czy walczyć o związek, który trwał 2 miesiące - trudny facet - Netkobiety.pl

Elle - z tym lustrem podoba mi się. Coś w tym jest. A nawet bardzo coś w tym jest.

Przykład pierwszy z brzegu - autorka spotyka gł. bohatera tego wątku. Spotykając go ma w sobie określone wzorce (niskie poczucie wartości, współzależność) - on odpowiada na jej potrzeby idealnie - ma osobowość, która gwarantuje, że zostanie wykorzystana i wypluta, więc na poziomie podświadomości chemia jest odczuwalna praktycznie natychmiast -to jest moment 'dogrania się wzorców'. 
Tu warto zrobić przerywnik i podkreślić, że wiele osób bierze tą chemię za potencjał miłosny, tymczasem jak w każdym przypadku, gdy spotykają się 2 osoby o niskiej świadomości, działa zasada przycięgnia na zasadzie dopełniania wzajemnych braków, czyli przeciwieństwo i przeciwwskazanie do tego by relacja była rozwojowa.

I teraz - on jest dla niej lustrem. Pokazuje jej to co w niej siedzi: wszystkie niepewności, niskie poczucie wartości, itd. - widać po jej reakcjach.
ale to co on jej pokazuje nie jest niczym, czego ona w sobie nie miała zanim spotkała jego. On był tylko 'katalizatorem', dzięki któremu mogła to wszystko w świetle dziennym zobaczyć, wyjąć z przepastnej "szafy" podświadomości.

Ale ponieważ autorka nie ma wysokiego poziomu samoświadomości, nie potrafi tej sytuacji zobaczyć w szerszej perspektywie -ona patrzy na to "z nosem przyklejonym do szyby", więc widzi tylko swoje, powierzchowne zresztą, emocje, które same w sobie są sygnałem, że coś ją mocno uwiera i jest do zmiany.
Ale dla niej na tym etapie ta sytuacja jest osobistą tragedią i rozpadem jej świata.

Taka jest własnie róznica w postrzeganiu tego typu sytuacji przez kogoś o wysokiej świadomości, a kogoś kto żyje trochę w półśnie, w nieświadomości.
Pierwsza osoba widzi Programy, które nią sterowały z poziomu podświadomści i się od nich uwalnia - podnosi świadomość, druga działa jak maszyna - zgodnie z instrukcja Programu, jak po sznurku

Ten związek pokazał jej co musi w sobie przepracowac, żeby w przyszłości uniknąć relacji w identycznym kształcie. A dopóki tego nie przerobi, będzie miała tylko takie i dziwiła się dlaczego tak jest.

Tak, z tymże dobry związek nie robi się sam Potrzebne sa 2 osoby, które przepracowały sporo swoich problemów, a przynajmniej te, które by relację od początku sabotowały.

O to mi chodziło. Dwie osoby musza byc jak to mowie kompletne i wewnetrznie poukladane. Samo się nie zdobi (tzn ten związek. Z drugiej jednak strony powinien on iść w większości z automatu, bo jak tak ciągle będzie się nad nim pracować ,na każdym kroku to będzie taki wymeczony i na siłę zwiazek).
Przeżyłam kiedyś coś takiego(tzn wyszły jak najgorsze cechy ) i nie wiedziałam co się dzieje. A to był efekt lustra. Mam nadzieję tego błędu już nie popełnić.

Właśnie. Pocieszające jest to, że  zawsze można coś poprawić jeżeli się chce. I czlowiek się zmienia. A skąd ci przyszlo na mysl porównanie z tym lustrem? To jest zadziwiająco trafne.

Ooooo...zobaczcie!
To ciagle jak z moim milonem $

Milion, jak milion. A jedna osoba widzi w nim domek z ogrodkiem, innawycieczke, a jeszcze inna lokate.

Jedna osoba go skitra, i sie nie przyzna, inna podzieli sie z przyjaciolmi i rodzina

Jeszcze inny ktos rozwali to na glupoty, a inny stanie sie jeszcze wiekszym sknera....

Milion pozostaje milionem, to my na niego reagujemy rozmaicie.
Jesli umiemy sobie z tym radzic, z milionem( miloscia), to pomnozymy te pieniazki, i podzielimy sie nimi.
Jesli nie umiemy sobie z tym radzic, to zachowamy sie glupio.

W sumie- pieniadze to tylko pwpierki- nic zlego zrobic nam nie moga.
Ale emocje zwiazane z posiadaniem/mozliwosciami moga wyzwolic w nas negatywne zachowania.

Przypomina mi sie powiedzenie:
- to nie przez niego!
- on by w zyciu nic zlego nie zrobil!
-to taki dobry chlopak
.....to przez alkohol!!!!

Tu jest podobnie- facet, jak facet.
Kazda z nas zareagowalaby na niego inaczej, i mysle, ze tylko iga w ten sposob.
Bo to w idze byly te wszystkie reakcje- nie w nim.
On to tylko " obiekt", kolo ktorego mozna przejsc obojetnie, albo go olac, albo zachowac dystans- zrobic z nim cokolwiek...

Lustro, milion- może za dużo tutaj rozkminiamy a to jest o wiele prostsze?
A gdyby tak iść na żywioł?

Nie do końca kupuję te rozkminy.

Wiecie co, ja też poszłam na żywioł.
Z myśleniem tak głupim, że ręce by mi opadły gdybym usłyszała od kogoś innego.
I sama widzę, że nic tu nie pasi.
Ale jestem tak rozkręcona, że musza się wypykać emocje.

I w sumie, co przeżyłam fajnego- to moje.
A co niefajnego- to pouczające. I to niefajne zaczęło się, jak przestałam podchodzić na luzie, a 'chcieć', i to ja sobie sama to niefajne robiłam...

Alez to JEST PROSTE- dziecinnie wrecz!!!

Sprowadza sie do tego, zeby reagowac pozytywnie na doznania pozytywne,
Asertywnie na te watpliwe
Byc w porzadku wobec siebie
I obserwowac, co ktos robi.

Tylko taka postawa wyklucza zachemizowanie, oczadzenie miloscia, rozowe okulary, amok.

I to jest ten moj sposob na milosc-

Poznaje
Obserwuje
Jestem asertywna
Odpowiadam za siebie

I jesli mimo to kogos akceptuje( z wadami), jest mi dobrze w jego towarzystwie, przywiazuje sie, tesknie....
To.....ech.....zawsze brakuje chemii, iskrzen, itd.

I w takim " obserwowaniu z dystansu" tez sie mozna wiele od ludzi nauczyc.
Moze nawet wiecej, i mniej sie cierpi...

A mi w tym momencie, eh, zawsze ten ktoś ucieka...
I? Jaki wniosek?

No to kaplica.

Kochana- jestes bystra dziewczynka.
Z glabem kapuscianym nie pogadasz...
A ci, bystrzy szukaja woow, bo cokolwiek, to im nie wystarcza.

Swiata nie zmienisz, nie dopasujesz do swoich wymagan.
Mozesz tylko dopasowac siebie do swiata, zeby dostawac to, czego chcesz.

Wniosek:
Nie wchodzisz w przyjazn...
Wywolujesz to woow na poczatku, a dopiero potem patrzysz, kto on zacz.
Tak ja to widze u siebie. Od poczatku ma byc bardzo, albo wcale( z jego strony)
Ja swoje przywiazanie buduje powolutku.
Ale, on nie musi wiedziec o moim dystansie.

Popatrz- zamieniam sie miejscami z bochaterem tego watku...
Od poczatku partner ma byc zachemizowany- a potem sie zobaczy...

Czy kogos krzywdze??
Nie
1 nie odpowiadam za czyjes chemie, ostatecznie moze kogos trafic w tramwaju, bez mojego udzialu.
2 poznaje go z pozycji priorytetu, a nie kumpeli
3 faceci tego chca!!
Zawsze omowia ze oczekuja tego czegos, tego iskrzenia, tej podniety....
( przynajmniej ci, ktorymi bywalam zainteresowana)

A zaprzyjaznic, to sie zdarze, jak juz bedziemy wic wspolne gniazdko.

Popatrz- to jest po prostu to samo, tylko ja podchodze od d. strony.
Najpierw sie zaprzyjazniam, potem oczekuje love.
A trzeba odwrotnie.
Mniej sie traci czasu, przyjemniej, i fz sie nie wpadnie....

Wiecie co jest najśmieszniejsze?

Że mnie facet w którym się zadurzyłam ani nie pociąga seksualnie, ani nie podoba mi się z wyglądu, ani nam się temperamenty nie zgadzają, ani nie mamy wspólnych dążeń życiowych, nawet hobby nie mamy wspólnego...
Po prostu świetnie nam się gada(ło) i potrafił mnie rozśmieszyć. I lubiłam z nim przebywać, co nie jest u mnie częste.

I z tego dramat by był, nie związek. I ja to wiem.
A jednak tak się jakoś na niego uparłam, że nijak nie mogę się odczepić...Noż...
Swego czasu zatęskniłam za bliskim człowiekiem i poznałam jego- no i jak w mordę strzelił- prezent od losu..
I do tej wizji kogoś dla mnie w końcu się chyba przywiązałam, na niego ją po prostu rzucając..

Jak się u licha odkleić??

Haha.
To ja miałam tak samo

Tzn. ja nie czuje , że byłam "zadurzona", co prostu przywiązana do jego towarzystwa.
To ten, z którym seks nijak nie wychodził, bo nie było relacji typowo k-m, także niezłe cyrki były

Ale ja wiem, że na tamtym etapie bardziej szukałam właśnie takiej psiapsiółki, ale  z penisem,  niż faceta.
Nie ma przypadków

A ja mam w tyle przeszlosc!
Nie zamierzam sie ogladac za siebie, co bylo, to bylo, to sie nie odbedzie.

To dzis jest pierwszy dzien reszty mojego zycia, i zamierzam bawic sie dobrze.
Tak, wiec- zaczynam zmiany od siebie( nie wiem, na ile sie uda:-\ )
Ale przestane sie:
Zaprzyjazniac
Wycofywac
Rozkladac goowno na atomy
Udowadniac sobie cokolwiek/brac do siebie
Przezywac

Bede flirtowac, prowokowac, zwodzic, bajerowac, olewac,
I nawet jak nikogo nie bede miala- to przynajmniej bedzie zabawnie.

Na prawde- nie musze byc idealna, zeby byc fajna
Nie musze nikomu udowadniac, ze jestem " w porzadku", bo to oczywiste, ze jestem.
Nie musze sie przejmowac tym, ze ktos tam ma wlasne zaburzenia
( niech sie tym terapeuta zajmuje, nie ja)

Oldo kiedyś o tym pisała, i to tu też pasuje...
Gdyby on mnie rwał, ciągnął do łóżka, obłapiał- ja bym zwiała z predkością światła- przynajmniej na początku.
Nie robił tego, to ja się zakolegowałam, oswoiłam, przywiązałam, uzależniłam. I miałam na myśli związek, mimo że podświadomie wiedziałam wszystko to, co wymieniłam (starałam się to wytrwale ignorować- z powodzeniem, i okazywałam bezbrzeżną cierpliwość dla tych jego cech, które wkurzają mnie z marszu u każdego.. tłumacząc sobie że to akceptacja:DDD)
Na każdym spotkaniu się zastanawiałam czy go pocałować...ale chyba nie do końca sobie to potrafiłam wyobrazić...
A teraz on zwiał, myślę że skutecznie, bo się za poważnie zrobiło. A mi brakuje. Dostawę prochów odcięłam sobie...

I przy całym tym kuriozum nie mam bladego pojęcia jak się odplątać z tych własnych emocji:)

Zapewne znacie takie kobiety:
Zachowuja sie, jak idiotki, nie biora nic na serio, takie puste , rozchichrane...
Czesto udaja, ze do nich problem nie dociera...
Ale jak je przycisnac do sciany, to one sa doskonale swiadome sytuacji, swiadome siebie, tylko sie z tym nie obnosza...
Zapytane czemu, mowia, ze nie sa od tego, zeby kogos nawracac, zbawiac swiat, i polemizowac...
To, co wiedza, rozumieja, widza, jest ich, i ma im sluzyc...

Ja sie zaprzyjaznialam z leku.
To byla taka forma posrednia- jest facet, ale bez zwiazku
Nie jestem samotna, ale tez niezobowiazana.

A to goowno prawda!!!
Bo przy takiej postawie- ten facet dobrze mnie zna, wiele o mnie wie( pokazuje cale mietkie), i jesli chce mnie zranic, bez trudu trafi w slabizne. A i nie przejmie sie zbytnio, bo on nie jest zaangazowany.

Bardziej bezpieczna jest ta pierwsza postawa.

A ja jestem jak ta matka tereska( tfuuu)
Ostatnio kumpela opowiadala mi, ze musi sobie uszyc obicia na krzeselka turystyczne, i ze poprosila o przysluge kuzynke.
Jeszcze pare miesiecy temu powiedzialabym sama z siebie" no, daj spokoj, ja ci to zrobie, zaden klopot"
A czy mnie ktos prosil o wychodzenie przed szereg???
( jestem dumna z poprawy nastawienia)
Nie musze biegac za kims ze sfeterkiem, bo moze mu zimno, nie musze czuc sie zobowiazana, nie musze sie opiekowac, troszczyc, zabiegac...
Nosz, qrwa- mam siebie, mam dzieciaka- wystarczy!

A faceci wyczuwaja postawe matki tereski bezblednie....i raczej z taka postawa nie doczekam sie, ze ktos bedzie sie troszczyl o mnie.
Po prostu sama biore te role na siebie.

Zrozumiec to jedno, a jak mi sie w praktyce uda, to sie okaze...

Ale musze znalezc duzo okazji, zebybto przerobic w praktyce, bo to wymaga cwiczen.
( dla mnie to bardzo duza zmiana)

witam,
to ja - po bardzo długiej nieobecności. Postanowiłam skrótowo opowiedzieć, jak dalej potoczyło się życie od tamtego okropnego sierpnia.
bardzo długo jeszcze cierpiałam. Byłam u dwóch psychologów, ale nic mi to nie dało. Pierwsza babka jakaś niepoważna, umawiała się ze mną na termin, a potem odwoływała lub nie odbierała telefonów. Druga odmawiała rozmowy o nim, a w zamian serwowała jakieś sesje relaksacyjne, gdzie tematem było odrzucanie trosk, a ja gdy leżałam w ciemności słuchając tego co tam gada myślałam tylko WTF. Psychologowie są do bani.

Pomogło mi chyba jedynie to, że słyszałam naokoło o nim same złe rzeczy. Jaki to on niedojrzały, jaki cham, jak wszystkim obrabia tyłki, jak ciągle się upija. Dziewczyna jego najlepszego kumpla zabroniła mu wręcz wstępu do jej mieszkania, bo jak się napił to nie chciał wychodzić. Więc ten kumpel wychodził do niego i pili na klatce albo w piaskownicy (na osiedlu strzeżonym!). Pili oczywiscie dużo.
Już najbardziej trafiło do mnie, gdy ten właśnie kumpel wolał kiedys wyjść z nami, niż z nim. Powiedział, że ma go dosyć, bo znowu zrobi wiochę w knajpie i jeszcze przez niego wpie*** dostaną. A on kręcił się w pobliżu, przyczepil się do nas. Nie podchodził, bo ja stałam w kółeczku. W końcu zabrał się z innym kolegą którego plan był taki, że odprowadzi go, powie że idzie do domu, a sam wróci do nas po cichu - tylko po to, by się go pozbyć. I tak dokładnie zrobił.

Widzę że jego koledzy - ma ich kilku - nie traktują go z wielkim szacunkiem. Owszem lubią go "na swój sposób" (ich slowa), no bo zawsze jest z kim poimprezować, no ale normalny to on nie jest.

On dalej gra przed innymi i przed samym sobą króla świata.
Tylko czuję, że ten świat się prędzej niż później zawali.

Nadal dziwnie mi, kiedy koło niego jestem, ale nie mogłabym z nim być po czymś takim. Ostatnio bariery się przełamały i we 4 osoby z nim łącznie byliśmy w nocy w parku.... tak, pić. Byłam w takim szoku, że z nim gadam, że upiłam się strasznie i spóźniłam do pracy na następny dzień. Wtedy właśnie w parku powiedział mi takie zdanie: "Przyznaję, byłem chujem".

Pisał potem parę razy z pytaniami np jakie mam plany na weekend. Gdy zobaczyłam jego wiadomosc, wylogowałam się z FB na kilka dni, bo bałam się ją przeczytać. Potem podjęłam rozmowę. Po kilku dniach znów zapytał, co u mnie słychać. Odpowiedziałam mu dopiero na następny dzień. Sądzę, że wtedy zrozumiał, bo już więcej nie pisze. 

Nadal nie wiem, co on ma w tej łepetynie. Grunt, ze zrozumiałam, ze i tak się nie dowiem, że czasem coś nie zależy od nas i nie należy na siłę walczyć. Niestety uwierzyłam też, że miłość nie istnieje, a na facetów nigdy nie można liczyć. Ze coś im się zdaje, a potem zdaje się inaczej. Ze potrafią zostawić dziewczyny, żony w ciązy, chore partnerki. Że liczy się tylko ich dobre samopoczucie i rozrywka, nowe impulsy.

Jestem teraz z kimś, na kim się jeszcze nie przejechałam, i wyczuwam, ze jest dobry, ale zakochać się nie mogę. Funkcjonuję w tym związku bardzo dobrze, nie mam żadnych zahamowan, jestem radosna, w ogóle się nie kłócimy, on mi imponuje. Ale zakochać się nie potrafię, i powiem że dobrze. Bo dobrze jest tak, jak jest, a jak mu się coś odwidzi, to będę zawsze o krok do przodu

Ta lekcja zyciowa bardzo w ogole zmienila moj charakter. Jestem 100 razy spokojniejsza.