Nie pasujemy do siebie, nie wiem już co robić - Netkobiety.pl

Zgadza się. Minimalizacja winy ze strony Autora. Przerzucanie całej odpowiedzialności na żonę.
Został dwukrotnie przyłapany na flircie... ale... to wiadomo, normalka, skoro było mu tak źle...

Do tego ta postawa roszczeniowa.
Autorze, odejdź, póki nie macie dziecka. Nie masz najmniejszych szans wtedy tego wytrzymać. Bo dopiero wtedy świat przestanie kręcić się wokół Ciebie i trzeba się też będzie zająć / zainteresować / poświęcić komuś innemu...

A ile dodatkowych powodów do narzekań wówczas się znajdzie! Zamęczysz tu wszystkich na tym forum
Poza kapciami, sikaniem i zmywaniem naczyń --> dojdą jeszcze wrzaski dzieciaka, konieczność usypiania, przewijania, kupy, ulewania... no i poświęcanie mu całego czasu...
A Tobą kto się wtedy zajmie??

Najkrócej można napisać tak:
W tym najgorszy jest ambaras, aby dwoje chciało na raz

A jej podejście:jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma...
Ot, takie dwie myśli mi się nasuneły..

Przepraszam, ale jak słyszę słowa walka o związek to dostaję furii.
To równie idiotycznie brzmi jak slawetne komunistyczne hasło :wojna o pokój..
O ZWIĄZEK, UCZUCIE  WSPÓLNIE SIĘ DBA , a nie o niego walczy..
A kryzysy, które w każdym związku były, są i będą... wspólnie się rozwiązuje...
To po pierwsze,

Po drugie,
Nautilius, sam nie zrobisz nic!
I jesteś tak jak napisałem, jedyną osobą zdolną do podjęcia decyzji... Za siebie, za Was. Ona tego nie zrobi, bo jej już tak naprawdę wszystko wisi, co daje do zrozumienia w każdym zdaniu adresowanym w Twoją stronę..

Chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz, która tutaj w tym ferworze dyskusji chyba wszystkim umknęła uwadze.
To nie tylko Nautilius miał z nią problem.
Jak on napisał, wcześniej to samo dotykało każdego poprzedniego faceta!
To, że ona jest dysfunkcyjna, to wiemy. Problem z dda polega na tym, że oni w swoisty sposób pojmują miłość..

1. Problem z zaufaniem.
Trudno zaufać komuś, gdy się zawiodło wielokrotnie na bliskich osobach, doświadczając zranienia czy zawodu. Nie można jednak stworzyć dobrego związku bez przełamania tego lękowego nastawienia. I choć to trudne, DDA zwykle są tego świadome. Zwykle jednak nie myślą o tym, że powinni budować zaufanie, pokazując prawdziwego siebie. Zaufanie w relacji zaczyna się od dzielenia się sobą.

2. Problem z intymnością.
Bliskość może być trudna, niekiedy DDA stają się mistrzami w jej unikaniu i udaje im się żyć bez przyjaźni i miłości. Utrzymywanie dystansu, brak zaangażowania emocjonalnego służy temu,  by czuć się bezpiecznie. Nie grozi wówczas opuszczenie, ani odpowiedzialność za problemy w związku. Większość DDA nie zdaje sobie sprawy, że branie na siebie odpowiedzialności za problem z bliskością, jaki ma partner, jest czymś niewłaściwym. I że w relacji możemy wziąć odpowiedzialność jedynie za siebie, swoje zaufanie, własną otwartość czy dążenie do realnej bliskości.

3. Problem z poczuciem własnej wartości.
Poczucie wartości u DDA często zależy od tego, jak się czuje ich partner. Wynika to z wielu sytuacji w ich dzieciństwie, kiedy DDA były dobrymi (a to oznacza: wartościowymi) dziećmi, jeśli potrafiły sprawić, by tatuś czy mamusia poczuli się dobrze. Akceptacja, jaką uzyskiwały w domu rodzinnym była uwarunkowana tym, na ile udawało im się zadbać o rodziców, zatem powstało skojarzenie typu „ to jak się czuję, zależy od tego, w jakiej jestem relacji z bliską mi osobą”. Czyli jestem osobą wartościową, jeśli tworzę relację, z której mój partner jest zadowolony. Często oznacza to, iż zmieniam swoje zachowanie, gdy partner jest obok mnie. Jestem wartościową osobą, jeśli potrafię zadbać o samopoczucie moich bliskich.

4. Problem z odpowiedzialnością w relacji.
DDA zwykle przyjmują skrajne postawy: albo biorą cała odpowiedzialność na siebie albo całkowicie obarczają nią partnera. A bywa, że dokonują swoistego podziału tej odpowiedzialności, przypisując sobie odpowiedzialność za sukces związku, zaś partnerowi za porażki i kryzysy. Żadne z tych rozwiązań nie rokuje dobrze dla związku, gdyż stabilna relacja wymaga podziału odpowiedzialności, uznania własnej, pozostawienia partnerowi jego części.

5. Problem z wybieraniem niewłaściwych/ nieodpowiednich partnerów.
Często DDA nie potrafią odpowiedzieć na pytania: Jakich partnerów przyciągasz? Jacy wydają ci się atrakcyjni? Związki jakby zdarzały się im, bez ich udziału. Często tzw. niewłaściwy związek oznacza przeżycie czegoś ekscytującego, w czym nie sposób się nudzić. Można też w nim czuć się wyjątkową osobą, kiedy „nikt go nie zna tak dobrze jak ja”. Póki wybieramy niewłaściwych partnerów, unikamy stałego związku, zaangażowania, odsłaniania się, czyli prawdziwej bliskości.

Tak jak już wcześniej pisałem -
Jeśli masz siłę za Was dwoje i sadzisz, że podołasz próbie czasu, ale nie mając żadnej gwarancji, można spróbować.
Jeśli jednak cierpliwości Ci nie starczy, a musisz mieć świadomość, że ta terapia dda tak naprawdę nigdy się nie kończy, lepiej rozejdzcie się teraz...

nektarynko, nautilius na szczęście nie ma dzieci z tą kobietą.
Na szczęście dlatego, że on w każdej chwili może się spakować i odejść albo pokazać drzwi wyjściowe swojej żonie. gdyby było dziecko sprawa wyglądałaby znacznie gorzej.
Ja uważam, że to małżeństwo praktycznie skazane jest na rozwałkę, chociaż jakaś tam szansa dla tych ludzi jest. cienko to jednak widze, bo oni są bardzo sobą zmęczeni i rozczarowani.
To wszystko za daleko już zaszło i jest naprawdę chore i nienormalne.

Pisałam juz wcześniej o tym, że autor nie jest pierwszym facetem tej kobiety, który miałby tgo rodzaju z nią problemy- to mocno daje do myslenia.
wątpię, by autor miał jeszcze na tyle sił, chęci, motywacji, by za wszelka cenę ratować to małżeństwo. I dlaczego on miałby walczyć? Też na samym początku pisałam, że walczyć to można i nawet trzeba, ale raczej tylko na wojnie albo z chorobą. Jednak czy trzeba walczyć w małżeństwie i to o tak podstawow e sprawy, jakimi sa sprawy seksu? No bez przesady.
Autor musi usiąść i na spokojnie zastanowić się, co dalej. Czas na dyskusje i przelewanie z pustego w próżne już się zakończył- teraz przyszedł czas działania.
Być może i jego zona też potrzebuje mocniejszego impulsu?
Oboje od lat zyją w jakims dziwnym układzie i oboje są dość pasywni- to chory związek i albo uda się nim wstrząsnąć i uzdrowić, albo trzeba będzie się pożegnać.
nie ma sensu namawiać autora do tego, by kolejne lata on poświęcał się dla tego małżeństwa. jego zona też nie musi i nawet nie powinna się poświęcać, bo niby dlaczego miałaby to robić?
tu trzeba działać

Zastanawiam się po co właściwie oni mieliby się ze sobą tak męczyć i walczyć, jeśli może się okazać, że w innych związkach oboje będą dużo szczęśliwsi.
Bez walki.
Po prostu.

Bingo Secondo!

Oto ja.

Oto Twoja żona Nautilius (nawiasem mówiąc łagodna wersja mnie).

Nie pomyliłam się sądzą po Twoich wpisach, że Twoja żona jest podobna do mnie.

I coś Wam powiem, terapeuta jest potrzebny Tylko do tego, żeby ona dostrzegła problem, ale on go nie wyleczy.

Lekarstwem jest tylko i wyłącznie BEZWARUNKOWA miłość drugiego człowieka.

Ja nie potrzebowałam terapeuty, bo znałam swój problem. Jestem egzemplarzem, który od młodzieńczych lat zastanawiał się co i jak, dlaczego, analizował przyczyny i skutki zdarzeń i wyciągał wnioski.
I dlatego ja wiedziałam co mi dolega.

Tylko mój mąż też wiedział i kochał mnie taką jaką byłam. Mało tego on mnie wyleczył, choć w połowie nie jest takim myślicielem jak ja.

Recepta jest bardzo prosta i skuteczna, ktoś musi ją po prostu pokochać Taką jak jest. Dopiero jak jest wzajemna miłość i akceptacja, człowiek zaczyna myśleć w ten sposób: aha mój partner nie lubi gdy tak robię, dobrze postaram się to zmienić, wiem przecież że cokolwiek zrobię i tak nie przestanie mnie kochać (tylko to odnosi się do nawyków i do tak zwanej prozy życia , a nie do filozofii życia).

Gdy ja miałam doła w stylu "nikt mnie nie kocha" on mi nie musiał tłumaczyć mi relacji międzyludzkich. Podchodził po prostu i mówił dlaczego się martwisz przecież ja cię kocham. To wystarczy.

Gdy się kłóciliśmy, podchodził przytulał i mówił: możesz sobie mówić i robić co chcesz ja i tak będę cię kochał i wiem, że ty mnie też kochasz, albo jeseś dla mnie wszystkim, niech się dziej co chce ja i tak nigdy cię nie zostawię.

I wiesz co kobita po takich słowach wymięka. Bo argumentu brak.

Ale mój mąż nie skupiał się na moich wadach, widział też zalety. Dostrzegał, że ma piękna, inteligentną , wykształconą żonę, która ma własne zdanie i nie rozmienia się na drobne, nigdy się nie poddaje i wiele w życiu osiągnęła. On jest ze mnie dumy. Do dziś wszyscy koledzy mu mnie zazdroszczą.
No i co że miałam taki defekt, czy to znaczy ze nie zasługuję na miłość. To jak mnie nikt w dzieciństwie nie kochał, to trzeba mi jeszcze dołożyć?

Ludzie ja się cenię za to że mimo takiego beznadziejnego startu doszłam tak wysoko. I za to ceni mnie mój mąż.

Muszę kończyć Nautilius

Nie skreślaj swojej żony, dasz radę jeśli ją kochasz, no chyba że nie kochasz, wtedy nie ma o czym dyskutować.

Lilka, kolejny Twój piękny wpis... szkoda, że poprzedni wykasowałaś
Tak, to właśnie o to chodzi...
Zamiast przychodzić i płakać tu na forum o gary i papucie - trzeba być prawdziwym mężczyzną, kochać, kochać, kochać... i dać od siebie maksa...
albo odejść
samo płakanie i użalanie nic nie da... poza poczuciem (wzmacnianym przez wielu z tego forum, może nieświadomie), że jestem taki pokrzywdzony i nieszczęśliwy...

Lilka to ze lubisz robić z siebie ofiarę a twój mąż lubi się bawić w terapeutę ofiary nie znaczy ze normalny chłop chce marnować życie na takie zabawy. A bym takiej jak ty zamknęła drzwi przed nosem. Pomyliłam się w moim poprzednim poście do ciebie. Ty nie jesteś taka przez choroby dziecka, ty jesteś taka bo lubisz jak się nad tobą litują i płaczą... dla mnie to żenujące.

Zorka
To, że pannapanna ma swoje problemy to jedno, i też mi się nie podobają pewne zwroty i określenia.
Nie wydaje się tobie jednak, że Lilka trochę przegina?
Wskazuje nautiliusowi, aby kochał swoją żonę bezwarunkowo, jak dziecko, a to jest dorosła kobieta, z którą autor wątku związał się, aby tworzyć związek partnerski a nie dziecko-rodzic. Chyba

Zmierzch
swoje zdanie na temat Nautiliusa wyraziłam już wcześniej.

Pannapanna
czy Ty naprawdę wierzysz, że z niego taki "cierpiętnik"?

Ale tu nie chodzi o nautiliusa, ale o model związku.
Niezbyt trafiają do mnie rady w stylu: "zapomnij o swoich potrzebach i spełniaj się w opiekowaniu się żoną, która z pewnością ma powody, żeby nie przejmować się tym, czego potrzebujesz. A wówczas wszystko samo się ułoży"
No co ty Zorka, nie widzisz , że to szit?

I myślę, że o to chodziło Lilce...
żeby przestał tak tu biadolić...
a zajął się zwyczajnie swoją żoną...
jak prawdziwy facet...
i zaczął od siebie... od zweryfikowania własnych zachowań i uczuć...

a jak się nie da, to niech się zwija, ale już tak nie płacze, bo aż żałość bierze...

edit: wyjaśnię na przykładzie tego sikania o co mi dokładnie chodzi
no więc - ja miałam męża ponad 20 lat i do dziś nie wiem, jak on tam sobie sikał na stojąco... czy na siedząco...
takich rzeczy się nie wie "bezpośrednio", no chyba, że Nautilius nie zamykał drzwi do toalety, albo żona je śrubokrętem otwierała...

więc...
skoro owa żona czepiała się Nautiliusa, że "jak sika na siedząco to musi potem po sobie sprzątać"
to wniosek nasunął mi się taki, że Nautilius musiał obsikiwać podłogę... lub deskę...
oraz to tak zostawiać, nie widząc w tym problemu...

I sorki ale późniejsze oburzenie reszty forum "och, ta Twoja żona to pedantka... z problemami ewidentnie".... do mnie już nijak nie przemawiało Bo w sumie, popieram tu Lilkę, mógłby zadbać o zostawienie po sobie porządku, skoro żonie tak to przeszkadzało... i być może wcale nie musiałby się potem rozwodzić

A w ogóle, pisanie o takich, raczej dość małostkowych i intymnych sprawach na forum... no nieeeee

dopisałam "edit" do poprzedniego swojego wpisu

Lilka "przerysowała"... przesadziła...
ale ja wyczułam w jej wpisach troskę...
o ten związek... o tą kobietę... o miłość...
pisała jako opozycja do całej reszty piszących tu osób, które przekonują Autora wyłącznie do tego, by się rozstał...

nic nie przerysowała.
W małżeństwie ślubuje się nie tylko na "dobre" nie tylko na to co mi odpowiada.
Bierze się również odpowiedzialność za drugiego człowieka.

Żona Nautiliusa ma prawdopodobnie problem który można wyleczyć miłością.
chociaż Nautilius wolałby "kochaniem się".

Jej trzeba większej dawki akceptacji, miłości niż innej osobie.
Trzeba ją przekonać, że miłości nie otrzymuje się, ani nie daje komuś za coś, ale pomimo czemuś.
Że miłość to nie jest towar wymienny na inne dobra.

Ona ma z tym problem,
nie doświadczyła do tej pory takiej dawki uczucia, która jest udziałem większości.
Nie miala jej w domu rodzinnym, teraz też przekonuje się że coś-za-coś.
Nautiliue wpada do domu na łyk-end i chciałby widzieć w nim uśmiechnięta od ucha do ucha frywolną kochankę.

Wróżby Aftera o kochanku w szafie, raczej się nie spełnia.
Takie osoby są raczej nieufne na nowe bliższe relacje.

Stwierdzenia, że to partnerstwo, mąż a nie teraputa czy filozof.
No fajnie, czyli jak druga strona zaczyna mieć problemy to co ?
- podmienić, oddać do przytułku na przechowanie, może wychowanie, albo co innego, zwrócić, przegonić ?

rzeczywiście, przytułki nie są passe.

Cóż, ja mam nadzieję, że kiedy dopadną mnie problemy, mój mąż zajmie się mną aż do skutku,
nie tylko dopóki mu starczy ochoty....
I vice versa, ja tak samo.

Tak, obydwoje widzą swoje rany i dokładnie je pielęgnują, żeby ciągle ropiały.

Żona nie jest łatwym przypadkiem, a na dodatek trafiła na Nautiliusa, który woli użalać się nad sobą i szukać pocieszenia we flirtach,
niż adorować żonę i dać jej tego co potrzebuje, nie oczekując niczego w zamian.

Teraz żona okopała się taką górką nieszczęśliwości własnej, że trudno jej pozbyć się ulubionej pozycji ofiary, skrzywdzonej, odrzuconej.

Tylko dlaczego teraz? Do tego byłoby dobrze dojść .

Pomyliłaś się wtedy i mylisz się teraz. Tak to jest jak ktoś ocenia ludzi po kilku postach. Ja nie oceniam ludzi nawet w realu. Po co miałabym to robić? Umysł ludziki jest zbyt skomplikowany i niedościgniony w ocenach. Owszem analizuję zachowania ludzkie, czytam historie związków, poszerzam w ten sposób swoje horyzonty, bo mam świadomość że mój punkt widzenia nie jest jedynym słusznym. Ale przy tym nie obrażam innych. Wiem że każdy ma prawo mieć swoje zdanie (pomyśl jak wyglądałby świat gdyby wszyscy mieli jednakowe),  tylko wyrażać je trzeba w odpowiedniej formie.

Niebezpiecznie jest oceniać innych. Można komuś wielką krzywdę tym zrobić.

Gdybym ja chciała Cię ocenić po Twoich postach na tym forum, to musiałabym stwierdzić, że Ty to jedna z tych co wiele wagoników odpięła, może nawet nie tylko swoich, i może dlatego nie chce, żeby się innym udało, bo sama jest nieszczęśliwa.
No i widzisz do jakich głupich wniosków dochodzę.
Dlatego nie oceniam.

I nie robię z siebie ofiary. Mojej historii nie zna nikt w realnym świecie, nawet mój mąż wiedział tylko tylko, że miałam trudne dzieciństwo. Tylko tyle.
Dopiero ostatnio zdobyłam się na to, aby przedstawić mu jedną jedyną scenę z mojego dawnego życia. Było to koniczne, żeby rozwikłać problem rodzinny.
I wierz mi, że długo musiałam ze sobą walczyć, żeby wydobyć tych parę słów. Na co mój mąż oniemiał i zapytał: dlaczego mi nie powiedziałąś przez tyle lat? (19 dokładnie), a ja na to bo nie potrafiłam, zwyczajnie to nie przechodzi przez gardło, bo się wstydziłam, bo nie chciałam Twojej litości, bo nie chciałam być postrzegana przez pryzma ofiary.
Ja dla ludzi jestem zawsze pogodna, życzliwa, dowcipna, słuchająca historii innych, ale nigdy nie opowiadająca swojej. Forum jest jedynym miejscem gdzie pokazałam maleńki fragment siebie i to tylko dlatego, że Nautilius poprosił o pomoc, a ja wyczułam, że jego żona jest bardzo do mnie podobna. Ponieważ on kompletnie jej nie rozumie chciałam mu wyjaśnić co ona myśli i czuje, bo jej słowa i zachowanie są jak kiedyś moje. A że robię to na przykładach? No cóż inaczej nie umiem.

Pannapanna

Ja nie robię z siebie ofiary, mimo że  nią jestem.

Dziękuję wszystkim za wsparcie. To dla mnie naprawdę ważne.
Większość tu piszących daje naprawdę dobre, mądre rady Nautiliusowi.
Żeby tylko zechciał z nich skorzystać.
To cieszy, że ludzie chcą sobie pomagać nawzajem.

Do mnie też nie trafiają. Tak to szit.

Teraz myślę, że brak sexu jest tylko skutkiem nierozwiązanych problemów.

Myślę, że oboje potrzebują terapii w równym stopniu. I dlatego też sami sobie nie pomogą. Bo oboje są "chorzy".

Samo tylko rozstanie nic nie da, bo w następnych związkach sytuacja się powtórzy.

Lilka napisałaś:
Ludzie, którym na sobie zależy potrafią przeskoczyć wszystkie problemy nawet i te w seksie.
Chodzi o to, że nie zawsze ludziom na sobie zależy.

Lilka
To nie jest forum religijne.
Rozwody są w naszym kraju legalne.

Aktualizacja tak pokrótce, żona trafiła na terapię. Ma zaburzenia osobowości i stany lękowe.

Zaczynam się zastanawiać czy nie robi też tego specjalnie tylko po to aby zrobić ze mnie tyrana i  że to przeze mnie wszystko...ciężka sprawa.

Tylko ogólna diagnoza jak dotąd. Teraz trwa analiza. Jednakże ja trochę jestem zdezorientowany.

Nautilius

Smutne to w jaki sposób piszesz o swojej żonie. Tak chłodno, jak o kimś obcym.

Czy Ty piszesz na forum bo chcesz uleczyć co chore między Wami, czy szukasz usprawiedliwienie na swoje odejście?

Zajrzyj wgłąb siebie.

Cokolwiek zrobisz pamiętaj, żeby żonę potraktować z szacunkiem, tyle przynajmniej jesteś winien kobiecie której przysięgałeś miłość.

Ja bym radził tak: wyjdź z izolacji (w pewnym sensie robisz już to na tym forum)
Z tego, co piszesz, żona chętnie przyjmuje rolę strony i sędziego we własnej sprawie.
Ewidetnie ignoruje Twoje potrzeby. Nie wykluczone, że odwdzięczaj się jej tym samym - ale trudniej Ci jest to dostrzec.

Gdybym był na Twoim miejscu, mój plan były następujący:
-> Kochanie, idziemy na terapię małżeńską.
-> Nie chce? Masz rozwiązanie - separacja, być może rozwód.
-> Chce? Zobaczymy, co z tego wyniknie.

Mądry terapeuta/ terapeutka przedrze się przez wszelkie sofizmaty, pseudo-mądrości każdej ze stron i pozwoli Tobie i Twojej żonie spojrzeć na wasze małżeństwo tak, czym ono w rzeczywistości jest.