Czy przed 30tką i po przejściach można trafić na wartościową osobę? - Netkobiety.pl

Jego żona nie interesuje, on sprawy intymne omawia  z siostrą. Knują za jej plecami, siostra szuka mu już panienki do rozrywki. Daj żonie wolność i załatw unieważnienie ślubu kościelnego (jezeli macie taki) tak jak pisałam wyżej. twoja żona zasługuje na kogoś lepszego.

Potraktowałeś żonę jak przedmiot, teraz ci zawadza to można wyrzucić i zapomnieć. Jeszcze życie cię nauczy, co to znaczy kogoś zranić, być może będziesz po drugiej stronie barykady, to wtedy się nauczysz jak to boli.
A  siostra to siostra, a nie twój doradca. Ona nie ma kompetencji w tym temacie, to ty powinieneś być dla niej wzorem.

Rozumiem "solidarność jajników" ale zarzucanie autorowi, ze "zdradza żonę z siostra" jest juz lekka nadinterpretacja. Uważam ze siostra z racji wieku i lekkiego podejścia nie jest najlepszym doradca ale z drugiej strony komu ma się zwierzyć jak nie siostrze? Kobiety wyplakuja sie swoim przyjaciółkom ale  rozmawianie o swoich osobistych sprawach z siostra jest juz niewłaściwe???

To co robi nowyrok wg mnie zle to uciekanie od problemu i fantazjowanie o "nowym zyciu".
Jesli chodzi o okres to znaczy, że jeżeli okaże się, że Twoja żona zaszła w ciążę to nie odejdziesz?

Szkoda, że nie zwróciłeś uwagi wplątałeś swoja siostrę (że tak powiem wciągnąłeś ja do swojego małżeńskiego łóżka) osobę, która  jak na razie świetnie bawi się uczuciami innych.  Pamiętaj cierpienie żony to nie zabawa, a bardzo lekko podchodzisz do życia małżeńskiego. Nie mogę wyobrazić sobie osoby, która śpi z jeszcze żoną, uprawia z nią seks (żona nie mogłaby cię zmusić do seksu jak byś tego nie chciał), a w głowie rozmyśla jak by tej nie kochanej żony pozbyć się jak najbardziej bezboleśnie dla siebie. I jeszcze seks bez zabezpieczeń, czy też na prośbę żony był?

Może przysięga składana przez ciebie nic nie znaczyła dla ciebie, może była dla tz "picu",    jeżeli tak to ślub już z racji tego może być  nie ważny, bo przysięgałeś w złej wierze.Unieważnienie małżeństwa kosztuje, może twojej żony nie być stać na taki wydatek, ty masz pieniądze więc sam  opłać za nią. Znajdź prawnika który poprowadzi sprawę tak, aby żona otrzymała unieważnienie z twojej winy, bo tylko wtedy będzie mogła ponownie zawrzeć związek małżeński w kościele   Zrób to dla żony, ona zasługuje (choćby tylko dla tego, że pokochała cię takiego jakim jesteś)   na to by była w pełni uwolniona od ciebie.

I to jest merytoryczna dyskusja - właśnie tak sobie to wyobrażam. Ja się do tego przyczyniłem chociażby tym że nie "postawiłem się" żonie przed ślubem. Ja poniosę zatem wszystkie koszt związane z rozwodem, unieważnieniami i pomocą jej aby mogła samodzielnie stanąć na nogi. To że jej nie kocham ( a zdałem sobie z tego sprawę dopiero w ostatnich dniach - kto czytał od początku ten wie) nie oznacza że zamierzam zostawić ją z niczym. Czuję się zobowiązany aby pomóc jej znaleźć pracę, być może kupić jakieś małe mieszkanie na start. Wiem że lekko nie będzie ale chcę aby mogła sobie jeszcze życie ułożyć. Siebie za to jak to wszystko się ułożyło nie lubię, nie podziwiam i wiem że to wszystko co się stało zostanie ze mną już do końca życia.

Dla mnie ewentualna ciąża oznaczałaby w tej chwili to że muszę zostać - przynajmniej na jakiś czas aby żonie pomóc, oczywiście nie zmienia to sytuacji i o wszystkim musi się dowiedzieć od początku do końca. W takim przypadku oznacza to wyprowadzkę do drugiego pokoju i zaprzestanie współżycia. W tej sytuacji również czułbym się zobowiązany do pozostawienia żonie aktualnego miejsca jej zamieszkania i szukania sobie nowego lokum.

Jak rozwiążesz tak sprawy jak piszesz, to możesz być dumny z siebie, bo może żona wychodząc z waszego związku nie wyjdzie z uczuciem klęski, pomoże jej się to podnieść i budować, życie od nowa.

Jednak jak czujesz, że tli się jakieś uczucie do żony to może zawalcz o rozniecenie płomienia.
Piszesz, że wcześniej nie czułeś braku miłości do żony, że w ostatnim czasie zdałeś sobie z tego sprawę, zastanów się czy nie jest to tylko chwilowe, pod wpływem jakiejś chwili, jakieś odsuniecie od żony i po krótkim czasie będziesz żałował.  Porozmawiaj szczerze  z żoną, może udaj się na terapię. Ale dobrze ci radzę, na przyszłość, nie omawiaj spraw małżeńskich ze swoją siostrą, bo jest to zdrada, ja nie wiem czy  bym mężowi wybaczyła gdybym dowiedziała się, ze  zdradzał sekrety naszego współżycia swojej rodzinie.

Ja do żony cały czas czuję to samo - sentyment, lojalność i przyjaźń. Jakoś tak się złożyło że pomyliłem te uczucia z miłością. Myślałem wtedy że widocznie tak wygląda związek, że tak już musi być. A w tej chwili czuję ogromną potrzebę kochania, chcę komuś dać moją miłość. Niestety nie udało mi się tego uczucia przelać na żonę.

Nie rozumiesz faktów. Nie chodzi o to w jakim celu rozmawiał, rozrywki czy nie. Nie ma prawa rozmawiać o prywatnych sprawach, które dotyczą żony. To się nazywa lojalność.

Wszystko rozumiem i nie zgadzam sie z Twoja opinia, ze nie mozna zwierzać sie z małżeńskich rozterek swojej najbliższej rodzinie tym bardziej jesli jest się na rozdrożu. Poza tym nie wiesz co dokladnie nowyrok swojej siostrze mówił żeby go tak potępiać.

Nie chcę przed nią grać - zwyczajnie nie jestem dzisiaj gotowy na kolejną rozmowę. Wiem że będą tutaj emocje i muszę pozostać maksymalnie spokojny i skupiony. Wiem że będzie kolejna jatka.
Moja żona wie już że nie chce z nią być, nie chce dzieci, to wyszło już przy pierwszej rozmowie. Siostrze nie powiedziałem nic w stylu - "chce się z żonką rozejść ale puki nie ma nic lepszego to bawimy się po staremu". Bez przesady. Temat spraw łóżkowych wyszedł w kontekscie tego żebym uważał bo skoro ona już wie t może próbować zagrać "na dziecko". Żart z klatką może i był nie na miejscu ale trochę rozładował atmosferę. U nas w domu o poważnych problemach się rozmawia - tak mnie i siostrę nauczyli rodzice. U żony natomiast z tego co wiem jest grobowa cisza i łzy w poduszkę. Może dlatego ciężko mi do niej dotrzeć.

Nowyrok wiesz co tak naprawdę razi w Twoim podejsciu do tematu? Motywacja która Tobą kieruje. Nawet tytuł wątku czy po 30 można sobie jeszcze ułożyć życie. Tak jakby fakt ze podjąłeś błędna decyzje o ślubie był jedna kwestia (z lekka mniej istotna) a kolejna to to czy po rozwodzie masz jeszcze szanse na nowy start ...i od odpowiedzi na drugie pytanie uzależniasz rozwiazanie kwestii nr 1 czyli pozostania przy zonie czy tez nie. Powiem Ci ze trochę to odpychające, tzn pewnie ze mógłbyś zacząć już konkretnie "badać rynek pan" przed rozwodem czytaj umawiać sie na randki za plecami zony (chwała Ci za to ze tego nie robisz) ale i tak psychicznie to Ty już wierny nie jesteś. No i te wpisy o ciuchach, wyglądzie, średniej krajowej  która z lekka przekraczasz ...jakbyś  chciał upiec dwie pieczenie przy jednym ogniu czyli uzyskać poradę w kwestii rozstania z żona i zareklamować się ewentualnym zainteresowanym. Po kolei Nowyrok, po kolei a nie rownolegle te dwie kwestie powinny iść. A siostra mimo ze jest jedną z najbliższych osób to myśle, ze nie jest do końca najlepsza wyrocznia w tej sprawie. Zrywać z 6 czy tam 10 chlopakami to jedna sprawa a zakończyć raz ale małżeństwo czyli coś co przynajmniej z założenia miało być już na zawsze to inna bajka. Twoja żona wiązała z tym związkiem ogromne plany i nadzieje, dzieci, dom, rodzina i to będzie dla niej ogromny cios a Ty z siostra już radośnie dywagujecie nad panią ekspedientka która chętnie by sie do Ciebie  dobrała. Nie zachowuj się proszę jak wygłodniały pies który nie może się już doczekasz kiedy się zerwie z łańcucha.

I plan spokojnej rozmowy wziął w łeb, tym razem to żona zaczęła, ale chyba coś poszło nie tak i było po ptakach zanim się spostrzegłem. Zakończenie na dzisiaj to powrót do matki i trzaskanie drzwiami. Ehh.. najłatwiej uciec przed tym co i tak nieuniknione. Kiedyś w końcu będziemy musieli zacząć rozmawiać prawda? A może ja czegoś nie rozumiem i w rzeczywistości nie ma o czym rozmawiać?

Faktycznie ten wątek źle się zaczął - miał dotyczyć czego innego, później poszedł w inna stronę.  Nie jest tak że ja najwięcej czasu poświęcam na rozważanie co dalej - ale przyznaje takie myśli się pojawiają. Faktycznie dołożyłem swoje do ogólnego wrażenia  opisując trochę na skróty rozmowę z siostrą i tą historię z ekspedientką. Tyle że w rzeczywistości to incydent - coś takiego zdarzyło się pierwszy raz. Nie zamierzam podchodzić do tematu na zasadzie jak mam szanse to rozwód a jak nie to zostaje - to nie do przyjęcia dla mnie.

Najbardziej do myślenia dała mi dzisiaj azbestowa - z tym zaangażowaniem siostry. I zacząłem się nad tym zastanawiać skoro już z żoną dzisiaj nie porozmawiam o niczym. I doszedłem do ciekawego wniosku. U nas w domu owszem rozmawia się o problemach ale w dość specyficzny sposób. Nasi rodzice to dwie osoby o całkowicie odmiennych charakterach i spojrzeniu na świat. Problem z nimi polega na tym że każde ma swoją i jedynie słuszną wizję życia a w każdy konflikt angażowali nas (znaczy głównie mnie bo jestem starszy) - zamiast rozmawiać ze sobą bezpośrednio rozmawiali ze sobą przez nas (pełniliśmy funkcję jakby mediatorów). I tak jakoś podświadomie trzeba było wejść w rolę rodziców własnych rodziców (wiem że to głupio brzmi) i szukać kompromisów dla nich. I chyba zacząłem powielać ten błąd - w sytuacji problemów z porozumiewaniem znalazłem sobie osobę z "zewnątrz". To błąd! Przyznaje się do porażki w tym temacie. Muszę się od tego odciąć czym prędzej. Problem jest głębszej natury - czuję że nie mam oparcia w rodzicach, że ze wszystkim co się dzieje w moim życiu muszę sobie radzić sam. I faktycznie rola siostry w takim układzie automatycznie stała się znacząca i podświadomie łatwo było mi się przed nią otworzyć.

Nowyrok się nie chwali - opisuje jak jest. Na razie żadnymi znajomościami nie jestem zainteresowany. Znajomościami zawartymi przez internet nie jestem zainteresowany w żadnym przypadku ani dzisiaj ani za 10lat.
Na razie to ja mam tyle problemów że jeszcze mi tylko teraz kolejnego potrzeba:P

Jedyne co bym od niej chciał to żeby na moment, chociaż raz nie eksplodowała płaczem. Żeby dialog znów mógł się zacząć jak ostatnio. Na tą chwilę to nie wiem co zrobić. Przecież za nią nie pojadę i przy jej matce nie będę o takich rzeczach rozmawiał.

Dziecko jako remedium.....masakra. Tesciowa chyba ma raczej nadzieje ze wraz z pojawieniem sie potomka czulbys sie juz na tyle przywiazany i zobowiazany do pozostania przy  zonie i rodzinie ze szybko wywietrzalyby Ci z glowy "glupoty typu rozwody". Mozliwe ze  tak by wlasnie bylo...tyle ze potajemnie spotykalbys sie z innymi kobietami albo ta bomba i tak by wybuchla raniac juz nie tylko Ciebie i zone ale rowniez niczemu winne dziecko. W zadnym wypadku nie mozesz sie na to zgodzic jesli czujesz ze uczucia do zony juz nie ma.

Autor wyjaśnił już, że przyczyną wzięcia ślubu w kościele był światopogląd jego żony i jej rodziny. Skoro  ważne to jest dla jego żony, a chyba ważne skoro nie mieszkali  ze sobą przed ślubem pomimo gotowego mieszkania to dla jej dobra nowyrok winien doprowadzić do unieważnienia ślubu kościelnego przyznając się przed sądem kościelnym ze swojej niedojrzałości do małżeństwa.  Brał ślub z przyzwyczajenia to skrajna  nieodpowiedzialność, bo nie wierzę, że po kilku latach związku z jedną dziewczyną nie był zorientowany co do swoich uczuć. Zresztą autor sam sobie zdaje z tego już sprawę i obiecał kilka postów wyżej uwolnić swoja żonę od siebie całkowicie tj. dać swojej żonie szansę na ponowny ślub kościelny i co za tym idzie na nowe małżeństwo.

Tak czy siak skoro machina juz poszla w ruch to chyba jest to wlasciwy czas by doprowadzic sprawy do konca. Nie da sie tego zrobic na raty zeby mniej bolało. Zona troche naduzywa damskiej broni w postaci łez, ucieczka do mamy to rowniez odwlekanie w czasie nieuchronnego czyli finalnej rozmowy ale kiedy nadarzy sie okazja by powrocic na spokojnie do tematu to konsekwentnie to czyń.

A jak w ogóle było z waszymi zaręczynami i waszym ślubem? W jakich okolicznościach została podjęta decyzja o ślubie?

Nowyrok to jaka jest zona to jedno a uslyszec "nie kocham Cie chce rozwodu od kogos kogo sie kocha i z kim wiazalo sie plany i nadzieje" to drugie. Tobie jest latwiej podejsc do tego na chlodno bo Ty mentalnie jestes z zona w separacji juz od dawna. Dla niej to ma prawo byc szok. Zreszta rozwod sam w sobie nawet przeprowadzony pokojowo i spokojnie jest zawsze pewnego rodzaju porazka wiec "łatwo i przyjemnie" jest tu nie na miejscu. Tobie to ma cos ulatwic ..nowy start z perpektywy zony poki co rozwod to koniec wszystkiego.

tak to twoja wina. kazdy odpowiada za swoje decyzje.

Hmm.. teraz tak myślę że gdybym wtedy się sam z domu wyprowadził, poza kontrolą rodziców to by dzisiaj tego całego tematu nie było. A tak jak się człowiek bał co mamusia powie to takie są skutki. A dzisiaj jak mi już jest to obojętne trzeba będzie się trochę pomęczyć żeby w końcu odpowiadać sam za siebie. Tylko jest jeszcze taka kwestia że wtedy wydawało mi się że to będzie działało, że się nam uda być ze sobą. Że wątpliwości czy to to to każdy ma.

Zdaję sobie sprawę z wad siostry - zwłaszcza w podejściu do związków więc całkowicie bezkrytycznie jej nie traktuję. Nie wyobrażam sobie siebie z związku z podobną do niej osobą. Ma jednak cechy których moja żona nie posiada a są dla mnie "atrakcyjne".

Otwartość, podejście do życia (beztroskie - zarówno ona jak i ja nie przejmujemy się tym co życie przyniesie, zawsze można jakieś dobre strony znaleźć nawet jak początkowo dzieje się coś złego), do zabawy. Moją żonę trzeba niejako "ciągnąć" za uszy do wszystkiego. Kamila sama organizuje sobie czas nie czeka na gotowe. Oboje to u siebie odkryliśmy po wyprowadzkach z domu rodzinnego. Jeśli chodzi o różnice - ona lubi otaczać się facetami, ja zdecydowanie preferuje "mniejszy tłok". Dla mnie to trochę dziwne flirtować z kilkoma osobami na raz. Nie rozumiem co to jej daje. Ja wolę poświęcić uwagę jednej osobie.

I jak to u nas z żoną na codzien wygląda: chcesz iść do kina? a na co?? na ...., eee. nie chce mi się ubierać. A ja mogę iść? to idź.
Może chciałabyś na siłownie iść? No może poszłąbym ale to trzeba kawałek jeździć, ubrać się. Może od przyszłego miesiąca ( i tak już pół roku).
Może na basen? No chciałabym, ale to bakterie, kobiety łatwo łapią jakieś zapalenia. Teraz zima, włosy trzeba suszyć.
itd. No a ja nie chce w domu siedzieć. Całe życie siedziałem bo w domu nie bardzo chcieli nas nigdzie puszczać. Później sie zaczęła praca i nie było kiedy a teraz mam czas i mogę z niego trochę korzystać. Próbowałem wiele razy z żoną coś robić ale za każdym razem ściana. A jak już coś wyjdzie to nie wiem czy ona się z tego cieszy czy tylko tak aby mi przykrości nie sprawić. Mnie oglądanie telewizji specjalnie nie interesuje. Jej dziecko wypełniłoby właściwie cały świat i nie potrzebowałaby raczej niczego więcej do szczęścia. Wiem że to głupio wszystko brzmi ale to tak w skrócie wygląda.

W sumie co ja się dziwie - nasze spotkania to tak wyglądały, spacerek czasem , jakaś kolacja, i w domku telewizja. Jak chciałem coś porobić to samodzielnie w tygodniu gdzieś tam się poszło. I wiem co powiecie - wczęśniej ci nie przeszkadzało a teraz raptem uwiera? No co ja poradzę - tak właśnie jest.

Wiesz jak wygląda hodowla dzieci na wsi?:D Tutaj nawet 20latek może dostać paskiem po d.... jak coś zrobi nie po myśli rodziców. Mieszkanie stało puste 14 miesięcy, kupione wcześniej i wyszykowane. Mi do szcześćia na prawdę niewiele potrzeba. Na imprezy nigdy nie chodziłem i nie chodzę. Dyskoteki też omijałem. Ale kiszenie się w domu po prostu już mi bokiem wychodzi. Praca dom praca dom, zakupy do domu, znów praca i tak wkoło. Uważam że "wyszaleć" to się można po ślubie też. I obiecywała że tak będzie.
Tylko w praniu wyszło co innego. Myślę że my się oboje na sobie "przejechaliśmy". Każdy widział ten związek po swojemu i wydawało się że druga strona chce dokładnie tego samego. U mnie były jeszcze te wątpliwości i to co wcześniej wam opisałem. Także nie zrzucam winy na nią - byłem chyba bardziej "świadomy" i trzeba było za wczasu wyciągnąć wnioski.

Mam - jestem go świadomy. W tej chwili mogę i chcę nad nim pracować. Nie jest to żadna trauma (nikt mnie nie bił czy poniżał, po prostu w domu była dyscyplina), więc wystarczają drobiazgi aby go rozwiązać.
Właściwie nie ma tu nad czym debatować - w kwestii związku mojego już nic nie wymyśle bo dokładnie wiem co chce zrobić. Może jestem podły, zły czy jaki tam uważacie ale niestety nie widzę szans abyśmy sobie razem życie ułożyli bez wyrzeczenia się przez którąś ze stron rzeczy o podstawowym dla niej znaczeniu. A nawet jeśli ktoś by to zaakceptował to i tak problem wróci za parę lat pod inną postacią. Fakt faktem nie czuję się w tej chwili już z żoną związany "węzłem małżeńskim" cp sprawia że nie będzie w stanie płaczem "wytargować" ustępstw w kwestii małżeństwa. Jeśli pozwoli sobie pomóc? Ok - zrobię dla niej wszystko czego będzie chciała. Ale razem to my już żyć nie możemy. Jeśli los ukaże mnie samotnością trudno, zaakceptowałem już to.
Jeśli dane mi będzie poznać kogoś przedstawię sprawę jasno - kobieto nie ufaj mi "z góry" bo zrobiłem to i to, pozwól mi na swoje zaufanie zapracować. Wiem że drugi raz nie zawiodę. Jeśli to ja się zawiodę - wybaczę bo nie mam powodu aby chować urazę. Ale nie zaakceptuję i nie zapomnę. Może ja jestem nieciekawy człowiek ale próbuję sobie jakoś to wszystko poukładać. Czuję że dla niektórych religia stanowi tutaj problem. Wybaczcie, ja w kościół nie wierzę. W boga jak najbardziej. Jedni ludzie rodzą się z sumieniem i kręgosłupem moralnym, inni nabywają go z czasem. Widać w tym przypadku należ do drugiej grupy. Mówicie że trzeba było pomyśleć wcześniej - zgadzam się nie pomyślałem. Myślę teraz. Czy to myślenie jest w jakiś sposób gorsze? Czy refleksja sama w sobie rok po jest lepsza niż rok przed? Czy rozstanie dzień przed ślubem coś by zmieniło? Moim zdaniem nie. Pewnie żałowałbym że nie spróbowałem. Wierzę że ona też. Sama to przyznała przy pierwszej rozmowie. A tak tego co się przez ten czas nauczyłem i dowiedziałem o życiu nikt mi już nie odbierze. Na to sobie nie pozwolę. Aż mi ulżyło od tego słowotoku:) Panie wybaczą ale już drugi raz w życiu żadnej kobiecie nie pozwolę wejść sobie na głowę. Czy to w życiu czy na forum

Pracuje u mnie - nie zamierzam jej tej pracy pozbawiać i jeśli będzie chciała ją kontynuować to jest jej wybór. Nie musimy się codziennie widywać więc nie powinno to stanowić problemu. Przynajmniej dla mnie. Jeśli będzie chciała odejść - zgodzę się na to bez wahania. Jeśli poprosi o pomoc w znalezieniu innej - mam trochę znajomych i na pewno coś ciekawego się dla niej znajdzie. Mieszkanie też dostanie - mamy trochę oszczędności, na połowę wystarczy, na resztę wezmę kredyt i jakoś to powoli spłacę i zamknę ten rozdział w życiu. Jest tylko jeden warunek - ona musi w końcu zrozumieć co się dzieje, że ja nie chce jej zniszczyć i dalej jest dla mnie ważną osobą w moim życiu. Po prostu nie możemy być razem.

Na razie cisza w eterze - chyba postanowiła przeczekać temat licząc że sam ucichnie. Raz już tak było parę lat temu i nie ma na to co liczyć. Byłem dzisiaj u rodziców zakomunikować im co się będzie działo w najbliższym czasie i poprosić żeby się w to w miarę możliwości nie mieszali. Zadowoleni nie byli ale tragedii wielkiej też nie było. Matkę trochę niepotrzebnie zirytowałem bo zapytała jak ja teraz do kościoła będę chodził. I mi się wypsneło że jakoś to przeżyję bo w ostatnim roku to byłem parę razy ale w sumie to mogę i wcale nie chodzić jak mam komuś tam przeszkadzać. Mogłem poczekać w sumie z tym informowaniem rodziców ale obawiam się że żona w tą stronę też uderzyć może. Lepiej niech wiedzą odemnie. Aktualnie smażę jajecznicę pierwszy raz w życiu. Zastanawiam się jak to teraz dalej ruszyć z miejsca, na pewno chodził za nią teraz nie będę - jeszcze sobie znów coś sama dopowie i tak od nowa. Za daleko to już zaszło.

Czuję że ktoś tu kiedyś w przyszłości popełni podobny błąd co ja całkiem niedawno. Też niby było dobrze, niby wszystko grało a później okazuje się że życie z człowiekiem bez miłości jest bardzo trudne. Jak dla mnie na dzień dzisiejszy niemożliwe. Z takiego związku jest się ciężko wyplątać bo tak naprawdę nie ma negatywnych uczuć w stosunku do drugiej osoby. Trudno jest więc powiedzieć sobie że to koniec, ze to "nie to" a z drugiej strony bycie razem strasznie "uwiera".