Być kochanką - Netkobiety.pl

Aleksandro, wszystko w porządku? "coś" już się "jakoś" ułożyło?

,,sił do dalszej walki,,
walki z kim? z jego zona? szok, szok, szok i głupota
a powiedz gdybym on był biedny i nie stać go były na zagraniczne wyjazdy to tez bys tak walczyla o niego?:)

to ze siedze w domu to jest sprawa moja i meza a wyobraz sobie ze ja tez mam swoje pieniądze  bo to ze jestem w domu nie znaczy ze nie zarabiam nic i nigdy jeśli nie mam etatu stałego, a to ze siedze na forum przeszkadza ci? ja swoich obowiazkow nie zaniedbuje, wiec co ci do tego ile siedze:)
to ty tworzysz teorie ze zona czasem traktuje męża jak bankomat a on ja zdradza z tego powodu (watek dlaczego sa zdrady)
a co dreszczyku emocji to co to za emocje ze ktoś zyje w sposób którego ja nie popieram? to twoje zycie
zejdz ze mnie zresztą bo ci nic nie zrobiłam, a zapomniałam ze ty nie lubisz zon:)
a to co ciebie w nim tak zafascynowało ze godzisz się na bycie kochanka? jeśli mówisz ze nie kasa, pozycja społeczna itd.
nawet jeśli nie miałabym pieniędzy nic bym nie zarabiala bo jestem w domu z dziecmi z wielu powodow nie znaczy ze możesz czuc się ode mnie lepsza bo ja tez nie czuje się od ciebie lepsza
a wyobraźni zycze tobie bo potrzebna kochance jaka ty jesteś bardziej niż mnie
dziwie się zonie twojego kochanka ze pozwoliła wam jechać z dziecmi, ale to już nie moja sprawa

co jak co ale pewności siebie ci nie brakuje, koniec tematu bo po co mamy się kłócić:)
a wypowiadać się tu może każdy, krytykować tez
nigdzie nie napisałam ze nikt mnie nie może ocenic
co do tego ze mam pomilczeć bo nie mowie nic sensownego? dobrze ze ty sensownie mówisz kierujesz swoim i życiem, a chwalisz się ze ty zasponsorowałaś kochankowi wycieczkę za granice? to przyzwyczaj się i dużo pracuj bo on ma dzieci a alimenty obciążają budżet ale czego się nie robi dla ,,miłości,,, ty na pewno nie będziesz traktować faceta jak ,,bankomat,, bo nawet majac male dzieci czy bedac w ciąży będziesz dużo zarabiać,:)
i komu tu brakuje wyobraźni?:)

Beta, przykro mi i współczuję bardzo zaistniałej sytuacji. Niektórzy faceci to prawdziwi dranie, kłamią i oszukują.
Dziękuję za radę, ale chyba na nią jest już za późno. Mój związek rozpoczął się jego zdradą to prawda, ale dla mnie zaryzykował utratę dzieci będących dla niego największym  szczęściem i to dla mnie dowodem, że mu na mnie zależy.

lepie strzec się ludzi którzy zdradzają a ponadto "ryzykują utratę dzieci" oraz "największego szczęścia" dla innych.
Dla takich ludzi pojecie największego szczęścia jest relatywne i zmienne w czasie.
Biorąc pod uwagę to w jaki sposób  przedstawił Ci swoją żonę a matkę swoich dzieci - jako osobę zagrażająca ich zdrowiu i życiu ( biła, znęcała się psychicznie nad dziećmi) a mimo to ryzykował ich "utratę",  czyli pozostawienie ich na pastwę losu ( tej "okropnej żonie"), dla spełnienia swoich potrzeb - miłości do Ciebie, to albo ta Okropna zona nie była aż tak okropną matką, albo jest zupełnie pozbawiony odpowiedzialności za osoby którym zobowiązany jest opiekę.

Sam fakt jego zdrady, wydaje się być w tym wszystkim najmniejszym przewinieniem, chociaż powinnaś mieć świadomość że jest to osoba o podwyższonym stopniu ryzyka.
Skoro potrafiła zdradzić z Tobą, to nie będzie miała oporów żeby zdradzić Ciebie.
Tym bardziej, ze wyrobił sobie już relatywizm w odniesieniu co do priorytetów, swojego "największego szczęściu" które a jakże ustępuje "większemu szczęściu".
Kwestia czasu kiedy pojawi się jego szczęście : "większe niż większe od największego"

Drogie panie,
Dziękuję za uświadomienie mi konsekwencji związku z mężczyzną, który zdradził. Co ja bym bez was i waszych rad zrobiła?

Mariolka, nie spinaj się tak, bo nigdy nie nazwałam nikogo na tym forum kurą domową! Jeszcze nie Ale uderz w stół...

ależ kochana...nie spinaj się aż tak bardzo
Twojemu kochankowi też robisz focha kiedy mówi coś co nie jest po Twojej myśli ?
poza tym jak pisałam, to że zdradził to pikuś w porównaniu z tym jak zagrywa dziećmi.
Ale, co mi tam, Twoje życie, Twój problem.

Eeeee....skucha
Mariolka Przeczytaj wątek jeszcze raz tylko ze zrozumieniem a będziesz wiedziała kto po raz pierwszy użył cytowane określenie

Miriam, gdy pojawiłam się na tym forum potrzebowałam pomocy i rzeczowej rady a zostałam obrzuca kamieniami za wybory dokonane w przeszłości, na które w tamtym momencie nie miałam wpływu. Dostałam na Priv kilka wiadomości żebym tutaj nic nie pisała jeśli nie chcę być zlinczowana. Ale postanowiłam tu zostać. Na palcach jednej ręki mogę zliczyć osoby, które potraktowali mnie jak równego sobie człowieka i próbowały mnie zrozumieć. Poza tym oskarżenia, kpiny, przeinaczanie słów i faktów. Dla tych kilku osób warto było znieść razy, ale założyłam pancerz i gdy tu wchodzę gotowa jestem do odpierania ataków osób, dla których jestem ucieleśnieniem ich wrogów i frustracji. Nie moja sytuacja życiowa zmieniła moją postawę na forum ale forumowiczki i ich zgryźliwe ataki. Zapewniam ciebie że na codzień jestem odbierana jako osoba miła i sympatyczna.

Aleksandra, ja nie to miałam na myśli. Co to znaczy "miła i sympatyczna"? W czyich oczach? Miła i sympatyczna nic nie znaczy - to puste nic nie znaczące słowa. Łatwo być miłym.
Chodzi mi o coś innego. O to mianowicie, ze nie masz już wątpliwości. Tych, które kiedyś miałaś. A przecież Twoja historia sie nie zmieniła. Czy teraz Ci lepiej? Tylko dlatego ze masz dla siebie faceta o którego walczyłam? On jest usprawiedliwieniem wszystkiego?
Miła i sympatyczna osoba, która jesteś pisze ze najważniejszym dowodem miłości jest dla Ciebie to, ze Twój facet zostawił dla Ciebie swoje dzieci. A gdy ktoś Ci odpisuje na to niezbyt miło wściekasz sie. Jaka jest Wasza relacja, ze nie płaczecie nad tym faktem, ale jest to dla Ciebie powód do dumy? Wiesz, ja nie jestem smętna baba, zalewających sie łzami z byle powodu, ale wydaje mi sie, ze warto mieć w życiu trochę wrażliwości. Na innych nie na siebie! Nawet wtedy, kiedy nam to zupełnie nie na reke!
Ja Ci nie chce dokopać. Po prostu nie szanuje ludzi, którzy krzywdzą innych. Wiem, ze czasem miłość sie kończy ale to oznacza, ze trzeba ja zakończyć zanim sie zajmie kimś nowym. Choć często tak sie nie dzieje. Tak jak w Twoim przypadku.
Trudno sie nam będzie dogadać, bo kierujemy sie w życiu innymi zasadami.
Zreszta już nie będę pisać, bo nie chce uczestniczyć w tej polemice. Po prostu chciałam Ci zwrócić uwagę, ze moze - kolokwialnie rzecz ujmując - jesteś trochę ślepa na to , co tu kryje sie miedzy wierszami. Ale ja Ci oczu nie otworze.
Pozdrawiam

nie przesadzaj z tym linczem i obrzucaniem kamieniami
dostalas krytykę i ocene to tyle
a jakos nie wierze ze jesteś mila i sympatyczna, bo już z wieloma osobami wdalas się na forum w pyskówki i bynajmniej w słowach nie przebierasz, nie hamujesz się,
a dużo osob w tym ja nawet w polowie nie pisze tu wszystkiego co myśli bo by trzeba było napisać w brzydki sposób

Olu, uwierzyłabym, gdyby nie wyrwał Ci się tekst o "szmatach" które walczą o swoich mężów i się nie szanują.

I nie rób z siebie pokrzywdzonej sieroty, bo nią nie jesteś. Wlazłaś na publiczne forum, więc licz się z różnymi opiniami. A jak Ci nie pasuje, to zwyczajnie spadaj stąd i załóż sobie bloga, tam będziesz mogła moderować komentarze, założyć fanklub a nawet wklejać zdjęcia szczęśliwej rodziny.

Taaak, kolejna zdradzona, porzucona żona znalazła pierwszą lepszą z brzegu kochankę aby dać upust emocjom. Kobieto przestań użalać się nad tym dupkiem twoim mężem. Ciesz się z tego co masz, szukaj w sobie szczęścia i spełnienia a jemu pozwól popełniać błędy.
Przykro mi że cierpisz jednak będzie z czasem coraz lepiej. Tego tobie życzę

A co w twoim mniemaniu powinnam jej napisać? Czy żeby walczyło o faceta który ma ją w d...e? Czy żeby żyła przeszłością i miętoliła wyblakłe zdjęcia? Czy żeby nawet przez chwilę nie myślała że da się cieszyć życiem jak pana dupka nie ma przy niej?

Co do mnie to żyję tak jak mi jest dobrze, dbam o siebie i moje szczęście, moje dobre samopoczucie.

Witaj,
Moja droga przerobiłam dokładnie to co Ty. I co powiem, nie przejmuj się jadem ludzi. Ale prawda jest jedna. On nie szanował ani Ciebie, ani żony. Mamił tekstami że żony nie  kocha. Ty jestes wspaniała. Ale jak przyjdzie do tematu ja albo zona to i tak wybierze ją. Ja zmarnowałam sobie życie. Tkwiłam w tym pare lat. Jak spotkałam kogos kogo pokochałam to ten wyprawiał szopki zazdrosci. Moj zwiazek rozpadł sie przez to ze załowałam tego żonatego dupka.z ktorym niestety pracuje. Ocknełam sie  w momencie , gdy  postawiłam mu warunek ja albo ona. I co . oczywiscie ze  rodzina. Nie wiem czemu pozwalałam sobie na słuchanie tych bredni. Bo oni zawsze mówia jedno , jaka jestes cudowna, jak cie kochaja., jaka zona zła. To szczerze zapytam, skoro taka zła ta żona , to czemu z nia jest do kurwy nędzy.....ja z nim musze pracowac., Nie kochałam go, ale przywiązał mnie tymi słodkimi tekstami,  bo mnie tak kochał...teraz śmiac mi sei chce... kochał i pozwalał cierpiec mi i jej. Dupek....i zacznij myślec w ten sam sposób. Jesli nadal go kochasz, zadaj mu to pytanie. ja albo ona. Wybierze ja i wtedy zobaczysz jaki to dupek.... inaczej nei mozna myslec.  Chociaz robił dla ciebie wszystko....  to skoro pozwala ci cierpiec to nie jest ciebie wart..... czas zaczac sie szanowac....i unikac żonatych jak ognia... to najgorsze zło , a ci faceci to poprostu skurwiele......sama bys takiego nie chciała, ....

Tak, po prostu wybrał mnie.
Widocznie taka najgorsza nie jestem.
Co i tak nie zmienia faktu że w większości przypadków to żona jest tą lepszą.

Po trupach do celu.....masakra:((

Jako że mam małe dzieci muszę być dobra w opowiadaniu bajek, co zresztą moje szkraby uwielbiają :) Tym razem opowiem wam taką bajeczkę dla dorosłych, taką zmodyfikowaną wersję żartu o piekiełku i diable:
"Dawno, dawno temu, a może nie tak dawno, żył sobie książę: piękny, bogaty, mądry, uwielbiany przez swoich poddanych, żonę, dzieci, psa, kota i rybki, z uwielbieniem wpatrzony w swe lustrzane odbicie i zachwycony swoimi przymiotami. Miał czułą i wyrozumiałą żonę, piękną, wykształconą niewiastę, która kochała go nad życie i z radością spełniała jego zachcianki i nie robiła tego z wyrachowania czy chęci zysku i otrzymania nagrody w postaci pocałunku jej Księcia Narcyza. Robiła to co nakazuje Kodeks Rodzinno- opiekuńczy, zatem była czułą, namiętną i wierną kochanką, współdziałała dla dobra rodziny, pracowała i w ten sposób przyczyniała się do pomnażania wspólnego majątku i zaspokajania potrzeb rodziny. Ciężko pracowała również we wspólnym pałacu: myła podłogi, zmywała naczynia, prasowała koszule, bo książę lubił codziennie nakładać świeżą wyprasowaną koszulę, robiła pyszne śniadanko, obiadek, kolacyjkę i czekała z tęsknotą na powrót księciunia do domu. Żona księcia nie robiła tego bo tak jej nakazywał KRiO, ale serce i miłość do męża i dzieci. Książę natomiast, jak to książę: niektórych zasad w ogóle nie przestrzegał, inne ignorował, był tak bardzo pochłonięty swoją pracą i swoją karierą i swoimi przyjemnościami, iż zapomniał (a może nie wiedział), że małżeństwo to współdziałanie, a nie tylko branie. I tak sobie żyli. Mimo wszystko spokojnie, w dobrobycie i w jako takiej harmonii. Poczęli drugie dziecko, księżna stawała się coraz bardziej nieatrakcyjna dla swego męża. po urodzeniu się maleństwa książę stawał się coraz bardziej nieobecny w domu- zarówno duchem jak i ciałem. Aż do momentu, gdy młodsze dziecię skończyło 4 miesiące książę "się pogubił" i opuścił pałac pozostawiając zrozpaczoną księżnę i płaczące dzieci. Ale nie odchodził w próżnię. jakiś czas wcześniej poznał kobietę - pocieszycielkę i wybawicielkę, która rozumiała jego rozgoryczenie i zmęczenie rutyną i codziennością w pałacu. Kobieta ta była jak diablica- uwodziła, była taka radosna i uśmiechnięta, zupełnie inna od tej anielskiej, czasami zmęczonej i smutnej żony, nie wymagała od księcia niczego. O przepraszam, wróć, wymagała jednego: żeby był!!! A ona pachniała, tuliła, w łóżku jak to diablica był szał ciał, mogli to robić nie tylko w nocy, ale o każdej porze, bowiem dzieci im tu nie przeszkadzały. A po powrocie księcia z pracy, rozkładała przed nim czerwony dywan, wabiąc seksownym strojem, wyrafinowaną bielizną i świetnie pachnącą kolacją. Mówiła do niego "zobacz jaki raj ci tu stworzyłam!" Książę zauroczony tym wszystkim wniósł pozew rozwodowy, w nim całą odpowiedzialność za rozpad małżeństwa zrzucił ma małżonkę, bo przecież już dawno go nie doceniała i nie szanowała, zapomniał wprawdzie wspomnieć w pozwie o swej pocieszycielce, ale to przecież tylko taki mały szczegół. Po paru miesiącach, może latach dostał wymarzony rozwód, niestety z jego winy, obarczony został alimentami na żonę i dzieci. Jako że zarabiał nieźle to te nie były małe.
Zaczął budować nowy pałac z diabelską pocieszycielką. Tuż po uprawomocnieniu się rozwodu, przyszedł z radością do domu, spędzili namiętne chwile w łóżku, po czym książę zasnął. Gdy się obudził, jego seksownej niuni już nie było, zobaczył jakąś kobietę, trochę podobną do jego ukochanej- pod pachą trzymała płaczące dziecko, dała mu je mówiąc że teraz jego kolej na zajmowanie się dzieckiem, bo ona idzie na fitness i do kosmetyczki. Zapytał o śniadanie, bo był bardzo głodny. Usłyszał że wszystko znajdzie w lodówce. Poczuł dziwny zapach od dziecka, taki nieprzyjemny, kupa, sam jednak musiał zmienić pampersa. Skołowany zapytał się kobiety gdzie jest jego raj. Ta mu na to odparła: "A co ty k...a myślałeś, tamto to była wersja demo, a tu jest k... prawdziwe życie". KONIEC

Tak, dokładnie- szczerość. Mój mąż patrząc mi prosto w oczy mówił że nie ma nikogo, to spojrzenie zapamiętam do końca życia- takie puste i bez wyrazu. Najgorsze jednak nie jest kłamstwo i oszustwo, większą perfidią jest wmawianie poczucia winy w osobie zdradzanej, to że to dzieje się przez nią. To ona przyczyniła się do zdrady bo była taka niedobra.

No właśnie, to puste, wręcz zimne spojrzenie i kłamstwo prosto w oczy.
Później mój mąż przez dwa miesiące ciągle na nas krzyczał i się czepiał do nas o absurdalne rzeczy. Pewnie łatwiej mu się znosiło sytuację wmawiając, że to my jesteśmy takie złe i niedobre.

Tak sobie to czytam i myślę, że z kilku postów byłby niezły materiał dowodowy w postępowaniu rozwodowym i to niekoniecznie z wynikiem po myśli autorki wątku.