Odchodzę - Proszę wesprzyjcie, bo muszę być silny. - Netkobiety.pl

Przeczytałam Twoją historię dwa razy (sama jestem w podobnej sytuacji jak Ty) bo nie rozumiem. Wyprowadziłeś się półtora tygodnia temu , bo zdecydowałeś, że definitywnie odchodzisz ? Czy też chcesz aby żona poczuła jak jej będzie bez Ciebie ? Nie rozumiem dlaczego wyprowadziłeś się właśnie w takim momencie, kiedy wydawałoby się, że pojawił się jakiś cień nadziei, że będzie lepiej- jedyne co mi przychodzi do głowy to że z obawy przed kolejnym rozczarowaniem lub aby nabrać do wszystkiego dystansu. Jednocześnie, mam wrażenie, że cały czas liczysz na to, że ona zrozumie co traci, stąd próby rozmowy. Z Twoich postów wyłania się super facet ale czy dałeś się jej takim poznać?

Witam
Zosia
Podstawą do dania szansy, o ile ją chce się dać są następujące warunki :
1. To ma być "wniosek" zdradzacza,
2. Spowiedź, czyli pełna szczerość
3. Jak najszersza nasza wiedza(dlatego trzeba zdobyć dowody)
Po co?
Nawet jeśli już tak bardzo chcemy dać szansę, to trzeba zweryfikować szczerość spowiedzi. Czy nadal nie jesteśmy okłamywani.
Niestety jest tak, że zdrajca przyzna się wyłącznie do tego, czemu już zaprzeczyć nie może.
To tak w skrócie..
Absolutnie nic na piękne oczy, zapewnienia, gornolotne słowa, przysięgi na dzieci, że  powiedział/a wszystko.

Facet, nie myl pojęć.
Danie zdrajcy szansy, a wybaczenie to dwa zupełnie różne terminy
Pierwsze to tak jak w pokerze: mówisz sprawdzam, karty na stół
Drugie zależy wyłącznie od całej postawy zdrajcy, spełnienia postawionych zdrajcy warunków..   
I tutaj również jest potrzebna wiedza, aby mieć świadomość, co się wybacza.
Bez tej wiedzy to tak jak rozmowa ślepego z głuchym o kolorach

Wczoraj planowałem, że do Nich zajrzę. Coś tam miałem naprawić w mieszkaniu.  Niestety nie poszedłem, nie miałem siły, nie miałem odwagi. Nie bylem gotowy na to, żeby znowu zobaczyć, że "właściwie nic się nie zmieniło" że żyją sobie beze mnie zupełnie "normalnie". Więc jednak wyprowadzając się chciałem, żeby tak naprawdę Ona też poczuła, że coś się zmieniło, że coś traci... Nie zrobiłem tego wyłącznie dlatego, że ja tak chciałem, wyłącznie dla siebie.
I jeszcze to gadanie mojej matki, z którą teraz mieszkam;
- Może tak jeszcze nie przekreślaj tego malżeństwa.
- Może spróbujcie jeszcze to ratować, byliście takim "dobrym małżeństwem"   
Wiem, chciałaby dobrze, ale nie wie wielu rzeczy i nie może wiedzieć. Gdyby wiedziała  to co ja, to pewnie bardziej by mnie rozumiała, ale jednocześnie to zburzyłoby cały jej świat.
Setki razy zadaje sobie w głowie pytania. Czym więcej pytań tym więcej niewiadomych.

Nie chce okazywać swojej uległości. Mam nadzieję, że tego nie robię. Pisze tylko o swoich odczuciach.

Wątpliwości jakie się pojawiają to: czy to na pewno ja powinienem wyprowadzić się z mieszkania, które wynajmujemy.
Teoretycznie mógłbym powiedzieć: place za to mieszkanie, za rachunki, mogę tu mieszkać. Tyle, że to ja zdecydowałem i wyraźnie powiedziałem, że nie zgadzam się na dalsze życie w trójkącie. 
Jej taki układ chyba odpowiadał. Mógłbym powiedzieć: "przestaję płacić za mieszkanie, wracamy do starego ciasnego domu, w którym mieszka moja matka, jeżeli Tobie to nie pasuje to idź sobie gdzie chcesz". Nie chcę robić kolejnej "rewolucji"w życiu córek, szczególnie, że już nie tak długo czeka je matura.

Wcześniej mieliśmy taki układ, że to ja opłacałem mieszkanie i rachunki, ona bieżące zakupy, ubrania dzieci, książki. Oboje pracujemy i mamy oddzielne konta ale zawsze było tak,  że się dogadywaliśmy w sprawie kasy. Jak pojawiały się jakieś wydatki ekstra, to po prostu płacił ten kto miał kasę albo wspólnie.
Teraz mieszkają tam również moje córki, więc czuję się zobowiązany. Jestem ojcem, facetem.
Wiem teraz ten układ nie jest całkiem fair i będę to musiał jakoś rozwiązać. Sprawa jest świeża. Wyprowadziłem się niecałe 2 tygodnie temu.

Wiesz co Facet, jak sobie czytam o waszych początkach, Twoim opisie żony jako "cichą, szarą mysz" (i nie, nie widzę w tym nic złego, żeby nie było) i nagłą zmianę po latach, kiedy odczuła wreszcie na sobie AKTYWNE zainteresowanie innych facetów, to myślę, że ona najzwyczajniej i najbanalniej - chyba zawsze miała jakieś kompleksy i nie czuła się atrakcyjna dla mężczyzn jako ogółu. Stąd totalna korba i odpał kiedy wreszcie (!!) po tyyyylu latach, oprócz Ciebie ktoś zwrócił na nią - jako kobietę - uwagę. Ba, żeby tylko zwrócił - wreszcie to ktoś JĄ (!) podrywa, a nie ona stara się o zainteresowanie kogoś.
Rozumiesz co chcę powiedzieć?

I nie, nie ma w tym Twojej winy.
To niestety bardzo klasyczne zachowanie i finał relacji z niedowartościowaną osobą, która za młodu nie miała lub miała 'średnie' powodzenie, co za tym idzie mały wybór/małą rotację potencjalnych partnerów, stąd potrzeba "odbicia sobie"/wyrównania tych braków.

Ona sama pewnie nie jest w stanie tego zobaczyć i sobie uświadomić, ale jej zachowanie to klasyczny przykład kryzysu wieku średniego, tyle że u mojej płci: "głowa siwieje, dupa szaleje"
Przy czym mówię - jeszcze jak się człowiek jako tako wyszalał za młodu, to ewentualne flirty ze strony facetów nie robią takiego wrażenia żeby rzucać wszystko i badać  "o jezu jezu..czego też on ode mnie może chcieć ?!! <3 ", a jak było z tym cienko.. to jest szał totalny, bo WRESZCIE ktoś inny niż mąż się zainteresował.

JA tak to widzę.
Bardzo to przykre  i bardzo jest trudny taki związek z zakompleksionym partnerem - prawdziwa bomba zegarowa.

Jest w tym chyba dużo prawdy.
Żona pochodzi z rodziny gdzie zawsze był problem alkoholizmu ojca. Była "późnym dzieckiem" i chyba wpadką rodziców (ma dwoje rodzeństwa starszego o kilkanascie lat). Matka skoncentrowana na zapewnieniu bytu rodziny nigdy nie okazywała jej czułości i uczuć. Ona czuła się zepchnięta na ubocze i nieważna. W młodości (w średniej szkole)  miała wiele, ale krótkotrwałych związków, żadnego poważnego. Zawsze była atrakcyjna fizycznie i miała tzw. powodzenie ale Ona oczekiwała wielkiej miłości, Ciągle było jej za mało. Jak sama mówiła, chciała żeby ktoś kochał Ją tak, żeby "podpalił dla niej świat". Gdy rozmawialismy jeszcze dosyć niedawno, o tym co stało się ostatnio, powiedziała, że zawsze bardzo chciała "aby ktoś ją chciał, tak po prostu dla niej samej, za nic". To że ja Ją chciałem miało dla niej inny wymiar. Ja chciałem ją "za coś", za to wszystko co mi dawała, i dlatego, że sam chciałem Jej miłosci.
Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z psychologią  (jestem bardziej techniczno - matematyczny) ale ostatnio trochę się tym interesowałem i dla mnie, Ona ma dużo z DDA.
Może dlatego tak ciężko jest mi stwierdzić kategorycznie - "BO TO ZŁA KOBIETA BYŁA"

Wiesz? Ja też to rozumiem. Rozumiem Ją w wielu sprawach. Dlatego tak trudno mi przyjąć pewne rzeczy, których zupełnie pojąć nie mogę.
Pewnie za dużo myślę, za wiele analizuję.

Cieszę się, że przynajmniej czasami, ludzie potrafiący kochać prawdziwie i mądrze znajdują osoby równie mądrze kochające.

Myślę że to nie jest zła kobieta. Ona się po prostu pogubiła. Sama nie wie czego chce. Dobrze, że się wyprowadziłeś, nabierzesz do wszystkiego dystansu - nie od razu- ona zobaczy jak to jest bez Ciebie i wtedy dopiero będziesz wiedział czego naprawdę chcesz. Wypowiadam się z pozycji strony zdradzonej (teoretycznie Cię rozumiem).  Ktoś kiedyś mi powiedział że za rozpad więzi winę ponoszą obie strony. Ty naprawdę nie masz sobie nic do zarzucenia? Odpowiedz sam sobie. Trzymaj się.

Za rozpad więzi - tak. Za zdradę - nie.
Już wcześniej pisałem jak ja to widzę, wiec nie będę się powtarzał.

Trzymam się (jak ta 90-letnia kobieta, która się dobrze trzyma, ale pościć to się już nie może    )

Facecie z wąsem dowcipniś z Ciebie i tak trzymaj.

Mam tego świadomość.  Tego się obawiam.  Znam siebie i swoje reakcje, tak mi się wydaje. Wydaje mi się, że świadomość tych mechanizmów, schematów zachowań, wszystko to, o czym piszecie pozwoli mi zachować trzeźwe spojrzenie. Jak będzie naprawdę? Nie wiem. Życie pokaże.

Tylko pamiętajmy też o tym, że jego żona nie ma 5 lat. To dorosła kobieta, zdrowa na umyśle, która miała w czterech literach męża jak szła do innych. Ja bym ją rozumiała, gdyby ona sama od siebie się do wszystkiego przyznała. Ale ona perfidnie go zdradzała z jego bratem, potem z kolegą. Jeśli nie fizycznie (w co wątpię, bo inaczej tak łatwo by z małżeństwa nie zrezygnowała) to emocjonalnie. Pozwoliła innego faceta do siebie dopuścić, a męża od siebie odsuwała.

Więc o powrocie dopiero autor może pomyśleć za kilka miesięcy. Teraz każdą taką myśl prędko ma wrzucić z głowy, bo inaczej nie będzie tak prosto jak teraz. Chociażby dlatego, że żona później może to wykorzystać w sądzie jako "próbę ratowania związku"... I wyjść może na to, że to ona się starała, a facet z wąsem jej nie chciał.

Zajrzyj na swojego maila.

Poszło drugi raz.

Cześć, od początku śledzę Twoją historie, Współczuje.. Jak się trzymasz?

Czytałeś? Nie ma rzeczy niemożliwych. Te resztki uczucia jakie w Tobie zostały walczą z Twoją krzywdą. Najgorsza w tym wszystkim jest stagnacja. Często zdradzonym radzi się, by zaczęli dbać o siebie, znaleźli jakieś zajęcie. To odciąga niepotrzebne myśli.
Wciąż nie wiesz, co masz zrobić. Być może poznałeś mój punkt widzenia. Jeśli tak, trochę Cię zaskoczę. Mam bardzo bliskie zdanie o wyciąganiu konsekwencji jak After. Nie chodzi o bezlitośnie karanie niewiernej. W ten sposób oboje dajecie sobie szansę, a czy razem, czy osobno to inna bajka.

Tak czytałem.
Rzeczywiście, nie wiem. Jak już pisałem, nie chce teraz być katem, wymierzać "sprawiedliwość". Jednocześnie wiem, że muszę Jej pozwolić aby sama poczuła konsekwencje. Musi zaboleć Ją tyłek, ale to nie ode mnie ma dostać w ten tyłek kopniaka.
Mieszkam osobno, nie kontaktuję się za często i raczej tylko "służbowo". Nie chciałbym tez, żeby dla niej wszystko pozostało tak, jak było do tej pory tylko beze mnie.
Nie wiem czy to właściwa strategia. Obawiam się trochę, że za miesiąc czy 2 już nie będziemy potrafili ze sobą  rozmawiać.

Witaj Facecie z wąsem,
Prześledziłem Twój temat od początku do końca. Pewnie różni nas wiele a nawet wszystko prócz "naszych kobiet". Widzę że Ty sobie z tym poradziłeś dość szybko. Chodzi mi o trzymanie dystansu do żony. Początkowo miałem podobnie i nawet mi to wychodziło ale z czasem ta pustka i cała ta sytuacja zaczęła mnie przerastać. Zdaję sobie sprawę że to jest manipulacja w całym jej znaczeniu. Tylko jak się jej nie poddać? Ktoś kto to przechodził wie doskonale że początki są ciężkie. Czas powinien działać na naszą korzyść. Życzę Tobie wytrwałości i konsekwencji w działaniu. Widać że dość mocno stąpasz po tym gruncie. Może i mi się to w końcu uda. Powodzenia. Trzymaj się.

Ja też niby o tym wiem a jednak to robię. Nikt mi nie powie że można tak po prostu nagle zapomnieć. Tego nie da się zrobić ot tak. I właśnie ta wewnętrzna walka z samym sobą, masakra. Ale co nas nie zabije to nas wzmocni. Oby.

Też odchodzę, choć nie wiem jak zakończyć w mgnieniu oka coś na czym budowało się przyszłość. Ale nie da się trwać w czymś, co nie ma przyszłości. Dziś są łzy, ale wierzę, że niebawem będzie uśmiech i satysfakcja. Czego i Tobie życzę z całęgo serca.

Odeszłam. I wiesz co było najgorsze? Że nawet nie starał się mnie zatrzymać. Kazał mi po prostu odejść.

Chyba potrzebuję kilku wskazówek, podpowiedzi od bardziej doświadczonych.
Obecnie sytuacja jest taka, że od 10-tego nie mieszkam z żoną i dziećmi.
Z córkami się widuję, z żoną widziałem się  chyba 3 razy. Powiedziałem córkom, że wyprowadziłem się dla tego, że ich matka mocno nabroiła w naszym związku. One zrozumiały, że chodzi o innego faceta (to już prawie kobiety) ale ode mnie nie usłyszały słowa"zdrada' Powiedziałem, że jeżeli chcą wiedzieć więcej, żeby porozmawiały z mamą. Wiedzą, że nie oczekuje od nich żadnego "zajmowania stanowiska" czy deklarowania  się po którejś ze stron. Gdy byłem w domu po rzeczy kilka dni temu, żona powiedziała, że rozmawiała z córkami, i wyjaśniła im wszystko, powiedziała im, że nie jest wcale taką "dobrą matką" (jej słowa). Dla mnie to kolejna manipulacja bo złą matką wcale nie jest. Jest tylko złą żoną.
Powiedziałem jej, że musimy się spotkać i porozmawiać o sprawach "organizacyjnych" bo sam fakt, że ona zdjęła obrączkę (trochę dziecinna demonstracja) i że ja z nimi nie mieszkam nie załatwia sprawy i, że wszystko nie pozostanie jak do tej pory. Wczoraj była u mnie córka, wiem że u dzieci wszystko dobrze (o ile teraz może być dobrze). O żonę nie pytałem wcale.
Tak wygląda sytuacja, a teraz wątpliwości:
Czy powinienem, nie czekając aż łaskawie znajdzie czas na spotkanie ze mną, poinformować ją, że nie zamierzam dalej opłacać wynajętego mieszkania i rachunków a jedynie dawać x pln na utrzymanie dzieci ?
Czy powiadomić o sytuacji jej rodzinę? Myślę, że nie wiedzą niczego albo niewiele od niej.
Chcę, żeby to ona teraz pogłówkowała jak to bagienko oczyścić. Z drugiej strony nie chcę tylko przyglądać się z boku, co stanie się dalej.

Rodzina sama się dowie, dopiero zapytany lub oczerniony możesz sam zacząć mówić. Koszty utrzymania warto nie tylko obgadać, ale mieć na papierze ustalenia.

Witaj Facecie_z_wąsem. Nie było mnie na forum kilkanaście dni - przeczytałam dziś od razu "zaległe" 4 strony tematu, co być może dało mi lepszą (bardziej perspektywiczną, chłodniejszą) możliwość na odniesienie się do kilku spraw.

Jeszcze mnie trochę kołysze po przejechanych kilku tysiącach km, ale mam nadzieję, że w miarę klarownie przedstawię swój punkt widzenia

Moim zdaniem przyczyną tego co się stało w Waszym związku są 2 rzeczy:

1. Obciążenie rodzinne. Oto spotkały się dwie osoby z DDA. Z tego co czytam, do dziś ten temat nie został przez żadne z Was przepracowany. Związek, gdzie jedna osoba jest DDA narażony jest na turbulencje emocjonalne, a co dopiero dwie!

Trochę wiem o DDA, DDD, DDS cechą łączącą te osoby jest ogromna potrzeba miłości, uznania w oczach drugiego człowieka... ale też bezgranicznego ich dawania oraz nieracjonalna lojalność względem osób, które sobie na to nie zasłużyły.

Tak widzę sytuację Twojej żony. Ona potrzebowała tego blasku w oku innego faceta, żeby się dowartościować, to już wiele razy na tym forum było dyskutowane. Nie będę się powtarzać.

A wiesz co widzę u Ciebie? W przypadku DDA możliwe są podobno dwa scenariusze:
a. idę w tę samą stronę, jak moi rodzice;
b. idę w przeciwną stronę, jak moi rodzice.

U Ciebie widzę wariant b - wrażliwy, inteligentny, odpowiedzialny facet postanawia: "u mnie będzie inaczej. Moja rodzina będzie bardzo różna od tej, którą do tej pory znam." I wiesz co? To się czasem udaje. Sama osobiście znam takich. Ale do tego "sukcesu" potrzebna jest, nazwijmy to... odpowiednia osoba. Ty chciałeś iść w dobrą stronę, ale z opisu Twojej żonki wynika, że to taki typ emocjonalnie labilnej kobity, że aż mi ręce opadły. To jest naprawdę wyczyn, że przeżyliście ze sobą tyle czasu. Bez świadomego przepracowania problemu szans na udany związek po prostu nie ma. Przepracowania swoich wcześniejszych traum - każde z osobna.

Ja Ci coś powiem - nawet jeśli się rozstaniecie i Ty wejdziesz w nowy związek, on nie wypali. Dopadną Cię demony przeszłości. Znam z autopsji (mój mąż jest DDA) i tysięcy poodbnych historii, które znalazłam w książkach, necie i w życiorysach wielu osobiście znanych mi osób.

Ale widzę też niebezpieczne odchylenie w stronę wariantu a - ten temat alkoholu jednak się przewija w różnych Twoich wypowiedziach... Inteligentny jesteś gość, to ustaliliśmy na początku. Wiesz o co chodzi.

2. Pobraliście się będąc bardzo młodymi ludźmi. To jest czas, kiedy wierzy się naiwnie, że "nam się wszystko uda, bo mamy siebie, bo się kochamy". Gdzieś znalazłam takie mądre zdanie, które mnie akurat pomogło w tamtym trudnym czasie sprzed roku: Nie należy zadawać pytania, dlaczego ludzie się rozstają, ale z jakich powodów się ze sobą związali . I czy już wtedy była szansa na budowanie świadomego, dojrzałego związku. Ja to widzę tak -wybuch chemii, szalonej młodzieńczej namiętności ...zakończonej ciążą. Przez jakiś czas super, dzieci dają wiele radości, wciąż Wam na sobie zależy, ale ... w pewnym momencie różowe okulary spadają, drogi się rozchodzą, bo i ludzie się zmieniają ... Wiem, że to trudno zaakceptować, ale tak jest.

I wiesz co - Twoja żona szybko została matką dwójki dzieci. Macierzyństwo cudna rzecz, ale i ogromna odpowiedzialność, często wyrzeczenie się siebie. Teraz może być tak - córki odchowane, żonka chwyciła wiatr w żagle, chciała poczuć, że życie i świat mają jej jeszcze coś do zaoferowania... i pożeglowała po oceanie miłości tak, że już tego jej statku to nawet nie widać!

Kurcze, Facecie_z_wąsem. Miałam to pisać już dwa tygodnie temu. Jesteś wciąż beznadziejnie zakochany w swojej żonie lub tym wyidealizowanym obrazie sprzed lat, który już przytaczałam... Od prawie roku czułeś, że coś jest nie tak. Od kliku tygodni zaś toczy się sprawa z ujawnieniem zdrady - potrzepie Cię jeszcze rok, mówię Ci

Zainwestuj w siebie przez ten czas, jak Ci dobrze radzą. Wygaduj się na forum - na początku jest tzw. "biegunka werbalna" - czy to ustna czy pisemna.

Facecie_z_wąsem - jesteś w takim momencie swojego życia, że Ci się skumulowały bardzo ciężkie emocje. Pamiętaj o tych nieprzepracowanych, sprzed lat. One ciągle są w Twojej podświadomości. Piszesz, że mieszkasz z matką - te tematy, stany, uczucia jakich doświadczałeś w dzieciństwie i młodości będą wracać. Druga sprawa - podwójna zdrada... Ten temat właśnie tu z Tobą przepracowujemy

Jesteś we właściwym miejscu - z kumplami o wyczynach żonki rozmawiać nie będziesz, to się rozumie samo przez się. Brat, najbliższa osoba, z wiadomych względów sam się z listy zaufanych skreślił. Nawet, jak Cię tu czasem wkurzymy - pisz, wyrzucaj z siebie, bo nie wrócisz do normalnego funkcjonowania.

I idź do prawnika - to sugerowałam na samym początku. Wytłumaczą Ci tam wszystko o tych konsekwencjach rozwodu z orzekaniem o winie. Powtórzę też - jeśli obierzesz tę właśnie opcję - musisz mieć dowody przekonujące dla sądu. I sporo pieniędzy. Podpisuję się pod tym, co pisali inni wcześniej - otworzysz oczy ze zdziwienia, jak potrafią zachować się "zdradzacze w sądzie"...

Mam jeszcze trochę chłodnych refleksji po tym czasie nieobecności na forum- napiszę je potem, bo mi tu znowu elaborat wyszedł

Welcome to the club

Facecie_z_wąsem - moje przesłanie dla Ciebie na dziś: Gdzie ja byłam, Ty jesteś, gdzie ja jestem, Ty będziesz .

PS Na etapie, na którym jesteś, emocjonalny ekshibicjonizm jest jak najbardziej wskazany. Człowiek musi oczyścić się z toksycznych emocji, a takich zdrada dostarcza co niemiara.

Pamiętaj, że piszemy tu anonimowo. To gwarantuje szczerość. Pamiętajmy, iż Prawda nas wyzwoli . U mnie tak było

I see, masz Ty energię, Kobieto.
Racja z tym prawnikiem. Nawet Facet jak nic nie zrobisz na już i na teraz będziesz wiedział na czym stoisz, jakie masz możliwości. Dzieci pełnoletnie w rozwodzie (jak i u Załamanego) brane w kwestii alimentów nie będą. Nie musisz tak zrobić ale możesz wiedzieć, że pełnoletnim dzieciom możesz płacić alimenty bez pośrednictwa matki. Rozwód czasami jest potrzebny, żeby uzyskać efekt "zamkniętych drzwi" ale to bardzo indywidualna sprawa, czasami wystarczy uregulowanie kwestii finansowych. Też jestem zdania, że nie ma sensu  z własnej inicjatywy wtajemniczać otoczenia w sprawy między Tobą a żoną, szczególnie jeżeli chodzi o jej rodzinę. Wiesz przecież, że bliższa koszula ciału. Poza tym różnie się układa, ludzie pamiętają, a ta pamięć nie pozwala oderwać myśli od zranień, czasami lepiej "z nieznajomym w pociągu". No, chyba, że pojawią się jakieś zbędne pomówienia. Ochrona córek przed "detalami" - cenna, dojrzała, odpowiedzialna. Jedną z gorszych rzeczy jakie można dzieciom zafundować to konflikt lojalności, to wychodzi w ich dorosłym życiu.  Ale, Ty to wiesz, podobnie jak Kris 23. Masz ogrom problemów do rozwiązania, zacznij powoli siebie składać, bez dokładania kolejnych. Zacznij od tego, by spać i jeść. Wiary i nadziei życzę.

Myślałem o lekach doraźnych, które własnie pomogłyby mi się trochę wyciszyć i ogarnąć. Wiem, że uzależniają przy dłuższym stosowaniu, ale może tak na 2-3tyg. ? Sam nie wiem. Chcę pogadać z lekarzem.

Tak, ta cisza jest trudna. Próbuje być cierpliwy i nie "miotać się". Już dosyć błędów popełniłem. Gdybym wcześniej był bardziej opanowany, wiedziałbym teraz o wiele więcej  i pewnie miałbym "twarde dowody" w reku.
Już tak nie analizuję własnych win. Wiem, że na większość rzeczy, które się wydarzyły nie miałem wpływu.
Martwię się o córki. Mam kontakt, ale one mieszkają z żoną. Nie mam "kontroli" nad tym co robią, gdzie wychodzą, kiedy wracają itp. Wiem, że żona może być teraz wobec nich bardzo pobłażliwa.
Wiem, że jedna sobie popala papierosy (kto nie popalał ?) ale bardzo mnie zdziwiło jak mi powiedziała, że mama o tym wie i nie będzie jej tego zabraniać.

Moje zdanie w sprawie leków: warto mieć coś pod ręką, po przychodzą gorsze momenty, człowiek nie może zasnąć, a tu trzeba rano do pracy i w dodatku koncentrować się i myśleć.

Jak u mnie wybuchła ponad rok temu ta bomba, nie mogłam sobie poradzić z bezsennymi nocami - mimo wszystko ma się wtedy "myślenicę".

Browarek na sen akurat u mnie nie wchodzi w grę Nie lubię po prostu piwa, choć mój mąż zawsze zachwalał łagodzące i odstresowujące skutki chmielu i sam skutecznie wprowadzał wieczorami teorię w czyn

W momencie największego rozwalenia emocjonalnego udałam się do zwykłego rodzinnego lekarza, który spokojnie zapisał mi dwa opakowania - jedno na sen, drugie na wyciszenie w dzień, które nie otumaniało: mogłam spokojnie pracować. I te dwa opakowania wystarczyły na cały okres szarpaniny. Sięgałam po nie tylko wtedy, kiedy naturalne sposoby nie pomagały.

Może niekoniecznie zaraz do psychiatry po leki. Ale rodzinny?

A poza tym... dbaj o siebie. Jedz, spędzaj czas na świeżym powietrzu, wysypiaj się właśnie, pij dużo wody (bezcenna rada koleżanki pracującej w szpitalu), zadbaj o swoje ciało, w nim skumulowały się te złe emocje i prędzej czy później i tak odczujesz skutki tego, co przechodzisz teraz. Organizm upomni się o swoje.

Nie mogłeś być bardziej wtedy opanowany. I nie miałeś szans zdobyć wtedy "twardych dowodów". Przecież cały czas trwała konspiracja, abyś się nie dowiedział całej prawdy, czyż nie? Wszyscy tak mamy - zaczynamy od "strzępków informacji", które dopiero potem układamy sobie jak puzzle w całość.

Ja wykonałam ogrom roboty, ale zostało mi jeszcze jakieś 10%, aby zakończyć tę sprawę definitywnie.

After dobrze Ci radzi - wszyscy popełnialiśmy wtedy jakieś błędy, bardziej one istnieją teraz w naszych głowach - "mogłem, powinienem był..." Ja uważam, że wszystko toczy się dokładnie tak, jak ma się toczyć. Każda rozmowa, gest, sytuacja popycha nas do nowego etapu życia, w którym mamy się znaleźć.

Co do córek - każdy odpowiedzialny rodzic o dzieci się martwi. Ale pisałeś cały czas, że Twoja żona jednak jest dobrą matką. Myślisz, że teraz one aż tak się zdemoralizują przy niej?...

Co do analizy błędów
Nie teraz,
Nie w tym stanie psychicznym..
Na razie na to jest za wcześnie.. Choć doskonale wiem, co lata w Twojej głowie..
Najważniejsze jest teraz w miarę opanować ten chaos w głowie..
Ze swojego doświadczenia..
Najlepszym lekiem na sen był dla mnie wycisk fizyczny, jaki sobie aplikowałem..
Do tego jeden plus, kaloryfer w miesiąc czasu

....