Hipergamia kobiet ? - Netkobiety.pl

Brzmi to bardzo ciekawie..Ale żeby upewnić się czy dobrze Cię zrozumiałam, mogłabyś podać jakiś "życiowy" przykład takiego doboru? Bo chętnie odniosłabym to do siebie.

Szczerze mówiąc, to jest taka moja teoria, której sama nie jestem pewna, ale frapuje mnie to zagadnienie.

Przykłady z życia:
1. znajomy ma delikatny brzuszek, ale jest całkiem przystojny i to nie jest jeszcze nadwaga. Niektóre kobiety to nawet lubią. Natomiast on ma na tym punkcie kompleksy (nic z tym nie robi) i szuka przede wszystkim kobiety z nienaganną figurą, nawet nie modelki, a tancerki.

2. Facet przystojny, wszystko ma na miejscu, ale uważa swoje dłonie za brzydkie i się ich wstydzi. Zwraca uwagę u kobiet na tę część ciała (oczywiście nie tylko tę:P), podczas gdy inni nawet nie zauważają różnicy specjalnie i jest im obojętne czy luba ma rękawice kuchenne w rozmiarze S czy XL.

3. Ja: jestem zadowolona ze swoje figury, trochę natura mi pomogła oraz w dużej mierze dbanie o dietę i ćwiczenia. Obiektywnie nie każdemu się pewnie moja figura podoba, ale rzecz w tym, że ja jestem zadowolona Natomiast mam kilka zastrzeżeń do mojej twarzy. Zauważyłam, że faktycznie od potencjalnego, zdrowego partnera wymagam, aby dbał o siebie, ale jednak tutaj mój zakres do przyjęcia jest szeroki, głównie to wystarczy, aby był proporcjonalnie zbudowany, ale kaloryfer na brzuchu mnie nie podnieca. Jak jest to fajnie, ale nie musi być, w końcu mój brzuch już jest spoko Natomiast jak chodzi twarz to mam jakieś swoje osobiste preferencje. Oczywiście jak ktoś mi się podoba z osobowości, to i twarz nabiera pociągających rysów, ale jakby tak patrzeć z punktu widzenia, czystego, prymitywnego (?) pociągu fizycznego, jestem bardziej skłonna zignorować niedostatki w innych miejscach. Próbuję zrekompensować sobie własne kompleksy?

Jeszcze tylko podkreślę, że chodzi mi o postrzeganie bardzo subiektywne kwestii własnej urody i innych oraz o wyłącznie fizyczność. Bo też tak mam, że jak mnie ktoś swoim sposobem zachowania i rozmowy zacznie kręcić, to i twarz właśnie robi się pociągająca. I potem ja już nie wiem, co było pierwsze. Najpierw prymitywnie znalazłam człowieka z pięknymi rysami twarzy, choć one wcale nie są piękne, ale nakręciłam się psychicznie i dlatego teraz każdy facet o podobnej fizjonomii będzie pociągający?
Miałam taki przypadek, że facet obiektywnie uznawany przez 99% za mega przystojnego mi się nie podobał i traktowałam go jak kolegę, ale jak go poznałam bliżej, jego wygląd zaczął mi się bardzo podobać. I już mi tak zostało .

Ciekawa jestem, jak u Ciebie, Elle, to wygląda.

Coś może być na rzeczy.
Ja np. jestem zadowolony ze swojego penisa i kompletnie nie zwracam uwagi na tą część ciała u kobiet...

cb  Dzięki za rozwinięcie. Ale to wychodzi na to, że ja tak nie mam. Ale to raczej nie wynika z tego, że nie mam do siebie żadnych "ale" Po prostu nie szukam u mężczyzn tego, co nie podoba lub czego nie akceptuję u siebie. Co nie oznacza, że inni tego nie robią, bo tak jak napisałaś - podświadomość chodzi swoimi ścieżkami i często działa na zasadzie kompensacji właśnie.

U mnie jedyne co się powtarza jakoś tam, to to, że szukam raczej przeciwieństw w wyglądzie niż podobieństw: wzrost (bez ekstremów), budowa (tak samo), zarost (tu już totalnego przeciwieństwa szukam, fakt ), ale to nie ma związku z tym, że sama chciałabym posiadać np. zarost, szersze barki, penisa, itp.
no i tyle w zasadzie.

Co rozumiesz przez "przystojniejszy od siebie"? Bo jednak kwestia odmiennej płci powoduje, że ciężko to wartościować 1 do 1..

U mnie to jest bardziej tak, że jeśli facet jest wg mnie bardzo atrakcyjny, to ja jestem dla niego w jakiś sposób milsza, bardziej otwarta i wyrozumialsza (na pewno na początku). I po tym nauczyłam się już poznawać, po swojej reakcji, że "oho, gość mi się podoba i to mocno".
Z kolei jestem mniej cierpliwa, wyrozumiała i otwarta na tłumaczenie czegoś np. gdy kogoś plasuję jako 'średniego', czy poniżej. Wtedy jedyne co mnie powstrzymuje przed np. brakiem odpowiedzi to empatia i chęć traktowania wszystkich po równo. Natomiast pierwsza reakcja, taka "z ciała" jest, jak napisałam.

Co nie oznacza, że pozwalam sobie na to. Staram się nad tym panować.

Iceni , bardzo fajny przykład z życia podałaś.   Przykład na to jak odbywa się "przepisywanie" pewnych wzorców w podświadomości. W tym przypadku mówimy o cechach kluczowych w doborze partnera, ale dokładnie wg tego samego schematu możemy przepisać inne wzorce. "przepisać" w znaczeniu: usunąć stare i puste miejsce zastąpić nowymi, pożądanymi.
Podświadomość żeby zaakceptować nowe wzorce potrzebuje mieć do tego przekonanie W Twoim przypadku te godziny muzyki, wywiady, osobowość tego człowieka okazały się wystarczająco przekonujące by Twoja podświadomość zareagowała 'zgodą' na zastąpienie poprzedniego wzorca.

Tak właśnie to działa. Dlatego mówi się, że nie istnieje coś takiego jak "mój typ", "ideał", bo to kto nim będzie jest zależne od tego, co na to chwilę jest aktualnym Programem w naszej podświadomości.

Truskaweczka, zbyt surowo siebie oceniasz - mówiłam Ci o tym Pamiętasz co Ci powiedziałam?

Poza tym, masz faceta, dla którego jesteś najpiękniejsza i tylko to się liczy. A skoro oboje jesteście dla siebie 'najlepszymi opcjami' to jest dokładnie to, o co chodzi, bo dobry seks i związek - oba cele zrealizowane.
Tymczasem o wiele częściej bywa tak, że seks realizuje sie będąc singlem lub (w najgorszym wypadku) poza związkiem, a w związku - potrzeby związkowe. Najgorzej !

Truskaweczka, chodzi o to, że Ty się nie musisz "Starać" myśleć o sobie lepiej, tylko naprawdę to poczuć

Znasz moje zdanie odnośnie "próbowania" i "starania się"

Zdjęcie, które mi wysłałaś (zwłaszcza to drugie) pokazuje bardzo subtelny typ urody - nie widzę tam wad, o których piszesz. Masz delikatne rysy, eteryczne. Co do diastemy - ma ją m.in. ex żona Johnego Deepa, Vanessa Paradis i wygląda bardzo seksownie Podobnie córka Mick`a Jaggera, która ma ta samą "wadę" i jest wziętą modelką. Dlatego, że one nie postrzegają tego w kategoriach wady, świat też tego tak nie postrzega.
Rozumiesz, co chcę Ci powiedzieć?

Przeczytałam.  Genialne!

Skoro matryca może zostać zmieniona, to cytowany artykuł w gruncie rzeczy jest bezużyteczny.

Po prostu, Twój umysł sklasyfikował faceta jako dobrą partię do reprodukcji "wymuszając" jednocześnie w Tobie zachowanie,które ma sprawić,żebyś także Ty spodobała się jemu.Czyżbyśmy więc byli marionetkami w rękach ewolucji?Tutaj są ciekawe spostrzeżenia:

W czym w takim razie osoba "świadoma" różni się od "marionetek".
Tylko świadomością istnienia jakichś procesów w podświadomości?
Jeśli tak, to ja nie widzę różnicy.
Jeśli nie, to jak się to objawia? Czy takie osoby mają realny wplyw na podświadomość?

Swoją drogą ciekawe, skąd to przeprogramowanie u Iceni się wzięlo. Może wpływ na nie miała znikoma ilośc blondynów w naszym kraju?:)

Alez pisalam skad sie to wzielo - facet ma (jak dla mnie) boski glos (tzn chodzi mi o barwe, tonacje - jest dokladnie taka, jak lubie najbardziej) do tego ma niesamowita charyzme (czy jak to nazwac) i mimo, ze nie do konca dobrze spiewa technicznie to moge go sluchac godzinami.

Dlatego INNE cechy przestaly mi przeszkadzac a zaczely kojarzyc sie pozytywnie. Teraz czarne wlosy kojarza mi sie baaardzo dobrze

Witaj Norwegio! ;- )

Przeskakując nowe tematy pojawiające się na Forum, przeczytałam mylnie: „hyperglikemia kobiet?” i gdyby nie Twój nick, nawet nie zarejestrowałabym obecności tego wątku. Jednak Twój stan zdrowia, z racji ogromnej sympatii do Ciebie nie jest mi obojętny, więc zajrzałam, chcąc sprawdzić co Ci dolega… ;- )))

Cieszę się, że znajduję Cię w zdrowiu i właściwej Tobie mentalnej urodzie.

Cytowany artykuł przeczytałam. Nie ukrywam, że z trudem. Trud nie wynikał jednakże ze stopnia skomplikowania gramatycznego tego tekstu, ani nawet rozumienia jego warstwy treściowej, ale z bardzo bolesnego wspomnienia, które nasunęło mi się w trakcie lektury…
W ostatnich latach szkoły podstawowej, wielu nauczycieli, zwracając się do nas nie używało form naszych imion, ani nawet nazwisk. My – uczniowie mieliśmy obowiązek znać numer, pod którym zapisani byliśmy w dzienniku. To była zwyczajowa praktyka, że belfer mówił: „Ósemka do odpowiedzi!” lub znad otwartego dziennika rzucał: „Dwudziesty szósty, znowu nie oddałeś mi zeszytu lektur!”, a my reagowaliśmy na takie hasła…

Ja byłam siedemnasta. Pamiętam to do dziś…

Ogromnie mi to przeszkadzało. Nie potrafiłam jeszcze jako nastolatka określić dlaczego, mimo powszechności takiego zwracania się do drugiej osoby, zawsze uwierało mnie ono, jak kamyk, który dostał się do mocno zasznurowanego buta. 
Dziś, bardzo dokładnie to wiem...

Czytając  artykuł o hipergamii, doszłam do wniosku, że teraz, nie jest się już „siedemnastym” czy „piątym” z kolei.  Tamte numery zastąpiły inne: 6/10, 2/10, 4/10… i w zasadzie każdy powinien być świadomy, który z nich reprezentuje…
Poczułam to znajome ukłucie w sercu i pojawiło się to niedobre wspomnienie z dawnych lat…

Ja bym powiedziała, że w takich przyp. to 'podszepty' Duszy bardziej niż "genów" Dusza potrzebuje emocji z wyższego poziomu niż "chuć" i piękne ciało - i ten gość, o którym napisała Iceni, zapewnia je w dużym stopniu i wtedy podświadomość musi polec w walce Ducha z prostymi instynktami Następuje -"przepisanie wzorca", o którym mówiłam.

To się dzieje nagminnie. Zauważ ile jest par, gdzie jedna ze stron jest 'nieatrakcyjna' w takim standardowym rozumieniu, ale ktoś mówi o nim/niej, że ma super osobowość (czyli zapewnia charyzmę, głębsze i silniejsze emocje, etc.)

Aurorka Super, że wpadłaś Przykro mi, że masz z tym tematem takie skojarzenia, ale trudno się dziwić, bo nikt nie lubi być "numerkiem", niemniej jest to pewne uproszczenie schematów zachodzących non-stop w naszych głowach i utartych 'ścieżek neuronowych', którymi idą nasze myśli, kiedy nie mamy nad nimi kontroli i świadomości, że istnieją

Nie. 'Kanon urody': regularne rysy twarzy, dobra (kojarząca się ze zdrowiem) sylwetka, gęste włosy, itp. atrybuty to coś, co mamy 'wkodowane' jako atrakcyjne cechy od dziecka.
Dopiero z czasem i doświadczeniami jesteśmy w stanie krok po kroczku, pomału 'przepisać' tę matrycę na korzyść przymiotów Ducha.
Oczywiście nie wszystkim na tych ostatnich zależy i ci nie zadadzą sobie trudu poznawania osób, które nie przystają do ich 'ideału', ale cała reszta ludzi z czasem jest w stanie wprowadzić sporo zmian w pierwotnym Programie (podświadomość).

Ci, którzy jadą na oryginalnym Programie, a nie są w stanie zapewnić sobie osobnika, który będzie wg nich najatrakcyjniejszą możliwą w danym czasie opcją, wchodzą w relacje w sposób w jaki opisał to autor artykułu. I tu się wszystko zgadza.

kitkaoskara, tak jest to w pewnym sensie racjonalizacja tych osób. Ale to nie przeszkadza im z czasem czuć się w takich związkach szczęśliwymi, skoro i tak na kogoś z osobowością obecnego partnera, ale dużo atrakcyjniejszego wizualnie - wiedzą, że nie maja szans.
A część osób nie będzie w takim związku do końca szczęśliwa i tak jak napisał autor artykułu, będą w takim związku "w miarę szczęśliwi", ich wymagania względem tej osoby będą rosły (Taki koszt bycia w związku z osobą atrakcyjniejszą), a sami będą z siebie dawali mniej lub nic.

Napisałam, że nagminne są tego rodzaju 'kompromisy' z własnymi wymaganiami, ale nie wszyscy potrafią czerpać z nich satysfakcję, jedynie ci, którzy są w stanie przekonać swoja podświadomość, że to co zyskali jest warte więcej niż to, czego nie mogą mieć.

Inna sprawa, że nie zawsze ma się cierpliwość by w samotności czekać na TĄ osobę, więc po drodze "korzysta się" z innych, za to dostępnych opcji.
Ja tak nie potrafię, jestem z tych, którzy czekają. Ale rozumiem też tych, którym się nie chce po części. Tzn. rozumiem z czego to wynika, ale nie pochwalam, bo jest to zawsze oszukiwanie drugiej, nieświadomej niczego osoby.

kitkaoskara, ale ja się zgadzam, że na atrakcyjność seksualną składają się tez cechy poza wizualne. Z tymże zauważ, że wybierając partnera, który nie jest dla nas wizualnie tak pociągający, za to ma inne cechy, które pod kątem hipergamii sa przez nas bardzo pożądane, to i tak gdy na horyzoncie kiedyś pojawi się mężczyzna posiadający  taki zestaw cech jak obecny + WIZUALNE, których mu brakuje, to wówczas "przypomnimy" sobie o 'kompromisie' z wizualem, na który poszłyśmy. Nie determinuje to w żadnym stopniu zdrady, jedynie dojście do pewnych wniosków.

Prawda,  ale od tego momentu wchodzi 'racjonalizacja'
Poza tym, ja nie mówię o cechach subiektywnie preferowanych typu: blondynka/brunetka.. owłosiony/nie owłosiony brunet, tylko o 'defektach' urody, które 'akceptuje się' w ZAMIAN za..coś tam
I nie twierdzę, że to ciężko zrobić, czasem bywa to bardzo łatwe. Ale jest to mechanizm racjonalizacji, thats all.

Może tak być, ale równie dobrze może wcale nie być to dla tej osoby trudne, bo kocha swoją kobietę czy odwrotnie ona kocha swojego faceta i nieistotne jest, że ktoś ma te cechy i wygląda lepiej, bo ta osoba, z którą jesteśmy jest przez nas kochana. Nie każdy będzie porównywał pod kątem cech, które mogłyby być lepsze, ktoś może być dla nas wyjątkowy nawet bez posiadania jakichś cech, ale inne ma fajne i nie musi to być kompromis, tylko po prostu ta osoba jest dla nas i tak najwspanialsza.

Za duzo zmiennych musiałbym przemielić w głowie, żeby odnieść się do tego w wyczerpujący sposób.
Też chciałbym w to wierzyć i niech tak zostanie. Idealistko

Podaj wszystko co potrzebne do znalezenia -- np. "stosunkowodobry Dlaczego-po-slubie-boli-glowa" -- takie coś znajdzie każdy... czy w googlu czy duckduckgo, bing, whatever.

Co do samego artykułu... Nie szukałem kto to pisał, ale raczej opiera się na stereotypach i autor nie rozumie pewnych spraw... Nie rozróżnia seksu od związku, postrzeganie jest zniekształcone przez monogamię.

Totalna bzdura. Niech przeczyta monologi waginy, to zrozumie, że wiele kultur ma w swoim rdzeniu płodność, cipkę, kobiecość. W naszej zachodniej cywilizacji z jakiegoś powodu umniejsza się kobiecość. Kobieta, która uprawia dużo seksu jest społecznie krytykowana, jej wartość sztucznie umniejszana, a tymczasem wiele innych kobiet zazdrości jej powodzenia, a wielu facetów chce przelecieć. Autor jest przyzwyczajony do dominacji męskiej. Z tego powodu kobiety podając ilość partnerów seksualnych zaniżają liczbę, a faceci zawyżają. 

Bzdura. Miłość to miłość, a seks to seks. Można mieć miłość z kiepskim seksem, albo seks bez miłości. Tylko niektórzy będą kochać naprawdę. Mit społeczny, któremu zaprzeczą osoby znające się na relacjach międzyludzkich.

Haha! Akurat... Seksualnym? Co za bzdury. Problem polega na tym, że jeśli facet jest słabszy od kobiety, to ona to czuje swoją intuicją i nie chce przy takim gościu zakładać gniazdka. Kobieta musi się czuć bezpiecznie, aby w okresie ciąży i karmienia nie musiała walczyć o życie. Jeśli pokocha słabego faceta, to podświadomie go obwinia o to iż jest słabym ogniwem, więc ma do niego pretensje, więc miłość jest zatruta. W seksie również się psuje, bo ona powinna mieć radość z tego, że kocha i bzyka ją świetny facet, a nie jakiś pasożyt, co się przylepił do niej, aby przetrwać. 

Mężczyźni też są sfrustrowani i przestają wierzyć w miłość.

Przeciętna kobieta odczuwa satysfakcję z przeciętnym mężczyzną -- zależy jak im razem jest w łóżku. Przecież to zupełnie oczywiste. Autor znowu myli wartość człowieka z pociągiem seksualnym.

Przeciętny mężczyzna musi bzyknąć co parę dni, aby mieć satysfakcję (bo po orgaźmie opada z sił), a kobieta rozgrzewa się powoli i będzie miała satysfakcję jak kilku facetów ją przeleci. Przeciętny facet ma orgazm po paru minutach, a przeciętna kobieta po kilkunastu minutach. Mówię tylko o aspekcie naturalnym, pociągu, fizyczności, a nie wymiarze miłości, gdzie dotyk jest elektryzujący. Jak nie ma miłości, to zostaje sam seks...

Idzie młody i stary byk. Na łączce widzą stado krów. Młody woła "Chodź pobiegniemy i szybko przelecimy kilka". Stary na to mówi: "Po pierwsze nie podbiegniemy, tylko podejdziemy. Po drugie przelecimy, ale nie szybko, tylko powoli. Po trzecie nie kilka tylko wszystkie.".

Wniosek? Facet zawsze jest zainteresowany seksem, nawet jak dziewczyna ma niższy poziom niż on sam. Niestety po seksie traci zainteresowanie. Tak po prostu jest.

Seksualna wartość rynkowa? Seksualna? Pomieszana wartość człowieka i seksualności. Cały artykuł niby jest o seksie... a tak naprawdę mówi o związkach, o wartościowaniu ludzi.

Taki Pan, któremu po 40-tce odbija, zamiast kombinować jak małolatkę do związku zaciągnąć i potem w białych adidasach udawać młodzieniaszka, powinien odważyć się i iść bzykać prostytutki. Oczywiście są dziewczyny, które lubią starszych, ale mnie osobiście irytują "tatusiowie-dziadziusiowie" na placu zabaw.

PS. sorki za stary temat... ale nie ja odkopałem...

Jak dla mnie, to cała historia z SMV opisana na blogu, ma dużo racji.
Ale jedynie w aspekcie - "pierwszego wrażenia" które ma duży wpływ na postrzeganie drugiej osoby, natomiast po jakimś czasie przestaje być istotne.

Dlatego, tak zdefiniowana wartość "seksualna" człowieka ma sens w odniesieniu do krótkich relacji, "szybkich numerków", łatwości nawiązywania kontaktów,
natomiast jest mało przydatna w aspekcie oceny czy związek jest udany, szczęśliwy czy też nie.

Seks jest bardzo ważny, atrakcyjność fizyczna partnera też.
Ale to zdecydowanie za mało, żeby chcieć z kimś być, przebywać, spędzić życie.

SMV to zawoalowane odniesienie do atawizmów, biologicznego popędu który kaze wybierać do kopulacji partnerów najsilniejszych, przewodników stada.

Natomiast monogamia, to osiągnięcie kulturowe.
Dlaczego chcemy zaprzeczyć osiągnięciom ludzkości, i to teraz kiedy szczycimy się takim rozwojem wiedzy, kulturowo chcemy cofnąć się do epoki kamienia łupanego ?

Wartośc seksualna ma kluczowy wpływ - tak jak pisałam, na pierwszym etepie, jako "wabik". Ale nie wystarcza do trwałej relacji, poza tym wiele osób mniej atrakcyjnych, nawet jezeli nie maja tej siły przebicia w pierwszym kontakcie, to dużo zyskują przy dłuższym i niwelują efekt złego "pierwszego wrażenia".

Co do monogamii- przecież pisałam, że jest to osiągniecie kulturowe.
Jeżeli dla kogoś zew natury, znaczy więcej niż kultura szeroko rozumiana, jej dziedzictwo - to jego problem.

nie jest to "wymysł cywilizacji"
- rownie dobrze możesz powiedzieć, że muzyka, empatia, solidarność , sztuka, neocjacje, pokojowe rozwiązywanie sporów itp. - to "wymysły".
Nie to są osiągniecia kulturowe.
Coś, do czego ludzkość potrzebowała setki lat, żeby je rozwinąć.

Widzisz tylko jedną stronę medalu.
Świat nie jest płaski
Ale to Twoje sprawa, Twoje prawo.

Muzyka w wykonaniu australopiteka -  to dopiero było arcydzieło !
Szkoda nie zachowały sie manuskrypty tych arcydzieł....

Empatia, inteligencja emocjonalna - to cechy nabyte, rozwijane nie wrodzone.

Czego to ludzie nie wymyślą. Gdyby zastosować lewar bezpośredni to musiałbym spotykać się z kulturystkami na permanentnym cyklu
Poza tym gusta zmieniają się z czasem. Wzorzec pozostaje ale wyposażenie się zmienia. Cała ta hipergamia to hiperściema.

Pozwole sobie po 4.5 roku odkopac temat
Ostatnio jak ogladam na youtubie filmiki z relacjami damsko-meskimi pojawiaja mi sie wlasnie reklamy roznych "kolczow" celowo pozycjonowane jako content ktorym mam byc niby potencjalnie zainteresowany. Celowo wszedlem na taki "bezplatny" kurs podrywania kobiet przez portale internetowe i tam jako taki teaser jest taki wlasnie darmowy wyklad i wlasnie nabudowany na owej hipergamii kobiet. Argument Secondo ( wpis powyzej mojego ) wlasnie obala owa hipergamie bo juz nawet na tym forum bylo sporo przykladow kiedy kobieta miala romans z grubym lysym brzydalem czy starszym 20 lat "chamem" jak opisuja takiego osobnika zdradzani mezowie. Co o tym myslicie? Temat celowo podbijam bo obecnie na youtubie trwa wlasnie kampania marketingowa roznych "kolczow" ktorej targetem sa mlodzi mezczyzni i to im sie chce pakowac do glowy.

Te wyliczenia SMV minus coś tam, dodać coś tam i jest wynik na kobiety w zasięgu... to jest tak głupie że aż śmieszne. I jak bardzo musi być żenujący osobnik który się nad takimi rzeczami zastanawia.

Dlaczego tak trudno jest zrozumieć, że atrakcyjność nie sprowadza się do wyglądu. Że takie, dajmy na to, zaangażowanie jest dużo ważniejsze od walorów wizualnych. Że chcę aby mężczyzna mnie inspirował charakterem/intelektem/stylem życia, a nie zależy mi na tym aby miał sylwetkę modela.

Jeżeli mężczyzna ma do zaoferowania jedynie wygląd to jego atrakcyjność jest bardzo niska.

Niestety Kolega wyżej ma w dużej mierze rację: jak bardzo ktoś byłby porządny i reprezentował sobą naprawdę wartościowego człowieka to często jego brak atrakcyjności fizycznej stwarza barierę, uniemożliwiającą stworzenie relacji czy nawet poznanie. Wszystko się tylko sprowadza do tych "widełek atrakcyjności",które pozwalają się chociażby spotkać raz dwojgu ludziom. Ciężko mi sobie przypomnieć jakąkolwiek kobietę/dziewczynę, które znam/znałem w życiu, będącą aż tak nieatrakcyjną, abym choć ani raz nie mógł się z nią spotkać. Poza tym naprawdę nie jestem wróżką i nie widzę od razu w szklanej kuli, że ktoś się idealnie nadaje na mojego partnera.

Trzeba rozróżnić chęć spotkania na kawę od chęci spotkania na kawę celem pogłębienia znajomości w kierunku bliskiej relacji/związku...

Miri, to cytowany kolega ma rację, a nie Ty Liga/półka, chyba coś Ci mówią te określenia...

No cóż, przychylę się jednak do zdania Kolegi M!ri Jak to dobrze, że się jednak ludzie różnią..

Choćby się jakiś czas z kimś rozmawiało w sieci to i tak spotkanie w realu to zupełnie inna sprawa, bo mogę się przejechać na kimś wizualnie atrakcyjnym tak samo, jak ktoś się może zdziwić, że jednak ten przeciętniak jest porządnym człowiekiem..
Zresztą sam fakt, że już po iluś tam wymienionych wiadomościach, idąc na pierwsze spotkanie, ktoś ma już w głowie związek, to może dla niektórych być za szybko..