Roztsanie po 9 miesiącach....i cisza.... - Netkobiety.pl

Najważniejsze to nic na siłę ani tym bardziej z litości........Najwidoczniej taka to miłośc była z jego strony, że nagle z dnia na dzień zniknęła.Szkoda tylko, że przez tyle miesięcy cały czas twierdził ,że naprawdę kocha.

W kochaniu siebie nie ma nic złego.
A właściwie - dopiero jak sie pokocha siebie, można też pokochać innych.

I to właśnie to kochanie siebie, szacunek do siebie - nie pozwalają nad pewnymi sprawami przejść obojętnie.

Autorka najpierw "zrywa", kasuje coś tam na fb, coś kończy - a godzinę później przeprasza i czeka na jego niezapowiedziane przybycie (i dziwuje się, że on nie przybywa)... sorki, ale wg mnie musi dorosnąć, albo znaleźć partnera na swoją miarę.

Mówił, że kocha, bo kochał...
ale się nie chce w to ładować, bo już wie, czym to pachnie...

Według mnie prawdziwe kochanie to bycie ze sobą na dobre i na złe....Rozumiem związki całkiem patologiczne gdzie przez kilka lat są kłotnie,wyzwiska itp i w takiej sytuacji rozumiem też słowo Dosyć. Ale to była druga kłotnia (w sumie pierwsza taka poważna) w ciągu tych 9 miesięcy - i odrazu tak rezygnować? jeżeli każdy by tak szybko rezygnował to co to by było ....no nie wiem dla mnie po prostu to jakoś szybko tak sobie odpuścić , zrezygnowac zkogoś i zapomnieć. No cóż...pozostaje mieć nadzieję..

Ona-99, to nie chodzi o to, ze on Cie nie kochal, po prostu czlowiek po rozwodzie, ktory przeszedl wiele w zyciu, inaczej patrzy na pewne rzeczy. Dla Ciebie to byly dwie male klotnie. Dla niego to obraz tego jak moze byc po slubie, czy tez po kilku latach zwiazku, kiedy opadna motylki.
On pewnie nie chce by ktos mu dyktowal jak ma zyc,  chce spokoju. On juz mial jedno malzenstwo. Byc moze wykazalas w tej nieszczesnej sytuacji jakas ceche, ktora miala jego zona? Nie wiem.  Mysle, ze on boi sie " powtorki z rozrywki".
To nie do konca Twoja wina, ze tak sie stalo. Ty masz swoje doswiadczenia, on swoje.
Poza tym on jest teraz w bardzo duzym stresie, boi sie ze straci dziecko. To glownie zaprzata jego glowe.
Ty zeszlas na dalszy plan. Niestety.
Generalnie mysle ze on jeszcze nie jest gotowy do konca na nowy zwiazek, dlatego tak latwo poki co odpuscil. A Wasza znajomosc nie trwala az tak dlugo.
Pouklada troche swoje sprawy,  przemysli.. Jesli faktycznie bylo to powazne z jego strony, to pewnie jeszcze da znac o sobie..
A Ty, wyciagnij z tego jakies wnioski. Niekoniecznie dla Was. Dla siebie przede wszystkim. Pozdrawiam Cie serdecznie.

Ja autorkę bardzo dobrze rozumiem. Ona wcale nie chce rycerza na białym koniu, jak to usilnie co poniektórzy próbują jej wmówić. Ona oczekuje zwykłego związku, w którym obie strony wzajemnie się wspierają, szanują, snują wspólne plany na przyszłość, spędzają ze sobą wolny czas i są szczerzy wobec siebie. Próbujecie jej wmówić, że to ona zachowywała się nieodpowiednio (obrażanie się, zrywanie przez fb), jednak jej nieodpowiednie zachowanie było KONSEKWENCJĄ JEGO działań. To on sam zadecydował, że nie chce jej widzieć u siebie w domu (pomimo wcześniejszych uzgodnień) oraz nie chce z nią wspólnie wyjść. Zaznaczam – ta sytuacja miała miejsce jeszcze przed jej wybuchem.
Przekonujecie, że powinna zrozumieć, iż on jest w trudnej, stresującej sytuacji, może stracić ukochanego syna. Rozumiem z pewnością jest to traumatyczne przeżycie. Ale w normalnym związku powinien jej to powiedzieć, wyjaśnić całą sytuację. Ja gdybym potrzebowała pomocy, choćby słownego wsparcia, od razu zwróciłabym się do partnera po pomoc. On natomiast zataił to przed nią. Wydaje mi się, że w Polsce na sprawy sądowe czeka się długo. Facet powiedział jej o tym na tydzień przez rozprawą i to tylko dlatego, że ona mocno nalegała na wyjaśnienia.  Wcześniej się nie martwił, że może stracić syna? Teraz to sobie uświadomił i w tej sytuacji kobieta won! bo będzie mi tylko przeszkadzać? Wcześniej mu nie przeszkadzała? Mam wrażenie, że ta sprawa z synem to tylko wymówka.
Nie wmawiajcie kobiecie, że ona ma się przed nim płaszczyć, dostosowywać do jego złego samopoczucia, trudności życiowych, milion razy przepraszać za to samo i usuwać się w cień kiedy staje się zbędna. Gdyby był z nią szczery ona z pewnością zrobiłaby wszystko żeby mu w tych trudnościach pomóc i wspólnie pokonaliby najgorsze. On jednak woli sprawę załatwić w pojedynkę.
Przecież ona też ma swoje uczucia, a dodatkowo ma syna. Zupełnie nie pomyślał, że jej syn się do niego przywiązał, traktował jak swego rodzaju namiastkę ojca. Facet myśli tylko o sobie i swoim synu, nieważne że rani innych. Dla mnie to nie facet, skoro zawodzi w pierwszej kryzysowej sytuacji. Przecież autorka nie wymaga od niego nie wiadomo jakiego adorowania czy poświęcania jej specjalnego czasu.  Wystarczały jej weekendowe spotkania w czwórkę.  Dostosowała się do niego.
Ponadto autorka też musi chronić swoje dziecko, a pan tak naprawdę nie wiadomo jakie ma plany życiowe, skoro zarzekał się wcześniej że udowodni że kocha i może brać ślub, a później insynuuje że jej nie da tego czego ona chce. Nie traktuje jej poważnie..