Nie umiem nakłonić chłopaka do powrotu z emigracji - Netkobiety.pl

Nie wykluczam opcji z psychoterapeutą, tylko mam wrażenie, że emigracja otworzyła mi oczy na to, że jednak nie nadaje się do mieszkania za granicą i na to, że w końcu powinnam przysiąść na tyłku i skończyć jakieś studia. Nie uda się w PL to wtedy myśleć o ewentualnym wyjeździe. Psychoterapia, oczywiście ta dobra zajmuje trochę czasu, a mnie zostały jeszcze 2 lata aż moja matura się przedawni i będę w kropce. Powinnam podjąć jakąś decyzje,a  tak pogrążam się tylko w rozpaczy.

Musiałaś wybierać między rodziną a  miłością swojego życia ? I czy to nie jest tak, że skoro on nie jest w stanie zrezygnować dla mnie z mieszkania za granicą, to tak naprawdę ten związek nie jest nic wart ? Skoro on nie umie się poświęcić to może ja też nie powinnam nad tym myśleć.

Miałam kiedyś dosyć poważne problemy ze sobą to fakt, ale myślałam, że sobie już z nimi poradziłam i że nie wpływają na moje zachowanie. Nie wiem czy jestem w stanie się przełamać, aby iść do psychologa.

nie wiem, czy życia. Na pewno zrezygnowałam z czegoś poważnego, co miało przyszłość w rozmowach o  ślubie, dzieciach, etc.

Kurcze no ciężko tak doradzić na sucho bo Was nie znam. Równie dobrze ktoś może pow. że Ty nie jesteś w stanie się poświecić dla niego, szukasz swojego miejsca i po prostu jesteś zagubiona. Może nie osądzała bym Twojego kompana tak z góry ' oo on nie chce, ooo samiec zły''. Może potrzebujesz trochę czasu dla samej siebie, żeby poukładać to i owo swojej głowie.
Odłóż na chwile te kłótnie o wyjazd. Na chwile zapomnij o tym, skup się na byciu razem. Może Twoja ocena ''miłość życia'' też ma małe defekty których nie widzisz....

Bardzo łatwo mi jest przejść od momentów ekscytacji do momentów totalnego rozbicia. Te drugie są częstsze i dłuższe. Nie chcę popełnić największego błędu swojego życia rezygnując z zagranicznego wykształcenia i z mojego partnera ale teraz naprawdę nie wydaję mi się, żebym mogła się tu odnaleźć. Nie ułatwia mi tego moja rodzina, która cały czas mówi, że jak tylko coś jest nie tak to mogę wracać, że mi pomogą, że jeszcze mam szanse skonczyć tam studia, że tęsknią itd itd ..

Był taki moment, że odłożyłam kłótnie i prośby o powrót na bok. Było ok, bo między nami tak naprawdę jest w porządku. Jesteśmy inni pod względem poglądów ale dogadujemy się i kochamy. To co tak naprawdę pierwszy raz nas podzieliło to właśnie kwestia powrotu. Mimo, że starałam się przez jakiś czas żyć pozytywnie, udając , że nie chce wracać to odniosło to zupełnie inny skutek. Dół przyszedł znowu i to ze zdwojoną siłą.

to jaki sens był wyjazdu?? poczuć 'adrenalinę nowości'  mogłaś wyjeżdżając na wakacje.

i mamy odp. zresztą tyt. tez to mówi...

kochana TY już postanowiłaś = do domu !! Boisz się tylko powiedzieć to na głos. Nastawiłaś się mentalnie na "nie" i nie przestawisz się na UK, żeby chłopak obsypywał Cie złotem, czy nagle pojawiło się multum znajomych.
Zdradzić Ci sekret? zaczniesz szukać dziury w całym, będziesz się nakręcać na ''o ja biedna nieszczęśliwa'' aż chłopak tego nie wytrzyma, wyniesie się i wtedy już nie będzie argumentu na pozostanie. Jak dla mnie przesuwasz to w czasie a do tego dojdzie- bo kto wytrzyma z niezadowoloną kobietą? tak szczerze...

Masz racje, niestety:( Jeszcze mi powiedz , jak mam go ze sobą zabrać to ja Cię ozłocę Mam wrażenie, że podjęliśmy tą decyzje razem i jeśli jedna osoba nie jest w stanie tu żyć, to druga powinna to zrozumieć i jeśli ją naprawdę kocha powinna z nią wrócić. Nie każdy może żyć na emigracji, obie to wiemy. Nie wiem, może on po prostu jednak bardziej ceni pieniądze niż mnie, co już chyba daje kompletne potwierdzenie, że sama tego nie uratuje

to jak dla mnie za gruby kaliber, nie znam Go ale stanę w Jego obronie- nie patrzysz na JEGO uczucia.
Chłopakowi jest tam dobrze, ma kupli, prace, swoje puby = swoje upodobania. I on nie chce wracać do marazmu, do braku jutra. Jak wróci do Pl założy tu wątek na forum ''jest mi źle kobieta mnie zmusiła do powrotu''

Czemu to kobiety myślą, że facet musi w 100% je uszczęśliwiać? musi poświęcić wszystko na rzecz ''by kobiecie było dobrze''? normalnie wkurza mnie taki tok myślenia- sorki ale muszę tu pokiwać palcem ''nu nu nie wolno''

KAŻDY ma inne priorytety w życiu i nie wolno zmuszać innych do polubienia swoich w myśl ''moja racja jest mojsza niż twojsza'' mówisz, że go kochasz? to pozwól mu odejść. Może po miesiącu dwóch stwierdzi, że bez Ciebie to nie to i spakuje walizki? czasami trzeba puścić z bólem bo z bólem ale trzeba ...

A terapia cóż, no pogubiona jesteś strasznie. jak nie chcesz terapii ( bo $) to zdaj się na jakieś poważne rozmowy z mama czy kimś, bo po powrocie pogubisz się jeszcze bardziej. Ja po 2tyg.byłam gotowa spakować walizki i wracać- tak mi było źle. Więc bez pomocy kogokolwiek, utopisz się w swoich myślach.

Moja mama raczej mi nie pomoże. Kontakt z nią mam o wiele lepsze niż kiedyś, ale teraz to jest bardziej na stopie koleżeńskiej. Poprzytulamy się, pożartujemy, pogadamy o seksie. Zresztą ja mam w ogóle problem z mówieniem o swoich problemach z kimś face to face. Heh zresztą to chyba widać, skoro piszę na forum. Żałosne...

To już mnie nie doradzam bo ja się na tym nie znam. Serio rozmawiamy luźno, ale ja nadal jestem obca i nie znam Ciebie i Twoich problemów.
Jak miałaś takie myśli to yhh no nie patrz na kasę i idź się leczyć ( nie zrozum mnie źle) ale to już grubszy kaliber jak na posty na forum. Na bank są jakieś grupy wsparcia- mieszkacie w/obok Londynu no coś musi być. Wyspiarze mają słabość do organizacji wspierających ludzi- rozejrzyj się dobrze. Nawet jak dobrze nie szfargolisz po angielsku ''kali jeść kali mieć'' też opiszesz swoje problemy to Ci pomogą.

To już nie problem chłopak 'nie chce', Ty po prostu się pogubiłaś sama z sobą. Obawiam się, że bez osoby z zewnątrz tego nie przebrniesz. Skoro szczerze nie rozmawiasz ze swoim ''filarem'' to tylko zostaje ktoś kto się zna i podpowie.

w cale nie, znaczy że myślisz, szukasz kogoś kto Cie pokieruje. Dla mnie masz plusior tylko teraz znajdź realną pomoc.

Bo zobaczył, że marazm i brak jutra to nie wszystko. Można pracować za minimum opłacić mieszkanie, auto, rachunki i pojechać na wakacje - mowie druga strona barykady i nie dziwie się chłopakowi, ze nie chce tego pościć. On się po prostu, najzupełniej w świecie - odnalazł.

teraz czas na Ciebie.....

"O matko, biedny chłopak."

Najpierw dla Ciebie rzucił środowisko, które znał w Polsce i mimo swoich obaw wyjechał za TOBĄ. A teraz wymagasz, żeby znów rzucił wszystko co ma (w kraju, gdzie w końcu zaczął się realizować) i za TOBĄ wrócił tam, gdzie jednak było mu źle. Nieźle mieszasz i nie ma to absolutnie nic wspólnego z tym, że ceni sobie bardziej pieniądze.

Widzę dwie opcje:
- wracasz do Polski sama i pozwalasz mu zostać w Anglii, co owszem, oznacza koniec związku, ale nie zmuszasz go do powrotu i nie szantażujesz i sama się nie męczysz;
- szukasz rozwiązania, które pomoże Ci się odnaleźć na emigracji. Być może czasowa rezygnacja z pracy i odpoczynek, być może jakieś znajomości na miejscu, być może częstsze odwiedzimy w kraju będą pomocne.

Twoje myslenie jest pokrętne. Raczej jest odwrotnie. Macie okreslona sytuacje na która się zdecydowaliście i ona jest punktem wyjścia. Ty chcesz ja zmienić i wg. Twoich slow jeśli jedna osoba nie chce tego zmienić to to druga powinna to zrozumieć i jeśli ją naprawdę kocha powinna z nią zostać. Czyz nie tak? Malo piszesz o waszym związku ale chec pozostania nie musi oznaczac ze ktoś bardziej ceni pieniądze niż Ciebie chyba ze tak jest. Mnie się wydaje ze wszystko odnosisz do siebie. Tak było i tak jest teraz. Problem jest wiec nie w określonej sytuacji ale w Tobie. Jak można wyborazic wogole sobie zycie, budowanie planow z kims kto co chwile zmienia zdanie odnośnie takich ważnych kwestii jak praca i miejsce zamieszkania. Masz racje, należy robic to razem wiec czemu chcesz zmieniac to sama?

Czytałam i spotkałam się osobiscie z przypadkami emigrantów, którzy po pół roku, roku, dwóch latach pobytu za granicą ogromnie tęsknią za ojczyzną, wracają i...okazuje się, że wcale matczyna ziemia taka piękna nie jest, to tylko ich wyobrażenia. To dotyczy nie tylko Polaków, oczywiście.
Spróbuj wrócić może do Polski na kilka miesięcy, jak ktoś wcześniej napisał samolotów do UK jest mnostwo, do tego skype, więc kontaktu z chłopakiem nie stracisz. Wtedy wybierz, co Ci bardziej odpowiada i za czym bardziej tęsknisz.
Sama mieszkam z Niemczech, ale miałam to szczęście, że nigdy nie mialam takiego problemu, dla mnie było jasne kiedy pakowałam walizki, że do kraju wrócę tylko po resztę rzeczy. Może kiedyś się to zmieni

To samo mi się rzuciło w oczy. Przede wszystkim to chyba sama powinnaś się zastanowić nad tym, czego chcesz od życia. Jedne studia - niby wszystko dobrze, ale je rzucasz (a nie łatwiej było przejść na studia zaoczne, załatwić sobie indywidualny tryb albo wziąć urlop dziekański?). Idziesz do pracy, ale też źle, więc wracasz na studia. Znowu źle, więc wyjeżdżasz. Tam też źle, więc chcesz wracać. Chyba przede wszystkim powinnaś się zastanowić, czego chcesz od siebie i od swojego życia. Nie możesz oczekiwać, że ktoś będzie podążał za Twoim rozchwianiem. Zdecyduj się, czego chcesz i tego się trzymaj. A chłopakowi, jeśli tam dobrze, to zostanie. Bo ma do wyboru - stabilne życie albo brak stabilizacji u Twego boku

Zgadzam się, to nie chodzi tylko o pieniądze. Chłopakowi UK się podoba, cały styl życia, który oferuje, perspektywy, nie tylko godne zarobki. Poznał w UK przyjaciół, znaczy, że już się tu urządził, albo przynajmniej zaczął urządzać. Rozumiem go, teraz po 5 latach w UK, nie mam zamiaru wracać do Polski, bo to jest zwykła mizeria, tak to widzę. Ale... Zaraz po przyjeździe tutaj miałam ochotę wyć ze strachu. Był krótki moment euforii, a potem miałam problemy z pracą, problemy finansowe, brak przyjaciół, kogokolwiek bliskiego. Mogłam liczyć tylko na siebie. Z czasem jednak wszystko się wyprostowało. Znalazłam dobrze - w miarę - płatną pracę, poznałam ludzi, partnera. Wszystko zmierza ku dobremu.

Może daj sobie czas? Może jak tu trochę pobędziesz, to polubisz?

Po pierwsze, nie wasz się nawet myśleć że ten facet cię nie kocha. Tak jak tu już ktoś napisał wyrwałaś go od rodziny, od przyjaciół, od znajomych. Nie chciał jechać, zrobił to dla ciebie, jechał w ciemno tak samo jak ty. Teraz gdy gościu się zaklimatyzował, ma plany, perspektywy na przyszłość, ty znów chcesz go z tego wyrwać, bo tęskno ci do rodzinki. Czy to nie samolubne?

Po drugie, mam pół rodziny za granicą. Wiem z doświadczenia że emigracja nie jest dla każdego. Kto nie jest wystarczająco silny psychicznie ryczy w nocy za domem (i nie ma znaczenia czy mieszkasz rok, trzy czy lat dziesięć). Co ważne, on myśli logicznie, ty emocjonalnie. Wycisz emocje, wycisz tęsknotę i pomyśl rozumem:

W UK macie perspektywę dalszego kształcenia się i poszerzenia kwalifikacji, perspektywę dobrze płatnej i stabilnej pracy, dach nad głową. W Polsce jak to w Polsce, macie stare mieszkanie po prababci i rodzinkę pod ręką. Biorąc pod uwagę plany stworzenia rodziny w przyszłości (bo zakładam, że autorko tego chcesz) macie o niebo lepsze warunki tam niż tu.

Jestem facetem, i na pewno nie porzuciłbym dobrej pracy i szansy awansowania dla dziewczyny, zwłaszcza że ona sama mnie do opuszczenia ojczyzny. Loty UK-Polska można wyrwać od 100 do 200 GBP w obie strony. Poza sezonem jest jeszcze taniej. Jeśli tak bardzo doskwiera ci samotność możesz ich bez problemu odwiedzać. Jeśli nie, zostaw gościa i daj mu żyć swoim życiem. W żadnym przypadku nie ciśnij, aby rzucił wszystko na co sobie zapracował. To byłoby po prostu nieładne.

Tylko terapia z dobrym specjalistą jest w stanie pomóc założycielce wątku.
Jeśli ma ubezpieczenie-to nie będzie tak źle.

Hehe co za głupie pomysły masz. Mieszkasz w Londynie i chcesz wrócić do Polski, żeby studiować... po angielsku. Tak, bo po co się uczyć u źródła? Ty nie myślisz racjonalnie, tylko znowu uciekasz i wydziwiasz. Studiuj sobie język w kraju, w którym się tym językiem posługuje, zamiast wracać z tak durnego powodu. Po tym, co teraz piszesz ja jestem prawie pewna, że Ty te studia i tak byś rzuciła, bo nie będziesz w stanie wytrwać nawet 3 lat licencjatu. Po drodze znajdziesz sobie kolejny, lepszy pomysł na życie. Ogarnij się, dziewczyno, bo już w tym wieku wypada. Rzuciłaś już 2 kierunki, może po prostu nie jesteś stworzona do studiowania, bo nie każdy jest. Języka więcej się nauczysz w Londynie niż w Polsce. Studiowanie filologii angielskiej (bo pewnie o to Ci chodzi), byle coś studiować, jest kompletnie bez sensu, bo tylko przedłużasz sobie dzieciństwo. W Polsce może jeszcze jest taki kult studiów, że trzeba mieć tę magisterkę, ale w Anglii chyba nie patrzą na Ciebie gorzej z tego powodu, jeśli masz konkretne umiejętności?

Nie o filologii angielskiego nie myślałam. Mam dryg do pisania, może dziennikarstwo, na które już kiedyś się dostałam, ale wybrałam socjologię. Mam zacięcie do polityki, w której siedziałam kiedyś będąc w PL i gdyby nie podziały na stopie prywatnej to myślę, że moje losy potoczyłyby się inaczej. Więc może politologia, stosunki międzynarodowe . Wiem, że gdybym teraz wybrała to choćby nie wiem co, musiałabym ten kierunek skończyć. I pewnie też zdecydowałabym się na studia zaoczne, bo niestety ktoś kto poznał smak pieniądza, łatwo z niego nie zrezygnuje. Mówisz, jaką pracę znajdę w PL bez studiów? A jaką pracę znajdziesz w UK bez studiów, albo fachu w ręku : babysitter, housekeeping, ? Też nie jest tak łatwo. I do tego Londyn jest cholernie drogi, a studiując możesz pracować w trybie part time, bo rzadko kiedy pracodawca pójdzie Ci aż tak na rękę, żeby dostosować grafik w trybie full time do Twojej roty na studiach.

W Polsce od 16 roku życia zawsze gdzieś pracowałam, nie zawalając szkoły, więc nie mów , że rodzice byli mało wychowawczy Tym bardziej, że żyłam z mamą i młodszym bratem , którym się opiekowałam, gdy mama ciężko pracowała. Więc jakąś tam lekcje życia odebrałam. Sama piszesz pomieszkać, rok czy dwa. To zupełnie co innego, niż wyjechać na stałe. Ja wyjeżdżając tutaj myślałam "A teraz jest internet, to tęsknota za rodziną to nic takiego" " A nigdy jakoś uwagi do świąt nie przywiązywałam" . Myślę, że człowiek na emigracji dowiaduje się o sobie różnych rzeczy, dojrzewa . Ja dopiero w sierpniu skończę 22 lata. W tym wieku człowiek szuka, próbuje.  Nie sztuką jest skończyć kierunek studiów tylko po to żeby go skończyć . A poza tym są różne typy ludzi. Ja kiedyś myślałam, że rodzina nie jest mi do niczego potrzebna, głupi bunt nastolatki. A teraz z czasem doceniłam to, że mam najwspanialszą mamę na świecie, że mam jeszcze dziadków z oby dwóch stron z którymi tracę cenne chwilę przez pobyt na emigracji. Że mieszkając w Polsce raz na miesiąc będę mogła iść do mamy, do dziadków na obiad posiedzieć, pośmiać się. Że święta zawsze będą rodzinne. Że moje przyszłe dzieci będą miały dziadków na miejscu, a nie będą oglądały ich na skypie. To wszystko jest bardziej skomplikowane. Tak jak mówię są ludzie, którzy świetnie się odnajdują na emigracji, a są też tacy, którym to nie pasuje. . Prawem człowieka jest błądzić,a to jaki jesteś wychodzi dopiero po przyjechaniu za granicę .

Jestem tego świadoma. A może inaczej, zaczęłam być tego świadoma, że trzeba się zmusić Do tej pory trochę żyłam marzeniami, chwilą. Może tego trochę żałuję, może nie. Gdyby nie to, nie nabrałabym jako takowego doświadczenia życiowego. Trochę się w życiu dostało po dupie, za granicą również, a to kształtuje ludzi. Tylko problem jest taki, że ja naprawdę kocham mojego chłopaka. On nigdy nie palił się do studiów, bo mówił , że nie chce mu się uczyć. Zaczynał informatykę i ją zawalił, ale tylko dlatego, że się nie uczył. A tu nagle pojawił się u niego zapał do studiów, tylko jego argument jest taki, że na brytyjskich studiach nic nie trzeba praktycznie robić ( to niestety jest prawda) . Więc on też dla mnie nie jest wiarygodny . Wiem, że nie mam prawa go do niczego zmuszać. Rozumiem to , że może mu się tu spodobało, zachłysnął się standardem życia. Czy Twoim zdaniem powinnam wrócić, nawet mimo to że go kocham ? Z jednej strony to abstrakcja rozstawać się z takiego powodu, kiedy dwoje ludzi się kocha, ale z drugiej strony jedyną rzeczą , jaką emigracja mi udowodniła to  to, że nie chcę na niej być. Nie mam tego pędu do " zachodu " , owszem są rzeczy w PL , których brakuje z za granicy, ale są również na zachodzie rzeczy, zachowania, których w życiu nie chciałabym widzieć w Polsce, niestety każdy kij  ma dwa końce.

No niestety na loty raz w miesiącu nie możemy sobie pozwolić. I ze względów finansowych i ze względu na to, że nikt nie da Ci aż tyle urlopu, a roty zazwyczaj są ustawiane z tygodnia na tydzień. Przed wylotem do Anglii nie mieszkaliśmy razem, tutaj od razu zostaliśmy rzuceni na głęboką wodę. Nigdy nie spróbowaliśmy się utrzymać sami w Polsce, więc też nie możemy powiedzieć, że to niemożliwe . Londyn jest cholernie drogi, my wynajmujemy pokój w centrum ze względu na to, że mamy bliżej do pracy. O mieszkaniu w tej okolicy możemy zapomnieć, ewentualnie w 4-5 strefie, ale wtedy do pracy jedziesz 2-3 h autobusem No chyba , że metrem 1h ale wtedy płacisz ogromne pieniądzę za oysterke miesięczna , niestety.  Mówisz, że masz swoje życia itd itd. Ja od kiedy przyjechałam tutaj 7 miesięcy temu nie widziałam się jeszcze z rodziną, teraz jedziemy w kwietniu na tydzień do PL i następny wyjazd nie wiadomo kiedy. Sama też stwierdziłaś, że w Polsce się da znaleźć pracę. My nawet nie spróbowaliśmy zacząć tam życia. Uważam, że dziecko zawsze na studia za granicę będzie mogło wyjechać, jeśli będzie chciało, a jednak dzieciństwo z dziadkami itd jest lepsze od dzieciństwa wśród nianiek tak jak w UK. Ech...

To co Twojemu facetowi podoba się w tym Londynie, skoro nie jest tak kolorowo? Ogólnie starcza Wam spokojnie na życie? Z pracą w Polsce to nie wiem jak jest, bo ja twierdzę, że się da i takie mam nastawienie. Natomiast wielu ludzi zaraz mnie hejtuje, że się nie da, że pewnie mam pracę po znajomości, że tu nie ma warunków itp. Także mogę nie być dobrym przykładem. Zależy też w jakim rejonie Polski mieszkasz, bo są takie, gdzie obiektywnie jest bardzo trudno o pracę i nie ma wielkich perspektyw. A jeśli macie tę kawalerkę w jakimś dużym mieście, to też łatwiej się gdzieś zaczepić.

Pochodzimy z Łodzi. Mam mieszkanie, kawalerkę po prababci. Wymaga remontu, głównie zrobienia łazienki, ale bylibyśmy to w stanie sfinansować w tym momencie, zresztą obiecaną mam w tym temacie pomoc od rodziców i nie uważam to za jakąś haniebną rzecz Podoba mu się to, że może sobie kupić dwie gry w miesiącu na x-boxa. Takie przyziemne rzeczy go cieszą. Telewizor tańszy, gry tańsze, ciuchy tańsze. Zapomina nawet o tym ,że standard mieszkania i samego pokoju w którym mieszkamy jest...opłakany ale to szkoda gadać Do mrówek się można przyzwyczaić...

Ale Łódź wymiera. Słyszałam, że jest chyba na pierwszym miejscu pod względem polskich miast, z których ludzie masowo uciekają. W Łodzi nie ma perspektyw i jest też na 1 albo 2 miejscu pod względem bezrobocia w polskich miastach. Gdybyś jeszcze mieszkała w jakiejś Warszawie, Krakowie, Poznaniu czy Wrocławiu, to w porządku, ale Łódź nie daje Ci moim zdaniem żadnych perspektyw, by rozważać powrót tutaj. Tak jak Nina zauważyła, kierują Tobą po prostu emocje, a nie racjonalne myślenie. Nawet uniwersytet jest średni, więc co Ci te studia dadzą? Lepiej już skończyć studia w Londynie, zdobyć wykształcenie, doświadczenie i pozycję, a potem ewentualnie myśleć sobie o powrocie, gdy będziesz miała jakąś dobrą pozycję wyjściową, zawód i umiejętności. Moim zdaniem sama pchasz się w kłopoty. Rodzice teraz Ci pomogą, ale nie będą żyć wiecznie i wiecznie się o Ciebie troszczyć. Musisz zacząć sama się o siebie troszczyć i racjonalnie rozważyć, co jest dla Ciebie najlepsze.

Jeśli ta kawalerka po prababci jest Twoja, to ją po prostu wynajmij, a za pieniądze z wynajmu będziesz miała na bilety dla siebie albo rodziny.

Dla mnie ani wiek, ani plec nie sa wymowka na to. Tylko jakies inne powody tutaj sa.
No to zrob to, ale bez chlopaka. Powiedzialas , ze chcesz zeby jechal z Toba i to wystarczy. On nie chce. Teraz Ty decyduj, czy chcesz do Polski czy miec tego faceta.

Też uważam, że bez sensu szukasz sobie wymówek i to żadne usprawiedliwienie. No nie wiem czy będzie więcej pracy, gdy duże firmy będą się zwijać z Łodzi, nie widząc w niej żadnych perspektyw. A już to robią. Lepiej nie będzie.

Ten wątek to jest zwykłe bicie piany.
Autorka nie umie podjąć decyzji, reszta uczestniczek mówi, co myśli przekonuje, a autorka dalej swoje, że drogo, że daleko, że Oysterka za droga, że na uniwersytecie się nic nauczyć nie można. Nikt nikogo nie przekona. Decyzja jest jej.

Ja bym radziła dać sobie trochę czasu na zaaklimatyzowanie się. Nie osądzać tak od razu i może nie szukać dziury w całym, spróbować spojrzeć na te dobre strony. Ochłonąć.

A co do lotów do Polski - łatwiej się z Londynu dostać do Polski niż dajmy na to z Warszawy do Katowic albo do Gdańska, choć niby jesteś w kraju. Znając dzisiejsze PKP... Cenowo - da się. Jak nie raz na miesiąc, to raz na kwartał. Tyle chyba wytrzymasz.