Kogo on kocha? - Netkobiety.pl

Czy Ty czujesz się kochana,czy jesteś zadowolona z 3letniego związku,czy częste  kłamstwa to jedyny problem.
Nie zastanawiaj się nad tym co on czuje do ex ale nad tym jak Ty się czujesz żyjąc z kłamcą i czy tak ma wyglądać twoja przyszłość.
Bo nawet jak odejdziesz to będzie mamił cię obietnicami i ....kłamał a ty zmiękniesz.
By tak się nie stało musisz zastanowić się nad sobą,na tym dlaczego tolerujesz jego zachowanie(po przecież jesteś z nim) dlaczego wiedząc o jego kłamstwach przechodzisz nad nimi do porządku dziennego.
Facet nie chce być sam to oczywiste tak jak to że nie  pogodził się z tym ze został odstawiony na boczny tor.Jak ty to zrobisz pewnie będzie tak samo .
Musi ex pokazać że kogoś ma ale skoro nie zrobiło to na niej zadnego wrażenia bawi się w podchody.
kurcze gdzie te pikantne tematy?

z psychologa można skorzystać na NFZ.
pewnie to strach i (głupia )że się zmieni.Teraz nie musi bo jesteś,może jak się odsuniesz to dostrzeże że obok jest pusto.
Pracujesz,jesteś samodzielna,masz swój kąt?

napisałaś że nie stać cię na psychologa dlatego napisałam że bezpłatnie można na NFZ.
Miało być
pewnie to strach i (głupia )nadzieja że on się zmieni.
Dla ciebie to,,małe zdrady" takie do zaakceptowania?
Są ludzie którzy potrafią przymykać oczy,przyjmować wykręty,przyjąć do wiadomości że ich związek to nie dwójka ale trojka  ludzi.Tym bardziej jeżeli jak tu ze str ex jakiegoś zagrożenia nie ma.licznik zysków i strat.
Ale wiesz o tym że emocjonalnie nie będziecie razem.On do końca nie będzie z tobą,i zawsze będzie mógł mieć psychiczną odskocznie na nią

Może wspólna terapia,przegadanie problemu w poradni?
Nie wiem czy ,,twoja szczera rozmowa" z kłamcą coś da.
Powiedzenie jak się czujesz z takim traktowaniem,z tym że nie możesz mu zaufać,że potrzebujesz stabilizacji psychicznej której ci nie daje,obustronnego zaufania.

On ciągle powtarza, że mnie kocha i że będziemy w przyszłości razem. Naprawdę trudno mi odróżnić prawdę od kłamstwa. Mówi mi, że do niej nic nie czuje, że za bardzo go skrzywdziła. Kiedy mu mowie, że jest ze mną tylko dlatego by kogoś mieć i jej pokazać, że on też może nie być sam, on się wkurza i zaprzecza. Mówi,  że gdyby nie myślał o mnie poważnie nie zabierałby  mnie do swojej rodziny. Ale boję się,  że jego ex trzyma go na "potem" gdyby jej związek z 10 lat młodszym facetem się rozpadł. On twierdzi, że nie mógłby z nią już być,  jednak wciąż mam wątpliwości.

Mieszkamy oddzielnie, prawie 100 km od siebie. Widujemy się średnio raz na 1,5 m-ca. Dzwonimy do siebie, smsy na dzień dobry I dobranoc. Wieczorami mam wrażenie,  że on woli zająć się sobą, w ciągu dnia rozmawiamy 20 min do godziny. Wieczorami raczej niewiele,  chociaż on twierdzi, że rozmawiamy dużo. Tłumaczę mu, ze właśnie wieczorami potrzebuje z nim kontaktu, ale 8 woli spać albo oglądać mecz. Jest naprawdę trudny do rozszyfrowania. Kiedy jesteśmy razem niby jest ok, ale potem już nie. A jeśli chodzi o rozmowy z ex,  to dzwonili do siebie przy mnie, a potem wychodził na miasto I jeszcze do niej dzwonił.  Jego ex naprawdę utrudnia nam kontakty, nie zabiera nastoletnie go syna do siebie, różne wymówki, żeby go nie brać,  a wtedy moj partner nie może zostawić syna w domu samego i przyjechać do mnie. Jego ex długo robiła awantury o to, że ja przyjeżdżam zasłaniając się dobrem syna. Od 2 lat mieszka ze swoim panem i trochę się uspokoiła.  Moj partner w kwietniu, po kolejnej jej awanturę,  że on do niej nie dzwoni, ponoć przeprowadził z nią rozmowę i ponoć teraz dzwonią tylko w sprawach syna i to niby jest nieczęsto, ale skąd mam wiedzieć, ze to prawda? Nie chce go kontrolować bo jak będzie chciał coś ukryć to i tak ukryje, a ona tez nie jest do końca szczera ze swoim partnerem. Ona zachowuje się jak pies ogrodnika i uważa,  że jej były mąż powinien być sam i wychowywać syna. Ona może robić co chce. Moj partner długo bał się jej i jej zachowań. Twierdzi, że on walczy o nas tylko po co do niej zadzwonił w tym styczniu?

Dzisiaj napisałam mu co o tym wszystkim myślę, nie odezwał się już,  po 3 latach niby poważnego związku zero odzewu.

Oboje mamy po 50 lat. On jest na emeryturze, dziś powiedział,  że chce iść do pracy żeby mieć więcej pieniędzy, chociaż wiem, że mając więcej będzie więcej wydawał. Syn jest rozpieszczony i bardzo roszczeniowy. Mieszka z nim.  Matka zajmuje się sobą i swoim panem, chociaż wtrąca się do wszystkiego. Ona robi wszystko żeby jej były,  a moj partner nie spotykał się ze mną. Jeden związek już mu rozbiła. Jest bardzo przebiegła, przed nim udaje troskliwą byłą żonę, która martwi  się o niego, a on w to wierzy. Nie raz już przez nią płakałam i to jest tez jego przyzwolenie na jej zachowanie. Syn tez nikogo nie szanuje i chociaż on stara się mu przychylić nieba, to smarkacz stosuje głównie szantaż. Jest bardzo fałszywy. Moj partner twierdzi, że dopóki syn nie skończy szkoły i nie usamodzielni się, to wspólne mieszkanie nie jest możliwe. Ja opiekuje się chorą siostrą i nie mogę jej zostawić samej, tak że wspólne zamieszkanie nie wiem czy kiedykolwiek nastąpi, zwłaszcza,  że jego syn uważa, że ojciec będzie go utrzymywał całe życie, często to mówi.  Moj partner twierdzi, że to takie gadanie nastolatka, ale ja widzę, że to nie są puste słowa. Syn lubi wygodne życie,  jest leniwy. Jego rozrywki to komputer i dziewczyna, która kręci nim jak chce mimo bardzo młodego wieku. Syn egzekwuje wszystko krzykiem i histerią. Moj partner dla świętego spokoju ulega we wszystkim. Kiedy z nim o tym rozmawiam, denerwuje się i kończy temat. Syn doszedł juz do tego, że nie chce jeździć do matki, a on wtedy nie może przyjechać do mnie. Matka tez jest zadowolona,  bo nie lubi go brać do siebie gdyż jej partner nie toleruje zachowanie jej syna, a ona nie chce kłótni. Wszystko sie komplikuje,  nerwy, kłótnie między nami. Czasami chciałabym mieć kogoś innego i zapomnieć o tym koszmarze,  niestety nie zakochuje się zbyt często. Miałam tylko męża,  a teraz jego. 15 lat byłam sama, zanim go spotkalam. Na początku, kiedy nie znałam wszystkich faktów wydawał się idealny, potem ekscesy ex żony i syna doprowadziły mnie do wyczerpania nerwowego. On długo twierdził, że boi się żony ale tak naprawdę nie wiem, dlaczego on się tak zachowuje. Mam wrażenie,  że robi wszystko żeby spędzać ze mną jak najmniej czasu, ale on zaprzecza i denerwuje się kiedy o tym mówię.

Nie wiem czy chęć spotkania się z partnerem częściej niż raz na 1,5 miesiąca to są kaprysy małej dziewczynki? Poza tym, jeśli ja nie wydzwaniałam do byłego i nie wydzwaniam, chociaż moje dziecko choruje od urodzenia, radziłam sobie ze wszystkim sama, to chyba mam prawo wymagać od partnera żeby kontaktował się z ex tylko w sprawach dziecka, jeśli on zwierza się jej i we wszystkim szuka u niej pomocy, poza tym ona trzyma go jak psa na smyczy,  to chyba z nimi coś jest nie tak, a nie ze mną? Zanim wprowadzil sie do nirj jej facet, nocowala tam czesto i musialam to znosic, wszystko oczywiście pod przykrywka syna. Moze jeszcze powinnam poscielic im lozeczko i zyczyc dobrej nocy? Od kiedy mieszka z facetem jakoś przestała nocować bo boi się o swój związek.  Ona ma prawo walczyć o swoje bo to była żona,  a ja to co,  śmieć? Nie chciałabyś spotkać na swojej drodze takiej wredne baby. Ja nigdy mojemu byłemu nie w pierniczyl am się w to co on robi i z kim. Rozeszli my się i każdy ma prawo ułożyć sobie życie,  a ona ma prawo się wtrącać i mówić byłemu z kim ma być.  Był zawsze pod jej pantoflem i ona uważa, że nadal tak powinna o być. Jego tez nie bronie bo jeśli zdecydował się na związek to niech zachowuje się jak dorosły mężczyzna a nie smarkacz .  Nie wiesz jak to jest kiedy się zaangażujesz, oddasz komuś 3 lata życia,  wiele zniesiesz a ten ktoś jest nie w porządku.  Masz wrażeniem, że Cię kocha, bo wiele na to wskazuje a mimo to podtrzymuje kontakt z ex, chyba ma prawo być mi przykro? Łatwo po kimś jeździć jeśli nie zna się tego kogoś. Po co jesteś na tym forum, żeby pomagać własnym doświadczeniem czy żeby sobie żółci upuścić?

Żyjecie osobno, a udajesz, że jesteście małżeństwem.

NIe masz prawa wymagać, aby on był taki jak Ty. Coś w stylu "Przestałam jeść ciastka, więc i on musi przestać".

Cóż... może jest pantoflarzem, a Tobie nic do tego. Ich świat, taki jak to ich ... a nie jak twój.

A musisz się tak między nich wciskać?

A Ty nie potrafisz być sama szczęśliwa? Musisz cały czas kombinować jak tutaj wbić klina między nich?

Oni są tacy, a Wy jesteście inni. Niektórzy po rozwodzie dalej mają kontakt.

Nie ma prawa.

No to chrzanić go. Dasz radę być sczęśliwa nie śledząc go?

Oddałaś trzy lata życia? Byłaś nieszczęśliwa? I masz oczekiwania teraz?
No to twoja wina że się poświęciłaś zamiast dbać o własne szczęście.
Myślałem, że związki sa po to, aby być szczęśliwym a nie nieszczęśliwym.

Jesli Cię kocha to znaczy że Cię kocha.
Ilość i jakość kontaktów z byłą żoną nie ma  tutaj nic do rzeczy.
To Ty wymagasz, aby on ograniczył ten kontakty. Gdybyś kochała, to byś go tak nie ograniczała, tylko się cieszyła wspólnymi chwilami.
Zobacz co mam w podpisie pod tym postem.

Jeszcze mi podziękujesz jak nerwy opadną... Jestem tutaj aby pomóc. Mam nieskończone pokłady cierpliwości, tolerancji, empatii.

Patrząc na Twoją reakcję na post gary'ego - Tobie chyba jednak potrzebny jest pantoflarz bez własnego zdania. Po swoim chlopie tez tak jeździsz?

Ad rem:
Ile lat ma ten chłopak, syn Twojego mężczyzny?

No to ja grzecznie podziękuję za dyskusję, skoro nie pomagam. Tak bywa. Jedno jest pewne -- ktoś jest w błędzie -- albo Ty albo ja . Może kto inny powie Ci to samo co i ja powiedziałem i wtedy może Ci się oczy otworzą.