O przyszłości małżeństwa gdy błąd popełniło się już na starcie

Piegowata masz rację,
szanuje instytucję małżeństwa (serio) dlatego nadal jestem wolna

ale czy nie zastanawia Ciebie (bo mnie tak) dobór słów jakimi energy opisuje siebie a jakimi żonę, nie chce mi się w to wierzyć
bardziej wierzę w to, że energy uważa siebie za kogoś, kto nie zrobi czegoś niewłaściwego, jak np: rozwód, czy odmowa poślubienia- i lepiej byłoby gdyby żona sobie kogoś znalazła a on z tej radości weźmie ją na ręce ( mimo żoninej nadwagi) i zaniesie ją temu facetowi
to już jest totalnie irracjonalne, albo się tak wybiela, że Ace nie jest potrzebne

cofam te słowa w świetle tego co napisałeś później
jeśli już podejmujesz decyzje o rozwodzie to powiedz to uczciwie a nie znowu zasłaniasz się zona i marzysz o tym żeby to ona sobie kogoś znalazła i znów za ciebie wzięła odpowiedzialność za twoje życie
a mógłbyś choć raz zachować się jak prawdziwy mężczyzna tylko ze to takie proste nie jest prawda?
i na 100 % jest już ktoś na trzeci na horyzoncie bo wiadomo ze i kolejne lata byłbyś z zona bo tak ci wygodnie

Dziekuję wam za zaangażowanie. Za słowa zrozumienia i za te które mają mnie postawić do pionu. Ten tydzień to jest już jakaś masakra. Myśli nad którymi nijak nie potrafię zapanować prowadzące do bólu głowy. Dzisiaj przespałem 3/4 dnia i jest nieco lepiej. Będąc szczery sam przed sobą (i przed wami): chcę to zakończyć i ten proces już ruszył. Rozmawiamy o tym, nie chcę jej wiecznie za nos wodzić i chcę znów czuć się dobrze tak jak dawniej przed ślubem. Nie jest też tak że ja po 2 latach wesołego życia w małżeństwie stwierdziłem nagle że to nie to. Pierwsze takie myśli pojawiły się już na przyjęciu weselnym. Na dwa miesiące udało mi się to wszystko odepchnąć od siebie - stwierdziłem że może to stres czy coś w tym stylu. Ale po dwóch miesiącach to myślenie o nas wróciło i tak szarpię się z tym od ponad roku. Na początku sądziłem że to przejściowe, że minie z czasem. Ale nie mija. I tak czuję że nadszedł kulminacyjny moment. Najgorsze w tym wszystkim jest to uczucie "zamotania", niepewności, rozchwiania. Takie wrażenie braku kontroli nad własnym rozumem i życiem. Psycholog twierdzi że to nie jest nic złego i świadczy o tym że robię postępy. Zaczynam powoli odnajdywać samego siebie. Chciałbym bardzo żeby to dało się załatwić w jeden dzień. Ale to wszystko trwa dłużej. To nie jest kwestia męskich decyzji - do takich jestem zdolny. To problem który tkwi gdzieś głębiej we mnie i do chwili w której sam się ze sobą nie uporam nie wyobrażam sobie by mógł być ktoś trzeci czwarty czy piąty jak to zostało tu zasugerowane. Nie chcę nikogo więcej krzywdzić.
Psycholog nie jest wymówką - autentycznie zaangażowałem się w swoją terapię co potwierdzają chociażby słowa psychologa który stwierdził że dzięki temu jaki jestem, dzięki mojej otwartości udało się w tak krótkim czasie przejść do głębszych obszarów mojej psychiki. Ufam mu i wiem że autentycznie chce pomóc zarówno mi jak i żonie przejść przez to co się aktualnie u nas dzieje.
Co do wiary w możliwość zmiany mojego nastawienia do niej - nie mam jej już na dzień dzisiejszy. Zwyczajnie czuję że to "nie to" i popełniłem największy błąd w życiu doprowadzając do tej sytuacji jaka jest dzisiaj.

Marajka - to co piszesz trafia do mnie najlepiej. Nie czuję się amebą czy czym tam sobie Panie życzą. Widzę tylko do czego doprowadziłem swoimi działaniami lub ich brakiem i czuję że teraz jest czas na to żeby to wszystko doprowadzić do pionu. Czasu nie cofnę i już raczej prawdziwym samcem alfa nie zostanę. Także NiobeXXX - możesz czuć się bezpiecznie, na mnie raczej nie trafisz a nawet jeśli, nie będę pasował do twojego wyobrażenia o prawdziwym mężczyźnie z jajami do kolan i ego wybujałym do niebotycznych rozmiarów.

Niobe, mimo wszystko rozumiem wahania Energy'ego. Wątpliwości i rozterek tylko krowa nie miewa.

energy, ja napisałam o osobach z jajami i mam na myśli obie płcie, bo jak napisała Piegowata, życie czasem od nas wymaga "brania na klatę" a z wybujałe męskie ega widzę codziennie- to  niezbyt zachęcające wiec dzięki za życzenia, ale nie przyjmuje ich
wiem, że psycholog nie jest wymówką, tez byłam na terapii i praca nad sobą to nie przyjmowanie antybiotyków i na efekty trzeba czasu
ale w twojej sytuacji nie można zbyt przeciągać- sam już to wiesz, nie musisz byc szczery z nami, bądź szczery sam ze sobą, nie unikaj "niemyślenia o swoich działaniach", bo już wiesz, gdzie to może zaprowadzić

powodzenia ci życzę , to wszystko

Oj, Niobe, znam to! Też jestem tą niegodziwą, która porzuciła i śmiem twierdzić, że jest to o wiele trudniejsze niż bycie porzuconą. Trzeba się zmierzyć z wyrzutami sumienia, ze świadomością, że nie tylko ja cierpię, ale też cierpienie zadałam. Jednak ropiejący wrzód trzeba czasem przeciąć, inaczej całe życie będzie się jątrzył.
Samotność też nie była łatwa do oswojenia.

Dzisiaj długo zastanawiałem się co dalej zrobić. W końcu podczas rozmowy z żoną zapytałem się czemu ona to wszystko znosi, w imię czego? Odparła po chwili że to dla tego że mnie kocha a miłość wszystko przetrzyma. Te słowa zadziałały na mnie jak nigdy wcześniej żadne inne. Zrozumiałem że ja nie odwzajemnię jej uczuć w takim stopniu na jaki zwyczajnie zasługuje. W takiej sytuacji możemy się co najwyżej unieszczęśliwiać dalej bo jak ona może być szczęśliwa pragnąc dziecka i kochającej rodziny a widząc mnie wycofanego i nieobecnego w tym wszystkim. I jak mogę być szczęśliwy ja będąc przy osobie która jest dla mnie towarzyszem w codzienności, nie partnerką, nie miłością mojego życia, nie kochanką. Szkoda tego czasu ale też wiele się w tym czasie nauczyłem i nie uważam żebyśmy go zmarnowali. Prawie 5 lat zajęło mi dojście do tego wszystkiego. 5lat zanim zrozumiałem że powielam związek rodziców i większości par z mojego otoczenia gdzie ludzie są dla siebie głównie towarzyszami, wspólnikami. Teraz widzę wyraźnie że to nie o to tutaj chodzi. Albo NIE TYLKO o to. Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać, ciężko to idzie. Wiele lat, wiele przemilczanych tematów. Wiele problemów zamiecionych pod dywan (przez te 8 lat razem nigdy się nie pokłóciliśmy, sądziłem że to dobry znak, teraz widzę jak to było naiwne). Przyszedł czas na to żeby to wszystko wyprostować, wyjaśnić sobie te kwestie. Trudne dni przed nami, trudne tygodnie. Chcę żeby zrozumiała że zależy mi na tym żeby była szczęśliwa. Ze mną niestety nie będzie. Pozwolę sobie pisać w tym wątku gdy poczuję taką potrzebę. Psycholog, psychologiem ale ludzie z podobnymi doświadczeniami to zupełnie coś innego. Jesteście ważniejsi niż wam się wydaje:) Dziękuję za to że opisujecie mi swoją rzeczywistość, swoje doświadczenia. Nie ze wszystkimi się zgadzam ale poznanie "innego świata" sprawia że powoli dociera do mnie że można to wszystko przetrwać.

Czy sam seks jest jedynym powodem do wzięcia rozwodu? Ehh.. Gdyby tak było że seks to nr.1 dla mnie zwyczajnie spróbował bym się złamać i zorganizować sobie coś "na boku" najlepiej za obopólną zgodą i bez ukrywania tego przed sobą. Jeśli dla kogoś te słowa to już szczyt wszystkiego - trudno, ale tak tą sprawę widzę. Zawsze można też spróbować coś wspólnie zadziałać w tym temacie, jest wiele sposobów jak poradzić sobie z seksem w związku aby potrzeby fizyczne były zaspokojone. Tu jest głębszy problem.

I nie zdziwiłbym się gdyby "jakaś panienka kopneła mnie w tyłek" - w sumie zasługuje na to i nawet bym do niej żalu o to nie miał. Czy ja się zatem nadaję do jakiegokolwiek poważnego związku? Zaczynam mieć coraz większe wątpliwości. Nie rozumiem też stwierdzeń typu "na stare lata nie będzie ci komu herbaty podać.." - próbuję zrozumieć takich ludzi ale nijak mi to nie wychodzi. Na to co ludzie wspólnie pracują przez pół życia ja już mam, domem potrafię się sam zająć, szczerych rozmów z żoną również brak - nie bardzo mogę bo ona nie akceptuje mojego podejścia do życia. I tak sobie trwamy obok siebie wymieniając codzienne grzeczności a trudne tematy pomijając jak się tylko da. No ja tego niestety zaakceptować nie potrafię.

Gdy przeczytałem to co wyżej napisałaś jakbym usłyszał mojego psychologa. Dokładnie ten sam przekaz. Te same słowa. I najgorsze jest w tym że dałem sobie wmówić że życie ma tak wyglądać jak u wszystkich. Ale moje jest inne - jest niezwykłe i niepowtarzalne i najważniejsze - jest moje. Mam prawo do tego aby iść przez życie wedle własnej ścieżki i nie muszę błagać ludzi o akceptację swoich poglądów. Nie chcę nikomu więcej krzywdy wyrządzać sobą ale też nie będę szczęśliwy łamiąc samego siebie tylko po to żeby dopasować się do otoczenia. Nad tym aktualnie pracuję na psychoterapii - nad akceptacją swojej odmienności i odrzuceniem schematów nałożonych w domu rodzinnym i przez otoczenie.

Energy, bedzie dobrze! Masz jeszcze kupe lat przed soba.
Masz dobrego psychologa i poza tym, ze musisz sie uporac sam z soba, zadnych dodatkowych klopotow.
To, co ja pisze, nie jest z ksiazek, tylko z wlasnego doswiadczenia, pewnie dlatego do Ciebie trafia, ciesze sie. Im wiecej szczesliwych i wolnych ludzi na tym swiecie, tym lepszy on jest.

Tak sie zastanowilam jeszcze nad tym tutaj:

Ona Cie kocha i dlatego sie tak meczy z Toba?
Wiesz, ja mam zupelnie inne pojecie milosci. Inne niz to, ktore ma na ten temat wiekszosc otaczajacego mnie swiata. I tez bardzo dlugo nie wiedzialam, co jest ze mna nie w porzadku. A potem okazalo sie, ze ze mna wszystko ok, tylko inni maja inny model, ktory jednak nie wydaje sie prowadzic ich do szczescia.

Z milosci sie nie cierpi, to radosc. Do milosci nalezy to, ze dba sie takze i o to, zeby samemu czuc sie dobrze, bo tylko wtedy mozna innym cos z tego dac.
Spora ilosc ludzi myli swoje wlasne potrzeby emocjonalne z miloscia. Ba, uwaza sie, ze jesli nie teskni sie na przyklad za ukochanym, to znaczy, ze sie tak naprawde nie kocha. Co za bzdura! Milosc jest we wlasnym sercu, a te ma sie zawsze przy sobie
Milosc nie jest zadna potrzeba do zaspokojenia, tylko stanem, w ktorym raczej ma sie potrzebe dawac innym, dzielic sie wlasna radoscia. To nie jest stan, w ktorym sie czegos potrzebuje!
Zazwyczaj te rzeczy sa w nas pomieszane i dlatego ja u siebie zawsze staram sie rozrozniac, co jest miloscia, a co emocja, bo to ulatwia podejmowanie wlasciwych decyzji. Czasem jest tak, ze milosc kaze nam podejmowac decyzje, ktore poruszaja w nas jakies stare bolace miejsca i dlatego uwaza sie, ze milosc moze byc cierpieniem. Ale przy dokladnym rozroznieniu tak nie jest. Cierpienie to brak milosci, to stare rany, kiedy jej nie bylo, albo nowe, gdy jej nie ma.

Twoja zona nie dba ani o to, zeby sama czula sie dobrze, bo oszukuje sie caly czas i probuje zyc z okruchow, ani nie dba o to, zebys Ty sie dobrze czul, bo Cie nie puszcza. Gdzie tu jest milosc?
Ty sie zastanawiasz nad jej szczesciem, nie chcesz, zeby przez Ciebie cierpiala, a czy ona zastanawia sie nad tym samym? Zebys Ty przez nia nie cierpial?
Wyglada na to, ze raczej nie!
To nie jest zadna milosc, ona Cie potrzebuje, to jest emocjonalna zaleznosc! To ona potrzebuje milosci, a nie sama kocha, jest jak dziecko, ktore sie trzyma kurczowo tatusia, bo on moze jednak ja kiedys pokocha. Ona ma tutaj swoj wlasny problem, ktorego z cala pewnoscia nie rozwiaze, zyjac w stanie jak teraz, w stanie ciaglego niedosytu i glodu.
Takie rozpaczliwe pragnienie dziecka moze byc tez znakiem tego, ze dziecko jest dla Twojej zony rodzajem rekompensaty. Dzieci kochaja rodzicow bezwarunkowa miloscia, wiec rodzice tu moga cos dostac, czego nie dostaja gdzie indziej. Ale czy to powinna byc rola dziecka, zaspokajac emocjonalne potrzeby swoich rodzicow? To jest emocjonalne wykorzystywanie i byc moze, ze Ty podswiadomie to wiesz i to bylo tez powodem, ze trafilo to u Ciebie na zdecydowany opor.
U Ciebie wyglada to na to, ze Ty tez byles emocjonalnie wykorzystywany, ze celem Twojej egzystencji bylo zaspokajanie potrzeb innych. No zreszta o tej czesci z opieka nad rodzenstwem pisales. Zona jest przeciwienstwem, wiec pasujecie z tymi swoimi skrzywieniami do siebie.
Pary czesto sie tak dobieraja i graja swoje zyciowe role tak, jak zawsze juz to robily.
Tyle, ze zonie ta rola pasuje, ale Tobie nie, chcesz z niej wyjsc.
Z Was dwojga to Ty jestes moim zdaniem blizej milosci, niz ona.

Ale zadne z Was nie jest w tym ukladzie szczesliwe, a wiec zapomnij o tym, ze tu chodzi o jej milosc i te wszystkie rozwazania, czy jestes tego warty czy nie. Takich uczuc lepiej nie odwzajemniac, w najlepszym wypadku prowadzi to do symbiozy, czyli maksymalnej wzajemnej zaleznosci. Sa tacy, dla ktorych jest to ok, ale Ty do nich nie nalezysz, masz w sobie za duzo samodzielnosci i dazenia do wolnosci.
Nikomu nie robi sie przyslugi, zostajac w takim ukladzie. Dwie zmarnowane szanse na dobre zycie.
Dlatego dobrze, ze dajesz choc sobie szanse. Takze i ona ja dostanie, jesli sie rozstaniecie, a czy wykorzysta, to juz nie od Ciebie zalezy.
Ty jej nie mozesz dac tego, co ona chce, wiec taki uklad to tylko mordega. Aktem milosci jest tu taki stan zakonczyc.
Chyba, ze zdarzylby sie cud i nagle rozkwitla milosc, ale to wydaje sie byc dosc nieprawdopodobnym scenariuszem. Zona potrzebowalaby wiele pracy nad soba, tu absolutnie nie wystarcza tylko Twoje starania.

Zorija, jesli ktos ma zakazona rane, to nie pomoze przyklejanie plastra, bo wtedy pacjent umrze na zakazenie.
Takim plastrem jest od ilus lat autor, bo mu wmowiono, jak rzekomo nalezy sie zachowywac w stosunku do kogos, kto sie do niego przykleil i w ten sposob rana tej kobiety jatrzy sie od lat.
Chirurg wycina zakazone mieso, robiac tym swieza rane, zeby sily uzdrawiajace organizmu mogly organizm uzdrowic.

Bzdura jest to za przeproszeniem pieprzenie o jakiejs ogromnej winie tutaj i tej biednej nieswiadomej kobiecie, ktorej sie to zdarza.
Ona tez nie miala 12 lat... znaczy miala maly rozumek?

Dokładnie. Miłość też kojarzy mi się z takim 'przepełnionym, przelewającym się kielichem', z którego chce się dawać, a nie z potrzebą zawłaszczenia kogoś czy zaspokajaniem innych egoistycznych pobudek. Podobnie jest z seksem - w większości seks uprawiany jest z tych samych, kompletnie niezwiązanych z dawaniem i przepływem Miłości pobudek, raczej bywa mechaniczny/perwersyjny, rzadko kiedy przejawia się w nim poczucie prawdziwej bliskości.

Też nie zgodzę się do końca z Zoriją, bo co z tego, że autor teraz będzie walił głową w ścianę i rozpaczał nad krzywdą jaką zrobił tej kobiecie, skoro robiłby jej dalej krzywdę ciągnąc tę farsę dalej.
Nie kocha jej i nie pokocha 'cudem',, skoro nie udało mu się przez tyle lat. Miłość to nie więzienie, ani skazanie na ciężkie roboty. Każdy odpowiedzialny jest za siebie. Błąd autora polega na tym, że tyle to ciągnął, a nie że chce zakończyć. To od początku nie miało fundamentów, po prostu związał się z koleżanką, a nie kobietą/potencjalną partnerką.

Współczuję tej kobiecie, ale jak pisałam w innym wątku i będę konsekwentna - ona NA PEWNO widziała co jest grane i te wszystkie braki, jego wycofanie i brak wzajemnośći. Ale tak samo jak on, postanowiła w tym trwać mimo wszystko.
Oboje dali ciała, bo nie zadbali najpierw o własne potrzeby.

Piszę o tym wszystkim żeby pokazać jak najpełniejszy obraz - idąc na skróty mogę pominąć coś czego sam nie dostrzegam.
Myślę natomiast że rozstanie to na tą chwilę jedyne wyjście z tej całej matni w jakiej się znaleźliśmy. Chwilami jeszcze się bije z myślami, mam chwilę zwątpienia. Ale nie widzę tu żadnego punktu zaczepienia, czegoś co by sprawiło że dałoby się jeszcze ten związek przeformułować. Niepojęte dla mnie w tym wszystkim jest tylko to że żona właściwie problemu nie dostrzega - dla niej istotne jest tylko to że ja dziecka nie chce z nią mieć. Tłumaczy to sobie że to może przez kryzys wieku średniego?! Ehh..

No więc powiedz jej to wprost! Wytłumacz jej swoją decyzję. To Ty zmieniłeś zdanie, tak czy siak! Bez względu na to czy brałeś z nią ślub pod przymusem czy dobrowolnie. Wziąłeś go i tym samym zobowiązałeś się przed nią do czegoś, a ona (kochając lepiej czy gorzej, a może tylko oszukując się, że kocha) Ci zaufała i na tym zbudowała sobie swoją wizję przyszłości.

Uwierz mi, że to ją bardzo zrani.
Powtarzam jednak - masz prawo odejść, ale zrób to maksymalnie z klasą. Weź winę na siebie, nie tłumacz się, a przede wszystkim nie oskarżaj jej o nic! Nieważne co myślisz... bo uwierz mi, że ona i JEJ PSYCHOLOG mają zupełnie odmienną od Ciebie ocenę sytuacji! Tu nie ma jedynej i świętej prawdy...

I zrób to szybko. I pomagaj jej. Ale też nie dawaj jej już nawet 5 minut nadziei, niech ona już zacznie się "leczyć", bo w takim układzie to ona dalej tkwi w przeszłości i nie buduje swojej, już indywidualnej, oddzielnej, nowej przyszłości.

JEJ, MÓJ i NASZ psycholog to jedna i ta sama osoba.
Nadziei staram się nie dawać, temat dziecka zamknęliśmy już, o rozstaniu rozmawiamy coraz częściej. Tzn, ciężko to nazwać rozmową. Ja mowie, ona płacze. Trudne jest takie mówienie do ściany. Cokolwiek jest niezgodne z tym co sobie sama myśli wywołuje od razu płacz.

Kotku, i znów ją oskarżasz!
"Cokolwiek jest niezgodne z tym co sobie sama myśli wywołuje od razu płacz." ehhhh.... głupia baba, co? i taka sprytna? i płaczem chce znów coś dla siebie wymusić.... ze szkodą dla Ciebie oczywiście....

Utnij to jak najszybciej i daj jej szansę na lepsze życie. Nie rozmawiaj z nią już, bo nie ma o czym. Zwyczajnie wyprowadź się, zostaw jej co tam się da, niech chociaż materialnie czuje się pewna. A Ty rozpocznij swoje nowe, błagam! - świadome życie...

Energy, przeciez naprawde nie musisz sie tlumaczyc.
Zorija ma to "normalne" nastawienie i tego Twojego ani nie rozumie ani nie jest w stanie zaakceptowac.
Idz swoja droga i ucz sie na takich sytuacjach, jak byc wierny sobie, wedlug tego postepowac  i nie musiec sie z tego tlumaczyc ani nie potrzebowac do tego zadnej akceptacji od innych ludzi, a zwlaszcza od tych, ktorzy zyja w innym swiecie niz Twoj.

To jest właśnie dla mnie zagadką. Gdy rozmawiam z taką osobą jak Zorija (to nie atak) mam takie wrażenie że niby rozmawiamy o tym samym jednak zupełnie o czym innym. Używamy tych samych słów, mówimy o tej samej sytuacji jednak jakby z dwóch stron lustra. Każdy patrzy na to samo ale z własnej perspektywy i przez pryzmat własnego życia. Cieszę się że nie jestem jednak sam, wariat jeden co to wszystkich dookoła tylko krzywdzić potrafi, egoista i co tam sobie jeszcze Panie wymyślą. Wiem że źle postąpiłem angażując się w ten związek ale czasu już nie cofnę. Teraz mogę się skupić jedynie na rozplątaniu tego kłębka który sobie sami z żoną nakręciliśmy.

Zorija, masz swoje zdanie na ten temat i nic przeciwko temu.
Tylko jestes w tym bardzo emocjonalna i czytajac Twoje wpisy dostaje sie porzadnego kopa w solar plexus, czyli mniej wiecej tam, gdzie jest zoladek. To punkt, gdzie siedzi zlosc i agresja i jeszcze kilka innych emocji.
Mieszasz tu po prostu bardzo swoja wlasna emocjonalna historie, ktorej jeszcze za soba nie zostawilas.
Takie emocjonalne wpisy sluza bardziej wyladowaniu wlasnych emocji, z ktorymi autor naprawde nie ma nic, ale to nic wspolnego, niz jakiejs konkretnej poradzie dla autora, stad moja kontrowersja i polemika.

Marajko... dziękuję ci za post o Miłości.
Ona jest taka PROSTA prawda?

Co by nie było - żona to dla mnie przede wszystkim przyjaciel. A przyjaciół się na lodzie nie zostawia. Wiem - zje...ałem tak wiele że aż żal o tym myśleć. Ale było też wiele wartościowych chwil. Wiele radości z czasu spędzonego razem. Tylko że to było...4 lata temu, do chwili gdy nie pojawił się temat ślubu. Później to już równia pochyła z przepaścią na końcu w postaci dzieci. I nie jest też tak że ja dzieci nie chce mieć, wręcz przeciwnie. Ale nie tak, nie w takim "układzie".

Energy, zajrzałam tu przypadkiem i po sąsiedzku, bo jestem na innym, bardzo smutnym forum, i pzeczytałam ten wątek bardzo pobieżnie ... ale napiszę tak: byłam z mężczyzną, który był mężem w związku po wielkiej miłości. wiem, że on odczuwał namiętność do żony, ale ona broniła się przed seksem jak mogła, typowy temat pt. brak seksu w małżeństwie. A szybko po ślubie ona zapragnęła dziecka. I mimo, że ogólnie dogadywali się nieźle, to ta jej oziębłość i próba wykorzystania go jako ogiera rozpłodowego tak go skutecznie zniechęciła, że z seksu były prawie nici. Prawie, bo jednak przyszedł na świat synek. POwiem w skrócie / po jego urodzeniu im się zaczęło jeszcze bardziej sypać, później ja go poznałam, on poznał mnie, to był grom z jasnego nieba dla nas obojga, oni się rozstali, nie bez bólu, ale największą tego ofiarą było dziecko. Dziecko było też swego rodzaju "przeszkodą", wiem, że to nie to słowo, ale było elementem, który nie pozwalał do końca ułożyć sobie życie tak, jak on tego chciał. Ona ułożyła sobie znakomicie. Sorry, że tak się rozpisałam, wiem, że tu sytuacja trochę inna, ale jeżeli teraz już masz wątpliwości, co będzie jak spotkasz miłość i namiętność swojego życia... dziecko powinno być chyba owocem namiętności i chęci wspólnego życia przez długie długie lata.. . jeżeli tych lat przed sobą nie widzisz, to faktycznie rozważ to, co rozważasz. Mówię ci z perspektywy kobiety, ofiary swoich i cudzych złych decyzji, ale dzięki temu uzurpuję sobie małe prawo podzielenia się "życiową mądrością" którą ostatnio, zbyt późno, za późno, nabyłam. Oczywiście może się zdarzyć, że nie spotkasz swojej miłości nigdy, albo że nigdy się przed sobą nie przyznasz, że jesteś homo, gdybyś był, albo jej się nie ułoży dobrze w życiu i będziesz mieć wyrzuty sumienia, ale tego nie wiesz. wiesz tu i teraz, że masz wątpliwości i chcesz uciec.
nie, jeszcze dodam jedną historię, dawny krótkotrwały kochanek ... w czasie ślubu już pomyślał, że zrobił głupstwo, nie układało się od początku, ale po trzech latach, krótko przed potencjalnym rozwodem, ostatnia próba naprawienia czegoś, bliźniaki, mają dziś 17 lat, mieszkają w pięknej willi pod warszawą i sprawiają wrażenie dobrej rodziny. nie wiem, czy są szczęśliwi do końca, ale pewnie by nie zamienili tego życia na żadne inne. Koniec.

Nawet mi nie mów, bo sama ryczę jak bóbr .

To emocjonalne rozchwianie jest podobno normalne w takiej sytuacji. Trzeba przez to przejść. Z drugiej strony - w tej chwili wiem że żyje i czuje. Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Aż boli to życie. To mi daje siłę. Przy żonie nie mogę pokazać słabości.
Kolega polecił patent że aż mi szczęka opadła: "idź na dzi... prostytutki, raz dwa Ci przejdzie jak sobie z krzyża spuścisz ". Może ja jestem ameba ale dlaczego w koło mnie same pantofelki?

.... ale osobno;)

Głowa do góry Lillka - jeszcze będzie cudownie, jeszcze będzie wspaniale
Ja doszedłem już do ciekawych wniosków (przy pomocy psychologa żeby nie było że taki mądry jestem..) - przed żoną uciekam już od dłuższego czasu. A problem zamiatałem pod dywan kupując sobie różne niepotrzebne rzeczy. Jedno auto za drugim. Fakt faktem to się zrobiło dziwne. Tak się nie da funkcjonować - żeby żyć trzeba czymś sobie przyklepać problem. Na dłuższą metę jest to czysta głupota. Głupi jestem. To już Panie wiedzą

Energy, nie rob tego bledu, zeby oczekiwac od zycia tylko wspanialych momentow, albo tylko tych niefajnych.
Naucz sie rozpoznawac swoje odczucia i emocje, wlasciwie je rozumiec i odbierac ich przeslanie. To sa wskazowki na zycie, wiec nie powinno sie ich unikac czy przed nimi uciekac, tylko przyjmowac, jakimi sa i nie identyfikowac sie z nimi calkowicie.
Te mniej fajne naleza tak samo do nas, jak i te wspaniale. Nie ma tylko jednej strony.
Gdy przestaje sie je wartosciowac i widzi jako to, czym sa - nastrojami, uczuciami, przelotnymi zmianami pogody, ktore sa zupelnie naturalne, to wtedy jest rzeczywiscie cudownie, bo sie zyje! Nie boimi sie samych siebie i swoich reakcji. Zaczynasz to juz czuc.
Jesli ktos oczekuje zawsze tylko slonecznej pogody ( w naszej szerokosci geograficznej), bo inaczej ma zle samopoczucie, to z gory wiadomo, ze w ten sposob programuje sie te nieszczesliwe okresy zycia, bo na pewno bedzie kiedys padac.

Nigdy nie bedzie tak, ze nie bedziesz mial gorszych dni, nie unikniesz wszystkich "bledow" w przyszlosci.
No ale co jest wlasciwie bledem a co dobrym posunieciem? To wiemy zazwyczaj dopiero z perspektywy, a i to tylko dlatego, ze stosujemy do tego jakies kryteria oceny. Wydaje sie nam to zupelnie oczywiste, ze tak robimy, ale tak wcale nie jest. Mozna zyc tez bez oceniania.
A szczescie to nie zycie na haju wspanialych uczuc, tylko stan w zgodzie z soba samym, co daje poczucie spokoju i spelnienia.

To jest największa zmiana jaką ostatnio przeszedłem. Jeszcze niedawno panicznie bałem się zrobić coś "źle", niewłaściwie, bałem się że popełnię błąd.
Ale teraz jest inaczej. Sam sobie przyznałem prawo do popełniania błędów, akceptuję to że nie jestem nieomylny. Spoglądając na własną historię, na doświadczenia coraz wyraźniej mogę wyłapać gdzie przyjąłem niewłaściwe założenia. Opierając się na nich trudno jest raczej podjąć właściwe decyzje. Ale takie jest już życie. Trzeba grać w tą grę, inaczej nie ma szans na wygraną. Ba, tu nie chodzi o wygraną tylko o samą grę.

Abstrahując od sporej emocjonalności wypowiedzi Zorii tu się jednak z nią zgodzę - Twoja wina i brak odpowiedzialności za nią jest większa, niż Ci się wydaje.
Tobie z biologicznego punktu widzenia lata "stracone" w tym związku nie robią różnicy, Twojej żonie kolosalną. Jest koło 30, bardzo chce zostać matką. Nie wiadomo, ile czasu zajmie jej ogarnięcie po rozwodzie, ponowne zaufanie innemu mężczyźnie,  poznanie go na tyle, by zdecydować o posiadaniu z nim dziecka. Może już po prostu nie zdążyć.
Masz rację - oboje jesteście tu winni, i trwanie w nieszczęśliwym przynajmniej dla jednej ze stron związku nie ma sensu. Ale ona na tym straci więcej, bo dla kobiet czas jest cenniejszy.

Śmieszyło mnie jak energy sie madrowal ze dla niego atrakcyjnosc to nie wyglad ale intelekt czy jakos tak ;> a ciagle biadoli ze zona go nie pociaga.  Przez 10 lat nie zauwazył, ze ona nie ma atrakcyjnego wnetrza? czy miała i przestała mieć to wnetrze?

Wział sobie babke z braku laku a teraz dorabia teorie.

Energy przez te 10 lat był zajęty czym innym, nie specjalnie zwracał na to uwagę. A jeśli już to był zły na samego siebie że zwraca uwagę na coś co powinien uważać za nieistotne. Ot i tyle w tym temacie.

A teraz ją porzuci i poszuka sobie następnej (to żart.. zanim mnie zlinczujecie) i musi sam sobie wytłumaczyć że przecież to normalne i nic złego się nie dzieje.
Ludzie - czy wyście wszyscy powariowali ?!