Przyjaciele którzy się rozstali = on wolny i ja?

hm no trochę dziwna sytuacja, wiesz jeżeli by to wyszło ta dziewczyna którą znasz na pewno miałaby do Ciebie ogromny żal, i wątpie że by uwierzyła w to że zaczęło iskrzyć między wami dopiero po ich rozstaniu po 1 . po 2  Jest wolny, robi co chce masz rację jak i Ty. Z tego co piszesz wnioskuję że również masz na niego ochotę hehe;)). Myślę, że to zależy w jakich stosunkach i kontaktach chcesz żyć później z tamtą dziewczyną. Bo przecież pocieszałaś ja, mówiłaś wiele ciepłych słów a tu proszę ? Trochę nie fer.
Ale jeżeli Tobie to nie przeszkadza, to hulaj duszo ..... Hm ja jednak radziłabym ostrożność, bo kto wie czy po takim czasie, nie zapragną znów do siebie wrócić ??

Scarlet ma racje...przyjażń jest bardzo ważna,dlatego jeśli zdecydujesz,że chcesz spróbować to szczera rozmowa z nią powinna się odbyć.Mamnadzieje,że wybierzesz dobre rozwiązanie...jak to sie mówi,żeby wilk był syty i owca cała;););)

Dzięki za wasze sugestie... No i własnie obawiam się stracenia z nią kontaktu... Lubię ją i  strasznie źle bym się czuła jakbym zrobiła taki numer... To znaczy, nie byłby to żaden numer... Ale z jej perspektywy chyba by mi parsknęła nienawiścią w twarz. Na szczęście mam w sobie siłę (nie rzucam się na gościa) a póki co chciałam podmuchać na zimne. Macie rację, że słusznie byłoby na razie poobserwować tę dwójkę. Wiecie, ich wersja oficjalna jest, że rozstali się definitywnie... Ale definitywnie to Kopernik umarł. Chyba za blisko siebie mieszkają żeby tak się zręcznie odseparować.

No wiesz ... Nie, nie kocham go. Po prostu lubię i jest przystojny. Ale czy to się zamieni w mocne zauroczenie, zakochanie i miłość, to nie wiem. Noooo chyba dobrze, że nie iskrzyło! Był zajęty, w związku, lubiłam ich jako parę, nie życzę nikomu źle.
Niemniej Twoje sugestie są bardzo cenne. Faktycznie znam go tylko z jednej perspektywy. Kto wie, co kryje się dalej...

Dzięki!

No dobrze, bo widzę, że jednak szczegóły mają tutaj znaczenie.

Znam ich kilka lat, zanim jeszcze byli ze sobą (wiecie, wspólne osiedle). Z nią się kumplowałam, z nim znałam mało, prawie z widzenia. Póki byliśmy "niepełnoletni" i nie było par, spotykaliśmy się prawie codziennie. Z czasem oczywiście ograniczaliśmy nasze spotkania, bo oni się zeszli a i ja miałam chłopaka. Powiedzmy, że widywaliśmy się różnie: w weekendy, czasami co miesiąc, dwa, ale zawsze mogliśmy sobie szczerze pogadać na różne tematy. Stąd napisałam "prawie przyjaciele", bo z przyjaciółmi widuję się często i spontanicznie, a z nimi było zawsze wszystko "zaprogramowane" jeśli chodzi o spotkania. W zeszłym roku pomogli mi bardzo jak rozstałam się z moim chłopakiem który postąpił bardzo źle. Wspierali mnie i wysłuchali, aczkolwiek nie wybrali żadnej ze stron "kogo bardziej lubić, kogo potępić". Nie podobała mi się ta bierność, ale z czasem zaakceptowałam ją. Summa sumarum mogłam w końcu na nich liczyć... A zachowali się dyskretnie. Moje żale zachowali dla siebie, nie przekazywali ich dalej, do mojego ex. A nawet jeśli, to nie widziałam skutków tego przekazywania. Z resztą, dzisiaj to dla mnie nieistotne.

Kłócili się często, ale potem godzili się podwajając dawkę uczucia. Ona jednak, widziałam, miała doła pt.:Nie wiem co robić w życiu. Nie ruszała się z miasta, mówiła, że jej tu dobrze, mam wrażenie, że jednak się dusiła. Kiedyś w jednej z naszych rozmów powiedziała, że nie widzi siebie jako matki, żony, pani domu itp, chociaż bardzo kochała swojego chłopaka. Az w końcu podjęła decyzję i wyjechała na 2 miesiące do Anglii.
Teraz, z jego perspektywy. On oczywiście z nią rozmawiał, ale nie widział w niej żadnej chęci do poprawy, do zmian. Skarżył się, że na wszystko wzrusza ramionami, że nic ją nie interesuje i wiem, że bardzo go to bolało. Jak powiedziała o Anglii na początku się zdenerwował (szczególnie, że ze względu na jego pracę nie mógłby do niej dołączyć), ale stwierdził, że jeżeli to ma coś zmienić, to on to zaakceptuje. I czekał... A gdy wróciła powiedziała, że coś się zmieniło. Że co prawda nikogo nie poznała, ale zasmakowała innego życia i po wielu dyskusjach, kłótniach przerywanych godzeniem się, doszli do bolesnego porozumienia.

Uffff, a teraz wracając do mnie i do niej. Oczywiście po całym zajściu ona zastanawiała się milion razy czy dobrze zrobiła. Co miałam jej powiedzieć? Mówiłam, że jest dorosła i że nie była to decyzja podjęta z dnia na dzień. Ona zaczynała mi wymieniać jego wady, co ją w nim wkurzało, co ograniczało. Powiedziałam jej (w związku, że wymieniane przez nią wady "wadami" nie były) , że chyba nie doceniła tego chłopaka i nigdy nie dostała od faceta po d****. Ona na to, że to nie tak i że teraz zaczęła psychicznie odpoczywać.

Wiem, że teraz robi to co lubi i że nareszcie się spełnia. Tyle wiem od naszego ost. spotkania w którym oprócz tej, poruszałyśmy również inne dyskusje i było miło.

On z kolei powiedział, że miał dosyć zabawy w ciuciu babkę, że w pewnym momencie czuł się pantoflarzem, że nie widział żadnych efektów gdy o nią zabiegał i stwierdził, że ma swój honor. Jak dziewczyna chce być królewną mimozą to on ma dosyć i też ma swoje plany zawodowe.

O rozstaniu nie wiedziałam, bo byłam zajęta swoimi sprawami. Myślałam, że to kolejna kłótnia, potem długo nic nie słyszałam, a jak się oderwałam od swoich obowiązków to usłyszałam już o fakcie dokonanym i byłam zaskoczona bo spodziewałam się kolejnego, wylukrowanego happy endu.

On powinien wg. mnie leczyć kaca?! TAK, bo nie wierzę, że nagle przestał ją kochać i uniósł się honorem. Czy ten "honor" to czasem nie pokrywka? No już sama  nie wiem...