Zagubienie w uczuciach - Netkobiety.pl

Co to za szanse wam daje, skoro ciągle do tego wraca i wypomina? Zrobił sobie z tego pretekst do wywoływania poczucia winy i utrzymywania w ten sposób „związku”. Wszystko bazuje na poczuciu winy i zobowiązania, Twoim uczuciu wstydu za przewinienia... To są podstawy toksycznego związku.

Moim zdaniem powinnaś zakończyć ten toksyczny związek, bo jeśli Ty nic złego nie zrobiłaś i nie dałaś mu powodu do zazdrości to po co przepraszasz ?
Ciągłe wypominanie czegoś co nie zrobiłaś, jest próbą zatrzymania Cię, nie z miłości ale z przyzwyczajenia i strachu przed samotnością.
Mam 20 lat i może to zabrzmi banalnie ale 17-letni chłopak nie jest jeszcze dojrzały i szczerze mówiąc nie wydaje mi się by wiedział co to jest miłość..
Dlaczego tak twierdzę ? Hmmm, może przeczytaj to co napisałaś..
Kolejną sprawą jest to że nie pozwala Ci nigdzie wychodzić. Rozumiem i wiem jak ważne jest spędzanie czasu z drugą połówką, jednak odcinanie się od innych jest absurdem...
Z pewnością będzie Ci Go brakowało i najgorsze jest uczucie tęsknoty, ale dasz radę bo jesteś silną osobą.
Taka mała rada, nie zmieniaj się bo nie każda zmiana jest dobra.
Jesteśmy młodzi, więc poczekajmy na te jedyne osoby, które zaakceptują nas takimi jakimi jesteśmy, co więcej będą dawały nam siły na kolejne dni.
Pozdrawiam i całuję

Byłam w takiej samej sytuacji. Tylko że wytrwałam w tym 2,5 roku. Wierz mi strasznie ciężko było zerwać. On z jednej strony był nerwowy, a z drugiej mówił że się zmieni, że sobie beze mnie nie poradzi itp. Teraz nie żałuję, że zerwałam, bo jestem pewna że z czasem byłoby co raz gorzej. Żałuję tylko tego, że tyle czasu straciłam z takim człowiekiem.

Dziękuję za wsparcie czuję że tak będzie lepiej, gdyż z czasem coraz gorzej by się działo zdaję sobie z tego sprawę. Pozdrawiam wszystkich

Potrzebuję jeszcze rady otóż chodzi o to ze powiedziałam mu ze to koniec ale on usilnie prosi o czas dla nas, obiecuje ze się zmieni i bysmy spróbowali jeszcze raz. Gdy tak mówi to wtedy mówie ze spróbujemy ale czuje sie z tym zle, bo ja chyba po tym czasie pełnym kłótni i przykrych słów już nie moge ciagle przypomina mi sie co było złe, jego słowa ze jestem jak inne, te pretensje.. już nie moge tak.. a potem mówi ze mnie kocha i jestem wyjątkowa?? Mam jakiś uraz ale żal mnie łapie gdy mówi ze smutkiem i prosi o szanse ze sie zmieni przez to sama sie miotam w swojej decyzji.. ehh niezdecydowanie to chyba moja najwieksza wada

Piszę tu jeszcze po tym czasie bo może uzyskam jeszcze jakąś radę od kogoś Kochani, po prostu chodzi o to ze on sie naprawde zmienia i stara, widze ze mu zalezy i ciagle mówi ze bedzie na mnie czekał itd i zebym dała szanse i ja probuje dac tą szansę ale ciągle mi sie zmienia chce z nim być a za chwile juz mnie denerwuje i nie chce być. Czuje ze wypaliło się już uczucie bo czasem to wpadam w jakiś szał jakbym miala całkiem dosc tego zwiazku juz nie czuje szczescia choc on sie stara by to naprawic wszystko to dlaczego tak ciezko mi podjac decyzje? ta zmiennosc uczuc mnie dobija co z tym zrobić eh   nawet nie wiem w 100 proc czy go kocham  czy to przywiązanie  bo z drugiej strony nie widze tego ze będę z nim mieszkać w przyszłości itd tak jakby wszystko straciło sens. Czy warto dać temu czas czy już naprawdę odpuścić bo męczy mnie ta sytuacja i to że jestem taka niezdecydowana

Były przerwy od siebie i ja początkowo dziwnie się czułam ale potem odzyskiwałam spokój i mogłam odpocząć od kłótni z nim itd ..wiec tak jakby ta separacja nic nie zmienia.. w sumie mam wrażenie ze trzyma mnie przy nim jego uczucie a nie to co sama czuje.. nie wiem już

znam dobrze to uczucie spokoju...
jak psychol sie na mnie wyzywal, to wywalalam go z domu, a potem wcale nie mialam ochoty sie z nim godzic - bo przezywalam naprawde cudowne uczucie blogosci, spokoju, braku stresu, wyzwisk. mimo,ze potem bylam oskarzana o bierna agresję czyli urzadzanie cichych dni. ale dla mnie to byl jedyny czas spokoju w tym zwiazku.

kiedy sobie to uswiadomilam,to.nagle stalo sie dla mnie jasne, ze szczesliwsza jestem bez niego, niz z nim i nic tego nie zmieni.

Piszesz, że on się stara i zmienia, a to jedno zdanie świadczy o braku jakichkolwiek zmian w stosunku do tego co było wcześniej. Nic nowego zatem.

Przedłużasz swoją agonię i Twoje reakcje, obecne zachowanie w stosunku do niego, "karanie" go są właśnie reakcją na to, że chcesz odejść ale brak Ci konsekwencji w przeprowadzeniu do końca swojej decyzji. Dodajmy do tego jego pozorowaną zmianę, której oczekiwałaś, a która niby ma miejsce i do obecnej mieszanki uczuć dołożone zostaje poczucie winy. Bo chciałaś zmiany jego zachowania i je otrzymałaś (przynajmniej na pokaz, bo jak widac z powyższego, to długo nie wytrzymał), więc teraz wszystko powinno być cacy, a nie jest. Skończ z tym poczuciem winy i obowiązku wobec niego, bo na litości związku nie zbudujesz. Litość ma też swoje granice... skoro tak lubi stawiać się w roli ofiary, to nie powinno go dziwić, że z czasem zaczniesz coraz częściej wchodzić w rolę kata.

Ciężko Ci podjąć decyzję o definitywnym rozstaniu ponieważ kiedyś coś do niego czułaś i jakiś sentyment jeszcze w Tobie jest. To jednak nie jest powód by kontynuować ten związek. Jeśli czujesz ulgę jak jego nie ma to wiadomo, że rozstanie to dobra decyzja tyle, że zawsze jest trudna i dlatego boli. Jednak nie podałaś żadnego powodu ze swojej strony byś miała trwać w tym związku dalej.
Takie jest moje zdanie, ale to Twoje życie i sama musisz zadecydować. Powodzenia

Sprawy intymne nie sa tu teraz istotne jak ktos pytal. Ale macie racje. Bo teraz on wielce pokrzywdzony i niedoceniony bo przeciez "nigdy sie nie staralam". Nadal mowi ze pewnie "robie go w..." czyli zdradzam wypisuje z innymi, "mam swoich kolezkow" jak to nazwal.. bywa nieraz wulgarny, chce mojego poczucia winy a potem mowi bym z nim byla i docenila ze mam kogos kto mnie nie zdradza i mnie kocha..dlatego mialam watpliwosci..ale czy "ukochanej" mowi sie ze "lata za typami" "jest jak kazda inna" a potem milosne wyznania z jego strony? ja juz nie dam rady z nim byc. Nie chce tego sluchac i chce odzyskac spokoj. Pozdrawiam.

Jeżeli nie chcemy kogoś widzieć i z kimś gadać to tego nie robimy.
Jeżeli na prawdę chcesz definitywnie z nim zerwać to przestań się z nim kontaktować.
Nie odpisuj ,nie odbieraj jak dzwoni.
Twoja postawa daje mu do zrozumienia dokładnie to co tutaj napisałaś,że masz miękkie serce i Ci go szkoda.
On Ci robi sceny zazdrości ,które już nie powiny mieć miejsca.
Nie zmienia się ,nie zmienia swojego zachowania.
On Ci tak będzie jęczał dopóki będziesz się na to zgadzała i odpowiadała na jego zaczepki.
Wpędza Cię swoim gadaniem w poczucie winy, uważaj żebyś w to nie uwierzyła.

PRZEMOCOWIEC. To jest typowe zachowanie osoby niezrównoważonej, która ma skłonność do przemocy psychicznej.Stąd kłótnie, których jest katalizatorem, wpędzanie ciebie w poczucie winy, szantaż emocjonalny. Takie związki nigdy nie są budowane, ale niszczone, toksyczne dla 2 osób. Bo i on sie meczy i ty jeszcze bardziej. Radziłabym przerwać definitywnie tę znajomość, bo to nic dobrego nie wróży.Żeby zbudować związek stabilny bezpieczny i szczęśliwy, trzeba do tego dwojga dojrzałych emocjonalnie ludzi.Facet jak widzisz ma poważne problemy ze sobą i ciebie osacza oraz obwinia o wszystko.Jakim cudem więc zapewni ci poczucie stabilności, bezpieczeństwa i radości ? Na czym chcesz opierać ten związek? na tylko wątłych słowach i ewentualnych obietnicach.. że zmieni się, albo jakoś to będzie? Cierpi on na deficyt miłości - to pewne.Chcesz sie w tym babrać i za każdym razem czuć się jak struta po każdej rozmowie---kłótni z nim? Jestes na tyle młodziutka że masz w kim wybierać i przebierać, ale radzę ci trzymać sie z daleka od niezrównoważonych typów.

Wiem, on nie otrzymał miłości od rodziców, ma nieciekawą sytuację w domu i tylko ten związek dawał mu jakąś radość i jak twierdzi tylko dla mnie sie stara bo na niczym innym mu nie zależy. On zawsze bardziej samotny itd.  Eh wiem że ciężko się z nim rozstać bo on zaraz smutny, płacze, zaczyna mnie przytulać i mówić ze tak mnie kocha.. taki żal mam po prostu ze jakoś nie wyszło to. Bo jednak się starał i angażował bardzo, może i by się ogarnął bo trochę popracował nad swoją wybuchowością i zaborczością to muszę przyznać ale mi jakoś brak sił do tego, czuje że coś nie gra, nie pasuje, mam wiele niepewności i chciałabym by w końcu było jasne. Nie ciągle rozstania i powroty.. boję się że też jak całkiem zerwę to poczuje ze może jednak powinnam zostać Najgorsze że ciężko mi podjąć stanowczą decyzję

Wiem, ciągle ulegam jego gadkom, jego smutkowi, jego mówienie że nie wyobraża sobie ze ja będę z kimś innym i on mnie straci i potem zaczyna płakać.. i mówi ''co ja poradzę że mi tak zależy a Ty masz to gdzieś" i to wzbudza żal.. ale ja wiem że to nie jest dobry związek i pewnie to by się już nie zmieniło. To tylko taka szarpanina ciągle. On też musi zrozumieć w końcu. Ale ja muszę sama się trzymać tego że to trzeba zakończyć. Wiem że macie rację.

Wiem to jest racja. Ale gdy powiedzialam ze to koniec, bo to uznałam za słuszne to pierw sie wkurzyl ze sie tylko zabawilam wg niego, i ze tylko "imprezki mi w glowie z typami",  a potem dlaczego ja taka jestem, przeciez robil wszystko, "jest mi strasznie bez ciebie i wszystko straciło sens pamietaj o tym" . Mowi ze bedzie czekal az zmienie zdanie.. takie gadanie ze jemu tak zle ze "nie wie co z soba zrobic" to wpedza w poczucie winy i zalu i chyba dlatego sie gubiłam w tym. Mialam po prostu wyrzuty sumienia. Mysle ze jego uczucie do mnie jest szczere ale cos bylo w tym zwiazku nie tak, pisalam co i raptem niby zmiana ale juz tego nie chcialam. Przeciez mam prawo miec dosc

Robił wszystko, to znaczy co konkretnie?

Teksty w typie "Jest mi starsznie źle bez ciebie i wszystko straciło sens, pamiętaj o tym" to przykład klasycznego szantażu emocjonalnego i mają za zadanie wpędzić Cię w poczucie winy. Jak widać działają bardzo skutecznie.

To jest uczucie egoistyczne, niedojrzałe, a nie szczere. On się po prostu panicznie boi zostać sam, a gdyby kochał, to dbałby o Ciebie, także o Twój spokój i komfort psychiczny. Tymczasem przecież sama czujesz jak bardzo Cię ten związek "uszczęśliwia".

Dziwiłabym się, gdybyś nie miała. Pytanie co z tym teraz zrobisz? W poczuciu winy pozostaniesz w tym toksycznym związku?

Wiem właśnie. Gdy wspomniałam że jak sam mówi robił wszystko (przyjeżdżał do mnie, dawał prezenty na przeprosiny, starał się być mniej wybuchowy przez ostatni czas czyli jakieś 2 czy 3 tygodnie, gdzie bardzo zmniejszyłam z nim kontakt, chciałam przerwy bo kiedyś to było nie do wytrzymania nieraz, ta zazdrość, kłótnie, gorzkie słowa, to co Wam pisałam)  i że nadal zrobi wszystko bym zobaczyła w nim zmianę, bardzo o to prosi. Ale ja nie mogę się zmuszać i nie muszę robić nic wbrew sobie, macie rację. Ktoś słusznie zauważył, on bardzo kurczowo chce się mnie trzymać, jakby nie rozumiał że przecież ja też muszę tego chcieć i dobrze się czuć w tym związku. Pierw powiedział ''dobrze skoro nie będziesz już szczęśliwa ze mną to ja zniknę" ale w praktyce to nadal prosi bym została i żebym nie przekreślała go bo jak uważa "nie wiesz co do ciebie czuje i bez ciebie  nie mogę" ..