ŻYCIA UPOMNIENIE - Netkobiety.pl

Skutek z przyczyną, srogi spór prowadzą
od świtu do nocy, bez przerwy się wadzą
który z nich ma rację, odwieczna to walka
Skutek- to rodzaj męski, więc nas to nie dziwi
że przyczyna w kaciku po cichutku se kwili
jęczy i narzeka kto komu przywali
czy w ich miłości , ogien się wypali?
Otrząśnij się przyczyno ze skutku ostatniego
z gliszczy masz dom odbudować i wchodząc do niego
uśmiechnij się radośnie, zapomnij o przegranej
zacznij życie od nowa, nie patrz w stronę rany.
Czas rany zabliżni, w nim nadzieja cała
nie daj wiać wiatrowi , niech życia nie kala.

Oddycham, choć pierś ściśnięta.
Naga, choć cała zmarznięta.
Błądzę, choć drogi znane.
Płaczę, choć to zakazane.

Widzę, mimo ciemności.
Walczę, wbrew bezsilności.

Z każdym krokiem w głąb siebie,
Gubię się bardziej w potrzebie,
Bycia istotą ludzkiej miłości.
Wciąż jednak droga mej naiwności,
Zdaje się nie mieć końca,
Na horyzoncie ten sam brak wschodu słońca,

I tak czas płynie,
a umysł próżnią znużony,
Przy cierpkim winie,
Cierpień czas zasłużony.

Dziękuje ;-)

Z całych sił zwątpienia,
Oddaje Wam prawo,
Do decydowania o moim życiu,
Weźcie na bark moje cierpienia,
Ja podążę za wolą Waszą,
Nie chcę już o sobie,
Stanowić nigdy więcej,
Błagam Was o śmierć i życie,
O cokolwiek co pomoże,
Nie czuć już okrutnego,
Poczucia winy.

Wielbiciel Lidiji Bacic- ;-)

Mistrzyni emocji! Nie myślałaś o wydaniu tomiku swoich wierszy?

Zatem pozwól, iż ocenię Cię ja. Jak najbardziej wysoko. Trochę już przestudiowałem wierszy w Internecie. Mam swoje ulubione utwory. Twoje również się do nich zaliczają.

WOŁANIE POMOCY,

Marzenie dotyku, bliskości,
Nocy chwalebnej czułości,
I nawet choć ten czar pryska,
Chcę przeżyć to jeszcze raz,
By wśród nocy zatrzymał się czas,
by Twoje ciało przy mym ciele,
Oddało pokłon ciemności,
Bym szeptając "Mój aniele"
Nie bała się Twej złości,
Kochanku nieodnaleziony,
Nie marzę o mianie żony,
Chcę tylko spokoju, Miły,
byś tchnął krew w moje żyły,
Pokazał, że się mylę,
Wierząc w miłości nieskończoną siłę,
Przeklinam dni młodości,
Przyszło mi w nich uwierzyć
W obraz krzywy rzeczywistości,
Będącej darem życia,
Ze snu zbudziły mnie koszmary,
Nieszczęściem płynie świat cały,
Ja w nim tonę, duszę się, miły.
Ratuj...brak mi już siły

PRZEWIDZENIE

Spoglądam w przepaść i widzę siebie,
Bladą, rozbitą o kamienie,
Nie jest mi żal,
Nie jestem przerażona,
Zwróciłam co ktoś mi dał,
Przykro mi, że to właśnie ona,
Matka moja, rodzicielka,
Życia cierpliwa nauczycielka,
Winy jej tu nie ma,
Nie był to wynik chorej fantazji,
Lecz okrutnego cierpienia,
Dokonałam świadomej eutanazji,
Na umyśle, sercu i ciele.
Na nic zdałaby się,
Wasza pomoc,
Przyjaciele.

(to wiersz, nie moje pragnienie!)