Odchodzę - Proszę wesprzyjcie, bo muszę być silny. - Netkobiety.pl

Leki są ok jeśli jesteś pod kontrolą psychiatry. Nie znam wielu osób, które się od nich uzależniły. Za to znam wiele takich które brały i wyszły na prostą.
Dzieci swoje biorą na głowę, bez strat się nie obędzie. Wieczorem parę zdań napiszę.

Za miesiąc , ale to nie aż tak istotne.

"stary" i "konserwatywny"- tak napisałem, może własnie po to, żeby ktoś zaprzeczył
Czuję się młody.

Daleka jestem od popierania zdrady czy wybierania tej możliwości jako sposób na odejście. Ale... No właśnie to "ale" jest zawarte w tym co napisałaś I see.
Mierzymy żonę  faceta jego miarą. Widzimy ją jego oczami. Dla faceta tradycyjny model rodziny to norma. Dla jego żony: norma to odchowanie dzieci, wywiązanie się z obowiązków typu pranie czy sprzątanie. Ale nie przez całe życie. Coś w stylu: melduje wykonanie zadania, ale teraz chcę pomyśleć o sobie.
Żona faceta sama mu mówi: "nie jestem dobrą matką". Bo może wcale nie chciała takiego życia. Była odpowiedzialna, kocha swoje córki, ale wie, że gdyby faktycznie jedynie o czym by marzyła w swoim życiu to TYLKO i WYŁĄCZNIE rodzina to mogła by dać z siebie więcej.
Nie porzuca przecież małych szkrabów. To prawie dorosłe kobiety. Facet_z_wąsem masz rację: córki mogą to wykorzystywać, a żona może czuć się bezradna, bo ciąży na niej wina za zdradę. 

Rozminęły wam się oczekiwania co do życia. Zdrada to nic dobrego. Ale i życie wbrew sobie też nie jest fajne.

Ja tam jej nie oceniam oczami autora, wręcz przeciwnie. Zawsze jak ktoś opisuje jakąś historię, to próbuję zrozumieć i autora wątku i jego drugą połówkę. A tutaj nie trzeba być Sherlockiem, żeby zrozumieć żonę faceta_z_wąsem. To faktycznie osoba z DDA, która potrzebuje wiecznych wrażeń i silnych emocji. A to oznacza, że w sprawie związków zatrzymała się na rozwoju nastolatki. I ja jej w tym momencie nie ubliżam tylko stwierdzam przykry fakt. Dlatego tak łatwo dała się oczarować szwagrowi, bo przecież to przeżycie jak z książki romantycznej. Zakazana miłość itd... Lecz nie potrafi sobie poradzić z codziennymi kłopotami i ucieka od nich. Przestało jej się chcieć budować dom, bo pojawiło się za dużo kłopotów i jak małe dziecko wolała schować się pod kołdrę (czyt. "ja mam depresję, radźcie sobie beze mnie")

Coraz częściej tak myślę. Piep....ć wszystko i skoncentrować się na córkach.
Żonę można mieć jedną, potem drugą i jeszcze inną a córki mam na zawsze. Innego ojca już mieć nie będą.
Dlaczego Pan Bóg zapomniał dać nam instrukcję obsługi ?

Takiej wypowiedzi prędzej czy później się spodziewałam na wątku odpowiedzialnego Faceta, dla którego bardzo liczą się dzieci.

Powiem Ci tylko, że mocno trzymam za Ciebie kciuki - tej siły i energii będzie Ci trzeba. Czeka Cię rozgrywka na kilku płaszczyznach jednocześnie... a to wymaga wysiłku intelektualnego i emocjonalnego.

Tak jak pisałam, nie mam kompetencji w sprawie dzieci i rozwodu, bo się akurat bez nich rozwodzę, więc moje komentarze mogą niewiele wnieść do dyskusji.

Natomiast będę na tym forum robić to, co robiła moja grupa wsparcia 'w realu' - przypominać Ci o doładowaniu pozytywnej energii dla samego siebie. Bez tego nie uciągniesz tego wózka.

Dziękuję Wam za te słowa wsparcia.
Wszędzie szukam dobrej energii. Mam nadzieje, że przebrnę przez to wszystko przy jak najmniejszych "stratach własnych"
A jak będzie? Czas pokaże.

Córy czują się zwolnionego z nadzoru matki. Wypisz, wymaluj moja latorośl. Tyle, że moja zaczęła stawiać się matce już od 13 roku życia i szło ostro. Sam nie miałem z nią żadnych większych kłopotów, dopiero przed 18 pokazała pazurki.
Pisałem Ci wcześniej, że dzieci swój rozum mają i na ile potrafią, na tyle sobie radzą. Będą przyjacielu kłopoty z ich strony. Owszem szanują Cię, ale ich piedestał, dom rodzinny runął. Wraz z nim runęła rodzicielska władza. Ty już możesz dużo mniej, żona ma zostawione minimum. Same przejęły odpowiedzialność za siebie. Co możesz zrobić? Być cierpliwy, akceptować co uważasz za słuszne i bardzo wyraźnie, bez wybielania stawiać sprzeciw. To wyraźne zdanie dotyczy również tego co między Tobą, a żoną jest.
Twierdzisz, że dały Ci wolną rękę i nie chcą się wtrącać? Nie będą się wtrącały, uznały ,że nie są partnerami do rozmów z Tobą. Powodem jest nieszczerość. Czują się oszukane, bo owijałeś w bawełnę, ukrywasz zdradę żony przed nimi. One do matki mówią otwartym tekstem, do Ciebie grzecznościowo. Mało tego, to jakbyś przyzwalał na zdradę, wynagradzał za łamanie zasad. Nie ma kary, więc hulają. W tym wieku świat jest bardzo prosty. Albo coś jest dobre, albo złe. Będą sprawdzały wasze granice dopóki nie postawisz tamy. Pytałeś jak one by widziały opiekę nad nimi i wspólne mieszkanie? Podjąłeś decyzję i zakomunikowałeś im.

No to widzę, że lekko nie będzie.
Apologises - cenie Twoje rady, obserwacje i wnioski, bo wiem, że poparte są doświadczeniem. Jest nad czym myśleć i nad czym pracować.

To i ja dorzucę kamyczek z własnego ogródka. Gdy zapadła decyzja o separacji córka miała 8 lat i mój mąż powiedział jej, że tu cytat: mamusia i tatuś przestali się kochać, ale nigdy nie przestaną kochać ciebie najbardziej na świecie. I to prawda. Ale zapomniał dodać, że zdążył już pokochać inną kobietę i że to z nią od teraz  będzie wiódł szczęśliwe życie, a ja nie chcąc w żadnym razie mącić dziecku obrazu ukochanego tatki słowa na ten temat nie powiedziałam. Starannie omijałam wszystko, co tylko w oczach córki mogłoby narazić na szwank dobre imię byłego męża. Po latach wykrzyczała mi w złości, że ma do mnie żal, bo ją perfidnie okłamywałam...
gdybym wtedy miała ten rozum, co teraz na pewno postąpiłabym inaczej...

Piątek, sobota i niedziela od rana do wieczora spędzone w biurze. Musiałem nadrobić zaległości. Nie miałem czasu pisać. Ogólnie chyba coraz spokojniej.  Dzisiaj bylem u psychiatry, dostałem Coaxil i Pramolan na lepszy sen. Zapisałem się do psychologa. Nastrój nie najgorszy, nie wiem czy to z powodu "zajęcia" głowy innymi sprawami, czy dlatego, że nie mam kontaktu z żoną.
Dzisiaj będę się widział z jedną córką (a może z obiema?). Ma mi doradzić wybór oprawek do okularów. Pomimo tego, że ja młody chłopak jeszcze to już z czytaniem kiepsko.

Ostatnio uświadamiam sobie kilka spraw:
- Chyba nigdy nie byłem "pierwszym wyborem", tym "jedynym" dla żony a raczej opcją, kimś kto był, bo nie było w zasięgu nikogo innego.
- Bardzo rzadko, jeżeli kiedykolwiek w ogóle, czułem, że jest ze mnie dumna, że mnie za coś podziwia, czy choćby docenia.
- Nie czułem tego, że jestem dla niej atrakcyjny jako facet i to zarówno fizycznie, jak i na innych płaszczyznach (no może poza początkami naszego związku).
- Nasze życie było, z jej strony, ciągłym oczekiwaniem na coś, co ma się wydarzyć i dopiero to "coś" będzie wartościowe i "takie jak być powinno", a to co jest teraz to tylko "poczekalnia".
Nie wiem czy potrafię jasno sformułować swoje odczucia. To wszystko, co napisałem powyżej,  sprawia, że coraz mniej mi szkoda, że nasz związek się skończył. Oczywiście boli to, że skończył się w taki nie fajny sposób.
Sam się teraz zastanawiam: jak udało nam się tak długo być ze sobą?
Może to  też tylko przejściowy etap, ale tak myślę dzisiaj. Jutro być może będzie inaczej.
Słońce świeci

Elle, jesteś atrakcyjną kobietą, nieprawdaż? Więc siłą rzeczy otacza się zupełnie inny świat i inna sytuacja, niż przeciętnego, bądź przeciętnej. Wyobraź sobie panią z lekką nadwagą, rzadkimi włosami, krzywym nosem i skłonnością do tycia na łydkach. Czy ona też może sobie wybrzydzać, wychodząc z założenia, że jej pierwszym jest ktoś o aparycji Cristiano Ronaldo (załóżmy, że tak ma - zakochuje się tylko w pięknych boyach), czy też powinna spuścić z tonu?

I co w jej sytuacji będzie dobrym wyborem? Miły misio, z którym dobrze jej się gada? bo na 99% piękny boy nie będzie na nią splunąć chciał. Czy będzie to wybór z rozsądku/desperacji?

Moim zdaniem, wcale nie jest tak łatwo związać się z "właściwą" osobą, gdy jesteśmy z natury po prostu przeciętni (lub poniżej przeciętnej), a pociąg czujemy do tych "ładnych". Pewnie kończy się to kompromisem, albo samotnością.

WaltonSimons, tak, myślę, że jestem atrakcyjną kobietą. Ale sporą część życia i tak tego nie zauważałam, ba -do głowy by mi to nie wpadło, bo jestem z rodziny gdzie albo się krytykowało albo nic się nie mówiło - jak coś dobrze zrobiłaś. O wyglądzie i seksie nie rozmawiało się w ogóle. JA całą swoją wiedzę o sobie jako kobiecie i na ile jestem fajna dla facetów zdobyłam..od facetów. Inne kobiety są 'do przodu' ode mnie o to, że Rodzice je chwalili, wspierali i uczyli zdrowego poczucia wartości, ja musiałam się tego uczyć sama, "z podwórka" , a wiadomo różnie to bywa.

Problem jest taki, że zbyt dużo czasu nie wykorzystywałam swojej wiedzy tak jak powinnam, miałam kompleksy, gdzie obserwowałam masę mniej atrakcyjnych kobiet np. i one zdawały się nie mieć żądnych. Jedyne co wtedy było moja "busolą" to obserwacja tego, który facet z jaką się umawiał (którą z nas) i jeśli schemat się powtarzał to mogłam wyciągnąć wnioski o atrakcyjności, ale kompleksy i nienawiść do siebie i tak nie znikały, z tym musiałam radzić sobie sama, żaden nie wiadomo jak atrakcyjny facet nie był w stanie mi uwiarygodnić, że "jestem OK".

To jest straszne jak wiele fajnych, atrakcyjnych kobiet ma ogromne kompleksy. Mam znajoma, która w wieku blisko 40 lat w końcu zaczyna układać swoje życie. Wcześniej też była zlepkiem kompleksów, a to piękna kobieta. O sobie bym tak daleko nie powiedziała Ale jest to cholernie przykry wniosek.

A kompromisy:  tego co by się chciało z tym, co realnie można mieć z uwagi na niezależne od nas 'parametry' ciała i wyglądu ogólnie -to jest sprawa, z która należy się faktycznie pogodzić, tak chciała natura. Kto wcześnie to nie tyle zrozumiał, co ZAAKCEPTOWAŁ, ten jest szczęśliwy z tym co ma, albo szuka

Gdyby znalazła kogoś, kto da jej szczęśliwe, lepsze życie, to byłoby "pół biedy". Nie powiem, że mnie bolałoby wtedy mniej, bo pewnie nie. Niestety ten facet, o atrakcyjności o  1, 2 czy 3 poziomy  wyższej od mojej, najprawdopodobniej okaże się zwykłym  tchórzem, który nie zostawi zony i dzieci, nie zburzy swojego zakłamanego, wygodnego świata i nie da jej prawdziwego szczęścia.  Cholera. Jakoś mnie to wcale nie cieszy.

Oj tam, oj tam, zaraz tam atrakcyjniejszy. Te porównania są zbędne. Mnie mój mąż rzucił dla, jak to mój serdeczny kolega określił, "czwartej ligi". Atrakcyjność nie ma znaczenia, chodzi o zasmakowanie "czegoś innego".

Ten scenariusz, który przedstawiasz, jest bardzo prawdopodobny.

A to, czy Twoja żona będzie szczęśliwa czy nie - zależy tylko od niej , nie od Ciebie

A ostatnie zdanie świadczy, że zbierasz punkty w konkursie na świętego, i to ze złotą aureolą Chyba jednak etap gniewu jeszcze przed Tobą...

A mężczyźni kochają zołzy

No widzisz Kolejne oznaki zdrowienia

A Elle88 ma rację, nie przeginaj Już Cię widzę jak żonce śpiewasz "Z nim będziesz szczęśliwa" Znasz?

Jeśli pytasz ogólnie: to nie żałuję, w tym sensie, że to rozumowanie na zasadzie "gdyby babcia miała wąsy to by była dziadkiem". Ja rozstawałam się w sposób na jaki pozwalał mi stan świadomości w danym momencie. Wyżej dupy nie podskoczysz

Ale trzeba rozróżnić dwie sprawy: kiedy komuś rzeczywiście chodzi o SPOSÓB rozstania, a kiedy "sposób" jest tak naprawdę pretekstem do przedłużania agonii związku, bo ktoś nie chce pogodzić się z jego końcem.

magicyl, tak po prawdzie to zależy z czyich ust padają te słowa Na ile opinia tej osoby ma jakieś znaczenie.
Mnie np. zwisa i powiewa jeśli gwiżdżą czy ciumkają za mną dresy czy inni panowie na budowie przykładowo, a co innego jak powie mi komplement facet, na którego widok robi mi się gorąco. Nie ma co się oszukiwać.
Chociaż ogólny przekaz rozumiem i podzielam poniekąd, to nie bardzo pasuje do mnie ta część, że wystarczy mi żeby ten jeden, bo ja z więcej niż jednego chcę wybierać

Elle, życzę trafnych wyborów!
I takiego szczęścia, jakie jest moim udziałem:-)

Elle a co zrobisz za 20, 30 lat, tak za sobą jak i z nim (tym już wybranym), bo chyba z seksu nie zrezygnujesz?

Tylko pytam, jakby co.

U kobiet.

Statystyczny mężczyzna nie będzie czuł żadnego pociągu dla nieatrakcyjnej kobiety, choćby nie wiem, jak fajne wnętrze miała. Oczywiście nieatrakcyjnej dla niego, cholera wie, co się komu spodoba, ale pewne cechy stanowczo zwiększają prawdopodobieństwo znalezienia się w grupie tych nieatrakcyjnych dla interesującej nas osoby.

Na znaczną część nie ma się żadnego wpływu, kiepskie geny nam się trafiły po prostu. Dlatego uśmiecham się pod nosem, gdy mężczyźni/kobiety piszą coś o ogarnianiu się gdy narzeka ktoś kogo genetyka pokarała - na pewne rzeczy nawet chirurg nie pomoże

Ot, życie jest niesprawiedliwe z natury

"Ja cóż, włóczęga, niespokojny duch...." Stare Dobre Małżeństwo. O ironio.
Nie, nie zaśpiewam, nawet jakbym potrafił śpiewać.

Wczoraj bylem u nich. Odwiozłem dziewczyny. Trochę pogadaliśmy. Najpierw we dwoje, potem wszyscy czworo. Chciałem, żeby córki miały jasność sytuacji i choćby minimalne poczucie bezpieczeństwa, pewności jutra. Wiem, że to trudne w tej sytuacji.
Przedstawiłem swoje stanowisko w sprawie finansowania mieszkania, utrzymania dzieci itd. Żona z początku przyjęła postawę "męczennicy" - "Jak będzie trzeba, będę pracować w weekendy" i takie tam. Chyba jednak zauważyła, że nie wzbudzi we mnie współczucia nad jej "ciężkim losem".
Wyjaśniliśmy też córkom co się stało. Mają jasność sytuacji. Wiedzą, że żona mnie zdradziła i dlatego ja zdecydowałem, że się wyprowadzam. Usłyszały to i od niej, i ode mnie.
Żona powiedziała też, że jest świadoma swojej winy, że skrzywdziła kilka osób, że będzie musiała ponosić konsekwencje. Nie oczekuje zrozumienia i niczego więcej nie chce wyjaśniać. Nie szykuje dzieciom "nowego tatusia". Chce, żebym jak najczęściej widywał córki, przychodził  do nich.
To tak na bieżąco. Później napiszę jak ja to odbieram.

Facecie_z_wąsem, ja rozumiem, że Ty jesteś dobrym człowiekiem i nie życzysz nikomu źle. Ja mam podobny charakter, bo też szybko wybaczam, bo nie lubię chować urazy, nie jest mi to do szczęścia potrzebne i myślę podobnie jak Ty, że jak mój dany facet chce iść do innej, to niech idzie i będzie szczęśliwy. Tylko u mnie na tym etapie myślenie o tym facecie się kończy. Chciał iść do innej, poszedł, więc niech sobie od teraz układa życie jak chce. I Ty też tak powinieneś myśleć o żonie. To naprawdę jest jej życie. Na siłę ją ani nie uszczęśliwisz, ani nie uchronisz przed całym złem tego świata.

A Ty chyba za bardzo przyjmujesz się tym, że Twoja żona kiedyś miała (nieudolną) próbę samobójczą, że niedawno miała depresję itd... Takie myślenie może źle się dla Ciebie skończyć, bo Twoja żona może kiedyś wykorzystać to przeciwko Tobie i zacząć szantażować emocjonalnie. Miej na to uwadze i staraj się patrzeć na to krytyczniejszym okiem kiedy Twoja żona naprawdę cierpi, a kiedy tylko udaje. I nie zawsze jej cierpienie musi być Twoim problemem. Ja wiem, ciężko jest znaleźć granicę między ratowaniem tylko własnego tyłka, a koniecznością naprawdę zadbania o siebie. Wiem, że boisz się, że jak przestaniesz przejmować się żoną, to staniesz się egoistą. Ale głupotą też jest dawać się wykorzystywać, bo to może zacząć niszczyć Ciebie, a nie chcesz chyba w życiu źle skończyć, prawda?

To fajnie, tylko pytanie co zrobisz, jak faktycznie ten facet wykorzysta Twoją żonę i porzuci? Jak wtedy Ty się zachowasz, kiedy ona będzie chciała powrotu, bo zrozumie* jaki błąd popełniła?

*oczywiście ona tylko będzie myślała, że zrozumiała, do czasu aż następny się nie pojawi.

I właśnie dlatego ja Ci to piszę. Faktycznie głupotą jest wymyślać różne scenariusze, bo człowiek zwariował by wtedy. Ale ja zwróciłam uwagę na ten konkretny scenariusz, ponieważ to Ty już drugi raz o nim napisałeś i dlatego mnie zaniepokoił.

Nie jesteś pierwszy i ostatni z takimi odczuciami i reakcjami. Aż takich reguł co do ewentualnego obrzydzenia nie ma.
Skończyła się tajemnica, nie ma już tabu. To istotne. Jesteś w porządku wobec córek, zyskałeś potwierdzenie od żony. Pora na następny etap, uregulowanie życia, majątku pod względem prawnym, bo stagnacja idzie na minus na Twoim koncie. Tym realnym i tym uczuciowym, to jakby zerwanie niepotrzebnych więzów i dopełnienie sprawiedliwości. Żeby było śmieszniej, nie przekreśla jej powrotu kiedyś tam. Nie takie historie życie pisze.

Tak, to dla mnie jasne.

Ładny tekst tego Starego Dobrego Małżeństwa . Ja myślałam o piosence IRA.

Ale do rzeczy:

Wydaje mi się, że tu reguł, jak kto zareaguje na ten fakt zdrady fizycznej - nie ma. Choć podobno mężczyźni bardziej przeżywają tę zdradę fizyczną właśnie, a kobiety emocjonalną. Tak piszą w necie.

Wydaje mi się, że taki moment poczujesz później - teraz jeszcze jakby nie patrzeć sprawa jest dość świeża... Nie ma mocnych, ja pomimo tego, że jeszcze długo kochałam mojego męża po zdradzie i jak najbardziej wyobrażałam sobie powrót do siebie, dałam się w pewnym momencie złapać na myślach, że brzydzę się i jego kłamstw i ... ciała też. Tym bardziej, że ta jego wybranka serca taka jakaś ... dziołchowata.

Z życia wzięte:

A. Punkt widzenia kobiety: Koleżanka dała swojemu mężowi szansę po zdradzie. Spróbowali być razem. Oczywiście, że dzielili łoże małżeńskie nie tylko dla snu. Ona mi opowiadała, że wszystko wydawało się być ok, ale ... pękła w tym łóżku właśnie. Zaczęła płakać. Jednak zdrada wywarła mocne piętno.

B. Punkt widzenia mężczyzny: Brat koleżanki przeżył kilkakrotną zdradę żony (2 czy 3 facetów, potwierdzona zdrada fizyczna). Facet tkwił w toksycznym układzie z bardzo atrakcyjną fizycznie żonką przez niemalże dwadzieścia lat. Z dwóch powodów zapewne. Córka i jego pociąg seksualny do niej właśnie. Ale przyszedł moment, że zabrał walizkę, skrzynkę z narzędziami i się wyprowadził. W pewnym momencie pękł.

Zapytałam tę kumpelę, dlaczego się rozstali ostatecznie. "Bo X... nie poradził sobie ze zdradą fizyczną." Odpowiedziała krótko.

Nie czujesz tego "obrzydzenia", bo ciągle kochasz żonę i jak wielokrotnie podkreślasz, wystrzałowa z niej sztuka - co się dziwić, że Cię pociąga, jak jesteś normalnym, zdrowym facetem?

EDIT:

I see it ... podobnie

Potwierdzam. Ja widziałam "ich" razem w dość niewybrednej sytuacji.

Pomogło "uporać się z poczucie straty".

1. Masz taka historie ze moglbys napisac jakiegos best sellera -serio.
2. Nie znudzilo Ci sie juz grac w ta gre? Jest zbyt dluga a poziomy za trudne..
3. Ona Toba manipuluje- a Ty sie dajesz. Gdzie Twoje jaja? Gdzie ta męskość?
4. Zaslgujesz na lepsza kobiete. Nie boj sie, dzieci zrozumia (prawie dorosle wiec nie wiem czy moge je dziecmi nazwac).
5. Wez ja zostaw bo sam zwariujesz, i to zrobisz szybciej niz Ci sie wydaje.

Powodzenia!

Wiesz co, Myszeczko23, dobrze to ujęłaś - "odruch przytulania żony". Jak się ma taki staż w związku jak Facet_z_wąsem lub ja, to te "odruchy" w człowieku są - kształtowało się je przez te wszystkie lata, nie nad wszystkim się panuje, a szczególnie w sytuacji, gdy "umysł" i emocje pracują na gorących obrotach.

Wyobraźcie sobie, że mój prawie-były-mąż ... też mnie przytulił, kiedy się jeden jedyny raz przy nim rozpłakałam. A ja ten uścisk ... odwzajemniłam. Paradoksalnie wtedy on był jedyną bliską osobą, z którą mogłam sobie pozwolić na dotyk. A potrzeba dotyku, przytulenia się do kogoś, jak się zostało zranionym, jest wtedy w człowieku wielka.

Ja się pozwoliłam przytulić "wrogowi" Dziś mi się to przypomniało - jaką siłę rażenia mają jednak kobiece łzy na mężczyznę hi hi Byłabym mądrzejsza, to bym "rycała" przy nim wcześniej - może by nie odszedł? I miałabym lepiej, tzn. więcej bym uzyskała?

Tamta trzecia "rycała" jak głupia - jak wyjeżdżałam służbowo czy do rodziny ("bo on taki biedny sam w tym domu"), a potem "rycała" jak wracałam (to już wiadomo dlaczego). A on to kupił, bo się czuł taki ważny, taki wspaniały, że ona tak przez niego reaguje

Niby prosta "dziołcha", a jaka cwana. Hej! Na pewno mądrzejsza ode mnie

PS Myszeczko, te szpilki w Twoim awatarze nie dały mi spokoju przez dwa tygodnie. Zaszalałam - kupiłam sobie fajne obcasy . Świat widziany "z góry" jest jeszcze piękniejszy.

Ale do meritum:

To co tam do swojej żony jeszcze czujesz, Facecie_z_wąsem, to czujesz i masz prawo do tego. Jak będzie dalej, sam zobaczysz, sam tak zresztą piszesz. Czas też zrobi swoje.

A teraz pomyśl o sobie - warto rzeczywiście pomyśleć o podbudowie poczucia własnej wartości. Żona dość skutecznie je obniżyła, co jest sprawą normalną w tej sytuacji, ale ... nie nieodwracalną.

To poczucie własnej wartości chyba ... nigdy nie było zbyt wielkie - opisywałeś trudny "dom", warunki w dzieciństwie i wczesnej młodości, które nie sprzyjały jego rozwinięciu . Wiesz jak było, pamiętasz te emocje. Jesteś bystry, ja tu nie będę się rozpisywać. Wiesz, o co mi chodzi.

Potem "wydarzenia majowe"... Potem żona... Trochę tego się uzbierało.

Gdybym miała Cię podsumować na podstawie tych kilkunastu postów, było by to ... "odpowiedzialny ojciec". Od zawsze, nawet zanim ... założyłeś własną rodzinę.

Powiedz mi, kiedy ostatni raz zrobiłeś coś dla siebie, co sprawiło Ci wielką frajdę i przyjemność?...

Nawet największy siłacz i mocarz musi od czasu uzupełnić "paliwo"*, żeby dźwigać ciężary.

* O "browarku" mi nie pisz Szybki i skuteczny "męski" sposób na relaks, ale ja poproszę o inne konkrety