Czy przed 30tką i po przejściach można trafić na wartościową osobę? - Netkobiety.pl

Nie sądzę żeby to był dobry pomysł. Może za dziesięć lat jak usiądziecie i na spokojnie będziecie mogli porozmawiać o przeszłości. Tymczasem nie tylko zafundujesz jej koniec związku, ale i informację, że tego związku nigdy nie było. Nieważne jest tu czy obecnie Twoja żona może to przeczuwać, sama się oszukuje, bądź czuje zupełnie inaczej. Co do tego jak ona podchodzi do historii waszego związku nie możesz mieć pewności. Ty miałeś dużo czasu aby zastanowić się nad waszym związkiem i ostatecznie uznałeś, że nie powinien być kontynuowany. Z historii jaką przedstawiłeś wygląda na to, że Twoja żona myślała o czymś odwrotnym: stabilizacji i pogłębieniu związku, dzieciach. Przedstawienie teraz na chłodno, analitycznie jak według Ciebie wyglądał związek nie spotka się ze zrozumieniem osoby, która przeżywa zapewne ogromny emocjonalny mętlik i dąży do czegoś zupełnie innego. Nie ma co mnożyć punktów zapalnych, zbliżających się konfliktów starczy Ci zapewne na parę lat.
Żona poukłada sobie to w głowie, może nie na Twój sposób, ale potrzebuje do tego czasu.

Jeżeli nie chce wcale rozmawiać to tym bardziej nie zdążysz nawet przedstawić całej sytuacji i tego jak związek wyglądał z Twojego punktu widzenia. W końcu będziecie musieli porozmawiać. Jeżeli jednak uniemożliwi Ci przeprowadzenie rozmowy, to nie wyobrażam sobie sytuacji w której jedna strona jest absolutnie pewna, że to koniec związku i będzie czekać latami aż wszystko się uspokoi. Zdaję sobie sprawę, że bardziej humanitarnie byłoby porozmawiać i wszystko sobie wyjaśnić, ale jak się nie da to trzeba zacząć działać i się nie oglądać. Zbytnie przedłużanie sytuacji może być źródłem domysłów dla niej, że może jednak nie jesteś zdecydowany, że jest szansa.
Swoją drogą może warto włączyć w to mediatora. Wybierzcie się na rozmowę z osobą, która będzie mogła całkowicie z zewnątrz spojrzeć na sytuację i pomóc w przeprowadzeniu rozmowy i zerwania związku.

Niestety nie jestem z Warszawy i nie mam kontaaktu z tamtejszym środowiskiem. Musisz orientować się we własnym zakresie.

Postępuj ostrożnie... Niby małżeństwa się rozpadają, ale jak pomyślę że mój kolega tydzień temu popełnił samobójstwo z nieszczęśliwej miłości, to myślę że nie wolno takich rzeczy traktować rutynowo. To będzie na pewno dla niej ciężkie przeżycie.

Oczywiście, że wyszła z jej inicjatywy. Będzie ich więcej. Rozstania  najczęściej tak wyglądają. Nie ma co teraz się nad tym zastanawiać i tworzyć listy wad/błędów/awantur, bo choć być może poczujesz się "usprawiedliwiony" i będziesz mógł w bardziej wyrachowany sposób postępować z żoną, to nie sądzę żeby o to Ci właśnie chodziło. Nie wpadaj w pułapkę walidacji i nie twórz czarnego charakteru z żony. Po prostu bierz sprawy takimi jakimi są i nie dziw się emocjom i gniewowi partnerki, która chciała spędzić z Tobą życie.

Widzi, że nie ma w Tobie uczuć jakich oczekiwała. Pojawia się rozczarowanie, rozdrażnienie, żal, strach. Wszystko naraz. Nie oczekuj więc spokojnego namysłu i rozmowy. Sam znasz swoją żonę najlepiej. Znajdziesz moment, będziesz wiedział kiedy i jak rozmawiać.

Wydaje mi się, że nawet spokojne i trzeźwo myślące osoby dają się ponieść emocjom w przypadku osób, do których naprawdę coś czują. Może to będzie dla Ciebie wskazówka na przyszłość.

Mediator sądowy przeprowadza mediację  m.in. jeśli są widoki na utrzymanie małżeństwa. Ja nie wiem czy w ogóle istnieje taka instytucja, która zajmuje się "pomaganiem w zerwaniu związku" i dobrze, bo byłoby to kuriozalne.

Poza tym do orzeczenia rozwodu musi być spełniona przesłanka w postaci tzw zupełnego rozkładu pożycia, co w mojej ocenie w Twoim przypadku w ogóle nie występuje. Patrząc na Twoje zachowanie z boku można odnieść wrażenie, że po prostu pewnego dnia wstałeś i stwierdziłeś "chce rozwodu".

Nie było tu mowy o mediatorze sądowym. W słowie mediacja mieści się o wiele więcej. Rolę tę może pełnić właściwie każdy kto bezstronnie będzie w stanie podejść do problemu i będzie miał wystarczające zdolności intelektualne i doświadczenie życiowe. Instytucji nie ma, ale jak powyższy przykład pokazuje są potrzeby. Nie wszystko musi się rozbijać o sale sądowe i nie zawsze ludzie, którzy zgłaszają się do poradni chcą ratować związki. Czasem potrzebują właśnie tylko i aż mediacji.

Z takimi poważnymi tematami zaczekam do chwili gdy faktycznie nie będzie dało się inaczej. Mam głęboką nadzieję że jednak porozumiemy się we własnym zakresie. Na tą chwilę kwestia podziału majątku, winy i innych tego typu spraw jest zupełnie nieistotna dla mnie. Podstawową sprawą jest to żeby zrozumiała że ja tak żyć nie chcę a sama tego związku tworzyć nie może. Nie może być też takiej sytuacji w której to ona dyktuje co jest dla nas dobre i jedynie słuszne - jakby na to nie patrzeć związek to dwoje ludzi. Gdy to zaakceptuje reszta będzie już kwestią czasu. Może to jest dobra droga. Skoro jej na mnie tak zależy i zależy jej na tym żebym był szczęśliwy, mi zależy na jej dobru.

Pytanie czy mówimy o takiej potocznej "mediacji" rozumianej jako rozmowę z zaufaną 'osobą trzecią' czy mediację, która może rodzić jakieś skutki prawne?
Nie chce się czepiać, ale sama troszkę wprowadzasz zamieszania

Znaczenie słowa mediacja wyjaśniłam w poście 147.
Rozumiem, że ukierunkowane wykształcenie i profesjonalizacja rzutuje na sposób w jaki posługujemy się językiem i go rozumiemy. Tez mam własne skrzywienie zawodowe ;p Poza prawnym rozumieniem słowa mediacja istnieje szersze, ogólne i o takie chodzi. Oczywiście do mediacji nie może się zabierać byle pierwszy z ulicy, ale też nie ma co upierać się, że tylko mediator sądowy może posługiwać się tytułem mediatora i tylko on mediacje prowadzi.

Autorze, mediatorem może być psycholog, zajmujący się terapiami małżeńskimi.
A co do zony, jeśli nie potrafi z Tobą spokojnie porozmawiać i wysłuchać Twojego punktu widzenia, to może napisz do niej list?

Ale nie idziesz do terapeuty, żeby ten pomógł ci się rozstać, podczas gdy tylko jedna ze stron jest zdecydowana na rozwód. W takich sytuacjach terapeuta bada czy można jeszcze to małżeństwo uratować, a decyzja o rozstaniu i tak jest decyzją małżonków, a nie psychoterapeuty, który stanowi jedynie wsparcie i pomaga uświadomić sobie pewne fakty.

Co innego spokojne życie z osobą, którą się kocha (a da się tak), a co innego jak się tej osoby nie kocha. To by skrzywdziło ją wiele bardziej. No chyba, że oboje by powiedzieli sobie, że nie ma może między nimi miłości, ale bycie razem z rozsądku im odpowiada. Pewna namiętność też lepiej jak jest, przecież to odróżnia faceta od przyjaciela, że pociąg fizyczny też jest. No i nie jest tak, że jak jest pociąg fizyczny to nie będzie przyjacielem, bo naprawdę da się to połączyć.

A czy będąc rozwódką przed 30-tką ze złamanym sercem można jeszcze wierzyć w to, że spotka się wartościowego faceta ?

Tak by wyglądało pytanie zadanie przez Twoją żonę. Być może gdzieś po drodze się minęliście, mieliście inne oczekiwania wobec waszego związku, ona zaakceptowała to jak jest, Ty nie. Chcesz się rozstać ok. Ale po co ten wątek ? Jeśli byś uzyskał, odpowiedzieć, że dla wartościowych kobiet jesteś towarem drugiej kategorii, bo każda marzy o tej jedynej wielkiej miłości, a nie o byciu kolejną żoną to byś zastanowił się nad rozwodem ?

Żona dzisiaj wróciła, udało nam się nawiązać nawet jakiś kontakt ale idealnie nie jest. Okazuje się że my nie potrafimy ze sobą rozmawiać. Tzn. nie potrafimy rozmawiać o nas. Trochę to dziwne, zważywszy na to jak dobrze dogadujemy się w sprawach "życia codziennego". Dosłownie po kilku chwilach okazało się że my mamy zupełnie odmienne poglądy na życie, na świat, na to co nas otacza i co jest dla nas ważne. Dziwne że tego do tej pory nie zauważyłem. A może nie chciałem widzieć. Może ona też. Ja jej coś mówię, ona mi a tak jakbyśmy w innych językach rozmawiali. Cieszy mnie to że chociaż na chwilę nie było łez. Ustaliliśmy że na początek najrozsądniej będzie udać się do poradni - być może dzięki temu odkryjemy jakąś formę komunikacji która zadowoli obie strony. Dwa tematy na plus. Żona zapytała czy jest ktoś i żebym jej spojrzał prosto w oczy i się przyznał jak coś, że nie będzie zła ale chce wiedzieć. I ta jedna chwila kiedy mogłem bez wyrzutów sumienia faktycznie spojrzeć jej w oczy i powiedzieć że jest i była jedyną kobietą w moim życiu okazała się dla niej i dla mnie bardzo ważna. Wiem że dużo rzeczy zrobiłem źle, ale chociaż tu nie zawiodłem jej zaufania (i tu apel do wszystkich wątpiących: nie zdradzajcie się nawet jak jest ciężko - chociaż tyle warto zrobić dla drugiej strony, grajcie czysto do końca). Zapytała też czy ja chcę ratować to małżeństwo, czy w ogóle chce coś odbudować. No i tu mogłem się uczciwie przyznać co myślę na ten temat. Żona przyjęła to do wiadomości także jakiś postęp jest. Wiem że długa droga przed nami ale musimy ją przejść RAZEM. Być może to co przed nami będzie najważniejszą częścią tego związku, sprawi że czegoś się jeszcze od siebie nauczymy. Dostrzegłem w końcu w żonie człowieka który myśli i czuje, coś przeżywa i analizuje. Nie bierze wszystkiego do siebie na zasadzie "bo tak jest i tyle".  Wiecie, ja prosty chłopak ze wsi jestem (podobno człowiek ze wsi wyjdzie, ale wieś z człowieka nigdy;) ) i przyszło mi żyć w świecie którego nie rozumiem do końca. Życie miało być proste, okazuje się że takie nie jest. Niby powinienem żałować że do tego ślubu doszło ale nie czuję tak. Gdyby nie to wszystko pewnie przeleciałbym przez życie jak strzała realizując kolejne punkty z listy: szkoła, praca, dom, rodzina itd. I okazuje się że to wszystko przyjdzie mi teraz przekreślić i szukać od nowa swojej ścieżki. Tym razem już tylko mojej. Nie rodziców czy żony tylko mojej własnej.

Niedawno dostałem od niej mail z drugiego pokoju a w nim kilka linków:
Chcesz wiedzieć czym jest dla mnie to co razem przeszliśmy? Posłuchaj:
https://www.youtube.com/watch?v=sFR_qsT7JYw

Chcesz wiedzieć jak widzę przyszłość? Posłuchaj:
https://www.youtube.com/watch?v=uTu8mVMMAoA

Chcesz wiedzieć co teraz myślę i jak się czuję?:
https://www.youtube.com/watch?v=usnVkF-CQCY

Wiem że ty szukasz czegoś takiego (niestety chociażbym nie wiem jak się starała nigdy nie będę w stanie Ci tego dać):
https://www.youtube.com/watch?v=7zZu8G2IiLs

Na koniec zwyczajnie się popłakałem (czyli nie jestem chyba taki zimny drań?) Nie wiem czy to początek jakiegoś dialogu ale lepsze to niż cisza i płacz w poduszkę.
Ehh... właściwie to zły jestem na siebie - dlaczego nie mogę jej pokochać taką jaka jest? Jak to jest że widzę w niej cudowną, troskliwą i oddaną osobę ale gdy patrzę na nią czuję gdzieś tam głęboko w sobie że to nie jest "TO".

nowyrok, zacznę od odpowiedzi na pytanie zadane w temacie - jak już kilka osób mówiło owszem można ułożyć sobie życie po rozwodzie, nie ma ku temu przeciwskazań ale osoby po rozwodzie są bardziej prześwietlani, patrzy się na nie z przymrużeniem oka itd a no przynajmniej ja tak to odczuwam. Sama jestem kobietą po rozwodzie, do tego z dzieckiem i długo nie było mi łatwo ułożyć sobie życia po rozwodzie, bo aż 8 lat czekałam na człowieka z którym jestem teraz szczęśliwa i tworze szczęśliwy związek. Ale nie ma między nami świstka papieru, ślubu. Żyjemy na kocią łapę bo obydwoje czujemy się tak bezpieczniej, a wydaje mi się że chyba ja bardziej. I nie istotne jest to czy jesteśmy praktykującymi katolikamy. Życie obydwojgu nam dało w kość i wolimy czuć w tej kwestii bezpieczeństwo, bo skoro bez ślubu jest nam dobrze, mieszkamy razem i świetnie się dogadujemy to slub niczego więcej nam nie da prócz mojej zmiany nazwiska.

Co do całej reszty. Widziałam tu wiele emocji w twoim podejściu i ostatni wpis. I doszłam do jednego wniosku. Wcale nie jesteś pewny rozstania, sam sobie wmawiasz rozstanie bo skoro chcecie udać się do poradni małżeńskiej to oznacza że wewnętrznie czujesz potrzebe ratowania tego małżeństwa. Tylko nie rozumie jednego... skoro nie kochasz jak wspominałeś wcześniej to po co ta szopka? W imię czego? Szacunku do kobiety z którą mieszkasz, której ślubowałeś pewne rzeczy których jak się okazało nie jesteś i nie byłeś pewien? to nie oznacza szacunek, a wręcz jego brak! Wybacz ... ale jeżeli choć odrobinę ją szanujesz powinieneś powiedzieć dość, nie ma sensu chodzenie do poradni i udawanie małżeństwa. Brniesz w to dalej czekając na cud aż to ona podejmie za ciebie decyzję. Okaż się mężczyzną, podejmij dorosłą decyzję nie czekaj aż ktoś to zrobi za Ciebie.

Nie ma co czekać na cud aż przestanie boleć zanim się rozstaniecie, bo tak nie będzie. Takie sprawy nie są proste ani rozwiązania. Zawsze w takiej sytuacji znajdzie się strona która będzie odczuwała cierpienie.. Ale po co przedłużać agonię?

Ale to tylko moje zdanie.

@ nowyrok

Przeczytałem 2 strony i ostatni Twój post - dalej już nie czytałem iż uważam że problem nie leży w niej tylko w Tobie.
Prowadzisz Firmę zatem zakładam że jesteś mądrym człowiekiem więc się zastanów jak facet - mądry facet.

Restart może Ci pomóc a może być tylko podsumowaniem - zdobycie , uwodzenie ta spontaniczność to tylko tak naprawdę czubek torciku. Zapewne o tym już wiesz , chcesz od nowa poczuć tę namiętność - oczywiście jak z żoną się rozstaniesz to zapewne na nowej kobiecie poczujesz ale po paru latach będzie podobnie.

Niestety są fazy miłości i powinieneś to zaakceptować. Rozkochałeś Kobietę brawo - świata poza Tobą nie widzi i chce dziecka , a Ty się zastanawiasz czy coś czujesz do niej czy będzie lepiej jak poznasz inną a może do następnej poczujesz coś? Człowieku Ty jej świat zniszczysz.

O uczucie musisz dbać , zaniedbałeś to dlatego nic nie czujesz i w kółko sobie wmawiasz że to jednak nie to Że ona nie jest dla Ciebie Kobietą , ona postawiła na Ciebie wszystko a Ty nie potrafisz tego nawet docenić. Szukasz tutaj usprawiedliwienia bo gryzie Cię sumienie ( nie wyszalałeś i to jest problem )
Chłopie o czym Ty myślałeś biorąc ślub?

Tobie nie jest potrzebna nowa kobieta , a zimny prysznic bo następną też skrzywdzisz. Utrzymać związek i to uczucie to jest najtrudniejsze , trzeba o to walczyć , a co Ty zrobiłeś w kierunku żony? Nic. Uciekasz od tego. Oczywiście dziecko w tym momencie to będzie błąd , zacznij pracować nad związkiem - może poradnia Wam pomoże ( ale to Tobie jest ona potrzebna - nie jej )
Potem przez właśnie takich osobników dziewczyny - kobiety są skrzywione... Ożeniłeś się , wziąłeś pod swój dach to miej odpowiedzialność która niby jako szefa w firmie powinna funkcjonować to w życiu ( jako mąż ) Ci brakuje.

Proponuje Ci zacząć od nowa ją zdobywać.

Zapytam się kiedy jej kwiaty kupiłeś?
Kiedy zaprosiłeś ją na jakąś kolację?
Kiedy obmyśliłeś jakiś spontaniczny szalony wypad?

To wszystko zależy przecież od Ciebie , nie od żony - dlatego to Ty nosisz spodnie. Tu nie ma co się rozklejać tylko weź w swoje ręce to i przede wszystkim zmień myślenie to ono powoduje że jesteś w takim stanie jakim jesteś i Cię nie cieszy nic to co Twoja żona robi. Wprowadź spontaniczności do związku , to co było na początku gdy kombinowałeś jak zdobyć kobietę. Bo zakładam że sama Ci się w ramiona nie rzuciła.

Czy ona czy inna póki tego nie zrozumiesz nie ułożysz sobie życia...

- Ślub to był zbyt szybko , tak poważnej decyzji się nie podejmuje w taki sposób , ale ten błąd to nie koniec świata bo uczucie możesz odbudować i u siebie.

We wszystkich kwestiach można się dogadać - znasz swoją żonę i wiesz co na nią działa - a przynajmniej powinieneś wiedzieć. Uczucie jest jak płomień - jak nie dbasz to gaśnie z czasem coraz bardziej...

Krótko mówiąc zaniedbałeś i tyle - a nowa kobieta jak wyżej wspomniałem zmieni tylko na chwilę i pozwoli Ci może zrozumieć co próbuje Ci teraz przekazać lecz wtedy będzie już za późno...
Walcz o to bo masz bardzo fajną kobietę i wprowadź coś nowego coś czego nie znacie oboje. Życie jeszcze nie raz Cię zaskoczy.

Co do Firmy ja też poświęciłem jej swoje lata ale wypośrodkowałem tego i nie żałuje - a Tobie brakuje ewidentnie wyszumienia a sam fakt ustatkowania dobija Cię. No Dupy Ci w głowie - do póki nie zmienisz myślenia to wysiłki Twojej żony będą uderzały jak w mur....

Jeśli chodzi o żonę popełnia też podstawowy błąd - sama uznała że zdobyłeś ją... A Tobie brakuje gonienia króliczka... Niestety jej nie podpowiem - bo to Ty piszesz nie ona.

No właśnie też tak się zastanawiam i  na tą chwile myślę że  tylko osoba po przejściach będzie potrafiła zrozumieć tą drugą osobę.