Nie pasujemy do siebie, nie wiem już co robić - Netkobiety.pl

Mnie by zabolało jak by mąż flirtował z innymi. Po czymś takim nie pozwoliłabym się tknąć.
O to może jej chodzić. Taki flirt to też zdrada. Poczytaj wątki zdradzonych osób, to się dowiesz Nautilius jak się czują.

lilka787

Już mi odpowiedziałaś :

. To mi wystarczy

U Ciebie to ja wiem co było tym zapalnikiem ....
Strach, że go inna może Tobie odebrać.. 
Jak on wytrzymał te osiem lat dalibóg nie wiem, ale tego, że nie miał kogoś w ciągu tych ośmiu lat od czasu do czasu na boku to tak za pewna nie bądź...

After

Co mi po facecie na siłę trzymanym.
Ja nigdy nie zadowalam się w życiu namiastką.
Znam swoją wartość.

Każdy ma swój system wartości: ja na przykład chcę kochać i być kochaną - gdyby tego nie było to do widzenia.

Przez te 19 lat raz On był w potrzebie raz ja, ale nigdy nie opuściliśmy siebie na wzajem. Bo się kochamy i nie postrzegamy wszystkiego przez pryzmat sexu.

Nautilius
Poproś żonę o rozmowę sam na sam, może jakaś kolacyjka przy świecach. Powiedz, że chcesz z nią porozmawiać tak od serca. Ona może nie umieć rozmawiać o tym co ją boli. Ba ona może nawet nie wiedzieć dlaczego się tak zachowuje. Ale Ty pytaj się jej np. "Kochanie dlaczego mnie nie chcesz? Może nie jest Ci ze mną dobrze w łóżku, może chciałabyś inaczej, czy mnie już nie kochasz, itp." Przecież my nie wiemy co jej siedzi w głowie. To ona musi Ci to powiedzieć. I nie odpuszczaj aż się dowiesz. Bo jak będziesz wiedział to i naprawić będzie można. Jeśli ją kochasz to znajdziesz sposób i wytrzymasz. Nie samym sexem człowiek żyje. Powiedz jej, że Cię to boli, że ona Cię odrzuca. Że potrzebujesz jej bliskości. W końcu że jeśli kocha to powinna wziąć pod uwagę Twoje potrzeby. Że chciałbyś wspólnie rozwiązać ten problem. No i na pewno musisz ją przeprosić za te flirty. Tylko nie wiem czy samo przepraszam wystarczy.

Nie kumasz, widzisz ja to wychwyciłem
Najpierw piszesz:

Pomijam okres narzeczeństwa bo tam było osiem razy po dwa razy …..

To jak w końcu było?

Oj plączesz się dziewczyno straszliwie….. On się musiał zadowolić, Ty już tak nie za bardzo co?

After

Piszę jak było, a było i tak i tak, czy to takie dziwne?

A co u ciebie w sypialni zawsze taka sama temperatura jest?

Jak napisała Nektarynka53 chyba jestem w patowej sytuacji.

Moje rozmowy wyglądały spokojnie na początku jej, a po chwili " znów się zaczyna jest teraz dobrze nie kłócimy się a ty zaczynasz, znów będę ta najgorsza." normalnie nie mogę i boję się powiedzieć o swoich odczuciach.
Dobrze źle zrobiłem, jestem tego świadom, ale robiłem wszystko by było dobrze. Ale i ona ma na sumieniu coś. Byliśmy u znajomych i poszliśmy na imprezę do klubu, podchodzę aby z nią tańczyć a ona " przecież my nie umiemy się bawić" i mnie odepchnela. Dwa miesiące później, była z ta sama koleżanka na imprezie, pech chciał ze znajomy widział ja jak za dobrze bawiła się z jakimś gościem. Poczułem się mocno urażony. Wybaczylem, ale one nie potrafi.

Nautilius,
Ona nie potrafi wybaczyć, bo w przeciwieństwie do Ciebie ma na Ciebie wywalone.
Rozumiesz, że Twoje uczucie, emocje i frustracje nie mają dla niej większego znaczenia?
Rozumiesz, źe brakuje jej empatii dla Ciebie?

Ja napiszę wprost: jesteś robiony w bambuko i trochę naiwnie wierzysz, że "nie" na Twoje umizgi ma źródła w Tobie, bo pożwoliłeś, aby Twoja żona Tobie to wmówiła.
Jasne, że czasami można nie mieć ochoty na seks po trudnym dniu lub gdy mamy sporo zmartwień na głowie, ale jeśli ktoś notorycznie miesiącami, czy latami odmawia seksu, to taka sytuacja wychodzi daleko poza normę i normalność.

Jak dla mnie powinieneś się zdobyć na postawienie sprawy na ostrzu noża i albo problem wspólnie rozwiązujecie, albo się rozstajecie.
Bo powtórzę się, że macie problem w małżeństwie i to nie są Twoje wyimaginowane problemy.

To nie był zwykły taniec. I nie w momencie gdy przy tej samej koleżance mnie odpycha i tańczy z innym.

To trzeba ja zapytać.  Nie wiem. Jednak robie naprawdę co mogę.wiele rad jakie dajecie w zasadzie już to robiłem..

Oj sam widzisz jakie ona ma do Ciebie podejście. Dlatego przestań się troszczyć, przestań ją adorować i być dobry i nie chodzi i o jakieś chamskie zachowania. Po prostu chłód i obojętność.  Zobaczysz jakie to efekty przyniesie.
Kolacje, prezenciki itd. tylko Cię bardziej pogrążą tz. poczujesz się jeszcze bardziej odrzucony a ona będzie zadowolona, że latasz za nią jak piesek.

Lilka,
Ja wierzę w Twoje dobre intencje, ale czy nie widzisz, że robisz tutaj trochę krecią robotę.
Autor wątku jest tak mocno przestraszony możliwością rozpadu swojego związku, że łapie się jedynej deski ratunku, która są Twoje posty, racjonalizujące postępowanie żony Autora.
Twoja sytuacje jest tylko na ogólnym poziomie zbliżona do sytuacji Nautiliusa. W jego przypadku nie ma przewlekłego stresu związanego z problemami w pracy, nie ma dziecka, którego ciężka, zagrażającą życiu choroba odbiera entuzjazm i spontanicność. Szanuję Twoje doświadczenia, ale one nijak nie przystają do tutejszego przypadku.
A teraz jeszcze robisz z żony Autora niezaradną, nieświadomą dziewczynkę, która nie potrafi wyartykułować swoich emocji i prowadzi LATAMI dziwne gierki.

Lilka787 ale problemy zaczęły się przed flirtem.

Nautilius poczytaj wątki o aseksualności.
Ja czytałam i powtarzał mi się jeden schemat.
Przed ślubem OK w sexsie, a po wspólnym zamieszkaniu "blokada".
I to dotyczyło w takim samym stopniu kobiet i mężczyzn.
W przypadku jednej dziewczyny było tak, że miała super kochasia w łóżku, wszystkie bajery, ful wypas. Jak tylko zamieszkali, on nie chciał się kochać, mało tego nie potrafił (a u faceta to jeszcze gorzej wiesz dlaczego). Prosiła , błagała, cuda wianki z forum stosowała. Nic nie pomogło. Odeszła. Oni nie byli małżeństwem. Jak tylko zamieszkali osobno, wrócił im sex stulecia.
Ja widzę w tym jakiś schemat, ale dlaczego tak jest nie wiem. Tu tylko specjalista może pomóc.

(wiem After Ty tego nie zrozumiesz, że przed ślubem to "daje", a potem to nie)

Wiecie, co ja myślę, po co człowiek odmawiałby sobie przyjemności gdyby nie musiał. Czasem to taki wewnętrzny przymus, w stylu muszę siebie ukarać, muszę zadać sobie cierpienie, bo nawet od cierpienia można się uzależnić. Może nawet ja tak miałam.

Co nie znaczy, że żona Nautiliusa tak ma, ale nie znaczy też że go nie kocha i jest z nim ...no właśnie dlaczego z nim jest?

Ludzka sexualność jest zbyt skomplikowana, żeby wkładać wszystkich do jednego wora.

Czasem słyszy się o tym, że kobiety tak naprawdę sa oziębłe, że w odróżnieniu od mężczyzny ciężko jest im osiągnąć satysfakcję w łóżku itd. Wielu już było mężów, którzy uwierzyli w takie bajki i mysleli sobie "no cóż, ta kobieta bardzo mnie kocha, ale trochę szkoda, bo w łóżku jest dość oziębła itd.". Tymczasem cześto zdarzało się tak, że ta z pozoru bardzo oziębła kobieta nagle spotkała tego swojego i szok- przestawała być oziębła. Zamieniała się w namiętną kochankę, nawet sama była tym zdziwiona. Nie twierdzę, że twoja zona ciebie zdradza, jednak uważam, że ty, jako mężczyzna na pewno jej nie pociągasz. Stąd te jej uniki. Może ona nawet sama nie wie dlaczego tak jest- niekoniecznie musi być w tym wszystkim wyrachowana. Zwyczajnie jest- ty nie pociągasz jej jako facet i tyle. Jesli w jej zyciu zdarzy się tak, że spotka faceta, który będzie na nią działał, to jej oziębłość nagle przestanie istnieć. I nie będzie potrzebowała żadnej terapii, by tak było ani żadnych rozmów albo nacisków, gróźb, próśb czy czegoś w tym stylu. Autorze nie mam pojęcia dlaczego ona za ciebie wyszła, ale ewidentnie nie jesteś facetem dla niej. Nie łaź za nią, nie wpraszaj się, nie naciskaj, bo nie ma nic gorszego, jak opędzanie się od namolnej osoby. Gdyby ona chciała kochać się z tobą, to by to robiła- tu nie ma żadnej wyższej filozofii.

Dokladnie. Moze to byc nieuswiadomione, moze byc swiadome a moze byc elementem gry. Wszystko to jest jednak u kogos w glowie.

U....
Im więcej piszesz, tym ciekawszych rzeczy na jej temat się dowiadujemy...
Ostro gra widzę z Tobą... I kompletnie ma w dupie, jak się możesz czuć...
Uważaj jednak...
Jak powiedział klasyk, kobiety i w miłości, i w zemście są zabójczo skuteczne... 

Co ja mam Ci jeszcze napisać ponadto co napisałem..
Czas Nautilius podjąć decyzję, Decyzję najlepszą dla Ciebie..
Bo z tej mąki chleba to na bank nie będzie
Jakakolwiek by ona nie była, w tym chorym układzie jesteś jedynym ogniwem zdolnym do działania.  A jako, że jednak ja uważam Ciebie w przeciwieństwie do niej za mężczyznę, pora na zdecydowane kroki z Twojej strony.
Bo to, że robi Ciebie w bambusa, to pewne...
Tylko trzeba dojść, kto za tym stoi..
Póki co tak jak napisałem, szykuj się do ewakuacji,
Zabezpiecz się zarówno finansowo, jak i dowodowo..

Nie daj się jej wodzić za nos. Pamiętaj,
Masz do czynienia z kobietą, a to znaczy dla Ciebie tyle, że nawet jak ma Ciebie i to co i jak czujesz, zawsze chce mieć sytuację pod kontrolą oraz mieć ostatnie zdanie..
Jesteś młody, masz jeszcze całe życie przed sobą. Zdołasz ułożyć sobie jeszcze życie na nowo. Na pewno spotkasz kobietę, z którą będziesz szczęśliwy..
Decyzja należy do Ciebie Nautilius.
Bo to Twoje życie, a nie nasze.
Ja wiem jak to jest. Człowiek jak głupi karmi się nadzieją, że może jednak...
Niestety, zmartwie Cię. Tutaj raczej jej trzeba się pozbyć..
Lepsze szybkie cięcie niż cierpienie bez końca..
Decyduj Mężczyzno
Nie pozwól jej decydować za Ciebie i niczego ani się nie wstydź, ani się nie bój...
Życie  premiuje ludzi odważnych, nigdy tchórzy, którzy zawsze kończą marnie ..

Nautilius, przecież napisałem, że jak wielu facetów przed Tobą łudziłeś się, że ona popo ślubie się nie zmieni...
Jawidzisz, one się zmieniają i nie koniecznie w te stronę, w którą byśmy tego chcieli czyli na plus.
Mąż Lili też się pewno się łudził . I nawet osiem lat no seks go nie obudziło
Oby go nie otrzeźwiło trzęsienie ziemi...
Pisz, pisz lili, też jesteś ciekawym przypadkiem

lilka
Zaspokoję Twoją ciekawość. U mnie w sypialni panuje komfort termiczny
Pytasz czemu z nim jest?
Bo póki co jej taki układ pasuje, a nie trafiła na inną opcję. Nie puści gałęzi, na której siedzi dopóki ma z tego korzyści
Jako kobieta to powinnaś to doskonałe wiedzieć. To się nazywa w filozofii greckie pragmatyzm

Może to Tobie pomoże.
Bo pisałeś, że ma kiepski kontakt z matką, która jest zimna i apodektyczna....
To jest z tekst ze specjalistycznego forum dotyczącego osób z syndromem DDD..

Jaki zestaw cech osobowości/charakteru posiadają wg Ciebie typowe osoby toksyczne?

Wg mnie osoba toksyczna to taka, która, robi sobie dobrze cudzym kosztem i uczyniła z tego sposób na życie i zaspokajanie swoich potrzeb. Jest w dużym stopniu pozbawiona empatii, często cierpi na niedorozwój uczuć wyższych. Stosuje głównie niedojrzałe sposoby radzenia sobie z trudnymi sytuacjami emocjonalnymi np. wyparcie, projekcja, podejście czarno-białe itp. co prowadzi do tego, że przerzuca odpowiedzialność za swoje zachowanie na innych (to może być nieświadome), albo po prostu nie przejmuje się krzywdą wyrządzaną innym a nawet do niej dąży (przemoc świadoma) lub jej świadomość wypiera. Często ma niską samoocenę i buduje ją nie w oparciu o docenienie siebie, ale np. w porównaniu z innymi – więc musi otoczenie poniżać by czuć się lepiej; pielęgnując zewnętrzny wizerunek – typowo narcystyczne zachowania; domagając się ciągłego doceniania i głaskania po główce, usprawiedliwiania.

Każdemu mogą zdarzyć się toksyczne zachowania, natomiast osobiście tą nazwę rezerwuję dla osób, dla których to stały sposób postępowania.

Zdrowa relacja w jakiś sposób wzbogaca obie strony. Oczywiście czasem jedna osoba więcej daje, czasem druga, wymiana następuje na różnych płaszczyznach i niektórzy doceniają wszystkie, inni nie, ale w ostatecznym rozrachunku obie strony są na plusie. Nawet jeśli relacja jest raczej jednostronnie korzystna np. matka zajmuje się upośledzonym dzieckiem, to wchodzi w to świadomie – wiedząc w co się pakuje, że zwrotu w tej samej formie nie dostanie, ale wysiłek jest głównie fizyczny, a psychicznie można się z sytuacją oswoić i nawet nauczyć cieszyć relacją taką jaką jest. W relacji z toksyczną osobą nie ma grania w otwarte karty, choć sytuacja jest dla jednej strony niekorzystna. Toksyk bierze co chce i kiedy chce, nie oglądając się na innych. Wykorzystuje innych na swoich zasadach, a oni tak traktowani tracą siły.

Osobiście nie spotkałam toksyka – radosnego optymisty. Za to generatory negatywnej energii – wielu. Czasem toksyk nawet nie poniża, ale samą swoją obecnością obdziera człowieka z sił i wiary w to, że będzie dobrze. Jest to też forma manipulacji – biadoląc zyskuje uwagę, próbę przekonania go, że wcale nie jest tak źle, zachęcanie go by coś zrobił ze swoim życiem – z czego oczywiście nie skorzysta, ale my wyjdziemy od niego na czworakach przekonani, że jest kryzys, pewnie zaraz nas wyleją (choć przyszliśmy się np. pochwalić o podwyżce), mąż pewnie zdradza, bo wszyscy zdradzają, przyjaciółki to harpie itp. itd.. Z dystansu widać, że tacy ludzie podkopują siły otoczenia, by nie osiągnęli oni zbyt wiele i by toksyk na ich tle nie wyglądał gorzej. Albo nie wierzą, że mogą dostać miłość/zainteresowanie od tak, samoocena im na to nie pozwoli zresztą takiej bezinteresownej miłości przyjąć, więc manipulują tak by dostać to czego chcą – konkretną pomoc, poczucie bezpieczeństwa przez świadomość kontroli bliskich i inne.

Jak należy postępować z takimi osobami?

Zależy od intensywności toksyczności i naszych sił oraz podatności na toksyczne działanie danej osoby.

Osobiście rozróżniam dwa typy osób toksycznych: rokujące – krzywdzące nieświadomie, lub świadomie pracujące nad tym, oraz beznadziejne przypadki, gdzie bez kija nie podchodź, bo jak dasz szansę to ugryzie, a nawet i z kijem nie ma po co i to się raczej nie zmieni. Do obu typów stosuję odmienną strategię.

Do pierwszego jestem w stanie wykazać wiele wyrozumiałości POD WARUNKIEM, że nad sobą pracują, a nawet jeśli jeszcze do tego nie dojrzali, to ogólnie są życzliwi i starają się tak jak potrafią. Sama wiem, że przyjęcie do świadomości, że się kogoś krzywdzi i praca nad zmianą tego trwa, że nie jest łatwo, ale można. Nie mam tolerancji dla toksyków, którzy usłyszeli, że bardzo krzywdzą, dostali informacje gdzie szukać pomocy, ale latami nic z tym nie robią.
Mogę porozmawiać np. z toksyczną teściową, ale na zdrowych warunkach (kiedyś o tym pisałam, nie daje się wciągać w opowieści jak to jest źle), bo ogólnie to życzliwa kobieta, która swoje ograniczenia ma i pewnie ich nie przeskoczy. Ale mnie jej zachowanie za bardzo nie boli, bo to nie moja matka. Mojemu partnerowi niszczy samoocenę, więc on musi ograniczać kontakt i trzymać dystans. Natomiast na każde dziwne teksty jest natychmiastowa reakcja i wie, że zerwałam kontakt ze swoimi rodzicami i jeśli będzie kozaczyć to więcej nas nie zobaczy. Więc się stara, ja to doceniam i pewnie rzeczy puszczam mimo uszu.

Natomiast jeśli druga osoba zupełnie nie szanuje stawiania granic. Koszt psychiczny i czasem zdrowotny utrzymywania takiej znajomości jest duży, a ona nie widzi problemu – jej jest dobrze jak jest, więc nic nie wskazuje na to, by miało kiedyś być lepiej, to moim zdaniem lepiej darować sobie taką znajomość. Być może widmo utraty bliskich skłoni toksyczną osobę do zastanowienia się nad sobą, natomiast niekonieczne. Nie mamy większego wpływu na jej decyzję, za to mamy możliwość i obowiązek chronić siebie. Uleganie toksycznej osobie nie daje nic dobrego. Ona i tak jest nieszczęśliwa, bo to co od nas dostaje działa chwilowo, a my opadamy z sił.
--
Kochać siebie to dawać sobie to, czego pragniesz z poczuciem, że na to zasługujesz...

Nie jest to oczywiście żadną regułą, ale nie bez powodu mówi się młodemu chlopakowi, żeby przyjrzał się matce swojej dziewczyny, zanim zdecyduje się na ożenek z tą dziewczyną. Chodzi i o wygląd, i o charakter, ale przede wszystkim o sposób bycia, jako kobiety. Twoja teściowa jest zimną i niedostepną emocjonalnei osobą- twoja żona też taka jest a z czasem bedzie coraz bardziej podobna do matki. To nic, że w gruncie rzeczy ona tej matki nawet za bardzo nie lubi- ona i tak staje się swoją matką, a ty już to widzisz. Za dekadę bedziesz miał zgorzkniałą i wiecznie nachmurzoną jędzę pod swoim dachem. Nigdy nie bedziesz wiedział jak ona zachowa się w danej sytuacji. Nie pasujesz do tej kobiety- ona powinna mieć chłopa o twardej łapie, który od czasu do czasu postawiłby ją do pionu. jesli pasuje ci takie życie, to zostan w tym małżeństwie.
After napisał ci sporo na temat toksycznych osób- przeczytaj to sobie, bo on słusznie zwrócił ci uwagę na toksyczność tej kobiety. Nie wiadomo jak ona działaby na innego faceta, może podobałaby się komuś, jako taka, ale to bez znaczenia, bo na ciebie ona działa destrukcyjnie. Masz jedno życie i masz prawo ulożyć je sobie tak, byś był szczęśliwy. Odpuść sobie rozmowy z tą kobieta, bo ewidentnie rozmawiacie na innych falach. Czekałeś cztery długie lata- dziś czujesz się wykończony i wypompowany tym małżeństwem. Pora wyciągnąć wnioski i ruszyć do działania.
I jeszcze na jedno zwrócę ci uwagę- załóżmy, że wystąpisz do niej z ządaniem rozwodu. Jeśli ona wyczuje u ciebie determinację, no prawdziwą wolę do działania, to możesz byc świadkiem cudu, bo oto zimna ryba nagle przemieni ci się w namiętną kochankę. Ona póki co nie ma żadnego innego pomysłu na zycie, więc będzie zainteresowana tym, bym zatrzymac cię przy sobie. Bedzie więc wiła się i jęczała pod tobą albo na tobie w łóżku. Gdy znowu poczuje się pewna siebie odstawi cię z powrotem na półkę. Dlatego nie spiesz się za bardzo, jesli dojdzie między wami do takiej sytuacji. Możesz wstrzymać się z rozwodem, ale spokojnie obserwuj co będzie dalej. Moim zdaniem i tak nic z tego nie bedzie, bo jaki jest koń, każdy widzi.
W każdym razie o nic się nie obwiniaj i nie daj wmówić w siebie winy. Nie jesteś odpowiedzialny za to, że twoja zona ma taką a nie inną matkę.
aha- napisałeś, że matka pomiata ojcem twojej zony.
No widzisz- taka więc czeka cie przyszłość u boku tej kobiety. Jeśli będzie miał z nia dziecko, to ja z góry współczuję twojemu dziecku, o tobie nawet już nie wspomnę. Źle wybrałeś sobie żonę, bo najwyraźniej jesteście z dwóch różnych bajek.

Już zacząłeś coś kojarzyć no proszę . Zmieniła się po ślubie to już jakiś wniosek. Teraz spokojnie, powoli pomyśl KIEDY to ZAUWAŻYŁEŚ. Czy nie było jakiejś sprzeczki/dużych zgrzytów w różnicy światopoglądów (dom, rodzina, dzieci, praca, przeprowadzka).
Wiesz kobiety mają to do Siebie, że "kolekcjonują" urazy (kiedy ich do końca nie wybaczą, ale zgadzają się na stan obecny ze względu na coś np. rodzinę, związek, pracę), które po przekroczeniu pewnego nominału wybuchają ze zdwojoną siłą i coś takiego właśnie u Ciebie występuje. Często, gdy kobieta jest urażona o jednostkową rzecz myśli "no w życiu nie zawsze jest jakby się chciało", po n-tej urazie podejście zmienia się diametralnie "no ile można, tyle razy mówiłam/prosiłam itp.". Kobiety są bardziej odporne na tego typu krzywdy do tzw. czasu. Natomiast mężczyźni od razu biegają gdy zauważą "cięższą" sprawę, czyli wartą zachodu, która mogła ich urazić (niektórzy nawet panikują lub nazbyt agresywnie do tego podchodzą - wybuchają).
Jej błąd, że jak była ta pierwsza uraza to nie pozwoliła Sobie na "ukazanie" tego jak rzeczywiście się czuła tylko dusiła w Sobie część tejże urazy. Czy jesteś całkowicie winien zaistniałej sytuacji - oczywiście, że nie i nie daj Sobie tego wmówić. Jednak jesteście po ślubie i powinniście znać Siebie jak dwa łyse konie w kwestii sygnałów niewerbalnych. Ja mam tak często, że potrafię w zachowaniu męża wychwycić, czy rzeczywiście wszystko jest ok, czy na teraz chce trochę więcej czasu, a powiedzenie "jest dobrze" zostało użyte w celu uspokojenia sytuacji.

Oliwia9195 nie zgodzę się z Tobą, albowiem Ona nie była taka od początku. Przecież nie można tak nagle zacząć zachowywać się jak rodzić . Albo to się robi od początku i to widać, albo nie. To, że Jej matka jest taka moim zdaniem nie ma za dużo wspólnego w tej kwestii. Gdyby nie było żadnych zgrzytów u Nich w małżeństwie, a Ona zaczynałaby się zmieniać - zgodziłabym się z tym co opisałaś. W takim wypadku Jego żona jest taka z wyboru (nie wychowania/obserwacji wyniesionych z domu). Aż tak daleko nie szukajmy , bo możemy dojść do Jej dziadków. Ona jest kowalem własnego losu i robi to co uważa za słuszne.

A specjalistę naprawdę gorąco polecam, bo być może pozwoli On Wam się otworzyć i powiedzieć parę "gorzkich" słów prawdy . Oczyszczenie atmosfery to podstawa, bez tego raczej (!) zbyt wiele nie da się zdziałać. Albowiem pozytywne podejście do naprawy to połowa sukcesu .

No właśnie problem jest taki, że nie chce iść na jakąkolwiek terapię bo uważa że pewnie powie jej terapeuta ze problem jest tylko z nią. A ona to wie. No masakra jaka. Nawet jak mowie ze może się okazać że to ja jestem winny to nie chce.

Kompleksy, niska samoocena i niewypały w poprzednich związkach. Niestety jak bylismy jeszcze narzeczeństwem, opowiedziała mi o swoim ex. Mówiła że seks był do dupy, a on mówił że ona jest kłodą. Wierzyłem jej. Jednak po czasie okazuje się że mogłem się mylić... dlaczego.. bo faktycznie jest sztywno, a i ja nie mam już zapału na wygibasy bo po co jak na wszystko jest anty...
mowila że on zarzucał jej brak spontaniczności, że kiedyś było lepiej...u mnie jakby schemat powtarza się...
Szczerze, tyle razy proponowałem tą terapię, i teraz jak tak czytam wasze cenne uwagi to nie wiem czy coś to da. I tak całe życie mamy chodzić na terapię? Moi rodzice tego nie mieli. Było różnie ale radzili sobie sami. Wiem bo i ja im pomagałem jak byłem już starszy.

No faktycznie wygląda na to, że całe życie będziesz chodził z nią po różnych psychologach. Bo to nie jest tak, że teraz jakimś sposobem uda ci się ja zwabić na terapię i ona po skończonej terapii wyjdzie, jako całkowicie wyleczona i to na stałe, że troszkę się jeszcze pomęczysz, ale potem będziesz miał wspaniałą żonę. Nic podobnego. Temat terapii będzie wracał do was, jak bumerang.
Ona opowiadała ci o swoim byłym facecie i jak widzisz mówiła prawdę. Wtedy byłeś zielony i kompletnie niedoświadczony, dlatego nie zwróciłeś uwagi na to, co ona ci opowiadała i dlatego nie zwiałeś. Były facet skończył z nią, bo ona leżała w łóżku jak kłoda, że ich seks był beznadziejny. Jak widzisz nie tylko ty masz z nią problemy pod tym względem- były facet przerabiał z nia dokładnie to samo. Następny jej facet też doświadczy tego samego, no chyba że ona trafi w końcu na takiego, który będzie na nią działał. Zważywszy jednak na to, jaką ona ma matkę i jak jej matka traktuje meża, czyli ojca twojej zony, ja uważam, że na tę kobietę zadziała tylko facet z tzw ciężką łapą. Musisz rozważyć czy nadajesz się do takiego życia na dłuższą metę- jak na razie czas pokazał, że raczej nie.
Moim zdaniem masz dość dobrą sytuację, bo nie macie dziecka.

Zależy jak głęboki jest Wasz problem. Niektórzy radzą Sobie po paru tygodniach inni potrzebują paru lat. Zobaczycie na ile zależy Wam na tym związku.

Błagam Cię nie porównuj podejścia do życia i poważniejszego traktowania małżeństwa Twoich rodziców do większości "dorosłych" ludzi w obecnych czasach. No właśnie nie mieli tego i Sobie radzili, a TY? Nie radzisz Sobie, ani trochę - nie chcę Cię martwić, ale szukasz porad na forum i z tym nie masz problemu, ale pójść do specjalisty już tak? Zaczynam się zastanawiać czy naprawdę tak szczerze zależy Ci na ratowaniu małżeństwa w takim stopniu jak tutaj nam przedstawiasz? Masz podejście tego typu, że będziesz się starał jeśli będą do tego potrzebne wyłącznie PEWNE ŚRODKI, a innych nie tkniesz. Ludzie kiedyś byli głębsi i za bardzo nie przejmowali się sytuacją, że np. w łóżku jest sztywno - teraz to jakaś rzeźnia, wówczas ważnym było z kim to się dzieje. Kiedyś jak ktoś pozrzędził to przechodziło koło ucha, a nawet partner obracał to w żart (rozładowanie napięcia) - teraz matko nie do przeżycia.
Ludzie teraz są "niedotykalscy" i bardzo łatwo jest ich urazić. Niby lepiej wykształceni, mający wyższe ambicje, ale gdy grunt pali im się pod nogami to nie potrafią nic zdziałać, wziąć czegoś na barki - brakuje poświęcenia w małżeństwie. Dodatkowo z powodu tych urazów dają sobie przyzwolenie na szukanie "ukojenia" poza związkiem. Czy kiedyś ktoś szukał usprawiedliwienia na zdradę? No proszę Cię . Wiedział/wiedziała, że to Jego/Jej wina i nie próbował Siebie usprawiedliwiać, jeśli został przyłapany. Przyszedł wiek egoistów - zobacz nawet, gdy kogoś kochamy to tak naprawdę nie pomagamy ze względu na tą osobę tylko, aby nam było lepiej w związku, chodzi o naszą satysfakcję. Zrozum nie te czasy, nie ci ludzie. Nie stosuj starych zasad do gry z innymi pionkami.

Witam!!!
Chciałbym opisać wam moją historię.
Sześć lat temu związałem się z dziewczyną. Wiadomo na początku było super, jakieś pierwsze dwa i pół roku.
Póżniej zaczeły się sprzeczki, kłotnie i pierwsze rozstanie. Muszę przyznać że to bardziej była moja zasługa. Byłem nie miły, arogancki.
Po paru miesiącach postanowiliśmy wrócić do siebie. Ja zacząłem pracować nad sobą i było naprawdę dobrze. Przynajmniej Mi się tak wydawało.
Pojechałem na obóz narciarski i kiedy przyjechałem, Ona mówi mi że odchodzi. Dla Mnie szok. Znów liże rany po rozstaniu a tu znów Ona się odzywa. Tym razem byliśmy bardziej asekurantcy i ostrożnie podchodziliśmy do tematu powrotu. Spotykalismy się, Ja przyjezdżałem do niej Ona do Mnieale ona po trzech miesiącach znów postanawia odejść. I sprawa była taka że chciała pożyczyć pieniądze. Powiedziałem że jej pożyczę ze względu na to co nas łaczyło. Zadzwoniłem że je mam i w tym momencie padła Mi bateria. Więc pojechałem, dzwonię do drzwi i pierwsze co Mnie zdziwiło to było to że nie wpuściła Mnie do domu. Patrzę w prawo a z jej okna wychyla się jakiś chłopak. Nogi z waty wiecie o co chodzi. Okazało się że przez te miesiące w których spotykała się ze Mną, jeżdziła także do niego. Mówię do niej że tak się nie robi że to jest podłe. A Ona powiedziała Mi że nie wie co ma robić. Nie wie czy kocha tamtego chłopaka a Mi nie potrafi zaufać bo kiedyś napisałem dosłownie jednego smsa do koleżanki ze studiów za którego od razu przeprosiłem i wyprostowałem sprawę. I ona mówi że przez to ma problem żeby mi zaufać.

Dokładnie jest tak jak mówisz. Ja przez ostatni czas mozna powiedziec że robiłem dosłownie wszystko żeby Ją uszczęsliwić. A z jej strony jakos tych starań nie czułem. Najbardziej boli że spotykała się z kimś innym w tym czasie w którym ze Mna sie spotykała. To boli. Mogła być szczera i powiedzieć że ma kogos innego i z nami koniec. Kocham ja nadal ale nie wiem czy teraz Ja byłbym w stanie jej zaufać.

Teraz dopiero to doczytałam, tu masz odpowiedź.

Zdradziłeś ją (może nawet tylko emocjonalnie) i nie potrafi wybaczyć. Kobiety tak mają. Potwierdza to milion historii na forum.

Bez terapii nie da rady. Dla Was obojga.

Poleciłabym Ci stworzyć własny temat . Krótko - uważam, że troszkę sparzyła się podczas Waszego "pierwszego" związku i odczuwa strach. Jednak nie upoważnia Jej to do skakania z kwiatka na kwiatek. Obecnie jest na etapie poszukiwań, a z Tobą to taka asekuracja - boi się całkowicie od Ciebie odciąć zapewne z powodu przywiązania do Twojej osoby. Podejmij decyzje czego chcesz.

Wow to otrzymałeś klarowną odpowiedź, że jest z Tobą z rozsądku (czego Nam tutaj wcześniej nie przytoczyłeś(!)) i dziwisz się, iż nie chce terapii? Terapia ma za zadanie odbudować więź, a nie ją stworzyć - Ona Jej już nie potrzebuje? Zbyt bardzo jest sceptycznie nastawiona - boi się budować więź. Po sobie mogę powiedzieć, że "wypominanie" występuje, gdy mam wrażenie że dana sytuacja z kiedyś a to co się dzieje teraz są podobne (wzbudzają podobne negatywne uczucia). Widzisz za przeprosinami powinno iść nie tyle zadośćuczynienie co postanowienie poprawy i eliminacje pewnych podejść/sytuacji, które mogłyby na nowo spowodować powrót tych uczuć.
Jeśli dziecko sparzy się pieca to ma już uraz. Gdy to samo stanie się z zapalniczką to odczuwa podobny uraz (wspomnienia). Dlatego nie wystarczy usunąć KONKRETNE ZACHOWANIE, trzeba pracować nad całym spektrum zachowań mogących wywołać te urazy. Gdy ktoś jest zazdrosny i "chce", aby partnerka nie nosiła krótkich spódniczek to czy eliminacja tylko ich, a zostawienie krótkich szortów coś da?
No i na tym polega małżeństwo - gdy ktoś ma jakieś uwagi do nas to ich słucham ZA W CZASU i analizujemy. Wiele osób kończy na wysłuchaniu i już.

Generalnie dużo robisz, aby ten związek "odżył". Ale czasami jest już za późno na reanimację - zastanów się w jak "ciężkim stanie" pozostaje Twoja żona. Aktualnie oczekujesz, aby na wpół żywy poszkodowany powiedział Ci o tym . Obserwuj. A co jeśli tego 11 listopada powie - "chcę odbudować małżeństwo", ale będzie miała przy tym niepewną minę. Co zrobisz? Troszkę wszystko robisz na odwrót - na początku zagwarantowałeś Jej terapię szokową , a teraz na spokojnie czekasz, aż przemyśli sprawę. Nie dziw się, że "kąsa". Gdyby ktoś Ci dał z patelni w głowę, a później chciał rozpocząć ewentualne negocjacje to raczej nie stroniłbyś od negatywnych emocji .

Nautilius

Weź sobie do serca to co pisze Nektarynka i Bet.

Najpierw odpowiedz sobie na to jedno pytanie, bez którego dalsze działania nie maja sensu.

Czy ją kochasz?

Potem ją zapytaj o to samo.

Jeśli padnie dwa razy TAK, to do roboty, jeśli NIE, to dajcie sobie spokój, bo każdy zasługuje na miłość, Twoja żona też. A Ty ją chcesz kochać  na Twoich warunkach, tak jakby musiała zasłużyć sobie na Twoje uczucia. Tak się nie da. To nie jest prawdziwa miłość.

Oczywiście, że się zmieniła, każdy się zmienia, Ty również się zmieniłeś. No i co z tym zrobisz?

Lilka
o miłości nie świadczą słowa, tylko postępowanie wobec kochanej osoby
właśnie to postępowanie jego żony tu oceniamy

Ale nam właśnie nie wolno oceniać tego postępowania. Nie znamy jej. Nie znamy ich wzajemnych relacji.

Ja piszę bo coś takiego przeżyłam. Ty ją oceniasz, a czy przeżyłaś.

Jak Wam tłumaczę jak krowie na rowie że można kochać i nie być zdolnym do sexu z osobą kochaną to nie rozumiecie.

A żonie Nautiliusa to się dziwicie ze nie rozumie co jej mąż mówi.