Witam wszystkich,
To mój pierwszy post na forum.
Jesteśmy z żoną w małżeństwie od 6 lat, mamy 5-letnie dziecko. Wcześniej byliśmy ze sobą przez 3,5 roku.
Ja pracuję, zarabiam, utrzymuję, a żona jest w domu z dzieckiem. Pomagam w domu, ile mogę. Sprzątam, zmywam, wieszam pranie, zajmuję się dzieckiem i takie tam 
Prowadzę DG w domu, więc jestem na miejscu i pomoc naprawdę jest...
Od pewnego czasu zaczęliśmy się z żoną od siebie nieco oddalać, tj. ona była wiecznie zmęczona, nie miała ochoty na wspólne spędzanie czasu (np. wieczorem wolała wyjść z koleżankami niż ze mną). W końcu, gdy udało się namówić ją w końcu na poważną rozmowę, stwierdziła, że czuje się wypalona i stłamszona w czterech ścianach, z dzieckiem i mężem, którego widzi 24h na dobę, nie odczuwa już potrzeby bliskości ze mną.
Do głowy przychodzi, że najlepiej, aby poszła do pracy, ale skończyła dosyć nietypowy kierunek na uczelni - w tym zawodzie ciężko znaleźć pracę bez znajomości i doświadczenia (którego ona nie ma, bo siedziała cały czas z dzieckiem w domu). Niby chce iść do pracy, ale to musi być "ta" praca, a nie "byle co". Niby chce, ale za wiele nie robi w tym kierunku.
Z seksem nigdy nie było problemów, a nawet jakby pół roku temu wszystko odżyło ze zdwojoną siłą, było jej/nam lepiej. Ona wykazywała większą ochotę i inicjatywę. Niestety niedawno to przygasło i wszystko odbywa się jakby bez emocji i z obowiązku.
Dobrych kilka miesięcy temu zaczęła chodzić na basen, gdzie poznała trenera (miała wykupiony trening indywidualny). Na początku nie stanowiło to dla mnie problemu, bo widziałem, że ona czuje się lepiej (i jej ciało zaczyna wyglądać jak u modelki z obrazka). Potem zauważyłem, że (już po zakończeniu cyklu treningów) często do siebie dzwonią, sms-ują (nie wiem o czym, bo telefon zablokowany). Zacząłem okazywać oznaki zazdrości, które jednak były kwitowane atakiem w stylu "nie kontroluj mnie, nie jestem Twoją własnością, mogę mieć kolegów, a Tobie nie zabraniam posiadania koleżanek". Widziałem jednak, że ona zaspokaja jakieś tam potrzeby emocjonalne kontaktem z tym facetem, a potem dla mnie już niewiele zostaje. Podczas jednej z rozmów powiedziałem jej, że nie widzę problemu, aby np. widziała się z nim na basenie, ale już np. spotkanie sam na sam przy piwie uważam za niedopuszczalne, a codzienna (z mojego punktu widzenia zalatująca flirtem) komunikacja też jest nie na miejscu. Tym razem dowiedziałem się, że mam jakieś "jazdy" i generalnie powinienem dać sobie na wstrzymanie.
Kulminacja nastąpiła, gdy wieczorem była umówiona z koleżankami na babskie spotkanie, jednak okazało się, że wcale nie widzi się z koleżankami, tylko pojechała do niego do mieszkania. "Nakryłem" ją tam, ale na niczym wielkim. Po prostu zadzwoniłem, a ona odebrała telefon, wyglądając z okna budynku. Nie wiedziałem wtedy, czy coś się wydarzyło. Jak wróciłem do domu, ona kilka godzin później, postawiłem sprawę na ostrzu noża, tj. "masz wybór". Oczywiście dowiedziałem się, że ona tam była nie po to, aby mnie zdradzić, tylko aby z tymże facetem udać się na imprezę z jego towarzystwem. Nie powiedziała mi o niczym, bo wiedziała, że będę przeciwny i nie będę chciał ją nigdzie z "nim" puścić... Oczywiście ja powinien się leczyć z moich fobii i wybiera mnie, a nie jego, lecz tylko ze względu na dziecko.
Podczas naszej kolejnej rozmowy ustaliliśmy, że istotnie przeżywamy kryzys. Ja mógłbym zrobić wszystko, aby kiedyś było między nami tak, jak kiedyś (to ja zawsze byłem w naszym związku lepszy w okazywaniu uczuć, przytulaniu itp.). Ona stwierdziła, że owszem również chce to naprawić, ale na razie czuje się zagubiona ogólnie w życiu, nawet jeśli chce, aby było lepiej, to nie stanie się to tak nagle, potrzeba czasu... Z tym facetem jest gotowa zerwać całkowicie kontakt, ale to naprawdę dobry kolega, z którym fajnie się jej rozmawia i ma to "coś". Stanęło na tym, że ten kontakt powinien zostać jednak w obecnym dołku naszego małżeństwa znacznie ograniczony. Dodatkowo ma już po dziurki w nosie siedzenia w domu i zajmowania się dzieckiem, najchętniej by wyjechała sama w siną dal.
Czy po przeczytaniu powyższego opisu jest ktoś mi w stanie powiedzieć, jak to wygląda z boku?
Czy ja jestem/byłem obsesyjnie zazdrosny i chciałem zawłaszczyć żonę tylko dla siebie, ograniczać ją? (przy okazji: nigdy nie zabraniałem jej wychodzić z koleżankami czy nawet na ten basen, czasami wręcz sam ją wypychałem, brałem gdzieś dziecko itp., problem u mnie pojawił się w chwili nasilenia się stopnia zażyłości w znajomości z tym drugim facetem).
Czy możecie coś doradzić w kwestii uzdrowienia naszych relacji? Teraz łączy nas dziecko, zdecydowanie mało jest bliskości i ogólnie w powietrzu wisi nad żoną znudzenie domem/rodziną/związkiem... chęć zrzucenia kajdanów małżeństwa i przeżycia drugiej studenckiej młodości (której de facto nie mieliśmy, bo dziecko i małżeństwo...)
Może porozmawiać z tym drugim gościem? Poznać go. Może to spoko koleś, który paradoksalnie może nam pomóc odbudować nasze relacje? Może to akurat brzmi jak szaleństwo, ale jestem gotowy chwytać się przeróżnych sposobów...
