Zdrada i co dalej - Netkobiety.pl

To powiedz mu iż zdrada to brak szacunku do drugiej osoby czyli też miłości. jeśli uważasz inaczej to zgódź się na mój romans
Tym zatkasz mu gębę.

Typowy układ - w domu żona i dzieci, poza domem kochanka.
Tacy kolesie chcą mieć ciastko i zjeść ciastko. Jeśli zechcesz rozwodu, przygotuj się, że nie będzie chciał Cię wypuścić. Z tamtej też nie zrezygnuje.

Niektórzy faceci to socjopaci.

A czujesz, że on Ciebie kocha?

bla, bla , bla.... stara śpiewka... Tak przeważnie mówią zony alkoholików, przemocowców i zdradzaczy. Dodaj jeszcze, że kiedyś był taki cudowny i namiętny, tak sie starał i było tak cudownie...
A siebie nie kochasz?
chyba nie skoro pozwalasz sie tak upodlać..

Wszystko byłoby łatwe gdyby nie uczucia ... tylko że takich decyzji i sytuacji nie ma. Emocje są zawsze. Twoja w tym głowa, aby to nie one tobą kierowały, a ty nimi. Co konkretnie do niego czujesz? Na czym polega ta wielka miłość. Nazwij to dokładnie, przyziemnie, bez truizmów i sentymentów.

Możesz wierzyć w te jego bzdury o wspólnym zasypianiu i możesz sobie żyć w świecie jakichś iluzji stworzonych przez jego giętki język, tylko nie licz, ze ktoś razem z tobą będzie tu wzdychał - o jak romantycznie! o jak cudownie, że przy tobie sie budzi!
Prawda jest bowiem taka , że gość sobie bzyka na boku bez konsekwencji nie tracąc  przy tym ciepełka domowego ogniska... Czyli generalnie jest kólem życia... a jedynym uzywanym w tym celu srodkiem jest  banalna gadka... A ty nawet nie masz okazji żeby to wszystko porządnie przepracować

Ty  nie zastanawiasz się czy mu wybaczyć, bo w ogóle nie czujesz sie skrzywdzona.
nie ma co, sprytny facet

Dwa ostatnie posty bardzo dosadne aczkolwiek nie do konca trafiajace w sedno. Oceniacie mnie stereotypowo ze uzalezniona od alkoholika/przemocowca itp a tak nie jest. Zal mi tych wspolnie spedzonych lat, zastanawiam sie czy jest sens walczyc. Gdzies przeczytalam ze nie nalezy brac rozwodu gdy pojawi sie pierwszy powod ku temu ale wtedy gdy upadnie ostatni powod aby byc razem. I to mnie wlasnie dreczy, ktory to jest powod?

Napiszę ze swojego doświadczenia. Jak byłam w pierwszej ciąży mój mąż też znalazł sobie pocieszycielkę. Tylko, że ja dowiedziałam się o tym jak romans dobiegł końca, gdyż tamtej k....y mąż się o tym dowiedział. Oczywiście mój mąż tak mnie udobruchał, że dałam sobie spokój nad rozmyślaniem. Stwierdziłam, że może to jednak tak jak on mówił. Było to jakieś 8 lat temu. Dziś jestem 12 lat po ślubie, mam 3 dzieci, a mój mąż złożył pozew o rozwód bo nie kocha itp. Nagle wszyscy moi znajomi mi mówią, że tamten romans nie był jedynym, że doprawiał mi rogi na każdym kroku, ale oczywiście wszystkiego się wypiera. A teraz na 99% jestem pewna, że chce ode mnie odejść bo ma inną babę. Jestem wściekła na samą siebie, że wtedy nie dowiedziałam się więcej i nie kopnęłam chu.... w dupę.

Źle mnie zrozumiałaś... Nie chodzi mi o to że on jest alkoholikiem/przemocowcem. Miałam na myśli to, że należysz do pewnej grupy kobiet, które są w stanie bronić swojego wyboru za wszelka cenę. Koronnym argumentem jest wówczas właśnie owa bliżej nieokreślona i abstrakcyjna "wielka miłość". To łączy cię w pewnym sensie z żoną alkoholika, ale w żaden sposób z alkoholikiem nie utożsamia twojego męża.
Gdzieś przeczytałaś, że nie należy brać rozwodu, gdy pojawi sie pierwszy powód... A jak przeczytasz gdzie indziej  , że jednak należy ,to co zrobisz?
Powód do rozwodu to jest temat ocean. Jedni potrzebują stu powodów inni wcale nie musza ich mieć i rozstają sie bo po prostu coś sie skończyło... A jeszcze Inni nie rozstaja sie wcale mimo iż nowe , świeże powody mają dostarczane codziennie. Wszystko zależy od priorytetów , miłości własnej, poczucia wartości , wpływu i siły oraz całej masy innych , mądrych określeń psychologicznych.
Ty jesteś kobieta sentymentalną, przywiązaną do wspomnień, emocjonalną i neurotyczną. Masz w głowie kilka przejętych pewnie z domu schematów i stereotypów, które cię determinują i szukasz ich potwierdzenia, np poprzez zapamiętywanie i przetwarzanie jedynie tych informacji, które pasują do twojej wizji (jestem pewna, że na temat rozwodów przeczytałaś mnóstwo rzeczy, ale przyswoiłaś sobie jedynie to co wpisuje sie w twój już wcześniej ustalony obraz i jedynie tym zamierzasz sie posługiwać )
Twój mąż doskonale wie, w które punkty uderzyć, aby cię zmiękczyć. Nie sądzę, że manipulowanie tobą sprawia mu jakąkolwiek trudność.

Zobacz, może się odnajdziesz...

http://www.netkobiety.pl/t17705.html

Fakt że twojemu mężowi można wiele zarzucić i może warto się rozstać.
Tylko gdy to zrobisz pomyśl o tym dlaczego on to zrobił. Czy były jakieś sygnały że nie podoba mu się wasz związek i co on ma tobie do zarzucenia. Nie chodzi o to by teraz to naprawić i być ze sobą tylko wyciągnięcie wniosków i postanowień na przyszłość.
Fakt że kobiety (wg mnie w szczególności one) po takim związku już do końca życia mają jakiś dystans i ciągłą podejrzliwość zdrady przy każdym facecie jaki do nich chce się zbliżyć lub już zbliżył. To jest kolejna rzecz którą będziesz musiała w sobie wyleczyć jeśli kiedykolwiek chcesz być w szczęśliwym związku.

Chyba macie racje.Musze pomyslec o sobie. Do tej pory wszystko podporzadkowywalam rodzinie, dzieciom. Cale moje zycie krazylo wokol tego ( zeby nie bylo pracuje tez zawodowo) Tylko jak teraz zaczac zyc wlasnym zyciem jak sie go praktycznie nie ma? Od czego zaczac? Maz twierdzi ze tamten zwiazek jest teraz na etapie "znajoma z pracy", chociaz ja mysle ze to cos wiecej. Chcialam odejsc ale mnie przekonal ze nia sie tylko zauroczyl a tak naprawde kocha mnie. Na razie raczej sie z nia nie spotyka z racji sporej odleglosci ale codziennie sie kontaktuja ze soba. Mysle ze jej wkrotce przestanie to wystarczac i bedzie go chciala miec tylko dla siebie, slowem postawi go pod sciana. Ciekawa jestem co on wtedy zrobi

2rank, to mega smutne, co piszesz
Oznacza to, że życie takiej osoby takie, jakie jest, zwyczajne, z oddanym partnerem u boku to było za mało. Albo jakby potrzebowała więcej doznań, mocniejszych emocji, żeby czuć, że żyje. Albo jakby potrzebowała w ramach realizacji strategii kompensacyjnej dla swojego niskiego poczucia wartości, zrobić coś, żeby poczuć się bardziej atrakcyjnym, bardziej pożądanym. Tragiczne. Bo sama jest nieszczęśliwa i jeszcze unieszczęśliwia ludzi obok siebie. Czy ty jesteś taką osobą? Czy ty tak czujesz? Potrzebujesz dodatkowych emocji i doznań?

Czy ludzie są  z natury dobrzy czy źli to odwieczne pytanie, na które każdy ma swoją odpowiedź, więc po co wartościować i oceniać. Chyba że tobie odpowiada taki dwuwymiarowy model człowieka. Mnie pasuje bardziej przekonanie, że ludzie są wielowymiarowi, czasem dobrzy, czasem źli, ale to nie jest jednoznaczne. Na pewno są tacy, którzy posiadają zdolność do refleksji i z niej korzystają (bądź nie) i tacy, którzy nie dysponują takim zasobem. Mniejsza z tym
Piszesz, że jesteście dorośli i od pierwszego spotkania wiedzieliście, w co się pakujecie. Na poziomie racjonalnym pewnie tak. Fajnie, że to widzisz, bo oznacza, że "myślisz" a z tym tu różnie bywa Tym chętniej zamieniłabym z tobą kilka słów.
Mnie interesuje aspekt emocjonalny. Bo jasne dla mnie jest, że to emocje pchały ciebie w układ, który na poziomie racjonalnych racji był bez sensu, bez przyszłości i raniący dla kogoś ważnego w twoim życiu.
Może nie byłaś nieszczęśliwa zanim on się pojawił, ale raczej się nie pomylę, gdy stwierdzę, że na pewno nie byłaś szczęśliwa? A teraz jesteś nieszczęśliwa... Zatem jeśli mogłabyś się zastanowić i odpowiedzieć, czego szukałaś na poziomie emocjonalnym, czy konkretnej emocji, czy w ogóle emocji, będę ci wdzięczna.

I z tym się nie zgodzę, nie znoszę takiego rozmemłania typu : jestem taki bo taki jestem

Bezmyślnie i bezrefleksyjnie przede wszystkim bo analizowanie między sobą  : zła jestem i zły jestem niby czemu służy ? - utwierdzeniu że trafił swój na swego chyba
A w zapasie trzymać wybaczającego - niech sie męczy ze mną dalej... bo chce ... brrr...
A gdzie tu miłość - co sie zwie MIŁOŚĆ - żałosne

Hm, ja bym pomyślała - ale obowiałabym sie górnolotnych wrażeń w takim przypadku choć coś na rzeczy może byc, ale też pomyślałabym o innych...

Ela u mnie złość na żonę była na początku znajomości. Była przyczyną nawiązania z nim relacji. Ja byłam swiadkiem tego jak ona go traktowała. Nawet go nie lubiłam, ale to jak się nad nim znęcała (bo inaczej tego nazwać nie można) powodowało moją złość.
Teraz myślę o niej w innych kategoriach. Raczej jak o towarzyszce niedoli

Jestem tylko złym człowiekiem.
Tak jak pisałam wyżej.
Ani mnie ani kochanka nic nie usprawiedliwi. Nawet ew. brak miłości rodziców, ani niska samoocena, ani to, że byliśmy nieszczęśliwi.
Ludzie zdradzają, bo chcą. Bo nie liczą się z innymi.
Dywagacje na temat przyczyn mogą przynieść ulgę zdradzonym, ale nie zmienią faktów.

Byłoby idealnie.
Ale życie jest życie.

Dlaczego?
Skoro za złe rzeczy nie spotyka zdradzacza kara?

To zdradzeni wyznaczają granice.

Nikt nie myśli Cie usprawiedliwiać, nie po to jest analiza. Chodzi o Ciebie, byś robiła coś świadomie, dla siebie, a nie sobie czy innym na złość

Ale tam, przyjemność...
Ale tam, nagroda ...
Toż terapia to kwintesencja : pokochaj sam siebie, jak ci sie uda z psychopatką - ależ ci wynagrodzi i dogodzi
A na deser :
Kup se koszulkę z napisem - jestem psychopatką i niemową i siedź pod kaloryferem

Nie tak jak napisałam powyżej, to jest dobry scenariusz

Doszukuje sie w tych wszystkich tematach o zdradzie pewnego schematu. Facet ma na boku mloda atrakcyjna kochanke a zona mu pierze, sprzata gotuje i wychowuje dzieci. No ekstra, od czasu do czasu to i z zona sie przespi dla swietego spokoju. Ale taki facet sie nigdy nie zmienia bo jemu tak wygodnie, chocby zareczal ze kocha zone jest z nimi to przy pierwszej najbliszej okazji zrobi skok w bok, bo co do tej pory mu sie udawalo to i teraz wszystko bedzie ok. Tak dzialaja mezczyzni. True story niestety.