moje cudowne życie po rozwodzie - Netkobiety.pl

Hymmmm , język mam za długi     

Alika

Kaju, widocznie nie wyszliście poza stadium drugie, nie wyciągnęliście nauki z tego doświadczenia. Pewnie jest to możliwe, że każde z Was było na innym etapie rozwoju, wszak mężczyźni później dojrzewają i niestety bardziej kierują się w życiu popędami niż kobiety.

Alika, spokojnie i cierpliwie  do Kai proszę, bo się dziewczyna zamknie w sobie, co wcale nie będzie oznaczało, że przestała rozkminiać miniony związek. Rozpamiętywanie nie jest może dobre dla słuchaczy, bo dzis mało kto potrafi słuchać, ale obolałej osobie pozwala uporządkować swoje emocje. A tłumienie emocji jest szkodliwe dla zdrowia zarówno psychicznego, jak i fizycznego. W końcu nikt mi na tym wątku nie powie, że życie po rozwodzie przynajmniej w początkowej fazie jest takie znowu cudowne i radosne dla każdego. To bardzo traumatyczne wydarzenie, drugie w kolejności na skali stresu, zwłaszcza jak poprzedzone jest dwukrotna zdradą małżonka.  Nawet Mag ma czasem słabsze chwile, choć na pozór trzyma się mocno. Trzeba to życie od nowa zbudować w zgodzie z samym sobą, a dopiero po jakimś czasie okazuje się, że jest ono zupełnie w porządku. Alika, pozwól Kai na nowo zbudować siebie w tym skromnym gronie, niech dziewczyna ma szansę wywalić swój żal, po co ma go dusić w sobie. Tyle razy tu podkreślano, że pisanie to forma terapii, tak samo jest z pisaniem na forum. Przecież nie psioczy na eksmęża w każdym poście, czasem tylko pozwoli  sobie na krótką uwagę. A w końcu jej podświadomość zrozumie, że nie ma za kim tęsknić, bo to co siedzi w jej głowie to tylko udoskonalone przez procesy chemiczne w mózgu i wybielone wyobrażenia na temat byłego męża.
Żaloba po związku nie przebiega w jednej minucie, czasem ludzie potrzebują na prawdę sporo lat, żeby uporać się z bólem i z potłuczoną samooceną. Kaja cały czas zamyka te drzwi, ale byle zdanie potrafi jak przeciąg uchylić  te drzwi na nowo. Dla mnie to zupełnie naturalne i bałabym się osoby, która nad rozwodem przejdzie do porządku dziennego w ciągu jednego momentu zupełnie bez emocji.

To co napisałaś odnoszę również do siebie Dziękuję.
Może po stokroć wałkowany problem, może tysiąc razy wyrzucone emocje, pisanie ciągle tego samego pozwala uporać się  z tym co nas spotkało. Własnie po to jest to forum.
Symbi

A ja Kaju dziękuję za krótką wypowiedż Hanny Bakuły, to jest sedno tego co ja myślę o facetach w aspekcie moich dotyczasowych z nimi doświadczeń. No i napisałam sobie post na blogu z udziałem tego filmiku.

A to nie ja przypadkiem filmik wrzuciłam ? ;P
Może Kaja też, ale nie zauważyłam

Symbi podaj linka do bloga

Filmik wrzuciła Air ja tylko weszłam na temat Hanny Bakuły że ją cenię za brak min. hipokryzji.
Ale to co mówi w filmiku opisała szerzej w książce. Warto ją przeczytać. Podnosi na duchu bo wlewa trochę humoru.

Symbi mimo tego co się stało starałam się nie skreślać mężczyzn choć rozmowa z dozą kokieterii tu na forum nijak się ma do mojego realnego podejścia do nich. Ja ich poprostu teraz unikam bo boję się....
Zostawiło mnie w życiu trzech najważniejszych dla każdej kobiety mężczyzn: ojciec, mąż i syn.
Więc jak tu mieć jakiekolwiek poczucie własnej wartości?
I do jakiego wzorca mocnej kobiety Ci Syzyf pasuję? Bo jestem mocna mimo wszystko. Tak mnie odbierają ci którym nie pozwalam się odkryć. Wręcz ich drażnię że nie trzeba mnie z podłogi zbierać.
Nie miałam tatusia w którego oczach bym się przeglądała dla którego byłabym księżniczką bo ja nigdy nią nie byłam.

Przepraszam ale musiałam to napisać.....

Kaja, ja też nie skreślam mężczyzn, ale po prostu po zdradzie i po rozwodzie mam swoje wymagania. Takie, że ostatnio napisał do mnie na jednym portalu randkowym mężczyzna, że nigdy nie znajde swojego Mr.Perfect. I ja o tym wiem, więc konto na portalu skasowałam. Ale nie narzekam, bardzo lubię swoje życie.
Mój ojciec nie byl żadną patologią, ale odebrał skromnie wiejskie wychowanie w ubogiej rodzinie, na mnie pierworodne dziecko mówił "cielęcina", a na mojego młodszego brata "dziedzic". Takie rzeczy na długo potrafią się wdrukować w psychikę, teraz dopiero jak jestem starsza wiem, że to z jego punktu widzenia  było pieszczotliwe określenie. To mama zawsze mnie wspierała, jak czytała bajke to zmieniała imię księżniczki z bajki na moje, żeby mi było przyjemniej.

Syzyf, dokładnie tak jest. Lubię miec kolegów czy pogadac z facetami i nie mam im za złe, że istnieją, w końcu ktoś musi dźwigać te walizki i uwodzić .

Kaja, ja po prostu dobrze wiem, że żeby pozbyc się traumy, trzeba opowiedzieć swoja historię. Sama to zrobiłam, zresztą nie będę ukrywać - niejeden raz. Dużo pisałam, nieraz kilka razy dziennie, i miałam to szczęście w życiu, że znalazły się w moim życiu osoby, które mnie po prostu bez zbędnego komentarza wysłuchały i przytuliły. Kiedy trafiłam do psychoterapeuty, to miałam prace nad sobą za mną, dowiedziałam się tylko nowej diagnozy - zespół stresu pourazowego, jak żołnierze po wojnie w Afganistanie. A teraz mogę opowiadac bez emocji. Czego Ci życzę.

Symbi, pozwolisz, że sprostuję i doprecyzuję to, co napisałaś.

Po pierwsze, ja nie trzymam się na pozór mocno, tylko naprawdę trzymam się bardzo dobrze. Tak, miewam gorsze chwile, jak każdy, bez względu na to czy jest rozwodnikiem czy nie.

Po drugie, wpisujemy się w pewne schematy, trzeba przejść przez wszystkie etapy straty i każdy ma swoje tempo. Owszem, był u mnie rok tzw. okresu żałoby. Bardzo trudny. Dla ścisłości - mój status to przed rozprawą rozwodową. A już się czuję cudownie i radośnie. Wynika to zapewne z mojej ogólnie pogodnej i silnej osobowości. Wiem, że każdy z nas jest inny i ... nie trzeba porównywać się do mnie.

Moje obserwacje tematu z dnia dzisiejszego, tak pokrótce - pisanie ma wartość terapeutyczną, to nie ulega wątpliwości. Można pisać do szuflady, do przyjaciół, można założyć blog. To ostatnie uważam za rewelacyjne rozwiązanie. Symbi, Tobie z pewnością on pomógł, to się "czuje" w tonie, w jakim formułujesz swoje wypowiedzi. Blog Syzyfa widziałam, skomentowałam go we wcześniejszym swoim poście. Syzyf połączył pisanie i terapię w przepracowywaniu swojej traumy - uważam to za genialne rozwiązanie.

Kaja,

Mam pytanie wprost - założysz taki blog? To bajecznie prosta sprawa. Sama tworzę strony w internecie, myślałam o blogu już od dawna, nie mam niestety na to czasu, ograniczam nawet forum.

Możesz tym samym pomóc innym osobom - masz załatwioną kwestię bezinteresownej pomocy. Symbi sama podsunęła Ci pomysł z wolontariatem. Ludzie wyszukują w Google różne rzeczy, w jednym miejscu możesz skupić swoje doświadczenie oraz komentarze osób, którym temat zdrady i etapy, przez które aktualnie przechodzisz, są bliskie. Nie ma też wymagań, że musisz przejść jakieś testy osobowościowe, żaby pomóc drugiemu człowiekowi.

To jest netkafejka, do której zaprosiliśmy jakiś czas temu nie tylko rozwodników. W życiu tych, którzy rozwodnikami się stali, pojawiają się też Przyjaciele o innym statusie matrymonialnym ... Alika dała Kai radę najlepszą, jaką znalazła w danej chwili - powiem, że mnie czasem krótki i zwięzły komunikat więcej powie niż rozbudowany elaborat. Przećwiczyłam to dziś w innym dziale.

To jak Kaja, podejmujesz wyzwanie z blogiem? Jestem przekonana, że Symbi i Syzyf wprowadzą Cię w "tajniki" ich zakładania. Symbi zresztą wzięła Cię od początku pod swoje skrzydła - masz szczęście, Kaja.

Jestem konkretną osobą. Ktoś mi zgłasza problem, ja szukam rozwiązania. Dziś znalazłam takie.

Kaja, wchodzisz w to?

*EDIT

Symbi, tak z czystej ciekawości, skąd taki wniosek? Czyżby wspomniana przez Syzyfa projekcja? ...

A ja pozwolę sobie zacytować fragment postu Mag, który jest naszym mottem, naszym statutem

I tego się trzymajmy

Dobrze tego się trzymajmy Mysti
Podobno nic nie dzieje się bez powodu a nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.
Stare porzekadła od wieków mają w sobie nieprzemijającą mądrość.
A ja wiem że to nie jest jeszcze mojej babci czas.

Dawaj Kaja ten blog. Będę Cię wspierał komentarzem pod każdym wpisem

Przecież ja nie potrafię pisać tego co mam na myśli zawsze wychodzi z tego jakiś galimatias.

To może vloga bo mi gadanie lepiej wychodzi

Taaa ja też się uśmiechnęłam jak się wyobraziłam jak macham do Was łapką i mrugam oczkami jak zaczynam od heloł moi kochani
Z roboty by mnie w......

ALika i pozostali, oczywiście, że nie należy rozdrapywać ran. Ale, żeby się zagoiły, należy je oczyścić, wyciągnąć z niej, nawet na siłę, wszystkie odłamki.

Astral Shadow, może po prostu nie trafiłeś jeszcze na tę odpowiednią kobietą?

Astral ktoś kiedyś powiedział "przestań szukać miłości ona Cię sama znajdzie w najmniej dla Ciebie nieoczekiwanym momencie".

Namawiacie Kaję na blog - oczywiście popieram, ale chyba nie każdy potrafi pisać w ten sposób. Nie chodzi mi o sztukę pisania jako taką, lecz o publiczny charakter rozważań (chyba że myślicie o blogu zamkniętym). Choć uważam pisanie za bardzo ważny element autoterapii, to nigdy nie zdecydowałabym się na otwarty blog. Ale... zawsze pisałam pamiętniki. Od lat tylko dorywczo, w komputerze (w zahasłowanym pliku), w chwilach kryzysu lub innych mocnych emocji, po to, by mieć takie miejsce tylko dla siebie. Nigdy nikomu nie ujawniłabym tych zapisków.

Może od tego powinnaś zacząć?

Piosenka nie a propos, ale uwielbiam

Dziękuję za dobre rady tylko że ja nie chcę już przez to przechodzić brrrr nie nie jeszcze mi się tam coś małego wydłubie ale to już mikrookruszki. Chcę o tym zapomnieć. Chcę być szczęśliwa cieszyć się małymi rzeczami a z czasem i dużymi poznawać nowych ludzi dawać innym radość itp ja naprawdę jestem pogodną osobą i uśmiechniętą (zdanie przyjaciółki) tylko ten ostatni rok był taki inny. A przecież w ogóle napisałam na początku odnośnie wpisu Syzyfa że mi się wydawało że ja po zdradzie pracowałam i staralam się iść do przodu z rozwijaniem na lepsze naszego związku a że on był ciągle taki biedny że zdradzał a taki bałagan z tego wyszedl.

Mag jakiego marazmu tu o miłości zaczęlam pisać że w każdym wieku możliwa

.

Zacytowałam przez przypadek swoją własną wypowiedź: tę, że mam dość marazmu.

A to była "kropka nad i".

Witaj, AiR. Zapodaj coś optymistycznego, bo gotowa jestem zaraz zlikwidować swoje konto na net-kobiety.

NIe popełniam tego błędu ale siedzenie z założonymi rękoma też do niczego nie prowadzi mam kilka przykładó z bliskiego otoczenia. Mój przyjaciel w moim wieku a nigdy z kobietą nie był w zwiazku bo czekał aż sama sie znajdzie . No ale zmądrzał i zaczoł działać i efekty są poznała fajną kobietę i prawdopodobnie z tego coś bedzie. Sam stwierdził że przejebał całe 12 lat bob nie działał

Za "Coś optymistycznego" również dziękuję. Tego nam wszystkim  potrzeba ...

EDIT

"Tyle tego masz ... "

To ja wrzucę obiecany pomysł nr 15 i 16.

Proszę sobie w skrytości serca, tajnych plikach lub tu odpowiedzieć na to pytanie.

Wszyscy mamy talenty. Niektóre jeszcze do odkrycia.

Ja też to pamiętam. I ... podśpiewywałam sobie to.

Ten głos jest też taki ciepły właśnie.

EDIT

Wybrałaś bardzo ładny YouTube.

Jesień jest do kitu dołuje ,od  dwóch lat jestem na wilczym szlaku i każdej jesieni to samo . Co dziwne to nie smutek , lecz pustka jest to jedyne uczucie niechciane co jeszce nadal we mnie pozostało. NAjgorsze że nie moge tego pokonać a jak pokonam to znika na jakiś czas a potem uderza ze zdwojoną siłą . A miałem siebie za twardziela  , taka błachosta stwarza problem . Normalnie nie do wiary

Astral, mężczyźni gorzej niż kobiety znoszą samotność po rozwodach zwłaszcza... Tak mówią badania psychologów. Ale głowa do góry, pewnie będzie piękna śnieżna zima, a po niej kolorowa wiosna.