Picie na portalu społecznościowym

Przecież można, Iceni, mieć fajne, ciepłe kontakty z szefem. Ale nie trzeba wchodzić aż w intymność i prywatę. Bo to się zawsze źle kończy.

Łudzę się, że moje odejście da mu do myślenia, że jest chory i że musi się leczyć. Powiedziałam mu kilka razy, że nie zniosę jego zapijania się na śmierć.

Myślę sobie, że jeśli uda mi się odejść, będzie mi łatwiej żyć nie patrząc tyle godzin codziennie na niego. Albo zapomnę, albo on sam będzie szukał kontaktu. I że jeśli mu zależy zrozumie co stracił przez picie. Albo zrozumie, albo nie...

Myślę sobie też o tym, gdzie jest granica tego co można i co nie można w pracy. Z wieloma osobami zaprzyjaźniłam się w firmie, z kilkoma wypiłam kawę po pracy, z kimś gdzieś wyjechałam, o problemach moich współpracowników wiem bardzo dużo. Bo jak jest się razem przez tyle godzin dziennie i ma się taką pracę, że można swobodnie rozmawiać ze sobą, trudno się ze sobą nie zakolegować, czasem zaprzyjaźnić, znam kilka przypadków zakochania.

Mamy tez takiego jednego przełożonego, który każe do siebie mówić po imieniu i często spotyka się z podwładnymi na piwku...
Natomiast nie znam ani jednego przepadku w naszej firmie, gdzie stosunki były by tak oficjalne jak piszesz Cyniczna. Mało tego powiem Ci, że mało kto tytułuje się przez pan/pani. Mówimy sobie po imieniu, nawet z przełożonymi wyższego szczebla.

Trudno powiedzieć, gdzie zaczyna się prywata. Wydaje mi się, że bardziej nie na miejscu jest ewentualny romans z szefem. Być może miałaś to na myśli pisząc o intymności.

Jestem niepoprawną marzycielką i romantyczką,wiem...
Chciałabym być w jego oczach wspaniałą, najlepszą na świecie kobietą,którą warto będzie odnaleźć. Choćby nawet przyjaciółką, od czegoś trzeba zacząć...
Chciałabym, żebyśmy uratowali się wzajemnie. Czy to coś złego?
Dziś mam taki dzień, że brakuje mi jego uśmiechu, spojrzenia, żartów, rozmów... Ale jak sobie pomyślę, że pewnie znów pije...

Ale jak piszecie ze mną na tym forum od razu mi trochę lepiej, nie czuję się taka samotna. Dobrze się wygadać tak od serca dziewczyny. Dziękuję...

Serio pytasz?
Dla mnie opowiadanie o swoich intymnych sprawach typu uzależnienie to już jest prywata.
Pytanie o tego typu sprawy też.

Po prostu nie ogarniam, że kogoś nie krępują rozmowy z szefem na takie tematy.
Rozumiem, on jej się podoba i ona jemu. To niech każde z nich załatwi swoje sprawy i niech się spotykają poza firmą.

Ja nie chciałabym zbytniego spoufalania się.
Luźne rozmowy, drobne żarty są ok, ale bez przesady.

Autorko, po imieniu można sobie mówić przecież. Ale to nie oznacza, że ktoś będzie Ci się zwierzał od razu ze swojego życia, albo że wypada o nie pytać. Zwłaszcza szefa. Pracowałam w kilku międzynarodowych firmach i tam NIKT do szefa nie mówił po imieniu. NIKT z szefem nie plotkował, NIKT do szefa nie szczebiotał. Współpracownicy to inna sprawa. Można się pokumplować, zaprzyjaźnić. Ale z szefem? Nie do pomyślenia.

Tam nie było sztywnej atmosfery. Normalna atmosfera pracy. Każdy miał swoje obowiązki, gadało się podczas przerwy 30-minutowej, albo po pracy.

A czym się zajmuje firma, w której pracujesz?

I Twoją drogą do tego jest wyrwanie go ze szponów nałogu. Jak to czytam, to mam wizję kobiety, która na siłę chce właśnie "uratować" faceta. Problem w tym, że ten facet wcale nie uważa, że jest go z czego ratować. Nie wypowiadam się nawet o waszej relacji, bo to w sumie prywatna sprawa każdego - czy chce czegoś takiego w pracy, czy nie. Ale te rozmowy o jego piciu... po co się bawisz w umoralnianie? Jest dorosłym mężczyzną, nie potrzebuje matki. Tym chcesz się stać w jego oczach? Babskiem, które zrzędzi i próbuje go zmieniać na siłę?

Btw, napisałaś gdzieś, że jest od Ciebie 12 lat młodszy. To ile on ma lat?

Odpisałam!

Zapomniałam hasła do maila stworzonego specjalnie dla tego forum I nie mogę niestety Cyniczna odczytać Twojej wiadomości. Co by tu zrobić? Nie ma żadnej opcji odzyskiwania tego hasła

Dziękuję Vinga za Twój głos. Wiem, jestem zagubiona w tym świecie, problemy z dzieciństwa wloką się za mną przez całe życie. Na zasadzie, którą opisałaś wybrałam sobie kiedyś kandydata na męża.  Ale powiedz mi, gdybym zdołała odejść od niego, zrobię krok w dobrą stronę, prawda?

Może jutro sobie przypomnę jakoś, poczekaj proszę cierpliwie...

Widzisz, ciągle przebywam w tym samym środowisku. Nie mam nikogo, kto by powiedział, że powinnam to zrobić. Czasem myślę, że zwariuję.
To jest wszystko pogmatwane. Nigdy nie słyszałam, aby ktoś znajomy był na takiej terapii, choć wiem, że jest. I że jest mi potrzebna.

Powiedz vinnga, jak Ty byś zachowywała się wobec niego na moim miejscu?

Hmm, myślałam, że może młodszy, bo jeszcze znam facetów koło trzydziestki, którzy piją dość często piwo, ale to u nich wynika z takiego no... post-studenckiego życia. Generalnie niedojrzałości, piwo = super zabawa, luz itd.

Rozumiem, że z Twojej perspektywy to nie jest "na siłę" i że nie chcesz niby go zmieniać, ale czy on to widzi tak samo? Może nie zrozumiałam Cię dobrze, ale odniosłam wrażenie, że on się tym chwali na fejsie, więc dla niego to picie nie jest chorobą ani problemem. Tylko dla Ciebie. Nie chcę się zagłębiać w to, kto ma rację, tylko staram się patrzeć na to z jego perspektywy. Nie chcę porównywać wagi alkoholizmu do palenia, ale podejrzewam, że jego te Twoje dobre rady mogą drażnić, nawet jeśli tego nie okazuje. Ja tak mam właśnie z paleniem. WIEM, że jest szkodliwe, WIEM, że zdrowiej jest nie palić, ale wszystkie mamusie, ciocie, babcie z takimi właśnie dobrymi radami zbywam najpierw cierpliwie - śmiechem, machnięciem ręki, jakimś spokojną, luźną odpowiedzią, by w końcu - kiedy już przesadzą z natężeniem - posłać je uprzejmie do diabła. Chodzi o to, że ja zdaję sobie sprawę z wpływu papierosów na mnie, ale nawet nie próbuję rzucać palenia, bo zwyczajnie nie chcę i mam do tego prawo. Tak samo nie sądzę, żeby on uważał, że regularne picie jest super zdrowe, ale nadal ma prawo pić. Po prostu takie mówienie czegoś w dobrej wierze potrafi doprowadzać do szału.

Jak pracownica w stosunku do szefa. Powtarzałabym sobie sto razy dziennie, że między nami nie może być jakichkolwiek innych relacji, ponieważ on pije a ja nie chcę nigdy więcej tkwić w bagnie alkoholizmu. Wytłumaczyłabym sobie, że, skoro pije, to do żadnej bliższej relacji ze mną się nie nadaje. I unikałabym jak ognia wszelkich przejawów bliższej relacji.
Ty natomiast robisz coś zupełnie odwrotnego. Szukasz w nim pozytywów, tłumaczysz go i, co najgorsze, liczysz na to, że potrafisz go zmienić. To "on się zmieni" to przyczyna dramatu milionów kobiet...

Jeśli chcesz mieć ładną sukienkę to kupujesz worek po ziemniakach i próbujesz zrobić z niego sukienkę?

Witam, niestety nadal nie mogę przypomnieć sobie hasła, proszę jeszcze o cierpliwość...

Wydaje mi się, że on zaczął dostrzegać swój problem dopiero jak mnie poznał i kiedy powiedziałam mu po raz pierwszy, że zapije się na śmierć. Potem podjął próbę abstynencji, upadł(pisałam o tym), a ostatnio mówił kilka razy mniej więcej takie rzeczy, że mógłby zupełnie nie pić w tygodniu, ale gdyby ktoś zabraniał mu pić na imprezach rodzinnych, byłby wkurzony. Albo że może się ograniczyć. Albo też niedawno po raz pierwszy w życiu poszedł na policję zbadać się alkomatem zanim ruszył w podróż swoim autem. Tak więc on zaczyna teraz dopiero dostrzegać swój problem.
Pije od razu po pracy, więc chyba zdąży wytrzeźwieć do następnego dnia. Sama tego nie rozumiem, pije jednak dużo. W pracy jest prawie zawsze w dobrej formie. Kiedy zdarzyło mu się nie upić poprzedniego dnia, z dumą dosłownie w głosie mi to oświadczył. Tak jak by chciał walczyć,ale nie umiał się zmobilizować...

Wiem jaką krzywdę robią sobie kobiety myślące, że "on się zmieni"...:(

Stąd wzięły się wszystkie moje rozważania. Wiecie, zmęczona jestem jak cholerka odkrywaniem prawdy o sobie na forum. To jest dobra terapia, ale czasem ciężka do wytrzymania...Ale lubię słuchać głosu innych ludzi.

Wiem, że ciężki czas przede mną. Przed nami wszystkimi. Tyle razy mówiłam sobie to wszystko, co vinnga mi tu napisałaś. I w końcu spotkały się nasze spojrzenia, on się uśmiechnął, albo coś powiedział i znów o nim myślę. Słaba jestem wobec niego...

Odpisałam.
Chętnie z Tobą popiszę.
Sama mam ostatnio burdel w głowie, ale ponoć w kupie raźniej...

A gdyby tak...
Zmienić pracę i wtedy się spotykać?
I wtedy próbować mu pomóc (jeśli czujesz się na siłach)?

Przed Tobą jeszcze rozwód... wypadałoby tę sprawę też załatwić.
Czy jesteś na to gotowa?