodzi w związku do jasnej cholery? Wiem że to nie było bezpośrednim powodem rozstania ani może nawet pośrednim ale na pewno trochę zmieniło stosunek do niej. Zawsze od 5 lat to ja byłem tym który płaci za kino za wyjścia, jak wychodziliśmy coś zjeść. Ten jeden raz ja potrzebowałem wsparcia w trudnym momencie i dostałem w zamian depresję i rozgoryczenie.

No ja miałem podobną sytuację, gdzieś tydzień, dwa przed rozstaniem. Na drugim roku mieszkaliśmy ulicę koło siebie, tak jak przed pierwszym rokiem tak tutaj pojechałem z nią żeby pomóc jej szukać tego mieszkania, wtedy jeszcze było ok. Pewnie jakbyśmy mieszkali tak blisko siebie wtedy to byłoby o kilka nieporozumień i kłótni mniej ale mniejsza o to. Było już bardzo źle ale zaprosiła mnie normalnie do siebie i powiedziała że zrobi obiad. O dziwo bo nie potrafiła nigdy gotować, zawsze jak spędzaliśmy razem te weekendy ja gotowałem, a ona coś tam w miarę pomagała. Spóźniłem się jedną minutę, a powtarzam, ze mieszkaliśmy jedną ulicę obok siebie, dosłownie 2 minuty drogi i jak przyszedłem, otworzyła mi bramkę weszliśmy do jej pokoju na stancji ogólnie bez słowa żadnego cześć, cokolwiek. I wydarła się na mnie, że co ja sobie myślę, że będzie stać i czekać przy bramce żeby mi otworzyć, tego typu wiązanki potem jeszcze powiedziałem że wracam prosto z zajęć ale nie jestem szczególnie głodny co było prawdą, a ona że oczywiście że nie chcę zjeść bo ona robiła i żebym wypierdalał. Nie poznawałem jej w tym momencie po prostu stałem jak wryty.

Czasami myślę sobie że to co tu piszę jest zbyt osobiste i rzucające się w oczy i jakby to przeczytała wiedziałaby że to ja, ale już chyba o to nie dbam więc dowalę więcej.

Z tym oszczędzaniem prawda jest taka, że poszedłem na studia płatne, rodzice mnie przekonali we wrześniu, dosłownie w ostatniej chwili przy ostatnim naborze. 20 koła za rok. To jest kupa pieniędzy. W innym mieście było 6 koła taniej, ale chciałem studiować w tym samym mieście co ona. Dziwne, że zacząłem może nawet chorobliwie oszczędzać? No chyba nie, ale ona tego nie rozumiała. To jest główny problem chyba, że po prostu czułem się wykorzystywany ale nie chciałem tego przyznać, rozmowy nic nie dawały bo tylko foch, to samo z tym że nie dawałem sobie rady z obarczaniem mnie wszystkimi jej problemami, podejrzane zachowania, straciłem w ogóle poczucie że chce dla nas dobrze. "Co z ciebie za chłopak, któremu nie mogę powiedzieć co mnie dręczy". A potem jeszcze gorzej, bo czujesz się winny, a ona już nic nie mówi. Był taki moment że chciałem zapisywać sobie co ode mnie pożyczyła żeby jej pokazać... Zaproponowałem nawet "wspólne pieniądze" żeby nie mieć z tym kłopotów, ale gdzie ona by coś dla mnie kupiła czy zapłaciła za mnie. Oczywiście mówię jeszcze o czasie z początku 1 roku, bo potem to już żal mi siebie co dawałem z sobą robić.
Nie wiem czy słusznie w ogóle rozdzielam te okresy, związek jest związkiem i powinno się cały czas zachowywać w porządku a jak nie pasuje to odejść a nie pastwić się na kimś i poniewierać we wszystkie strony, ale to wiem dopiero po fakcie.

Nie wiem już nic, mam nawet wrażenie, że od bardzo długiego czasu już mnie nie kochała, zostało przyzwyczajenie a jak już skacze i spełnia zachcianki, jest po prostu dobrym chłopakiem to zostanie, a co jej tam. Jak tak do cholery można. Zwłaszcza że widziała, jak bardzo mi zależy i jak bardzo się zaangażowałem. Cały czas chciałbym wierzyć w to, że że z tym pierwszym było tylko zauroczenie, z resztą nieraz mówiła o nim jako swoim przyjacielu, znali się dłużej niż ja z nią. Może nawet od początku byłem tylko drugą opcją i to niekoniecznie o niego chodziło bo przede mną miała paru chłopaków. Ale nieporównywalnie długo była ze mną w porównaniu do poprzednich związków. Chciałbym wierzyć w to co mówiła o tym drugim, że to tylko kolega, bo niby wszystko na to wskazywało ale przecież są teraz razem.  Rozsądek mówi mi że chciała mnie wykorzystać, nie wiem, ukarać za to że się stawiałem, a potem odejść? Ale i tak mi jej brakuje co jest chore, już nic nie wiem...

Po prostu zawsze myślałem, że dawałem jej to co najważniejsze, czego nie można kupić za pieniądze, troskę, poczucie bezpieczeństwa i że zawsze może na mnie liczyć. Że nie opuszczę jej w potrzebie. No i się przejechałem, po co takie rzeczy doceniać...

Widzisz, to że nie odeszła do innego diametralnie różni te sytuacje. Ty nie byłeś oszukiwany przez nie wiadomo jak długi okres czasu. Nie neguję tego co przeszedłeś, wręcz przeciwnie, ale sądzę, że nie zasłużyłem na takie potraktowanie.
Rozumiem, że mogła się odkochać, jakkolwiek infantylnie to zabrzmi. Ale czego po prostu nie mogła mi tego wprost powiedzieć, że nie chce mnie ranić, że cały czas kochała jednego czy tam drugiego i odchodzi - znowu chora sytuacja. Ja się pytam dlaczego? Bolałoby o wiele krócej i w inny sposób bo przynajmniej nie czułbym się zdradzony. Nie miałbym wizji co oni robią kiedy jeżdżą po nocach. A ja głupi z telefonem w ręce nie mogłem spać i wydzwaniałem to jeszcze pretensje że nie może jeździć.

Czy naprawdę z tego wszystkiego nie było wyjścia i jedyne co powinienem to ją zostawić po tym jak straciłem zaufanie? To był ten błąd którego szukam już tak długo? Tylko jak odejść kiedy jest się słabszym niż się kiedykolwiek było i tej osoby najzwyczajniej w świecie się potrzebuje, po raz pierwszy mogła pokazać jak jej na mnie zależy, odwdzięczyć się za te wszystkie lata, gdzie nic nie musiała robić, wystarczyło że była. Czym ja sobie na to zasłużyłem, że w zamian za walkę o ten związek dostałem po twarzy.

Nie wiem, czy ta sytuacja się innym wydaje tak śmieszna że już nikt tego nie chce skomentować? ...

Problem z tym tańczeniem nie jest samym problemem z sobą. Tu chodzi o to, że strasznie naciskała, mimo tego że wiedziała o tym, że nie lubię/nie potrafię/wstydzę się przez co czułem się jeszcze bardziej paskudnie. Walka z samym sobą, destruktywna. Tu nie o to że powiedziała mi że źle tańczę, tego nigdy nie słyszałem. Tylko zniechęcała mnie mimo to że naciskała żebym to robił, to się wzajemnie wyklucza przecież. A ile razy po takich sytuacjach prosiłem żebyśmy poćwiczyli to nie. Tak, może i jestem wrażliwy i jak chodzi o tą pierdołę to akurat nie potrafię/potrafiłem się wyluzować. Przy ludziach którzy mnie nie znają mniejszy problem, a już tańczenie samemu praktycznie żaden, o czym niedawno się przekonałem.

Co do okazywania uczuć, co idzie dobrze a co źle. Zawsze tak robiłem, zawsze prosto z mostu, ale po jakimś czasie praktycznie przestałem, chodzi mi tu o ostatni rok, nie wiem czy przeczytała Pani poprzednie moje wpisy ale zawsze to ja byłem tym, który starał się rozmawiać, ale ile można skoro jeśli coś mi nie pasuje i o tym powiem, to... no po prostu się nie dało. Bo czułem że jej zrobię tym przykrość albo strzeli focha czego nienawidzę albo jeszcze w ogóle mnie nie zrozumie i odwróci przeciwko mnie.
Nie wiem, może faktycznie nie wiem jak powinien wyglądać związek, może za bardzo podpasowywałem się do niej i to w końcu wyszło. Poza tym to nie jest tak, że nie wszystko musi się nam podobać? Przecież nie ma związków idealnych.
Potrafię przyjąć krytykę, naprawdę. Byleby była konstruktywna. I tu można nawiązać znowu do poprzedniej kwestii, mianowicie jak ktoś mi coś mówi to staram się poprawić, dojść do tego co robię źle.To jest dla mnie normalne zachowanie. U niej było to co napisałem wyżej. Czyli to że na to się godziłem było głupotą? Opisałem w tym temacie wiele że tak powiem "interakcji" z nią, to się chyba wszystko powinno samo wyjaśniać.. Może faktycznie było tak że chciałem żeby za wszelką cenę była ze mną szczęśliwa nie patrząc na równowagę tego czy ona chce tego samego..

Może jakiś sport?

Psychologowie mówią, że zawsze najgorszy jest pierwszy rok po rozpadzie związku z takim stażem. Pierwsze święta bez tej osoby, pierwsze urodziny, pierwsza rocznica itp. To boli jak cholera, sam o tym wiem. W dniu gdy byłaby 8 rocznica mojego związku ja siedziałem w domu i zamulałem, ona siedziała u przyjaciółki i płakała i taka to kuriozalna sytuacja. Co nie zmienia faktu, że z pewnością za rok już tak nie będzie, nie wiem czy ten dzień minie mi tak całkiem niezauważenie, ale takich emocji na pewno już nie będzie
Obaj koledzy @darek123 i @hamaczo jesteście w analogicznej do mojej sytuacji. U mnie też odeszła pod jakimś byle pretekstem i też nikogo do tej pory nie znalazła, a minęło już kilka miesięcy. I też tak jak wy przez długi okres czasu łudziłem się nadzieją, że może coś się jednak odmieni. Starałem się zagadywać, szukałem drugiego dna w jej zachowaniach, chwytałem się każdej, nawet najgłupszej nadziei, że oto może jednak wróci. Dziś mogę powiedzieć, że mi już przeszło. Nie wiem czy wróci czy nie, życie toczy się różnie i nigdy nie należy niczego wykluczać. Ale po prostu nie myślę o tym, nie analizuję, żyję sobie dalej, a co ma być to będzie. Życzę wam żebyście jak najszybciej osiągnęli ten stan, to serio pozytywnie wpływa na psychikę

To co tutaj piszę to to, co mi się "odbija" i to jak to widzę z perspektywy czasu. Wtedy nie robiłem problemów, po prostu to wszystko mnie przygniotło. I żadne prośby, rozmowy żeby coś zmienić, że nie daję sobie rady nic nie dawały. Gówno ją to obchodziło. Czułem to zachwianie równowagi w związku, to był podstawowy problem.
Może niepotrzebnie wspominam o tym tańcu, ale przypomniało mi się to, jak pod koniec związku mi to wypomniała. W sumie jaka dziewczyna chce mieć chłopaka, który nie tańczy. Dlatego mnie to bolało, czułem że jestem jakiś nienormalny i chciałem to zrobić dla niej, z jej pomocą. Ale jej postawa była taka że wcale mi w tym nie pomogła, to staram się przekazać.
Tak samo ciężko mi przekazać to, że zawsze to ja ją wspierałem, ja jej pomagałem praktycznie we wszystkim, przez tyle lat, problemy w domu - pisała do mnie. Nauka - do mnie. Wszystko. I nie było to dla mnie problemem. Cieszyłem się, że mogę jej pomóc. Czy oczekiwałem tak dużo kiedy sam tej pomocy potrzebowałem?
To że się godziłem. Nie miałem wyboru. Powtarzam, chciałem sobie oszczędzić jęków i obrażania się, bo i tak by nie zrozumiała. Miała charakterek. Kiedyś po wszystkim rozmawiałem z moją matką, dowiedziałem się, że kiedyś w rozmowie z nią powiedziała jej zdanie "wszystko musi być tak jak ja chcę". Nie wyrwane z kontekstu, po prostu. Chyba problem był taki że przestałem być potulnym chłopcem do bicia i zacząłem się stawiać, to staram się przekazać. Pod presją i w skrajnych emocjach każdy może w końcu nie wytrzymać, zwłaszcza jak się widzi pozornie nieszkodliwą osobę trzecią, czy czwartą w tym wypadku.
Dlatego nie wiem czy ja jestem jakiś nienormalny, w czym leży problem tego że nie potrafię pójść dalej, wyrzucić ją z pamięci nawet jak któraś z kolei osoba mówi mi że do siebie nie pasowaliśmy, nie potrafię tego przyjąć do wiadomości.

To nie jest tak, że ja się na niej uwiesiłem. Po raz kolejny powtarzam, że wszystko co o czym teraz mówię, mówię z perspektywy czasu. Ona tego nie odczuła, bo nie było czego odczuwać. Zawsze starałem się być twardy i mówić o swoich problemach ale innych nimi nie obarczać.
Mądre słowa, nikt nie może wziąć na siebie odpowiedzialności za dobrostan drugiej osoby. Czytała Pani wszystko? Właśnie poczucie własnej wartości zaczęło się we mnie odzywać i zaprotestowało w formie buntu na to, że nie będę dłużej jej podnóżkiem. No to zawinęła się ku mojemu zaskoczeniu, tego nie rozumiem. Tej arogancji, niesprawiedliwości i braku wdzięczności. Nie można tego oczekiwać?

Naprawdę staram się nie użalać, jakkolwiek to zabrzmi ale szukam jakiegoś wewnętrznego spokoju które to forum w jakimś stopniu mi daje, mówi mi że nie jestem sam.

Masz rację. Ona nawet sama swoimi czynami i słowami mówiła mi, że mam się od niej odczepić, gdyż czuje się osaczona. Co do poczucia wartości, to również się zgadzam. Zresztą ona mi mówiła podobnie jak mnie zostawiała. Żebym wyszedł do ludzi, żebym uwierzył w siebie.