Bywa ze uczucia to za mało... - Netkobiety.pl

Ale jak niby go potraktowałaś? Miałaś czelnośc się bronić i zachowywać jak normalny człowiek? No to rzeczywiście za to powinnaś przepraszać.

Ostatnie zdanie mówi wiele "robi mi przykrość, krzywdzi". Czy mówiłaś mu to? Że to cię boli, że sobie tego nie życzysz, i jak nie przestanie, to nie widzisz przyszłości dla tego związku, ponieważ nie chcesz być z kimś, kto ci nie ufa, kto ci wmawia zdrady, nie słucha co mówisz, oskarża, ma wiele pretensji i nie dąży do porozumienia, tylko wyładowuje na tobie swoją frustrację?

Ależ oczywiście. Generalnie mieliśmy za sobą już jedno zerwanie na miesiąc. Zrobił to bo chyba czuł się niedoceniany przeze mnie ale czemu o tym głośno nie mówił czego oczekuje. Ogólnie jestem zdania źe o problemach trzeba mówić głośno. Jeśli ludziom na sobie zalezy, to starają się mówić wprost jakie zachowania ich irytują co im nie odpowiada w partnerze i żądać zmiany. On wypominal mi ze w okresie  naszej przerwy ze miałam z kimś iść na sylwestra zaczął insynuowac do czego tam mogło dojsc i snul różne przypuszczenia. Wytłumaczyłam mu jak wszystko wyglądało ze poszłam tam ze znajomymi tylko z nikim do niczego nie doszlo. On mówił ze nie poszedł na sylwka bo czulby się jak na stypie. No ok. Było minęło. Omowilismy problem ale on i tak do tego wracał, rozdrapywal. Mówi, zaczniemy z nową karta. Jak można tak, skoro on ciągle się cofa, wymyśla dodatkowo jakieś historie, przypomina jakas sytuacje sprzed kilku miesięcy ze go tym zranilam,dlaczego nie mówił od razu ze jest to irytujące, konta na profilach randkowych owszem miałam ale pokasowalam-on dalej drążył temat. Był dla mnie pierwszym partnerem seksualnym ja dla nirgo nie. Wmawia mi ze byli faceci przede mna. Ja chciałam zawalczyć o ten związek. Wielokrotnie z nim rozmawiałam, że się myli. Nie ma racji. Jeśli coś budzilo jego niepokój starałam się go uspokoic. Zakończyłam wszelkie znajomości z kolegami. Rzeczy które budziły w nim niepokoj starałam se wyeliminować. Jednocześnie tłumaczylam mu ze boli mnie jego zachowanie. Komunikowalam mu ze sprawia mi przykrość. Zadam zmiany. Obiecywał ze będzie się starał mi ufac i nie robić takich sytuacji. No niestety. Sytuacja się powtarzała. Nic do niego nie trafialo. Mówie: to było minęło czasu nie cofniesz a on zamiast wyciągnąć konstruktywne wnioski odpowiadal: ale stało się; było i jak mam o tym zapomnieć, nir można na takie rzeczy machnac ręką

Zerwalam znajomości z kolegami bo zależało mi aby facet z ktorym byłam czuł się komfortowo nie zagrozony

Nie . To byli znajomi z którymi nigdy nic nie było. Koledzy kumple . Z resztą wielokrotnie mu tłumaczylam.miałam siedzieć w sylwka sama ì zamulac?

Pierw jest chora zazdrość i zaborczość (tak jak w jego przypadku), później znęcanie psychiczne - "zdradzasz mnie na pewno, to twoja wina!" i izolacja od znajomych, przyjaciół, rodziny. A na końcu, jeśli już będziesz na dnie i zaczniesz się buntować, znęcanie fizyczne.

Chcesz takiego związku, takiego życia?

Ależ wyciągnęłam odpowiednie wnioski. Przecież idea rozstania wynikla z mojej strony ale to nie zmienia faktu że jest to ciężkie doświadczenie dla mnie . Tak mam nadzieje a nawet czuje ze czas uleczy rany. Jednak bardzo mi ciezko. To był mój 1.facet, 1.milosc, przeżyłam z nim wszystko co pierwsze, pierwszy pocałunek, pieszczoty, seks, wizyty u rodziców moich i jego... darzylam go duzym sentymentem. Nie jest mi łatwo. Twierdził że kocha, powiem szczerze że czułam to, ale zniszczył uczucie  swoimi ciaglymi podejrzeniami, zaborczościa, chora zazdrością. Proponowalam delikatnie wizyte u psychologa. Wtedy złościl się. Dziwi mnie ze tyle przegadanych nocy, tyle wielogodzinnych rozmów, tyle czułych gestów i nie mógł mnie zrozumieć.

Ten człowiek się nie zmieni. Zapomnij o tym że zmieni to zachowanie dla ciebie i specjalnie musze to podkreślić. Nie łudź się że tak będzie, zmienić on się nie zmieni.
Rozstania, powroty, rozstania, powroty....wszystko okraszone jego wyrzutami zazdrości i jego nie pewności twoich uczuć do niego. Tak to wygląda.

Z tej mąki chleba nie będzie.

Żal i smutek jest normalną reakcją z Twojej strony. Czas leczy rany a co z oczu to z serca... przeżyjesz... od tego się nie umiera

To tak bardzo boli. Bywa roznie. Ogólnie chodzę do pracy, jakoś normalnie funkcjonuje, choć jestem smutna, przygaszona,nie mam energii, nie wysypiam sie, towarzyszą mi bole brzucha i mdlosci, nie mogę jesc. Ciągle myślę o nim. Przede wszystkim o tych dobrych chwilach. Czasem zastanawiam się czy nie odezwie się nie przeprosi, może obieca poprawę i sprobujemy na nowo. Ile to jeszcze może potrwać ?

W odkochaniu się trzeba sobie pomóc, a nie czekać biernie, aż samo minie. Nie pozwól sobie na myślenie o nim, pojawi się tęsknota zbombarduj ją przykrym doświadczeniem.  To naprawdę działa.
Myśl o tym, że siebie kochasz bardziej od niego.
Wyobraź sobie , jak chciałabyś się czuć w związku i przypominaj sobie , jak się czułaś z nim.
Nie można się bezwolnie poddać uczuciu, jeśli ono nie dla nas dobre.
Kiedyś też byłam z zazdrosnikiem i mimo iż minęło wiele lat od rozstania to jestem w stanie sobie przypomnieć, że czułam się w tym związku , jak w więzieniu. Pamiętam , jakie to było straszne uczucie , ten bezpodstawny brak zaufania, wieczne czepianie się, bo powiedziałam ,, cześć" sąsiadowi. Awantura, bo poszłam z koleżanką na piwo.

serio najcenniejsza a Tobie była błona między nogami?
nie ma nic innego cennego?
siebie traktujesz w taki sposob, to i inni traktują Ciebie w taki sam sposób.

sposób myślenia też jest ważny. skoro on zabrał to, co w Tobie najcenniejsze, to co z Ciebie zostało?

I stalo się.. odezwał się po 8 dniach od rozstania. Z przypomnieniem żebym oddala mu jego rzecz bo jest mu potrzebna a ja chyba o niej zapomniałam...:-/