Czy da się naprawic to małżeństwo? Jak?

Szanse są naprawdę bardzo małe. Gdyby była sama, mógłbyś próbować, ale widać, że znalazła kogoś, z kim jest szczęśliwa i kto nie zachowywał się wobec niej jak dupek, a wybacz, ale Ty właśnie tak się zachowywałeś. Musisz ponieść konsekwencje i wypić piwo, które sam sobie nawarzyłeś. Na miejscu Twojej żony postąpiłabym podobnie.

.... Czasem zastanawiam się, czemu ludzie marnują sobie życie na własne życzenie... Jestem bezpłodny, wiec zostawię ja, żeby mogla sobie ułożyć życie z kimś innym i mieć dzieci...Szlachetne!! tylko gdzie w tym wszystkim jakikolwiek sens małżeństwa? po co przysięgać sobie "w zdrowiu i w chorobie" na dobre i na złe itd...Przecież bezpłodność nie jest Twoja wina, wiec jakim prawem zdecydowałeś za nią co jest dla niej dobre???

Wiem coś w tym temacie. Moj chłopak tez ma nikle szanse na to, by mieć dzieci. Sa, ale małe. Ja chce mieć dzieci, ale nawet PRZEZ moment nie przeszło mi przez myśl, żebym mogla go przez to zostawić. Jeżeli mam mieć z kimś dzieci to z nim, albo wcale...Nie chce myśleć jakbym się poczuła, gdyby On z tego powodu zdradził mnie z załamania (??!!), a następnie rzucił dla mojego dobra. Absurd!! a gdzie w tym wszystkim moje zdanie???

Musiała Cie bardzo kochać, skoro z miejsca wybaczyła Ci zdradę, kłamstwo (zatajanie bezpłodności), bo sam fakt bezpłodności NIE jest Twoja wina. Trudno powiedzieć, czy nie jest za późno. Mimo wszystko w tym krótkim opisie można wyczuć, ze się kochacie. Szanse zawsze są. Pytanie, czy Ona jest Ci w stanie wybaczyć i czy Ty jesteś w stanie wychowywać nie swoje dziecko w razie powrotu. Nie każdy jest na to gotowy. Nikt nie odpowie za Ciebie. Dopóki nie zawalczysz, nie dowiesz się...Powodzenia...

Nie powiedziałem jej o bezpłodności przez ten czas bo po prostu się bałem, nie wiedziałem jak Ona na to zareaguje. Kiedy po jej wyprowadzce rozmawialiśmy o tym, przeprosiła, że się wyprowadziła, ale powiedziała, że to dlatego że kłamałem cały ten czas, nie dlatego, że jestem bezpłodny.

Z tego co wiem, Ona nie jest już z tym mężczyzną.

Naprawic, walczyc, tylko nie mam pojęcia jak. Nie liczę ile razy na dzień wybieram jej numer telefonu, ile razy podjeżdżałem pod jej pracę ale tchórzyłem, bo nie wiedziałem jak się przyznac do tak wielkiego błędu i jak przeprosic z to, że tak ją raniłem.

Mógłbym wychowywac z nią nie swoje dziecko, nie stanowiło by to dla mnie problemu. Kiedy zaszła w ciąże była załamana, nie wiedziała co robic, przyjechała do mnie, a ja udzieliłem rad, ale jednocześnie poparłem to, że chce rozwodu. Zrobiłem największą głupotę swojego życia.

Jeśli obecnie nie jest w żadnym związku, a spodziewa się dziecka /nie Twojego/ to przemyśl, czy dasz radę psychicznie chować cudze dziecko?
Być może pokochasz to dziecko pomimo, że nie jest Twoje. Być może będziecie żyli długo i szczęśliwie, jeśli żona zgodzi się na powrót.
To jest jednak duży znak zapytania.
Gdy jest dobrze, to i pięknie, a jak zaczną się problemy?

Mam młodą przyjaciółeczkę /trochę nią opiekuję się/ która w wieku 20 lat dowiedziała się, że nie jest córką swojego ojca.
Nie napiszę, co działo się  w jej życiu po tym uświadomieniu.
Przeszła bardzo ciernistą drogę i dopiero teraz, po 12 latach wraca do życia.
To jest bardzo trudne, kochać nieswoje dziecko, ale jest to także możliwe.
Ja kochałam nieswoje /kiedyś o tym napiszę/, ale też były takie chwile, że żałowałam.

Jeśli kochasz swoją żonę /jeszcze/ i wiesz, że dzieci mieć nie będziesz, a także sam zdradziłeś, więc nie jesteś świętym - to walcz.

Okłamałeś ją.
Zdradziłeś.
Odrzuciłeś gdy chciała być z Tobą.
W końcu Ona poznaje kogoś i się zakochuje (tak jak jej sam poradziłeś), będzie miała z nim dziecko.
Rozwodzicie się.

Dlaczego uważasz że masz do niej i jej dziecka jakiekolwiek prawa?
Co Tobą kieruje?
Piszesz - miłość.
Dla mnie to raczej wygląda to tak - jakbyś nagle zaczął się bać, że ona może być szczęśliwa z innym, że zostaniesz sam.

Czas zastanowić się czego tak naprawdę chcesz.
Jak wyobrażasz sobie Wasze relacje? Będziesz udawał że nic się nie stało?? Szczerze wątpię w wasze wspólne szczęście i że łączy Was jeszcze jakieś uczucie.

Kieruje mną miłość do niej, nie strach że zostanę sam czy to, że Ona zakocha się w kimś innym. Nie chciał bym naprawiać tego związku gdybym wiedział, że jest z kimś szczęśliwa, w końcu tak pierwotnie chciałem.

Czy mam do niej prawa? Nie wiem, ale jeśli zechce do mnie wrócić to zrobię wszystko co w mojej mocy żeby ona i dziecko mieli prawdziwy dom. Nie jest w moim interesie, żeby zataić przed dzieckiem prawdę i żeby je sobie przywłaszczyc bo ja dzieci mieć nie mogę.

Bylem, przyznałem się. Nie wiem czy to coś dało i czy nie zrobiłem gorzej niż bylo.

Byłem u żony. Wybłagałem, żeby mnie wysłuchała bo sama nie chciała za bardzo ze mną rozmawiać. Opowiedziałem wszystko jak to wyglądało z mojej strony. Spytała, czy to żart i czy chce w ten sposób ją zmiękczyć po zdradzie. Zaprzeczyłem po czym ona zaczęła na mnie krzyczeć, że przez swoje chore zagrania spi****olilem  nasze małżeństwo i że musiałaby stracić rozum żeby po tym do mnie wrócic.

Wiem, że jest porywcza i często nie przemyśli tego co powie i że mogła być w szoku i wściekła. Mimo wszystko boję się, że przekreśliłem już wszystkie szanse.

Dzisiaj mi powiedziała na spokojnie, że to już koniec. Ehh nie wiem już co robić i myśleć. Próbowac dalej? Chyba nie ma już sensu, bo ona wygląda na zdecydowaną aby sie rozwiesc. Odpuscic sobie? Jeszcze gorzej bo ostatnimi czasy żyłem tylko myslą by do niej wrócic.

Oczywiscie, ze chce byc z nia. Bede sie chyba staral dalej, chociaz dzisiaj widzialem ja jak wychodzila z pracy z tym facetem. Niby nie wygladali na pare i laczy ich dziecko wiec maja powody aby sie widywac ale nie moge byc pewien ze nic ich nie laczy, bo ona unikala jego tematu. Mysle, ze bede probowal, co wy byscie zrobili w takiej sytuacji?

Wiesz co 'jacob'?
Weź na wstrzymanie. Czas rozwiąże problem. Tym, co myśli rodzina nie sugeruj się.
Powiedz żonie jedynie, że może na Ciebie liczyć, i że to Jej pozostawiasz wybór.
Inaczej zagryziesz i się i niczego nie zwojujesz.
Głowy ostygną, to i myślenie przyjdzie.

Tak czy inaczej to teraz oni oboje muszą ustalić, jaka  ich i ich dziecka przyszłość będzie.

Nie rezygnuj, bo bedziesz zalowal. Masz miesiac na dzialanie i nie zmarnuj go. Tyle ode mnie!

Każda kobieta pragnie mieć dziecko.Być mamą i nosić je pod sercem.Ale w Kościele przyrzekała"NA DOBRE I NA ZŁE,W ZDROWIU I W CHOROBIE". Bardzo źle zrobiła,ze się od Ciebie wyprowadziła i zostawiła Ciebie z tym problemem samego.Ale widocznie tyle była warta,skoro nie umiała się z tym pogodzić.A Ty na pewno sobie życie jeszcze ułożysz i będzie fajnie:)

Czyli bałeś się?

Jeśli żona jest porywcza, mąż musi być silny i odważny albo nie kochać, inaczej gdy się zbliży będzie poobijany.

Podsumujmy fakty.
Ona  powiedziała, że już nie chce Ciebie.
Jest w ciąży z innym.
Byli razem.
Ona chce rozwodu.
Ty chcesz być z nią.
Boisz się jej.
Myślisz, że pokochasz tamto dziecko, bo jej.

Wiesz co? Opatrzność chyba ma dla Ciebie inny plan niż życie z tą żoną. Wychowywanie cudzego dziecka to kanał - coś o tym wiem. Próby sklejania tego, co się rozbiło (nie ma sensu wnikać teraz z jakiego powodu i kto był winien) zmęczą Cię tylko, skoro ONA WYRAŹNIE POWIEDZIAŁA, ŻE NIE CHCE.

Trudno jest przestać kochać. Wiem. Sugeruję, żebyś poszedł na terapię. Postaraj się rozwieść łagodnie, bez awantur. Nie uznawaj dziecka (sprawdź w przepisach jak to jest, żebyś się  nie wpaprał w alimenty na 25 lat lub dłużej; wiem, że teraz to ostatnia sprawa ale nie zaniedbuj, kiedyś zechcesz mieć inną kobietę/rodzinę a szanse masz większe, gdy nie będziesz miał tego rodzaju zobowiązań i obciążeń).

Gdy wszystko przebiegnie gładko i bez utrudnień, będziecie żyć w przyjaźni. Będziesz mógł w razie potrzeby być pomocny.  Ta myśl powinna Ci teraz przynieść ulgę. Ważne, żebyś nie był zmuszony do płacenia alimentów, żebyś mógł - jeśli zechcesz - pomagać w dowolny sposób bez przymusu. To pokaże Twoje intencje.

Rozsądek wrócił na swoje miejsce.
Masz rację teraz liczy się jej i ich dziecka życie i dobro.
Nie buduj następnych relacji na kłamstwie, dotyczącym Twojej niepłodności.
Powodzenia