mój chłopak nie ma telefonu :/ - Netkobiety.pl

Widziałam się dzisiaj z moim chłopakiem na uczelni (zawsze przychodzi do mnie pod salę jak ma okienko w zajęciach lub przerwę), ale jeszcze o tym nie rozmawialismy. Powiedziałam mu tylko, że jutro sobie poważnie porozmawiamy, choć nie powiedziałam mu o czym. W każdym razie moja mina bynajmniej zadowolenia nie wyrażała i chyba to zauważył bo pytał mnie czy coś się stało. No ale ważne jest dla mnie, że się nie wkurzył i teraz już się mniej stresuję.
Ale jeszcze rozmawiałam dzisiaj z moją bliską koleżanką i powiedziałam jej o moich wątpliwościach i powiedziała mi, że nigdy by się tego po nim nie spodziewała. Wcześniej też go znała tylko z widzenia, a odkąd jesteśmy razem to ich jedynie przedstawiłam. Dopiero dzisiaj powiedziałam jej, że on nie ma telefonu i też uznała to za dziwne, choć może nie niepokojące. Doradziła mi, że dobrze by go było obserwować z dystansu, znaczy mniej się z nim spotykać i dać sobie trochę czasu dopóki nie będę wiedzieć że z nim na pewno wszystko w porządku, bo mimo wszystko to wartościowy chłopak i głupio byłoby go zostawiać ot tak.

A co do wpisów, które mają mnie obrażać, to lepiej proszę zachować je dla siebie. Ja tu nikogo nie obrażam, tyko szukam pomocy. I na pewno nie mam zamiaru przepraszać wszystkich za to, że żyję i że być może to ja jestem problemem. Znałam raz koleżankę, którą chłopak zdradził i ona się zastanawiała czy to z nią jest jakiś problem. Ja do takich osób nie należę.

JAKIE HEJTY LECĄ
ja to zrozumiałam tak, że autorce nie chodzi o jakieś słodkie smsy, pogaduchy, a tym bardziej nie chodzi o to, że facet nie ma modnego wypasionego smartfona. Z tego co zrozumiałam, jej chodzi o fakt odstawania od pewnych norm. No bo faktycznie - telefon potrzebny jest do pracy, do ogólnego funkcjonowania - byłoby spoko jeśli miałby telefon, ale z niego rzadko korzystał - no bo np. właśnie w przypadku chęci poinformowania o spóźnieniu na spotkanie/odwołania spotkania, to chyba nie pośle gołębia pocztowego Ale on NIE MA i NIE CHCE. Oczywiście telefon nie jest niezbędny do życia, ale to jednak jest jakiś podstawowy środek komunikacji.

No i czuję, że to nie jest jedyna rzecz, która niepokoi autorkę; odnoszę wrażenie, że intuicja coś jej podpowiada - że facet trochę odstaje... no i ona obawia się, że może odstawać również pod innymi względami - czyż nie o to chodzi, Lauro?
Oczywiście diagnozowanie chorób to spora przesada więc nie przechodźmy ze skrajności w skrajność.

Tak czy siak, ogólnie nie wiem, skąd takie hejty - każda pisze, że taki interesujący, fajny, tajemniczy, no jak z jakiejś komedii romantycznej - ale prawda jest taka, że po jakimś czasie nie wytrzymałybyście [ok, może są wyjątki, no ale większość pewnie nie wytrzyma] tego, że z facetem nie ma totalnie żadnego kontaktu. Gdyby mi auto nawaliło w ciemnym lesie, coś się stało, albo nawet żeby wysłać smsa po imprezie, że bezpiecznie dotarłam do domu - to wolałabym mieć kontakt z facetem, a nie jarać się facetem tak bardzo "alternatywnym", że sra bursztynem.

Czy śmieszne to wątpie. Gdyby facet piekarz opowiadał z pasją o swoich wyrobach, jakie używa materiały, jak i i kiedy łączy różne produkty itp... to ciekawe, ale gdy widzi tylko to, to już nie za fajnie. 
Ja wiem, że kobiety nie lubią zadufanych bubków, siłownia, telefon, bryka, ale i wiem, że lubią ładne męskie ciałka, a nie piwne brzuszki, że wolą jak można się z nim skontaktować, a nie że problem, wiem, że autko nieważne, ale fajnie jak on ma, bo można gdzieś sobie pojechać...

Z siłownią jest jak z makijażem faceci lubią ładnie umalowane babki, ale żeby gadać o malowaniu się. Co do samochodu mam własny od 18 roku życia, żaden facet nie musiał być mi szoferem.
O pieczeniu chleba też można ciekawie opowiadać. Dlaczego nie...

Dajcie już spokój z tym posiadaniem telefonu jako normą społeczną, bo to żadna norma nie jest. Tak samo jak do norm społecznych nie należy posiadanie telewizora, Internetu czy konta na fb.
I to twierdzenie, że telefon potrzebny jest do pracy. Nie każdemu.
A co do obaw autorki. Czytałaś temat? Bo ją akurat ten brak telefonu martwii.
Aurora gdyby Ci auto nawalilo w ciemnym lesie to raczej po pomoc drogową trzeba dzwonić. No chyba że do norm społecznych należy by każdy facet znal się na samochodach i naprawiał je gołymi rękami w ciemnym lesie. A jak chłopak będzie chciał otrzymywać smsy że dziewczę bezpiecznie dotarło po imprezie to sobie telefon sprawi. Nic się nie martw.

Owszem, w większości przypadków telefon się przydaje w codziennym życiu. Dlatego większość ludzi telefon ma Jesli ktoś nie ma to zwykle znaczy, że nie jest mu za bardzo potrzebny. Wszyscy, którzy przytaczaja tutaj zalety telefonu mają rację. Tyle, że to sa konkretne sytuacje, które nie są udziałem każdego. Nie każdy szuka pracy, pisze akurat cv, nie każdy ma dziewczynę, która oczekuje kontaktu. Nigdzie nie jest powiedziane, że brak komórki oznacza też rezygnację z innych współczesnych form kontaktu: można mieć komputer z internetem, można mieć telefon stacjonarny lub pracować w biurze w otoczeniu telefonów. Być może komuś to do tej pory wystarczało. Przecież nie jest powiedziane, że facet nie zmieni zdania jak uzna, że jednak telefon by mu się przydał.

No i właśnie to jest spoko. Tylko z tego co rozumiem, powodem nie jest "nie był i nie jest mi póki co potrzebny" tylko "NIE MAM I NIE BĘDĘ  MIAŁ BO MAM TAKĄ ZASADĘ".

Poza tym, mówię - nie oceniam, nie doszukuję się chorób [bo z tym to znaczna przesada], tylko uważam, że nie powinno być takiego hejtu na autorkę - kilka osób uznało, że chodzi o kwestię, nie wiem, braku pieniędzy na telefon czy coś, że przez to jest skreślony, blabla. Nie o to autorce chodzi. Po prostu staram się postawić w jej sytuacji i rozumiem, że może odczuwać pewną wątpliwość jeśli nie czuje się bezpiecznie :p

Okej Jozefina, fajnie, tylko zrozum, ze każdy może mieć inną potrzebę kontaktu - ja sama nie czuję potrzeby pisania smsów typu KOCHANIE WŁAŚNIE JEM NALEŚNIKA no bo to komedia, ale niektórzy i z tego odczują przyjemność. Ale chciałabym mieć jakiś kontakt z facetem TAK W RAZIE CZEGO. Chodzi mi o to, że nie róbcie z dziewczyny jakiejś pazernej kobiety, która wymaga, żeby facet miał najnowszego ajfona.

Aurora, mądrze prawisz, ale zobacz co napisała autorka:

U niej wszystkie wątpliwości zaczeły sie własnie od tego braku telefonu. A dalej już tylko coraz większe nakręcanie się: od braku poczucia bezpieczeństwa, poprzez socjopatię i inne zaburzenia psychiczne, aż do określenia, że on jest nieobliczalny i obaw, że może jej coś zrobić jak ona się go zapyta o możliwość kontaktu w nagłej potrzebie.
Obawy byłyby normalne, gdyby miały racjonalne podstawy. Ale koleżanka wszystkie swoje teorie wysnuła na podstawie tego, że on nie ma telefonu... Tu nie ma żadnych obserwacji, są tylko jej domysły.

Tylko że dla autorki odstępstwem od normy jest również fakt, że chłopak czyta książki, a to już skłania do głębszej refleksji nad jej kondycją...

Tak masz rację. Wciągnij w to koleżankę, wytlumaczcie mu jak bardzo jest nienormalny i że potrzebuje pomocy.
I że tylko telefon może mu pomóc wrócić do normalności.

Nie wierzę, że ktoś może pisać takie idiotyzmy na trzeźwo i/lub na poważnie...
P.S. Sorki Józiu, wiem że to nie Twój cytat, ale tak mi wskoczyło.

w ogóle ja tu broniłam autorki, myślałam, że może faktycznie coś nie tak, jakieś sygnały, mowa ciała, coś podświadomie czuje, obawy, blabla, a jak czytam jej ostatniego posta to zaczynam myśleć, że to troll musi być, bo aż nie wierzę %)

Na jego miejscu po waszej rozmowie, w której powinnaś szczerze mu wyznać te wszystkie swoje obawy, dałbym sobie z Tobą spokój w cholerę. Tyle tu pitolenia jak to telefon jest potrzebny w sytuacjach zagrożenia, a prawda jest taka, że młodzi ludzie siedzą i pitolą na tych swoich telefonach dziesiątki bezsensownych sms-ów dziennie i uważają, że to jest normalne Facet zachowuje się racjonalnie i nie ma telefonu, bo widać nie czuje potrzeby pitolenia tych wszystkich płytkich i bezpłciowych smsików.

Częśc już napisałam
- nie ma telefonu (bo ma takie zasady...)
- na randkach chcę porozmawiać z nim na luzie, a on zasypuje mnie jakimiś anegdotkami i ciekawostkami
- mam wrażenie, że jego komplementy co do mnie są nie szczere, bo zamiast powiedzieć, że coś mam ładnego, to szuka porównań
- wyróżnia się ubiorem, ubrania typu lniana biała koszula kupuje przez internet (bo normalnie tego nie ma gdzie dostać)
- nie ma facebooka (ale to dla mnie mały problem, bo też rzadko korzystam)
- przede mną nie miał dziewczyny (a przynajmniej tak mi mówił)

Nie twierdzę, że nie ma zalet, bo ma (np. poczucie humoru, o normalnych sprawach dobrze się z nim rozmawia, czasem kupuje kwiaty (dotąd dwa razy) i nei chcę go oczerniać, ale jednak mam pewne wątpliwości. może jak się o tym czyta na forum to wydają się błahostkami, ale w takim zwyczajnym kontakcie to nieraz jestem zamurowana.

Aha czyli to są te rzeczy które u Ciebie  nie przejdą... choć niekoniecznie?
A powiedz mi jak duży wpływ ma zdanie koleżanek ,na jego temat względem Ciebie?
Czy to Twój pierwszy chłopak ? Czy rozmawiałaś z rodzicami na jego temat? Tzn chodzi mi o te Twoje
wątpliwości np tego nieszczęsnego telefonu....itd

Znowu się zapędzasz. Nie wiem, mam wrażenie, że oceniasz ludzi bardzo stereotypowo. Powtarzam, ja też nie chciałabym by mój chłopak nie miał telefonu, tak samo jak Ty, ale jeśli facet nie ma telefonu, to nie ocenię, że jest nienormalny. Taka różnica między nami. Może być inny niż ja i ma do tego prawo. Na siłę nie muszę się z nim wiązać, zresztą to by było bez sensu. Dlatego nie traktuj tego aż tak, bo to przesada. To, że telefon jest tak powszechny, to nie znaczy, że on jest nienormalny jak nie ma. Ja dopiero jakieś 2 lata temu założyłam facebooka, w wieku 20 lat i nie uważam, że to głupie. Wcześniej też bardzo powszechny był, ale ja nie chciałam. A też wiele ludzi gadało, że to dziwne, że nie mam. Nie rozumiem takiego gadania i oceniania kogoś po jednej rzeczy. Dlatego mówię, ok przeszkadza Ci, że nie ma telefonu, mnie też by przeszkadzało, ale i tak bym go poznawała, dlatego, że to tylko jedna rzecz.

Co do reszty, wcześniej pisałaś komplement o piegach, co Ci nie pasuje w takim komplemencie? Komplement jak każdy inny. A pogląd, że gotowanie jest niekobiece mógł być żartem, a nawet jak nie, to co z tego? Czy to aż takie bardzo ważne? Co z tego, że nie miał dziewczyny przed Tobą? Rożnie się układa w życiu, a i ludzie na różnych etapach życie mają różne priorytety. Zasypuje ciekawostkami, bo może tak lubi. No, ale możesz mu powiedzieć, że chcesz pogadać o czymś innym.
Co z tego, że zamawia białe lniane koszule? Taki ma gust.
Oceniasz ludzi bardzo płytko, tak stereotypowo, nie rozumiem tego.

Co nienormalnego jest w książkach o psychologii???
Ja w wieku 14 - 15 lat zaczęłam namiętnie czytać super poważne, naukowe tomy o genetyce, biologii molekularnej, czasem dla odmiany coś z paleontologii. A równocześnie (wstyd się przyznać) Harlequiny (czy jak się toto zwało). Ha ha, i żywoty świętych, zakonnicą chciałam zostać!!!

Do ZA daleko mi było, zainteresowania miałam raczej szerokie . Ale według moich znajomych normalne to nie było, cóż olałam ich zdanie.

Mnie brak telefonu w dzisiejszych czasach pewnie by zdziwił, i nic więcej.
Zadałabym jednak pytanie, jak się mogę z chłopakiem skontaktować w razie nagłej zmiany planów.

Lauro a czym kierowałaś się w poprzednich znajomościach z chłopakami z którymi Ci nie wyszło?
Czy oni też w jakiś sposób nie nadawali się  na Twoich chłopaków... czy odeszli sami...

Nie odpowiedziałaś mi w kwestii  Rodziców, czy oni się zgadzają z Tobą w Twoich przekonaniach?

Dwie sprawy: komplementy z zasady są nieszczere, bo służą jedynie sprawieniu przyjemności drugiej osobie i wynikają (o zgrozo!) z norm społecznych.
-kupuje przez internet- więc jednak nie jest tak całkiem na bakier z technologią- kolejny zonk
   Lniane koszule + brak telefonu to wyraz ciągot ludowo-tradycyjnych.Kilka lat temu krzywym okiem spoglądano na domy z bali, dziś to mega-stajlowy szpan.Podobnie było w muzyce- jak kukiz wprowdzał do swoich piosenek elementy góralskiego folku, ludzie się łapali za głowę, dziś w każdym teledysku musi być laska w stroju ludowym.Itd itp.

Powinnaś, Autorko, podziękować też tym, którzy Cie nie rozumieją i ich opinie nawet bardziej wziąć sobie do serca, bo rozumiem, że zapytałaś tu nie po to, by wszyscy się z Tobą zgodzili, ale żeby usłyszeć co inni myślą. A ty usłyszałaś to, co chciałaś. W tym idiotyzm o zespole Aspergera. Przypuszczam, że gdyby Ci ktoś napisał o osobowości borderline, albo o DDA, to również sporo cech mogłoby Ci do tego chłopaka pasować. Zupełnie pomijasz to, co napisali inni. A napisali Ci, że nie widzą w nieposiadaniu telefonu nic dziwnego. Ja też należę do takich osób. Bardzo długo nie miała telefonu i do dziś nie widzę potrzeby posiadania go. Powiem więcej, mój mąż potrafi wyjechać na kilka dni i zapomnieć telefonu. Obojgu nam się to zdarza często. Nie widzę w tym nic chorego, ani dziwnego.

Natomiast widzę coś dziwnego w tym, że istnieją ludzie, dla których telefon jest wyznacznikiem normy i nie potrafią zrozumieć, że należą do mniejszości. Przejrzyj wpisy tu na forum - policz ile osób zgadza się z Tobą i uznaje, że to niezbędny element życia. I nie chodzi o wyróżnienie się, niektórzy po prostu nie mają takej potrzeby. To wszystko. Poza tym, wybacz, że napiszę Ci to wprost, ale wydaje mi się, ze to Tobie przydałoby się pożyczenie wielu lektur od swojego chłopaka. Może gdybyś miała ćwierć pojęcia o psychologii, rozumiałabyś absurdalność tego, co piszesz. Nie ma żadnej zależności pomiędzy jednym odstępstwem od normy a innym. Dlatego osoby psychopatyczne sprawiają wrażenie normalnych, miłych i poukładanych, choć takie nie są. Ktoś, kto nie ma telefonu nie będzie przymierzał Twoich ubrań. Dużo prędzej zrobi to osoba, która wydaje Ci się normalna, bo będzie jej zależeć, by za taką uchodzić. Itd. Ludzie są różni, to, że Ty uznajesz, że coś jest normą, nie czyni tego normą. Na tym forum większość osób traktuje Twoje przekonanie o niezbędności telefonu jako odstępstwo od normy i równie beztrosko, jak Ty oceniasz swojego faceta, moglibyśmy tu pisać, że osoba, dla której telefon jet tak ważny jest nienormalna i skupiona tylko na jedynym i pewnie po prostu była molestowana przez tatę w dzieciństwie i dlatego potrzebuje teraz jakiegoś stałego punktu odniesienia itd. Widzisz absurdalność tych wniosków? Twoje czyta się równie absurdalnie. A ponieważ Twoja wiedza nie wykracza poza wikipedię, to dodatkowo intelektualnie boli czytanie Twoich postów np. o Aspergerze.

Ostatnia rzecz jest taka. Nie wiem co studiujesz, ale stawiam, że coś ścisłego. Powiem krótko, to normalne, że ma się szerokie zainteresowania. Nie zauważyłaś, że ludzie, z którymi masz zajęcia nie znają się tylko na swojej wąskiej dziedzinie? Nie bez przyczyny na studiach ścisłych postuluje się zajęcia z filozofii, a na filozofii wprowadza się zajęcia z przedmiotów ścisłych. Żeby wyjaśnić osobom takim, jak Ty, że edukacja nie ogranicza się tylko do wąskich dyscyplin. To, że ktoś ma pasję i zainteresowania jest raczej powodem do podziwu a nie pogardy. Nie wiem w jakim środowisku Ty się obracasz, ale ja znam mnóstwo osób, które są z zawodu np. lekarzami, a interesują się np. socjologią. To normalne. To nie objaw choroby, ale rozbudzonych władz poznawczych. Tak rozpoznajemy dobrze wykształconych i ciekawych ludzi. I choć jestem przeciwniczką oceniania ludzi po ich postach na forum, to mogę powiedzieć Ci, Autorko, jedno: Twój chłopak nie zasługuje na taką dziewczynę jak Ty. Ograniczoną kulturowo i intelektualnie. Niestety, ale wygląda on na osobę znacznie normalniejszą niż Ty. A już na pewno na dużo bardziej ineteresującą.

Naprawdę, płakać mi się chce jak czytam niektóre posty... Ja nigdy nikomu krzywdy nie robiłam, zawsze starałam się pomagać innym, a niektórzy mi piszą jakbym w ogóle nie zasługiwała na chłopaka i była niegodna... I to w dodatku gdy jestem w takiej trudnej sytuacji... Pisałam że robi mi się przykro już jak ktoś podnosi głos na mnie, bo zawsze staram się być uczciwa i nie chcę nikogo ranić, dziś od rana znowu się stresuję bo wieczorem mamy się spotkać, a tu jeszcze niektórzy próbują mnie dobić. Nie wiem jak mój chłopak odbierze to co mu powiem, bo jak pisałam ciężko przewidzieć jego reakcję... I czy się okaże że wszystko z nim w porządku czy nie. Gdyby mi na nim w ogóle nie zależało to już dawno dałabym sobie spokój, a tak to ciągle nie wiem czy dobrze robię.. Ciągle się waham. Koleżanka doradziła mi, żebym postarała się ograniczyć z nim kontakty dopóki nie będę pewna że wszystko z nim wporządku. Nie cierpię takich dylematów, chciałabym żeby wszystko było normalnie.

Człowiek potrzebuje bliskości w życiu. Przecież wszyscy chcemy kochać i być kochani.

Nie... Przecież ja nie mam jakichś niewiadomo jakich zachcianek... Nie jestem materialistką, żeby stawiać niewyobrażalne wymagania. Po prostu chciałabym normalny związek, z osobą która nie ma jakichś dziwnych upodobań. Czy to dużo? Ja chcę chłopaka, którym się będę mogła pochwalić, z którym się będziemy świetnie rozumieć, komunikować... A tak to niestety się waham. On ma zalety, ale chcę mieć pewność że to jest właściwa osoba... Życie jest tylko jedno.

To bardzo przykre jeśli tak twierdzisz. Komplement powinien płynąć z serca. Jeśli jesteśmy z kimś bliskim, to naturalne że coś w nim lubimy lub coś się nam w nim podoba i dlatego o tym mówimy... Ja też nieraz mówię komplementy czy coś miłego i nigdy nie pomyslałabym żeby wymusić z siebie jakieś dobre zdanie, tylko na pokaz.

brawo za taki post, prosto z mostu moze przemówi do autorki troche

"To, że ktoś ma pasję i zainteresowania jest raczej powodem do podziwu a nie pogardy."
takie czasu ze jak ktoś ma pasje zainteresowanie to własnie wzbudza pogarde ,a nie podziw, lepiej nic nie robic tylko sie wysmiewac z innych ,albo lepiej tworzyc sobie problemy których nie ma

Dużo... bo Ty byś chciała, żeby on miał upodobania takie jak ty i twoje koleżanki. Dlaczego Twoje upodobania są "normalne", a jego dziwne? Kto powiedział, ze to Ty musisz mieć rację? Czy Twój potencjalny chłopak nie ma prawa do wyboru swoich własnych upodobań? Czy na prawdę brak telefonu, lniane koszule z internetu i psychologia jako hobby, to tak wielki problem w Twoim mniemaniu? Może po prostu boisz się kolejnego odrzucenia i sama szukasz powodu żeby uciec, zanim on "ucieknie"? Nie kombinuj, bo przekombinujesz... jak ktoś szuka dziury w całym, to w końcu ją znajdzie. Daj szanse chłopakowi i samej sobie przede wszystkim. Przestań analizować i wymyślać dziwne problemy. Spotkajcie się parę razy jeszcze. Poznajcie się bliżej. Sama zobaczysz jaki jest on i te jego zasady.

p.s.
Z takim podejściem, to będzie Ci ciężko o jakikolwiek szczęśliwy związek. Za dużo kombinujesz, a przede wszystkim za szybko wydajesz ocenę o człowieku. Drugą osobę trzeba poznać bliżej, żeby się czegokolwiek o niej dowiedzieć. Trzeba rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać.... ale trzeba też dużo SŁUCHAĆ... Rozmowa, to nie tylko wyłuszczanie swoich oczekiwać i oczekiwanie pozytywnych odpowiedzi.

Kajko, "zasady", które "twardo" ustalamy sobie w wieku nastu, bądź krotko po ukończeniu dwudziestu lat, szybko życie nam weryfikuje. Z czasem albo sami je zmieniamy, choćby pod wpływem ukochanej osoby, albo wynika to z własnej potrzeby.
Jednak gdyby mi mój partner powiedział, że mam się zmienić natychmiast, bo moje upodobania i zasady są dziwne albo nienormalne (i jemu nie odpowiada to), to bym pewnie na złość jemu przy nich obstawała (stąd zresztą powiedzenie "najlepsza obroną jest atak").
Nie można decydować za kogoś. Można motywować, zachęcać... a nie od razu oceniać, że coś jest z nim "nie tak", tylko dlatego że nam się to nie podoba.

Margolinko, on miał ponad 30, więc sporo czasu na weryfikację młodzieńczych zasad.

A ja właśnie myślę, że my zbyt często poznając ludzi, decydując się na kontynuowanie znajomości pomijamy ważne kwestie, które nam w nich przeszkadzając, myśląc właśnie "ja go zmienię". Mało tego dajemy im odczuć, że akceptujemy coś, by po jakimś czasie jednak walczyć o zmianę. Jak mawiał jeden mój bardzo rozrywkowy znajomy: "kobiety, które mnie poznają i wchodzą ze mną w związek najpierw głaszczą mnie po głowie, a po czasie dopiero mówią, to, tamto mi nie pasuje, zmień. I on czuł się oszukany.

To takie urabianie na siłę.

Myślę, że to kwestia tego, jak bardzo nam zależy na kimś. Trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że dana osoba niekoniecznie zmieni pod naszym wpływem swoje zasady. Łatwiej nie wchodzić w taki związek niż z niego zrezygnować, gdy pojawia się już zaangażowanie.

Kajko, to fakt 30 lat, to już sporo czasu na weryfikację zasad. Zgadzam się.
Zgadzam się też z tym, że od początku trzeba dużo rozmawiać.
Nie mówię jednak o zmienianiu kogoś na siłę, bo to nie fair. Nie można najpierw udawać, że wszystko ok, a potem nagle zmienić zdanie.
Miałam na myśli błahe rzeczy, choćby to o czym napisała autorka "lniane koszule i psychologia". Chodziło mi, że poprzez pierdoły, nie powinno się skreślać kogoś, że warto go najpierw poznać. Jednak, jeśli komuś wszystko, nawet "pierdoły" będą przeszkadzać, to faktycznie nie powinien udawać,  że jest ok. Jeśli nie jest się w stanie zaakceptować czyichś odmiennych upodobań, odmiennego zdania, to trzeba szukać dalej. Bo inaczej to będzie zmarnowany czas i nasz i tej drugiej osoby.

Pitagoras, takiej osoby chyba nie ma na całym świecie. Jednak jeśli osoba taka jak autorka wątku, nie możne znieść odmienności swojego partnera, chociażby odmienności od swoich znajomych, jeśli to będzie wciąż ja gnębiło w jakiś sposób, to nie ma to sensu. Prędzej czy później, taki związek i tak się posypie. Presja otoczenia (a widać że na autorkę ma duży wpływ) jest silna i nie każdy potrafi sobie z nią poradzić.

Oczywiście z chłopakiem może być "coś nie tak", kto go tam wie. Jednak trzeba pamiętać, że i my sami w oczach innych, tez możemy wyglądać jak ktoś, z kim "coś jest nie tak". Dlatego traktujmy innych, tak jak sami chcielibyśmy być traktowani i oceniani, czyli nie tak pochopnie.

Jak pisałam wcześniej, potrzebujesz króla kręgu, bo tak bardzo chcesz być lubiana i wszystkich zadowolić, że facet z dziwactwami mógłby psuć Ci idealny, różowy wizerunek.
Czy uważasz że to źle?

Swoją drogą, przypomina mi się stary i piękny wątek pod tytułem:
"mój facet nie goni autobusu"
niedozwolony link

Jak niedozwolony link, to kto zainteresowany może wyguglać.

A ja się zastanawiam w jaki sposób autorka chce dziś sprawdzić domniemaną nienormalnosc chłopaka. Co mu powie? Wiesz obawiam się że masz jakieś problemy psychiczne skoro nie masz komórki, czytasz książki psychologiczne i kupujesz lniane koszule przez internet.Kup sobie komórkę to będę miała pewność że jesteś normalny i zbuduje z Toba normalny związek.
A koleżanka jej zawtoruje.

Ciągle powtarzasz jakie to nienormalne nie mieć telefonu, No, ale właśnie nadal oceniasz go po pozorach jakichś! Kurczę, poznaj chłopaka i nie dziel włosa na czworo czy komplement jest szczery i takie tam. To bez sensu. Rozmowa jest ważna, oczywiście. Nie, nie uzna tego za oskarżenie, jeśli to nie będzie oskarżeniem. Po prostu możesz zapytać czemu nie ma telefonu, że po prostu jesteś ciekawa. Nie mów tego co nam tutaj, bo może go to odstraszyć, że tak go z góry oceniasz.

Eeee...zonk. Idąc tą logiką ktoś kto gotuje, lubi to, ale nie chodzi do szkoły kucharskiej jest dziwny, ktoś kto czyta o zwierzętach, a nie jest biologiem też dziwny. Nie widzisz jakie to nielogiczne? Ja też interesuje się psychologią, ale hobbistycznie, mam książkę o psychologii, czytam o tym i pewnie kupię jeszcze niejedną. On pewnie tak samo interesuje się tym hobbistycznie. To, że się tym interesuje, to nie znaczy, że musi iść na studia tego kierunku. Moim zdaniem nie ma w tym nic dziwnego, swoje pasje można spełniać nawet nie studiując tego kierunku, a wiedzę z książek można odnieść do swojego życia.

Piegi są wadą chyba dla dzieci, które wyśmiewają, że ktoś ma piegi, a sami nie mają. Takie dziecięce jeszcze nieukształtowane i dziecinne spojrzenie. Dorosłym za to piegi bardzo często się podobają. Coś nie chce mi się wierzyć, że nie masz kompleksów, skoro nie możesz uwierzyć w komplement. Ludzie raczej nie mówią komplementów, by kogoś oszukać. Piegi moim zdaniem są fajne i nie wiem dlaczego myślisz, że to było nieszczere. Nie rozumiem tej logiki.

Ja radzę poznać, bo ten chłopak bez telefonu może się okazać np bardzo fajnym partnerem. Dlatego ja też bym była zaskoczona, że nie ma telefonu, ale na pewno i tak bym go poznawała. No bo wiedziałabym, że to tylko jedna cecha i że bardziej ważne jest to jaki ma stosunek do mnie itp. Jak ludziom na sobie zależy, to wiele można dogadać. Ty jednak zachowujesz się, jakbyś chciała zaraz postawić sprawę na ostrzu noża i coś na nim wymóc, mimo że nawet nie jesteście razem. Zamiast spokojnie z nim porozmawiać spinasz się mówiąc, że teraz okaże się czy z nim jest nie tak. Dziewczyno, myślisz, że tak szybko można kogoś poznać? Nie. Potrzeba więcej czasu, a nie wydawanie osądów od razu. Jak już pisano, ktoś inny może np nie mieć telewizora i teoretycznie to niby większość ludzi ma i pewnie też wydałoby Ci się to dziwne, ale to wcale nie jest dziwne, to wszystko zależy.

Może to być bardzo fajna osoba, nie warto tak patrzeć, o to jakim się jest człowiekiem nie decyduje co mamy- rzeczy materialne tylko bardziej duchowość. A coś jeszcze dodałaś, że chciałabyś, żeby był jak inni, żebyś mogła się im pochwalić koleżankom... Serio, przywiązujesz do tego wagę? Czy Twoje koleżanki to gimnazjalistki, którym "trzeba" się pochwalić, że chłopak ma facebooka, bo "każdy" ma, ma super telefon, może jeszcze auto (bo też niby wielu ma, więc jak może nie mieć ). Kurczę, jesteś w tym wieku i Twoje koleżanki chyba też, że inne wartości powinny mieć znaczenie i dla Twoich koleżanek powinno mieć największe znaczenie to, żebyś była szczęśliwa. A chwalenie się przed koleżankami chłopakiem nie jest moim zdaniem fajne, to jak uprzedmiotowienie, jak pokazanie go jak hmm psa wystawowego, wtedy nie liczy się człowiek...Przykre to i mam nadzieję, że jednak źle się wyraziłaś, bo naprawdę nikt nie zasługuje na to, by służyć do pochwalenia się koleżankom.

Rozmawiałam wczoraj z chłopakiem, przegadaliśmy chyba cały wieczór, i, nie powiem, jest już trochę lepiej, przynajmniej częściowo się uspokoiłam, ale niektóre wątpliwości jeszcze pozostały. Tylko nie chciałam tego ciągnąć, bo bałam się że pomyśli że mam zbyt dużo pretensji naraz. Był spokojny, ale nie chciałam go drażnić, pewnie jeszce kiedyś do tego wrócę. Ale chyba mu na mnie zależy, bo widziałam że jest zmartwiony po naszej poprzedniej rozmowie. Tylko kurczę powiedział, że nadal nie chce mieć telefonu A jak go zapytałam co zrobi w nagłej sytuacji to odpowiedział, że i tak widzimy się praktycznie codziennie, a jak plany mi się zmienią to mogę mu wysłać maila. I dodał że po studiach będzie szukał mieszkania i jak mi bardzo zależy to postara się o telefon domowy, tylko że jak wychodzi z domu to po prostu chce sie czuć wolny... No nie wiem czy to takie dobre rozwiązanie, ale już mu nie chciałam psuć humoru. Ale jeszcze go zapytałam o książki i powiedziałam, że to trochę podejrzane tak się interesować tylko jedną dziedziną i w dodatku niezwiązaną z wykształceniem, to tylko się zaczął śmiać i powiedział, że po prostu trafiłam na taki okres jego zainteresowań. Poiwedział, że wcześniej czytał np. o archeologii i o czymś tam jeszcze ale tylko pożyczał książki z biblioteki i nie ma kupionych. Dzisiaj wieczorem idziemy na piwo, może jakoś to będzie bo już mnie to wystarczająco dużo nerwów kosztowało. Tylko on chce żebyśmy spędzali więcej czasu razem, a ja myślę że jeszcze powinniśmy poczekać, żeby się zaangażować jak już będziemy pewni co do siebie.

Moim zdaniem moooooocno przesadzasz. Nie dziwię się, że zaśmiał się na pytanie o "książki nie związane z wykształceniem". Człowiek nie musi mieć klapek na oczach i zawężać swoje zainteresowania, jedynie do tematów związanych z wykształceniem i przyszłym zawodem. Trzeba być wszechstronnym i potrafić powiedzieć choć parę zdań na każdy temat. Czy równie podejrzane byłoby dla Ciebie, gdyby czytał na przykład o motoryzacji, albo o weterynarii? Nie rozumiem też tego, że nie chcesz spędzać z nim więcej czasu. W inny sposób nie poznasz go na tyle, aby być go pewną. Na co chcesz czekać? Aż kupi telefon i zacznie czytać książki "z branży"? Wtedy będziesz wiedziała, że jest już "normalny"?
Nie obraź się moja droga, ale Twoje zachowanie jest dla mnie bardziej "dziwne", niż jego.