to co pisze Gary jak najbardziej jest rozwiązaniem czy się to komuś podoba czy nie. różnica jest taka że jedni takie właśnie rozwiązanie zastosują a inni nie. ja doskonale wiem o czym pisze Gary. dla mnie jednak to także nie jest rozwiązanie choć rozumiem ludzi którzy je stosują pod warunkiem że ich związki kuleją TYLKO I WYŁĄCZNIE POD WZGLĘDEM SEKSU. temat jest o tyle trudny że zwykle problemy w seksie siłą rzeczy przenoszą się ogólnie na komunikację. bo jeśli od kilkunastu miesięcy trąbię że jest mi źle pod tym względem a partner zdaje się tego nie zauważać lub próbuje dewaluować moje potrzeby czas się zastanowić już nie nad seksem ale nad samym związkiem. na dzień dzisiejszy ja nie wyobrażam sobie by mój partner "olewał" moje potrzeby i nie był na nie uważny. owszem znalazłam się w dokładnie takim samym miejscu jak wiele kobiet w tym wieku. dla mnie idealnym rozwiązaniem stało się odejście od partnera. przegadałam z nim setki godzin przez 4 lata na ten temat byłam bliska zdrady ba nawet otarłam się o seksuologa że to niby ja taka "chora". to co się stało później przeszło moje najśmielsze oczekiwania a mój świat zmienił się diametralnie tak jak i moja psychika. powstałam jak feniks z popiołów i w życiu bym nie przypuszczała (choć trąbiłam od wielu lat że seks jest bardzo ważny) że brak wieloletniego zaspokojenia w tej sferze może tak działać na psychikę człowieka na jego fizyczność. to było wręcz mistyczne doznanie gdy w wieku 38 lat zostałam zaspokojona i to na wielu poziomach i ten stan trwa do dziś. życie wygląda zupełnie inaczej. każdy z nas jest jednak inny. ja po tym doświadczeniu zrozumiałam rolę seksu w moim życiu i już nigdy nie pozwolę sobie na takie zaniedbanie. gdy pomyślę że przez jeden głupi wybryk mojego partnera miałabym tego nie doświadczyć robi mi się słabo. dlatego rozwiązania tej sytuacji każdy powinien szukać w sobie wedle własnych przekonań czy ewentualnych kompromisów. musi mieć jednak na względzie że żyć wiecznie nie będzie. i pytanie co wybiera "jazdę na hamulcu" czy jednak coś innego.
pozdrawiam ciepło
karolina
Fajnie, ze sie tak dziś czujesz. Zgadzam sie z Twoim podsumowaniem. Sprawy sa tylko bardziej skaplikowane gdy sa wspólne dzieci..
Gdyby nie syn dawno bym odeszła, choc lubie męża. Jest miłym i pomocnych "wspollokatorem".
Pozdrawiam

