zdradzona... - Netkobiety.pl

Zamieszczę tutaj mały fragment książki...

"Wierny niewolnik-robot
Jeśli jestem przekonany i wierzę, że jestem nic nie warty, to
podświadomość bezkrytycznie przyjmuje to jako polecenie
i będzie mnie popychać do czynów, które to potwierdzą.
Odwrotnie, pozytywny obraz samego siebie jako ?w czepku
urodzonego? człowieka sukcesu powoduje np., że ta
potężna ?podwodna? część naszej prywatnej góry lodowej
kieruje nami tak, aby ta ?prawda? była spełniona.
W odpowiedzi na obraz tworzony za pomocą myśli w świadomym
umyśle podświadomość zwraca nam uwagę na ludzi,
rzeczy i wydarzenia, które są zgodne z naszymi głównymi
dążeniami. Powoduje również, że wypowiadamy słowa
i robimy rzeczy, które są zgodne z koncepcją samego siebie.
Jak potężny, ale bezkrytyczny komputer, podświadomość
pracuje dla nas, aby myśli zmienić w rzeczywistość, nawet
jeśli obiektywnie doprowadza nas do sytuacji niekorzystnych.
Powiedzenie ?wypluj te słowa? ma sens w stosunku
do nonszalancko wypowiadanych niby żartów, które mogą
wprowadzić w błąd naszego wiernego, ale bezmyślnego
sługę ? podświadomość."

Podświadomość kieruje wszystkim czego sami nie kontrolujemy... twoja jest nastawiona na "czy warto wierzyć?? a jak mnie oszuka?? jak znowu zdradzi??" Stąd za każdym razem kiedy chcesz coś zrobić, przytulić się, powiedzieć coś, chcesz zrobić krok w przód pojawia się wątpliwość... natychmiast myśl czy powinnaś... czy nie oszuka...

Nie da się podświadomości przestawić od tak... potrzeba czasu... ale na chwilę obecną tylko programujesz na to samo coraz bardziej...

Nie rozumiesz dlaczego... Ciągle poddajesz to w wątpliwość... świadomie... musisz przestać poddawać się tym myślom...
Musisz świadomie zacząć myśleć przeciwnie... że będzie dobrze... nie jest to łatwe, ale na każdą myśl poddającą to wszystko w wątpliwość zostaw temat i myśl że będzie dobrze... Usiądź i zapisz na kartce dlaczego chcesz ratować to małżeństwo... zapisz i miej zawsze przy sobie... jak nachodzą Cię wątpliwości to wyciągaj i czytaj... powtarzaj że warto i spróbujesz... nawet na siłę... przy natłoku negatywnych emocji powtarzaj sobie to nawet na głos... jak mantrę... z uporem i jakbyś tamtym myślom robiła na złość...

Pierwsze efekty będzie widać po około 3 tygodniach... takie myśli że warto zaczną się pojawiać zamiast tych negatywnych... ale tylko jeżeli się postarasz... będziesz pilnować przeprogramowywania podświadomości

Wysłałem Ci coś pomocnego na maila Gdyby nie doszło, bo spory pliczek to napisz, a wrzucę na jakiś serwer

Powiem szczerze że ja podjął bym inną decyzję:) ale ta decyzja jest Twoje i niezależne jak się skończy, to jest to dobra decyzja bo jest twoja Więc postaram Ci się pomóc przynajmniej na tyle ile potrafię

Mój mąż i moje dziecko wyjechali stąd ja mam czas i spokój ale na razie boje się myśleć jakkolwiek to brzmi. Wiem, że kontaktował się i z realną Ją, którą przeleciał i z wirtualną również na 100%  Jestem idiotką, która myśli, że mimo to mnie kocha to jakiś dramat. Z obydwiema prawie w tym samym czasie...a ja mimo to próbuję uwierzyć, że...nigdy nie posądzałam się o taką żałość...coraz częściej pytam się samej siebie dlaczego mi tak zależy, przecież rozsądna kobieta widzi, że to nie ma sensu...miał przestać a tego nie zrobił czyli proste i logiczne jest to, ze nie liczy się dla Niego moje zdanie, nie liczą się moje uczucia, wciąż mnie okłamuje, więc pewnie jak tylko trafi się okazja...mimo, że mówi, że mnie kocha, mimo, że widać jak się stara ale to wszystko, dlaczego nie potrafię tego związku odpuścić...

Niektórzy ludzie po prostu chcą być nieszczęśliwi...

Nie czytalam calej dyskusji ale doskonale Cię rozumiem tez jestem zdradzona i od ponad roku nie umiem sobie z tym poradzic tyle ze ja jestem za granica a on w pl z naszym synem i uwierz ze my kobity wiele wytrzymujemy wiem po sobie czasem go nie nawidze za to jak mnie traktuje po tym wszystkim ale kocham i wierze choc moze czasem coraz mniej tej wiary jest...

samotna
czego Ty chcesz tak naprawdę?

Dziękuję Przyszłość
ja naprawdę widzę to co jest "nie tak", widzę jak nic, jak z Nim rozmawiam i pytam to wiem, ze mi powie nie pamiętam albo nie wiem i wkurza mnie to bo mam rację nie mylę się dlaczego napisałeś nie wiem...co pisałeś...nie pamiętam...to jest bez sensu. Jak słyszę ale jestem tu z Wami i nie chcę być nigdzie indziej a wiem, że pisze to szlag mnie trafia i mam Go ochotę wywalić ale nie mogę, nie potrafię, coś mi nie pozawala wiem, że to idiotyczne ale tak jest...skoro nie zrozumiał, ze ma nie pisać niezależnie od tego, ze nie ma możliwości, że kiedykolwiek się z Nimi zobaczy nie obchodzi mnie to, ma nie pisać a On...Przez to ja czuję się jak najbardziej żałosna idiotka świata, która nie potrafi mu powiedzieć weź gościu spadaj...a nawet inaczej powiedziałam mu ostatnio (jak się okazało, że pisał), ze ma się wynieść, ze to koniec, nie ma już nas i nie będzie ma zabrać rzeczy i do widzenia nie chcę Go więcej widzieć skoro nie potrafi zerwać kontaktu choćby to była jedna wiadomość mam to w dupie bo miało nie być żadnych ale ON, że teraz wie co może stracić i On będzie walczył i nas kocha i On się nie wyprowadzi, będę się starał i będę przy Was może znowu będziesz chciała ze mną być...Najgorsze jest to, ze rozum mi mówi, że tego się już nie da naprawić i nawet mówię to głośno do Niego ale z drugiej strony serce tak bardzo chce uwierzyć, że jednak...

teraz nie mam głowy do terapii, zwłaszcza, że coś czuję, że lada chwila się zacznie z porodem choć to za wcześnie a może to tylko nerwy..., nie wiem może tylko przeczucie i się mylę i nawet nie mam głowy myśleć zresztą teraz jestem sama bo On z córką na wakacjach, w sumie powiedziałam mu we czwartek, ze to koniec, ze ma się zabierać a w sobotę Oni wyjechali bo i taki był plan...czego chcę...rozsądnie myśląc chcę żeby zniknął i żebym nie musiała się więcej zastanawiać co robi z kim i dlaczego, nierozsądnie jak mówi, ze kocha, przeprasza i wie co mógł stracić chcę wierzyć...idiotyczne wiem....

jeżeli masz potrzebę wyrzucić z siebie to, co w tobie siedzi ... pisz, wywalaj ile się da, wszystkie swoje wątpliwości
ale potem weź głęboki oddech i spróbuj się wyciszyć - spróbuj, odpuścić dziewczyno !
czy do ciebie dociera, że szkodzisz swojemu dziecku, temu które nosisz w sobie ...
odpuścić, donoś ciążę, uródź zdrowe dziecko a potem pomyślisz
ODPUŚĆ

odpuść...

Samotna
jeśli chciałabyś to skończyć to byś skończyła, a po prostu nie chcesz więc nie wymiguj się, ze on postanowił inaczej.

będę jak zdarta płyta - odpuść ...

Samotna,
To może zrób tak.
Wyznacz sobie konkretny termin, w trakcie którego poobserwujesz i potestujesz swojego męża, a on będzie miał szansę udowodnić Tobie, czy i jak bardzo mu na Tobie zależy.
Nawet jak nie jesteś do tego rozwiązania przekonana to niech to będzie AKT Twojej WOLI. Bardzo ważne abyś w tym czasie skupiła się na teraźniejszości, nie wracaj do przeszłości, nie planuj przyszłości tylko żyj obecną chwilą. A po określonym czasie zrobisz sobie podsumowanie i zdecydujesz, co dalej.
Może takie rozwiązanie pomoże Tobie odpocząć i nabrać dystansu a jemu da przestrzeń do zadbania o Ciebie
Co Ty na TO?

Długo mnie nie było dlatego może być trochę przydługo...
urodziłam synka, początkowo były problemy ale już jest ok, zdrowy rośnie ma już 3 miesiące a moja córka Go bardzo kocha i nie okazuje zazdrości...super
małżeństwo...wciąż jesteśmy razem. On walczy każdego dnia, powtarza, że kocha, przytula ciągle, kupuje prezenty, zajmuje się córką i synem, biega z małą na wszelkie zajęcia dodatkowe, pomaga, wspiera, naprawdę widzę, że mu zależy, znosi moje wybuchy, odpowiada na moje pytania po raz milionowy...ale, no właśnie to jest silniejsze ode mnie i nie wierzę...nosz cholera nie wierzę, kiedy mówi kocham chcę krzyczeć ale już nie mnie, kiedy przytula zastanawiam się czy ją też przytulał, jak i w ogóle. Dręczę siebie i Jego pytam i wracam do tego...seks jest...ludzie w czasie jest jeszcze ok bo wtedy nie myślę ale po zaczynam ryczeć i myślę tylko o tym, że przeleciał Ją a później mnie jak gdyby nigdy nic, p seksie (nie wiem czy mogę tak napisać ale to przyszło mi do głowy) nie mam do siebie szacunku, że robię to z kimś kto wolał kogoś innego...wydaje mi się (stwierdzenie klucz), że mu wybaczyłam i poza tym kiedy np w filmie czy necie jest coś o zdradzie to wtedy wypominam, wtedy znowu zaczynam drążyć, poza tym nie, nawet mi się udaje czasem uśmiechnąć...najgorsze jest to, że "martwi" mnie co One myślą (tzn wiem, że nawet o mnie nie pomyślą) ale myśl, że się ze mnie śmieją, że z Nim znowu próbuję coś tworzyć to mnie wykańcza, choć nigdy nie byłam osobą, która obchodziło co myślą inni. Ciągle po głowie krążą myśli, ze skoro to już prawie rok a ja potrafię przeryczeć pół dnia to ile mam czekać żeby było lepiej i skoro to tak długo trwa to może nie ma sensu bo lepiej nie będzie...chcę i próbuję ale jakby to co powiedzą Ci co wiedzą mnie obchodzi...no i podstawowa sprawa nie ufam...ale też zaczęłam myśleć o sobie, mówię jasno czego chcę i że teraz chce więcej niż przedtem dawał z siebie bo niejednokrotnie dawał mało, że chce mieć czas dla siebie, wiem też że muszę być niezależna dlatego muszę wrócić do pracy choć plany były inne...w jednej chwili jest dobrze a w kolejnej potrafię się rozpłakać tak po prostu...
wybaczcie wiedziała, że wyjdzie przydługo...

i nastał ten dzień, dokładnie rok dziś wieczorem kiedy wskoczył do łóżka innej...a na dodatek jutro znów wyjeżdża w delegację...no i jeszcze jedno znalazłam w necie artykuł 5 typów toksycznych ludzi, na których szkoda mi już czasu (i łez)...jestem przez to wszystko nr 5 czyli:
5. Żyjący przeszłością
Najczęściej tą, w której ktoś ich skrzywdził, albo coś im nie wyszło. Nie uwiedzie ich nawet najpiękniejsze dzisiaj. Dla nich liczy się to, co miało miejsce 30 lat temu, gdy ktoś powiedział, zrobił, lub nie zrobił tego, na co czekali. Pielęgnują urazy jak cenny skarb. Nie dadzą sobie odebrać ani okruszyny. Skrzywdzenie określa ich byt, bycie ofiarą to ich misja i przekleństwo jednocześnie. Nie zostawią tego, ile byś ich nie przekonywał. Prędzej zmarnują całe życie.
Czego bym nie robiła i tak do tego wracam...żal...