Chłodne rozstania-podejście drugie, jak obudzić w sobie siłę. - Netkobiety.pl

Dziś z żoną przeprowadziłem pierwszą szczerą rozmowę od trzech miesięcy czyli od daty naszego rozstania.  Przyznała mi się do wielu rzeczy , może i była szansa ratowania naszego związku , ale dziś ma kogoś i mieszka u tej osoby. Czuję się fatalnie, mam ochotę się pożegnać ze wszystkimi

Dzięki mężu, wiesz co jest najgorsze , że mój mózg wciąż ją wybiela  i szuka usprawiedliwienia na jej zachowanie.  Choć dziś to niemożliwe dla mnie, to mam nadzieję, że ułożę sobie życie i będę kiedyś tak szczęśliwy tak jak kiedyś....

Jesteśmy facetami, więc weź to na klatę i jazda. Łatwo sie mówi, ale trzeba, bo inaczej nas czeka śmierć. Nie wyolbrzymiam. Sam mam codziennie sporo wątpliwości. Zapieprzam, aby spłacić długi, które częściowo zaciagnalem, aby pomóc ex. Staram sie wrócić na studia bo je dla niej rzuciłem. Cudem  odzyskałem przyjaciół. Kojot, z czasem będziesz coraz mniej jej żałował. Jak sobie mieszkają razem, to są siebie warci, a Ty masz teraz czas dla siebie. Codziennie mam sporo wątpliwości, ale ważne żeby wiedzieć, że to całkowicie normalne. Czas i praca na pewno się odwdziecza.

Ogarnąłem się już po wczorajszym załamaniu ,  kilka piw też zrobiło swoje i moje życie wtedy stało całkowicie beznadziejne.  Nie napisałem wam co się właściwie stało wczorajszego dnia.

Napisałem do mojej żony by nie kontaktowała się ze mną z błahych powodów bo to nie ma sensu i nie chcę ciągnąć dalej tego kontaktu główne ze względu na brak szczerości w rozmowach ze mną. Zaproponowała spotkania  a ja się na nie zgodziłem.  Opowiedziała mi wszystko to , czego nie potrafiła mi powiedzieć w czasie kryzysu małżeńskiego i zaraz po rozstaniu. Usłyszałem, że nic z tym gościem od sms-ów jej nie łączyło , że jej siostra namieszała jej wtedy w głowie i na końcu zapytałem ją czy teraz jest z kimś. Odpowiedziała, że tak. Poznałem jego imię, wiek oraz parę szczegółów z jego życia. 

Nie jest zakochana, to raczej taki związek by zabić pustkę po mnie.  Tak wnioskuje z naszej rozmowy, choć być może nie była ze mną szczera.  Uświadomiłem sobie, że wciąż  żyła we mnie nadzieja bo kiedy wróciłem do domu to czułem się tak jak pierwszego dnia po rozstaniu. Czas się otrząsnąć i nabrać sił do życia ,  poprosiłem ją by nie kontaktowała się mną - zgodziła się i liczę, że to mnie wzmocni.

Dzięki za wczorajsze wsparcie , pomogło mi odrzucić najgorsze myśli i zacząć myśleć tylko o przyszłości.

Chryzantema, spokojnie opisz swoją sytuację, tutaj możesz liczyć na nasze wparcie i spojrzenie na całą sytuację z dystansu
Jak tam u Was ?
U mnie się kręci...niedawno zrobiłam prawo jazdy i bałam się jeździć nawet zatankować sama nie potrafiłam. Jeździłam tylko w swoim małym mieście. A dziś przełamałam te bariery strachu które sama budowałam w swojej głowie, pojechałam z siostrą do Aqua Parku do innego miasta i nawet sama zatankowałam bez niczyjej pomocy to może śmieszne takie duperele a jednak urastały do wielkich problemów
Co do ex...moje myśli czasem zaczepiają się o jego osobę, ale tłumacze sobie, że to uzależnienie i te toksyczne emocje które mnie jakoś napędzały powodują iluzję tęsknoty co do niego.

Przestań rozmieniać się na drobne z jej powodu. Jesteś pewien że znała go tylko trzy miesiące a nie wiele dłużej? Pewny jesteś  , że te poronienie ciążę to jest tylko twoja zasługa? Pomyślaleś o tym?  Jestem daleki aby robić Ci przykrość ale tak mi się pomyślało. Aga ja też gratuluje , Jesteś wielka.

,,Chryzantema, spokojnie opisz swoją sytuację, tutaj możesz liczyć na nasze wparcie i spojrzenie na całą sytuację z dystansu
Jak tam u Was ?"

Mam wrażenie, że on nie lubi mojej rodziny lub źle się czuje. Zapraszałam go na święta do siebie do domu rodzinnego, ale on stwierdził, że nie przyjedzie i pojechał do babci (lol). Wszyscy się o niego pytali, a ja nie wiedziałam co powiedzieć. Teraz kiedy mieszkam już w domu rodzinnym ( z różnych powodów) wątpię, żeby on zechciał do mnie przyjechać..a ja tym bardziej do niego nie pojadę, bo uważam, że to nie w porządku, żeby tylko jedna osoba jeździła... W skrócie, nie wiem, jak to będzie dalej, skoro się tak długo nie widujemy... Jak na to patrzeć..

Trochę lepiej, ale wewnętrzny spokój jaki posiadałem od jakiegoś czasu został zburzony i pracuję nad tym od nowa.

Ja już nawet nie potrafię myśleć dobrze, dla mnie to zwykły worek na spermę i stwór kobieto-podobny. Po trzech miesiącach od rozstania, nie złożonego jeszcze pozwu o rozwód to coś już mieszka z innym, pieprzy się z nim, prasuje mu i gotuje.  To coś nie ma za grosz honoru , by się rozstać i planować sobie nowe życie. Najśmieszniejsze jest to, że formalnie jeszcze żona wcale go nie Kocha, jest z nim bo tak jej pasuje obecnie.  A on szaleje za nią. Współczuje.

Chodzę właśnie na siłownie, cieszę się tylko z jednego bo dałem sobie spokój z nią. Już nie skrywam w głębi serca happy end'u. Mam nadzieję, że obrałem właściwą drogę

Kojot26 wspoczuje ci twojej sytuacji ale dasz rade chlopie potrzeba tylko czasu, moj zal przeradza sie teraz tez w gniew jest ciezko ale to juz jakis progres najwazniejsze to nie stac w miejscu tylko przec do przodu.

Moze ktos z was potrafi mi wytlumaczyc dlaczego moja zona mowi mi ze mnie kocha a potem widze ze pisze z nim? Mowi ze tamto to nic nie znaczy a dalej maja kontakt mimo ze powiedziala inaczej. Znowu nie moge sie pozbierac. Nie wiem co siedzi w jej glowie i nie potrafie tego zrozumiec.

Moze faktycznie Teufel masz racje, ja mam tylko nadzieje ze ona sie obudzi zanim bedzie za pozno jesli juz nie jest bo czuje ze powoli sie wypalam, nie mam juz sil do tego cyrku i hustawek jakie mi funduje. Za dwa tygodnie mam wizyte u psychologa mam nadzieje ze mi to pomoze bo jak narazie jestem na dnie. Pewnie ze sa lepsze dnie ale niestety wiekszsc to totalny dol.

Wiecie co, pisze tu coraz rzadziej bo jest a raczej było ze mną lepiej do wczoraj.

Wczoraj godzina 10, śpie po nocce, i widze coś czego nie widziałem chyba 5 miesięcy, dzwoni ex, odbieram pół przytomny, ona z płaczem a raczej rykiem, czy jestem w domu i czy moze przyjść, mówie czy cos sie stalo a ona ze tak, no i przyszła do mine, cała zaryczana, niedaleko mojego mieszkania , jakieś 2 ku.....wy  ją napadły i chciały okraść, jeszcze dostała od jednego w twarz, poprostu , moment w którym otworzyłem jej drzwi od domu to był ten moment gdzie zdałem sobie sprawe że cały ten czas "uzdrowiania sie" poszedł w... na marne,  3 godziny u mnie była, nie mogłem dziewczyny uspokoić, kiedy juz udalo mi sie ja ogarnac odwiozłem ją do domu, wieczorem sms z podziekowaniem za całą sytuacje, za to jak sie zachowałem i czy moze sie odezwać następnego dnia też.

Cała sytuacja totalnie chora, ale znów w głowie tylko 1 osoba...

Możesz też jej spakować walizkę i wystawić  razem z nią  za drzwi. To też niektórym bardzo pomaga otrzeźwieć.

Vero, mam dokładnie to samo, nawet specjalnie nie uciekłem w pracę, to ona mnie dopadła. Boże, ja tyle rzeczy zaniedbałem w tym toksycznym związku, że teraz mam odrabiania na dobre miesiące, ale cieszę się!

Odnowiłem kilka starych znajomości oraz poznaję nowe osoby i życie naprawdę staje się ciekawsze. Praca nad sobą naprawdę popłaca. Rzuciłem palenie, regularnie ćwiczę na siłowni i trzymam dietę. Powoli się zastanawiam nad zrezygnowanie z psychologa, może jeszcze ogarnę 2-3 sesje, a potem mój portfel odpocznie z ulgą.

Kojot, Aj7, chłopy odzywać się!

Chryzantema, o ile dobrze Cię zrozumiałam, chcesz powiedzieć, że nie odezwałaś się do swojego faceta przez dwa tygodnie, nie byłaś zainteresowana jak się czuje, jak wygląda jego dzień ani co ogólnie słychać (i to mimo prób kontaktu z jego strony) a teraz zastanawiasz się co jest nie tak z waszym związkiem?

Kojot, teraz tak Ci się zdaje, bo jeszcze wciąż nie przebolałeś rozstania i czujesz się zraniony. Ale uwierz, że jeszcze stracisz głowę i poczujesz te motylki Nie wiem jak inni, ja mam tak jak Ty. Odsetek nieudanych związków, niedojrzałych partnerów, nieumiejących się komunikować, wydaje mi się wręcz niewyobrażalny. I to nie jest nastawienie "wszyscy są be a ja taka wspaniała". Nie, wiem, że nie, bo też mam swoje lekcje do przerobienia Po prostu widzę, że każdą osobę, z którą rozmawiam, mimowolnie prześwietlam. Najwyraźniej to nie jest dobry czas na związki.

Mężu, dobrze czytać pozytywne wieści od Ciebie Oby tak dalej.

Vero, świetnie! O to właśnie chodzi, żeby było Ci dobrze ze sobą. Nikt nie każe być Ci imprezową bestią, daj sobie czas dla siebie, jesli tego potrzebujesz

M.H., nie wiem dlaczego tak mówi. Mogę tylko przypuszczać, że chroni swoją ostoję bezpieczeństwa, która Ty jesteś dla niej, żeby nic sie nie zmieniało, żebyś broń Boże nie odszedł. Myślę, że chce Cię zatrzymać słodkimi słówkami, ale to tylko moje przypuszczenia. Natomiast nie odpowiem Ci na pytanie dlaczego tak robi, wybacz. Nie powiem dlaczego bawi się Twoimi uczuciami, bo zwyczajnie tego nie rozumiem.

Little, nogi tam nie złam, kochana

U mnie stabilnie. Na ogół nawet nie myślę, nie analizuję. W gorszych chwilach, kiedy wracają wspomnienia, mówię sobie, że tak miało być, po prostu i że gdy zamykają się jedne drzwi, otwierają się nowe, lepsze Od porywów serca odpoczywam, skupiam się na pracy. A tak ogólnie to chcę już wiosnę i ruszyć w świat i ciepło i zieleń natury i wszystko

Dzis mija 8 rocznica naszego slubu, bylismy na wspolnym sniadaniu, rozmawialismy, bylo calkiem normalnie i milo. Gdyby ktos mi powiedzial wtedy ze za osiem lat nie bede ufac swojej zonie ze bedzie tak ciezko to nieuwierzylbym. Staram sie nie analizowac i odpychac te natretne mysli ale sporo mnie to kosztuje, mam nadzieje ze z biegiem czasu bedzie lepiej.

kolezanki pouczyc, zeby nic nie mowily
a jak mimo prośby beda gadac, to pozbyc sie kolezanek

mowie serio
ja uprzedzilam wszystkich u mnie,ze maja nic nie mowic. i jestem gotowa zakonczyc znajomość z kazdym, kto mnie "zdradzi"

moje zdrowie psychiczne i fizyczne jest ważniejsze   - kolezanki zawsze można znalezc,a wrocenie do równowagi psychicznej nie jest takie proste.

Teufel, dziękuje, że pytasz. Wątek chyba wymarł
U mnie bez zmian...a u reszty ?

U mnie mija 6 miesiąc. Miałam napisać podsumowanie, swoje przemyślenia i wnioski ale po ostatnich wydarzeniach jestem wypompowana emocjonalnie i nie mam na to ochoty więc nie jest tak różowo jak parę tygodni temu jeszcze myślałam. Trzeba ciągle być czujnym i słuchać siebie

W pracy urwanie głowy, ciężkie wizyty u psychologa, zerwanie przyjaźni z drugim ex, no i to co wczesniej pisałam próby kontaktu ex przez moja kolezanke, na którą się złoszczę za to, w dodatku przeziębienie...oj ale narzekam...już się ogarniam

agus, od czasu do czasu mozna ponarzekać

na polepszenie humoru polecam film "Batman. Lego" - zajebiaszczy jest ryczalam ze smiechu przez prawie dwie godziny

Witajcie !
U mnie dużo się dzieje,wiec cieżko mi złapać chwile dla siebie..
Jot piszesz,że poznałeś fajna dziewczyne,to moze daj wam szanse?
Nie pakuj sie w związek tylko miło z nia spędzaj czas niczego nie zakładając ani niczego nie wykluczając,pogadaj z nia szczerze jak jest i daj znajomosci szanse..
U mnie poki co to się super sprawdza jest nam bardzo dobrze i tego się trzymamy,z tygodnia na tydzień nasza znajomość ewoluuje a nam jest ze soba tylko lepiej.
Przyznam Wam,że coraz cześciej zadaje sobie pytanie czy właśnie nie tak powinna wyglądać prawdziwa miłość ? Bez nerwów,szarpaniny i złych emocji? Mam w sobie tylko spokoj wewnętrzny i aż nie wierze,że facet moze nie wywoływać złych emocji

Minie
Ale jeżeli nie chcesz jej poznawać to nie ma tematu

Żyjemy żyjemy, co tam u was moja droga rodzinko ?

Wszyscy zdrowi, wyleczeni ?

Agnieszka bo rózgę wyjmę!

Agnieszka bo rózgę wyjmę!

Witajcie,coraz mniej nas tutaj,może to i dobrze ?
Ja przechodzę teraz ciężki czas ale ze względu na chorobę bliskiej mi osoby. Wszystkie problemy zeszły na inny plan,rownież moje zycie osobiste i jak to w takich chwilach konflikty wybuchają duzo łatwiej i są trudniejsze do załagodzenia.
Aga czasem tak jest,że się cofamy,moja przyjaciółka właśnie jest na tym etapie. Powtarzam jej jedno,przypomnij sobie dlaczego jestes tu gdzie jestes i z czyjego powodu.
Jestem ciekawa co u reszty? Mężu chyba
Cię treningi wciągnęły

Mężu, jesteś pewien ze chcesz zrezygnować z terapii? Wiem, że jest taki moment kiedy człowiek zaczyna czuć się lepiej i zastanawia się co jeszcze niby miałby zrobić. Obawiam się jednak, że to może byc złudne, bo jednak zmiany to dłuższy proces.

Aga, przyjdzie znowu lepszy czas. To sinusouda. Po ostatnich zawirowaniach musisz znowu odzyskać swoją stabilność. A koleżanka lepiej niech nie wchodzi pomiędzy to wszystko..

Little, trzymam kciuki żeby wszystko jakoś się ułożyło.

A u mnie.. i dużo i nic jednocześnie. Była spora eksplozja dosłownie wszystkiego. Mam trochę do wyjaśnienia pewnych spraw, ale postawiłam póki co na dojście do równowagi. Wychodzi nieźle zważywszy na to czego się dowiedziałam. W jednej chwili zostałam zupełnie sama ze wszystkim i zrozumiałam ze to ja sama dla siebie jestem tym czego potrzebuje żeby podnieść się na duchu i tak ogólnie. Przychodzą mi do głowy różne dziwne rzeczy, nawet w tej chwili, ale próbuje nie wariowac i wyciszac emocje choć to bywa trudne. Mam jednak dobrą intuicję i trochę mnie to przeraza. Wiem jednak wszystko gdzieś ma punkt kulminacyjny. Trzymajcie się, damy radę.

Widzę, że z każdym tygodniem u nas coraz lepiej i nic tylko cieszyć bo gdy wiosna nadejdzie za oknem to i może w sercu zrobi się miejsce dla kogoś nowego.  U mnie też postępy choć i tak zdarza się , że tęsknota i smutek przychodzą w najmniej odpowiednim momencie to i tak mało w porównaniu do tego co czułem wcześniej a byłem w czarnej dupie tam gdzie większość nas znajdzie się na schyłku swojego życia. Zaczynam przyzwyczajać się do samotności, że wchodzę do mieszkania sam, kładę się spać sam, jem sam, oglądam telewizję sam.

A ja to się już zbieram od tygodnia, żeby tu do was napisać

Fajnie, że większość z was poszła do przodu - to ogromnie cieszy. Jeśli u niektórych gorzej, nie martwcie się. Te chwile są naprawdę po to, by za chwilę było lepiej. Musi być równowaga, te gorsze momenty też bywają.

Z perspektywy czasu widzę, że rozstanie dało mi mega kopa. Przekonałam się na kogo mogę liczyć wśród przyjaciół i znajomych, wyciągnęłam wnioski, przyjęłam swoją winę i nie uciekam od niej. Z wręcz lęku przed kolejną znajomością, kolejnym zaangażowaniem przeszłam do akceptacji i pewności, że ktoś pojawi się w swoim czasie. Ja nie muszę wiedzieć kiedy, nie muszę poszukiwać tej osoby "na gwałt", żeby tylko była - jeśli taki jest plan, jeśli tak ma byc, to ona po prostu będzie Nie ukrywam mojej ogromnej sympatii dla Beaty P. i wiecie o tym. Jeśli śledzicie jej profil na fb, to wiecie, że poleciała na koniec swiata, do Panamy, gdzie jeszcze nie była i tak spotkała mężczyznę, podróżnika takiego jak ona, z którym zadzierzgnęła romantyczną relację. Co dalej - nie wiem. Ona sama sie nie nastawia, nie ingeruje, nie próbuje kontrolować. Jej przykład pokazuje mi, że nie muszę wiedzieć co się zdarzy, ale zawsze ułoży się najlepiej dla mnie - obojetnie czy będę w związku czy singielką do końca zycia I jedno, i drugie mnie nie przeraża.

Rozstanie pozwoliło mi odkryć jedną mega ważną prawdę (o której może wiecie a ja tu głosze swoje mądrości ): miłość romantyczna, związek to tylko jeden z aspektów zycia. Dotychczas byla to dla mnie podstawa, takie Słońce w moim wlasnym Układzie Słonecznym, wokół którego kręca sie inne aspekty: praca, zdrowie, samozadowolenie, przyjaźnie, rodzina. Dziś wiem, że nikt mi nie broni cieszyć się byciem singielką i nie mieć poczucia, że cos tracę, bo nie próbuję znaleźc tej drugiej osoby do pary. Kiedyś kręciłam się wokół partnerki, cała moja codziennośc była jej podporządkowana, czasem kosztem samej siebie. Dzisiaj wiem, że umiem o kogoś dbać tak bardzo, że ktos, kto tego nie potrafi, po prostu sobie odpuszcza a nie o to mi chodzi. Mam świadomość tego, że miłość moge okazywać przyjaciołom, rodzinie, obcym ludziom nawet, sobie. Tak, wiem, że to będzie coś innego, ale mimo wszystko jest to to samo uczucie, które sprawia, że człowiekowi pojawia się uśmiech na twarzy i czuje spełnienie.

Druga sprawa - podniosłam standardy. To się stało wtedy, gdy już sobie rozkroiłam ten związek jak kawałek ciasta i rozpatrzyłam uczciwie każdy aspekt. Niestety (i to mi obiektywnie mówią), sporo niedopatrzeń było po stronie mojej eks. Mi to aktualnie rybka - nie obwiniam, nie kontroluję, nie złoszczę się nawet, że tak się stało. Uważam, że gdyby ona miała się męczyć w związku, w której nie darzyła mnie miłością, to lepiej dla nas obu, że zrezygnowała. Podniosłam standardy w tym sensie, że określiłam czego chcę. Jaka ma być ta osoba, którą dopuszczę do siebie teraz. Na pewno stałam się ostrożniejsza, ale to akurat domena wszystkich porzuconych, nic niezwykłego. I nie jest tak, że teraz jestem księżniczką, która wymaga nie wiadomo czego - po prostu moje dotychczasowe zachowanie nie pokazywało, że kocham siebie. Akceptowałam drobinki zainteresowania zamiast uznać, że jestem warta najlepszego i tego, żeby ktoś zabiegał, starał się. To ja wzięłam na siebie role osoby dbającej o to, żeby było dobrze, żeby zainteresować drugą osobę, sprawić, by ze mną została.

Mogłabym tak jeszcze długo i namietnie, wiecie o tym, wiec powiem tak, że długo i namietnie to będzie prywatnie kiedys realnie na kawie a póki co, w mega skrócie: jestem szczęsliwa Nie boję się tego napisać. Nie odbiło mi (chyba ), nie poznałam nikogo, nie przerażają mnie nawet zbliżające się walentynki. Po prostu cały ten żal porozstaniowy, dramaty, wybuchy emocji minęły. Jest tak, jak gdybym patrzyła na nie przez szybę. Wiem, że to się zdarzyło, pamietam tamte emocje, ale nie daję sie temu ponieśc. Nie dlatego, że to wstrzymuję. Wczoraj byłam na walentynkowej randce z przyjaciółka (wygłupy, obie singielki po prostu chciałyśmy się dobrze bawić) i ona też pytała mnie jak sie czuję, jak ogarniam ten temat rozstania. Odpowiedziałam, że jest tak dobrze, że już mam wręcz dość gadania o tym, ciągłej analizy. To już za mną.

A piszę tak dokładnie o tym co i jak, bo chcę wam tu wszystkim podziękować. Za troskę, za sympatię, rozmowy i tu, i poza forum. Za zainteresowanie i inspirujące mysli, przykłady. Za wszystko Dlatego, że ja już się stąd ewakuuję. Starałam się pomóc, podpowiedzieć rozwiązania, inne sposoby patrzenia, czasem dac motywującego liścia (w ekstremalnych przypadkach ), ale teraz już nie czuję potrzeby bycia tu. Ide dalej. Dziękuję raz jeszcze. I wam wszystkim życzę szybkiego wyjścia z tych analiz dotyczących przeszłości. Uwierzcie, nie warto tracic kolejnych dni oglądając się wstecz, naprawdę.

Buziaki :*