zdradzona... - Netkobiety.pl

Sęk w tym, że to wszystko zaczęło się jak juz zostaliśmy sami. Ja zaczęłam myśleć to teraz odetchniemy, teraz już będzie z górki. A w tamtym czasie mnie bardzo wspierał nieraz gdyby nie On to bym chyba tego nie udźwignęła. Nawet pomyślałam, że może przestaliśmy w końcu po tylu latach mieć problemy to "zaczęliśmy" tworzyć nowe...

Nie wiem może ja to nasze życie źle przedstawiam a może nie widzę a raczej nie chcę czegoś widzieć. Dla jasności, to ja starałam się ograniczać to co trzeba było robić przy babci bo to było mycie jej, przebieranie, zmienienie pieluchy, czy pościeli, podstawienie basenu. Ale to nie tak, że On tego nie robił bo owszem kiedy byłam w pracy a coś się przydarzyło to robił i nigdy nie marudził naprawdę choć wiem, ze było to zarówno dla Niego jak i dla Niej krepujące. Kiedy siedziałam po godzinach to On zajmował się i babcią i córką. Babcia ostentacyjnie nie chciała jeść tego co On przygotował ale On się tym nie przejmował a raczej mówił żebym ja się nie przejmowała. Nawet kiedyś ja przygotowałam jedzenie wieczorem (dla sprawdzenia bo moje zawsze jadła) a On miał podgrzać rano, że niby to On to i tak nie zjadła ale On mówił spokojnie podjęliśmy się damy radę. Nieraz byłam naprawdę tak zmęczona, że nawet na seks nie miałam ochoty ale jakoś to później nadrabialiśmy a On zawsze mnie przytulał i mówił będzie dobrze. I dopiero jak wyjechał...siedział przez miesiąc w 5 czy 6 gwiazdkowych hotelach w kraju gdzie europejczycy to och i ach, w kraju gdzie panienki marzą o byciu właśnie z europejczykiem i jak wrócił to...początkowo jeszcze jakoś znośnie choć od razu widziałam różnicę ale z każdym dniem w dół. Starałam się rozmawiać ale widziałam, że jest coraz gorzej...aż w końcu powiedział, ze On chciał wyjechać a ja powiedziałam, ze nie no bo niby jak On sobie wyobraża, że wszystko rzucimy i pojedziemy tysiące kilometrów gdzieś tam ale On sobie wyobrażał. No a potem było co było. Jak Go później (po tym jak poszedł do łóżka z Tą o co chodziło tak naprawdę) to On w sumie nie wie czuł się odrzucony, chciał wyjechać bo tam widział jakieś szanse itp. Nie wiem co myśleć ech może i racja, że się nie nadaje a ja przez za niedługo 10 lat bycia razem nic nie zauważyłam...taka ze mnie idiotka ale ja Go przecież ani na ślub nie naciągałam ani na dziecko a co dopiero drugie...ech wszystko takie dla mnie niejasne...

Nie wiem tylko czy dam radę bo jak pisałam wydaje mi się, ze warto a później myślę, ze jest gorzej zamiast lepiej, tzn mnie gorzej i czasami myślę nawet, że powinnam mu powiedzieć a spadaj ale z drugiej strony (pocieszam się pewnie jak głupia) to był tylko jeden raz nie trwało to....a dupa nie powinno się stać i tyle nic tego, nic Jego nie usprawiedliwia i koniec. Ale spróbować muszę żeby później faktycznie powiedzieć zrobiłam wszystko żeby to uratować, zrobiłam wszystko bo Go kochałam i chyba wciąż kocham, zrobiłam wszystko dla mojej córeczki oraz dla tego malucha w moim brzuchu. Zrobiłam wszystko bo prawie 8 lat temu przysięgałam, że będę i chcę spróbować, choć jest naprawdę ciężko...

Stało się wiem i już się niestety nie odstanie. Każdego dnia zadaję sobie pytanie czy dam radę i jest ranek kiedy myślę, że ok warto spróbować a później jest taki jaki dziś...dziś obudził mnie On bo płakałam a płakałam przez sen bo śniło mi się, ze gdzieś razem byliśmy a On się na moich oczach pieprzył z każda laską...i dziś jest dzień kiedy myślę nie dam rady. Nie dam rady każdego dnia zastanawiać się co i z kim zrobił. Chcę sprawdzić Jego telefon, skrzynkę, pocztę ale i nie chcę nie dlatego, ze włącza mi się ostrzeżenie, hej jeśli macie być razem musisz spróbować zaufać....znowu. Dlatego nie sprawdzam bo się boję, ze coś znajdę a to chyba nie świadczy dobrze. Ale kiedy córka ze mną siedzi i mówi idę do taty wole z Nim posiedzieć i z uśmiecham na twarzy do Niego pędzi. Albo mówi mamo dlaczego tato nawet w wakacje musi być w pracy chcę z Nim spędzać więcej czasu to wtedy widzę, że wszystko wróciło do normy. Do Jej normy czyli jest tata, który Ją kocha i Ona to czuje i tęskni za Nim i chce z Nin być. A ja nie wiem czy jestem w stanie Jej to zagwarantować...czy kiedyś powiem, że jest normalnie bo na razie wszystko jest bardzo dalekie od normalności...dziś ryczałam i się siebie pytałam gdzie jest mój mąż, ten którego wzięłam za męża, ten który dawał wsparcie i miłość, GDZIE ON jest ale wiem, że Jego już nie ma, nie ma i już nigdy nie będzie, bo teraz wszystko jest inaczej i nie ma już nas sprzed 10 lat kiedy się poznaliśmy, czasami czuję, ze on jest kims obcym kogo wcale nie znam...

Dzień kiepski to i przemyśleń dużo i cały dzień myślę, że musiałam zrobić coś potwornego swojemu mężowi. Tylko ktoś kto zrobi coś okropnego drugiej osobie mógłby zasłużyć żeby zostać tak potraktowanym. Nie wiem co to było ale coś musiało być. Nie krzywdzi się osoby, którą się kochało prawie 10 lat, bez powodu...

Kurcze zostaw gada i całkowicie zapomnij o nim. Jakbym go spotkał to bym zrobił mu manto. Nie wolno tak traktować kobiet.

To git jesteś super silną dziewczyną

Trzymam kciuki...

Dziś chyba naprawdę poczułaś się samotna, a ja się ciekawie dlaczego wybrałaś taki nick czy odzwierciedlał Twe stany już wcześniej?
Też kiedyś po zdradzie przeleciała mi taka myśl żeby się wstydzić...
Dziwne bo czułam się tak jakby na mojej twarzy wypisane było co się stało, a przechodnie czytali z niej jak z otwartej ksiegi. Myślę, że dlatego że ciągle myślałam jak do tego mogło dojść, dlaczego i czy to moja wina... Te natrętne myśli co i dlaczego... Dziś wszystko przyschło już mocno mija 7 lat od zdrady, we wrześniu rozwód i nie rozchodzę się z powodu tego że była kiedyś inna kobieta ... Po tym wszystkim były też miodowe miesiące. choć pozwoliłam sobie zapomnieć o tym co pewne było nigdy już pewna nie byłam i chyba nie mogę być. A najbardziej boli mnie fakt, że to u mnie doszukiwano się zdrad jakby odwet miał być lekarstwem na krzywdę.
Poszukuję wyjaśnień, od kiedy i dlaczego czuję się niekochana, czy te 7 lat to była tylko zasłona dymna? Czy zasłużyłam sobie na takie traktowanie? Nie mogłam już dłużej znieść tej atmosfery jaka panowała w naszym domu.
Na terapię małżeńską nie było zgody. Sami zamiataliśmy pod dywan... znaczy rodzina wiedziała, znajomi i współpracownicy męża raczej też bo to romans był "firmowy".
Dziś pewnie tylko ja pamiętam jak to przeżywałam, bolało ale wiedziałam, że na siłę go nie zatrzymam że to on musi podjąć decyzję a ja poczekać jakiego dokona wyboru. Pozostał dlaczego? NIE WIEM. Od tej pory siedzę na walizkach. To była kwestia czasu... A powód? Pewnie nigdy go nie poznam... Dawno nie czułam się nr 1 w hierarchii męża i pewnie dawno tam nie stałam a dodatkiem być? Nie mam już sił.

Samotna dlatego pytam jak dawno jesteś samotna?
Jeśli wybierzesz kontynuację związku może warto by było na terapii omówić wszelkie za i przeciw? Nie ma się czego wstydzić, warto podziwiać odwagę i szukać rozwiązań póki są w Was chęci bycia ze sobą.

A czy warto? dla dzieci warto zrobić to dobrze, a nie tak jakoś jak nam pasuje bo one wyczuwają wszystko mimo woli choć nie wiedzą o co hałas i zamieszanie.

Samotna życzę byś nie czuła się samotna w tej drodze jaką przechodzisz, i nawet jeśli w realu tego nie czujesz to tu masz nas netkobietki
Ratuj to co da się uratować, a czy musisz wyskoczyć za burtę zanim statek utonie sama wiesz lepiej...
Zachęcam nie bądź w tym sama, bo trudniej i ciężej będziesz to przeżywać a wstydzić powinien się mąż.

Pomyślałam, ze jak tu pisze to taka trochę "terapia" na wyrzucenie z siebie tego co czuję. A czuje jak na razie różnie, wiem milion razy to pisałam ale cóż...wczoraj znów coś Go tam zagadnęłam z serii czy gdybym nie była w ciąży to by i tak został (mówi, że tak ale wydaje mi się, ze nie bo i tak chciał się wyprowadzić jak już wiedział), wiem, ze ta dziewczyna nic od Niego nie chciała tylko seksu więc pytam czy gdyby chciała to by się wyprowadził mówi, że nie bo Go wo ogóle nie interesowała jak się spotkali na żywo w końcu ciekawe bo i tak się z Nią pieprz....skoro taka mało interesująca była to po co z Nią lazł do łóżka. Powtarza, ze będzie się starał żeby mała była już tylko szczęśliwa a może i ja kiedyś będę...tylko ja myślę coraz częściej, ze już nigdy mu nie zaufam a dla mnie zaufanie, oparcie, wiedza, że możesz na tę drugą osobę liczyć to najważniejsze rzeczy w związki a On mi to wszystko odebrał więc co mi zostało. Co z tego, ze może wciąż Go kocham ja czuję (przekonałam się przez trzy miesiące), ze nie mogę na Niego liczyć. Ech jak mnie przytula czuję się czasami jak dawniej ale jak zamknę oczy to...nie można budować związku jeśli nie ma zaufania, szczerości... jak to kiedyś ktoś powiedział ;-) nie chcem ale muszem ;-). Tyle, ze ja już wiem, ze nie muszę...

Przyszłość, Renesans i całej reszcie również dziękuję, że jesteście.
Tak naprawdę ja zawsze ufałam sobie i nie byłam jakoś uzależniona ani finansowo ani jakoś emocjonalnie (jakkolwiek to brzmi bardzo Go kochałam ale wiedziałam, ze mogłabym dać radę funkcjonować sama) od mojego męża. Teraz wszystko jest skomplikowane na córkę, która niestety już dużo rozumie i jest bardzo wrażliwa. Ale chodzi o to, że czułam się jakby spokojna przy nim a teraz nie mogę. On czasami gdzieś wyjeżdżał (takie hobby) np na 3 dni i byłam spokojna, nigdy nie powiedziałam że nie, zawsze się zgadzałam i naprawdę nie miałam nic przeciwko.  Czasami te Jego gry realne i komputerowe mnie wkurzają kiedy poświęcał im za dużo czasu ale chodzi o to, ze własnie w tym wirtualnym świcie poznał Ją a na takim wyjeździe właśnie z Nią...i co jak będzie chciał znów gdzieś jechać mam mu zabronić (nawet pisanie o tym mnie bawi bo jak mogę wolnemu człowiekowi czegoś zabraniać)...co jak znów wyjedzie w delegację i nawiąże wirtualne znajomości z kimś...wszystko jest takie...chodzi o to, że spokoju nie mam w codziennym funkcjonowaniu a to mi strasznie utrudnia normalne, spokojne, szczęśliwe życie...ja potrzebuję zaufania ze względu na to co stało się 18 lat temu potrzebuję móc ufać i czuć się bezpiecznie jeśli jestem z kimś. A On najpierw mi to dał a później w brutalny sposób odebrał...

Dziękuje In_ka. Może powinnam już ruszyć tylko tak się boję...wiem, że pewnie wydaję się żałosna w tym swoim chciałabym ale się boję. Chodzi oto, że w wieku 16 lat zostałam zgwałcona i nikt nikt nie wie o tym do dziś (też wiem, że źle nie ma już co o tym gadać) poza Nim (no i tutaj teraz Wy). On był jedyną osobą, jedynym facetem, któremu potrafiłam zaufać. Przez kolejne lata od tamtego czasu, moje życie osobiste było hmm no nijakie nie potrafiłam się z Nikim związać i dopiero z Nim w wieku 25 lat mogłam, potrafiłam coś stworzyć. On był moim pierwszym facetem (po tym wydarzeniu). Po prostu mu ufałam a było mi naprawdę trudno. Powiedziałam o tym tylko raz i nigdy więcej nie wspominałam bo nie chciałam ale było dobrze, spokojnie i bezpiecznie. A teraz mój świat runął, znów miewam koszmary i w ogóle znów o tym myślę w kategoriach, że żadnemu facetowi nie można ufać a to był mój największy problem...zabrał mi to coś dzięki czemu własnie z Nim mogłam być...nie wiem czy zrozumiecie o co chodzi bo ja chaotycznie pewne rzeczy wyjaśniam ale może ogólny sens jest jasny...

Wydawało mi się, że ten temat jest zamknięty. Naprawdę tak było ale po tym wszystkim to jakoś wróciło zwłaszcza, że Ona mu powiedziała, że też została zgwałcona i chciała w ten sposób się na facetach zemścić czy jakoś tak to powiedziała (nie chce już nawet w to wnikać). Bo jak mi powiedział to poczułam się jakby mi dał w pysk ale to tak siarczyście jak nigdy w życiu nikt. Myślałam co mnie obchodzi Ona, co mnie obchodzi co Nią kierowało a ja co ja w tym wszystkim przecież ja tez przez to przechodziłam a On mi mówi co Ona mam to w dupie. Ją mam gdzieś, Jego mam gdzieś przecież ja też...i jakby ten temat znów powrócił w moim życiu. Wiem, ze to może się wydawać skomplikowane a nawet niewiarygodne ale tak było. Mało tego Jego pierwsza dziewczyna była wykorzystywana przez kogoś z rodziny i dlatego ja też nigdy w Naszym związku o tym nie mówiłam po pierwsze ja nie chciałam po drugie nie chciałam bo pierwsza dziewczyna. No jakoś poza tym jednym razem nigdy o tym nie rozmawialiśmy i On mi powiedział, że "jakby o tym zapomniał" nie pamiętam dokładnie już rozmowy ale coś koło tego i dlatego mnie to wszystko tak zabolało. On zapomniał co ja a opowiada mi dlaczego ta gówniara z Nim poszła do łóżka. Wiem galimatias sama czasami nie rozumiem co i jak się stało i potoczyło. Ale chodzi o to, że po prostu ufałam mu jak nikomu na tym świecie i dlatego tak boli mnie to (nie wiem czy sama zdrada jak mam być szczera) ale te kłamstwa, to że nie miał odwagi powiedzieć mi prawdy jak zawsze byłam szczera uczciwa, zawsze...a tutaj ktoś kto sprawił, ze się przełamał i zaufałam po prostu mi to odbiera...nie wiem co On sobie myślał...

samotna
który to tydzień? Masz pracę, jesteś niezależna tak ogólnie?

samotna79
ja tez życzę żeby wszystko się ułożyło, ale naprawdę w razie czego jest ważne. Moja pani opiekunka mi mówiła, ze na końcu zawsze tylko chodzi o kasę. Nie chciałam jej wierzyć, mój wspaniały mąż, który nigdy na punkcie kasy nie szalał, ludziom ponmagał...no i miała rację, dlatego wiem, ze to jest ważne.

Nie płakałam od 2 dni co oceniam jako mój sukces. Ostatnio trzy dni temu kiedy przeczytałam jak Ona napisała...nic na to nie poradzę, ze Twój mąż Cię nie kocha, wyjaśnijcie to między sobą...wciąż boli. On nigdy nie powiedział, że mnie nie kocha tzn mnie nie powiedział, powiedział jak Go cisnęłam ja już sam nie wiem ale nie powiedział nie kocham Cię. W każdym razie minęły 3 miesiące a ja w końcu zaliczyłam dwa dni bez płaczu, nawet się do Niego przytuliłam po czym od razu chciałam uciec ale mi nie pozwolił. Zrobiłam to jakoś instynktownie a po chwili pomyślałam czyś Ty oszalała...ja wciąż nie wiem co powinnam a czego nie a moja córka coraz szczęśliwsza po prostu z dnia na dzień widać jak coraz to bardziej jest za tatą...może ja tez kiedyś ponownie będę się czuła przy Nim dobrze...

Nie chcesz słuchać rad o tym że masz odejść jednocześnie nie wiesz czy masz zostać to po co tu jestes? to jest sprawa indywidualna to ze komus się udało udawać ze nic się nie stało bo nie wiem jak inaczej to nazwać..nie znaczy że w twoim przypadku tak bedzie lub odwrotnie. Ogranij sie.

Wiem, że do Niej pisał w czerwcu. Nie wiem kto zaczął czy On czy Ona jeden dzień ale wszystko mi się posypało. On mówi, ze nie pamięta żeby do Niej pisał jak mu powiedziałam kiedy to powtarzał wciąż, że nie pamięta, że nie pamięta, że mu zależy, ze się stara, ze Ona nie istnieje dla Niego (wiem, ze się nie spotkali bo Ona mieszka 300km stąd ale pisał...nieważne czy tylko odpisał ale to zrobił i co teraz...powinnam mu kazać się wynieść co ja mam zrobić...przysięgam, ze nie wiem. Ciągle mówi, że mnie kocha, z córką jest super, przytula, daje dowody, ze mu zależy ale po jaką cholerę do Niej napisał...

Mam pewność. mówi, że może Ona coś napisała i On odpisał ale mówi, że to nieistotne i naprawdę nie pamięta by to było teraz (a wiem kiedy dokładnie napisał), mówi, że jeśli to było coś z serii co u Ciebie ale nawet jeśli On tylko odpisał to dlaczego to zrobił skoro była rozmowa, ze żadnego więcej kontaktu z Nią. Ludzie przeryczałam wczoraj cały ranek a On tylko, że mnie kocha, że widzi jak mnie zranił i żałuje, że Ona nic nie znaczy, że się stara i będzie starał, że chce żebym mogła mu znowu kiedyś zaufać choć wie, ze to trudne, że chce żebym była szczęśliwa. To po co pisał, odpisał cokolwiek no po co...

Nikt Ci tutaj nie pomoże... sama podejmij decyzję... Widzisz co zrobił i co robi... zastanów się czy tego właśnie chcesz...

Kolejny dzień mija a ja wciąż mam dylematy do porodu juz tylko dwa miesiące i mam nadzieje, ze kiedy urodzę może mi się rozjaśni. Na razie ze skrajności w skrajność się rzucam, raz chce z Nim być a kiedy zaczynam myślec co zrobił czuje ze nie mogę. Naiwnie wierze, ze to hormony wariują...

Samotna
skup się na dziecku, które się urodzi i tym drugim. Na niego nie licz, mówię z autopsji, drugie dziecko=więcej problemów i obowiązków, prawdopodobnie nie wytrzyma, szczególnie jak znowu ma kontakt z panną. Postaraj się ogarnąć, zbieraj dowody na kontakt, zrób zdjęcia sms-ów, zabezpiecz dowody, przyda się.

Wydaje mi się albo mój mąż chce "swoje winy" odkupić poprzez "prezenty" ciągle coś, oglądałam piece więc postanowił mi kupić, oglądałam dla córki coś więc postanowił kupić, wcześniej wiecznie odkładał, oszczędzał (mówię tu o czasie przed zdradą) a teraz "łatwo przychodzi mi wydawanie pieniędzy". Za dwa tygodnie jedzie z córką urlop a ja zostanę sama (tak chciałam to raz a dwa w 8 miesiącu nie chcę się gdzieś wybierać jakoś daleko a córka bardzo chce jechać), będę miała czas żeby pobyć samej w domu i pomyśleć w spokoju...On się wciąż stara, dzwoni z pracy (czego nie robił wcale w tym kiepskim okresie), przytula i jest z Nami a ja mimo ponad 3 miesięcy wciąż jak dziewica...chciałaby ale się boi meczy mnie to. Napady płaczu wciąż są...siedzę sobie wygląda, że jest ok a nagle mi się przypomni i ryczę jak idiotka ale jakkolwiek to brzmi coraz częściej mam chwile dobre a wtedy mylę, że ni powinnam się czuć dobrze po tym co zrobił...wciąż nie "mam odwagi" mówić, że chcę przytulenia czy coś bo niby jak to tak...to mnie wykańcza...

Jakbyś przeczytała całość to wiedziałabyś, że w ciążę zaszłam zanim się dowiedziałam...zresztą dlaczego ja się tłumaczę...nie ma to jak wejść przeczytać ostatnie posty i mieć swoje zdanie...

Zajść w ciążę z mężem to nie sensacja. Mnie też sie tak trafilo. Była już " tamta". Niby ze sobą wtedy nie spali. Były przeprosiny, łzy w oczach " z nią koniec". Może pod wplywem stresu u mnie się poprzeztawialo: ciąża.
Mam wspanialego syna. Dziecko milości. Może już tylko mojej... Nie wiem. Czasem kobiety starają się o dziecko latami. Nie wszystko od nas zależy.
Samotna, to najpiekniejszy czas w życiu. Delektuj się nim i " wij gniazdo" jeśli mąż tego chce.
Co będzie przekonasz się. Póki co corka ma ojca, ty dbającego o ciebie męża:)

No to powtarzam okazało się, ze jestem w ciąży jak już wszystko wyszło...dowiedziałam się co i jak postanowiliśmy, że będziemy się próbować i okazało się, że jestem w ciąży, w ciąże nie zachodzi się z dnia na dzień a ja dzień po po rozmowie, zrobiłam test i byłam w ciąży więc nie, nie chodziłam z Nim do łóżka kiedy to wiedziałam, że kogoś ma...o drugie dziecko staraliśmy staraliśmy się od 5 lat więc jakoś nie przyszło mi do głowy, że coś jest nie tak mam nadzieję, że teraz jasne...nie nie pomyliło mi się nic. Jakbym wiedziała, że sytuacja tak wygląda to na pewno w ciąży bym nie była teraz. Zresztą On wiedział, ze biorę leki na to żeby w ciążę zajść więc miał tego świadomość a ja nie miałam możliwości decydować o niczym bo kiedy już wszystko wyszło na jaw to ciąża już była.

samotna
tylko ze nie chodzi czy napisał raz, dwa, pięć czy dziesięć to oznacza że ona jest w jego głowie, to tyle...a Ty i tak nie wiesz czy to było tylko raz czy aż raz. Czas pokaże. Póki co skup się na dzieciach.

Stokrotko wiem, że raz ale tak jak pisałam to nieważne,.ważne jest to ze napisał. Tak psychicznie siadam potwornie tym bardziej ze tylko tutaj mowie o tym dla reszty świata jestem zadowolona z życia babeczka i co się z kimś spotkam słyszę jak ładnie wyglądasz, ciaza ci służy a mnie rozwala od środka. Mam nadzieje ze to moje dziecko jakoś to znosi...w życiu nie przypuszczałam, ze mnie to spotka ale to kolejny tekst zdradzonych...przychodzi mi do głowy tylko jedno...jak żyć, jak po tym żyć...przecież TO wszystko spieprzylo...

Ałtorko może w takim razie jestem męczennicą cóż, nie każdy potrafi przekreslic ot tak tyle lat razem i żyć jakby nic się nie stalo, nie każdy potrafi wybaczyć i zapomnieć od razu i życ jak gdyby nigdy nic.  Wybacz potrafiąca radzic sobie w każdej sytuacji widac ja do tej grupy szczęśliwców nie należę a bardzo bym chciała. Niestety nie potrafię zdecydować na.ta chwile.co powinnam robić ale cieszę się, że Ty nie miałabys problemu co i jak robić i byłabyś szczęśliwa.tez bym tak chciała...

Rysiu
Wiem, mam tego świadomość tylko, że chyba potrzebuję jeszcze chwili...chodzi o to, że podjęłam decyzję o "zwalczeniu" ale problem w tym, że jak czuje potrzebę żeby np. przytulił i to powiem to później włącza mi się ale Ty głupia i żałosna jesteś...nad tym nie mogę zapanować. O zdradzie nie mówię jakoś, nie powiem zdarza mi się jeszcze ale naprawdę rzadko. Nie liczę, że po porodzie nastąpi jasność ale na razie myślę, że i tak do czasu rozwiązania nie jestem w stanie do końca racjonalnie myśleć...

Może to racja z ta decyzją, choć wydawało, wydaje mi się, że wiem czego chcę ale z drugiej strony może to, że myślę, że nie powinnam mu mówic czego chce a raczej to, że później mam jakieś dylematy świadczy o tym, że w głębi nie jestem pewna właściwości tej decyzji a może po prostu to za wcześnie jeszcze na wcielenie w życie wszystkiego od razu...nie wiem...

Ja wiem , że takie zachowanie wykańcza, dlatego na początku mu powiedziałam, że to bez sensu bo nas obydwoje zamęczę i siebie i Jego. Ale staram się, jest różnie raz lepiej raz gorzej...najtrudniej jest uwierzyć, że jednak naprawdę mu na mnie zależy, bo gdyby zależało i gdyby kochał to by tego nie zrobił ale zrobił...stara się, znosi wszystko ale jak długo, nie wiem czy kiedykolwiek jeszcze uwierzę w prawdziwość Jego słów i czynów.