jak "naprawić" swoje życie i związek... - Netkobiety.pl

Nie próbuje się w żaden sposób wybielić, chyba szukałam po prostu wsparcia i użyłam złych słów na opisanie swojej sytuacji, wiem że to co przezywam ja jest niczym w porównaniu z tym co przeżywa mój partner. Ponoszę konsekwencje swoich nieodpowiedzialnych decyzji. Zrozumiałam swój "błąd" dużo wcześniej niestety było "za późno". Dodam że sytuacja jest świeża a "moje podwójne życie" skończyło się około 2 miesięcy temu. Ta sytuacja jest bardzo skomplikowana tak naprawdę i czas na zastanowienie się czy go naprawdę kocham już niestety minął... bo już nieważne co bym powiedziała on mi nie uwierzy.
Jedyne co mogę zrobić to dać mu żyć beze mnie z nadzieją że nie zabiłam wszystkiego w nim.....

Witaj! Miałam podobną sytuację. Byłam z facetem ponad 3 lata. To było to. Tak jak piszesz wspólne mieszkanie, śmieci, pies, śniadania, kolacje, wszystko razem. Było pięknie! CUDOWNIE. Wpadła do naszego życia rutyna, mi się zachciało czegoś nowego zerwałam z nim , poleciałam do innego. Śmieszne, co ? Mój były wtedy biegał, latał, prosił , nie chciałam wrócić. Odpuścił sobie mnie. Gdy zobaczyłam go z inną wtedy do mnie doszło TO JEST TEN, żałowałam każdej minuty spędzonej bez niego. Otworzyło mi to oczy, że kocham go ogromnie i pragnę tylko jego, miałam przy nim wszystko. Wrócił.. na 3 miesiące, później zerwał twierdząc że nie jest to samo, że nie może znieś tego że go zostawiłam. odgryza się? mści? możliwe..tego chyba nikt nie wie

Mija 1,5 miesiąca a ja nadal cierpię, tęsknie i robię wszystko żeby wrócił. Błagam, marudzę mu. Ale to nie jest dobry sposób. Odstraszam go tym.
Rada dla Ciebie:

Może porozmawiaj z byłym, spotkajcie się, ale dopiero jak ochłonie cała sytuacja, on potrzebuje czasu bo na pewno uwierzył bardziej twojemu kochankowi niż tobie. Wyjaśnijcie sobie wszystko, powiedz prawdę, opisz może to w liście i mu wręcz, jesli Ci zalezy to walcz !!!! Ale nie do przesady, ja zrobiłam z siebie idiotkę, prosząc go żeby wrócił, czuł że miał mnie w garści i robił ze mną co chciał. Odpuściłam.. może to coś da!

Trzymaj się

Potrafi.
Jeśli zechce.
Jeśli nie jest durniem.

Aha , teraz jesteś pewna swoich uczuć? Już za późno , odpuść i daj chłopakowi spokój , niech znajdzie inna , wartościowa kobietę. Juz go i tak zniszczyłaś psychicznie swoim wyskokiem.Niech odpocznie . Odezwij sie za pare lat .A co do tego ze napisałaś o rozpaleniu uczuć. to rozpal uczucia kochanka

Przesadne nastręczanie się nic nie da- to wiesz. Gdy "staniesz na jego drodze" zapewne "odwróci wzrok i ominie Cię szerokim łukiem". Przeszkadza tutaj jeszcze ten Casanova z urażoną dumą, który bruździ ale trzeba go olać.  Możesz napisać coś w stylu że jesteś i czekasz, (chcesz czekać), nic ponadto, ewentualnie uprzedzić, jakie zamiary ma ów romantyczny alvaro wobec "was" i chce Cię pogrążyć. Prawdopodobnie on Twoją informację o czekaniu w myślach prześmiewczo oleje, ale trafi to do jego głowy. A Tobie pozostaje miec nadzieję, że kiedyś, w odpowiednich okolicznościach sobie tą wiadomość przypomni. Wiele więcej ku dobremu w tej sprawie nie zdziałasz.

Moim zdaniem powinnas wziac to na klate i nie narzekac.
Dostalas to na co zasluzylas i bardzo dobrze... moze czegos sie nauczysz.

Z tego co piszesz latwo zauwazyc, ze Twoja milosc jest porwista i nie trwala...
dlatego radze nie ubolewac, tylko poczekac chwile a napewno niedlugo zjawi sie ,,ten wyjatkowy",
ktory bedzie ,,ta wielka milosc" i ...

moze zmadrzejesz i wszystko bedzie dobrze...
albo ...   i nie (chociaz wtedy moze przynajmniej nie z Twojej winy).

Być może źle interpretuję, ale z tego co wyczytałem, to ów gigolo kiedy już sprawa się wydała i miało się ułożyć w akcie "zemsty" wysyłał partnerowi autorki ich wcześniejsze, romansidłowe korespondencje i to wywołało w partnerze burzliwe emocje które zburzyły to, co miało się odbudować. Według mnie w tym momencie wina autorki się kończy. Tamten romantyk po prostu perfidnie odkopał i wykorzystał szczegóły ich rozmów aby zadziałać na partnera i dać tym samym po dupie autorce. Oczywiście- ona zachowała się nad wyraz nieodpowiedzialnie pakując się w takie coś, co do tego nie ma wątpliwości, ale nie naginajmy faktów.

Zgadzam się z tym, że kochanek mógł się poczuć uprzedmiotowiony, skoro jednak wcześniej sprawa się wydała, autorka się przyznała to takie zachowanie kochanka jest zwyczajnym działaniem na emocje partnera z premedytacją.

Tak jak Ci mówiłem. Jeśli zdecydujesz się na tą korespondencję do swojego partnera to możesz zawrzeć tam uprzedzenie o "determinacji" tego pożal się Boże Romeo i tego, że on będzie Cię chciał w oczach partnera oczernić i obrzydzić. Zwyczajne działanie na wyobraźnię, emocje i psychikę z jego strony. Wykorzystam obopólna anoniowość i dosyć retorycznie, wręcz naiwnie zapytam, czy ten romans osiągnął najwyższy stopień 'konsumpcji"? Dużo szczegółów ma ten amant do "zaoferowania" Twojemu partnerowi? Nie chcę tutaj mówić po raz kolejny ex cathedra, ale sama widzisz do czego doprowadza lekkomyślność i nieodpowiedzialność. Tak z Ciekawości- w jakim wieku jesteś?

Nie - jest to logicznie spójne.

Nie wiem, czy nie rozsądniej było by pójść w izolację. W praktyce będzie musiała toczyć regularną wojnę.

Nie wiem, czy ma sens walczyć o ten związek (wątpię). Nie ma żadnego dobrego powodu do zmiany stanowiska, nawet w przypadku otrzymania doprecyzowujących informacji z tej trzeciej strony. Są one bez znaczenia.

Oczywistym jest, że wszystkiego mówić nie ma sensu. Niczego nie zmienia, tylko zadaje ból. Dla mnie sytuacja stała by się watpliwą już w chwili otrzymania wspomnianych opisów. Okoliczności wskazują na konkretny cel, a nie lubię gdy ktoś próbuje mi zmanipulować punkt widzenia. Jego zaś listy od kochanka wytrącają z podjętej decyzji. Pozwala by osoby trzecie wpływały na decyzje dotyczące spraw osobistych. Zaczyna zachowywać się jak dupek.

Wątpię, by on chciał wrócić i watpię. by powrót miał sens. Lepiej chyba przyjąć do wiadomości stan rzeczy. Wszystko się kiedyś kończy, by zacząć można coś. Rozstania też są częścią życia i nie da sie ich zniknąć.

Niepotrzebnie czujesz sie zdeptana.  Ułatwiasz szmaciarzowi zadanie. Wiesz co zrobiłaś - powinnaś sytuacje wynikłą (a w niej siebie) zaakceptować jakimi są. Przestań sie wpuszczać w emocje, uruchom logikę. Emocje w tej sytuacji wyprowadzą w większe maliny.

Osobiście odciął bym się od tego wszystkiego i wcale niekoniecznie uważam to za rozwiązanie beznadziejne (czyli nie niosące żadnych widoków).

Tak, czy owak, czas swoje zrobi.

W pewnym sensie także miałem na myśli izolację, bo walka jako taka w jakiejkolwiek innej formie nic nie da. Sygnał dania o sobie znać i koniec, odcięcie. Twój facet w tym momencie nie jest już "Twój". Fakt- jest podatny na wpływy i manipulacje co nie jest zbyt fajne.

Litości... zachowuje się jak dupek, bo pogubił się w kłamstwach partnerki?
Jeśli  facet słyszy prawdę od kochanka zamiast od partnerki to nie dziwię się, że się wkurza...
W momencie kiedy autorka miała szansę na 100% szczerości - nie wykorzystała jej. Na teraz to jej facet bardziej wierzy kochankowi niż jej... i myślę, że ma ku temu uzasadnione podstawy.

To jakiś maniak, że zaczął się "zajmować" innymi?

Jak już wyżej przez kogoś zostało napisane- ogarniając wszystko do "kupy", można  by się pokusić o obiektywne wnioski; czy przypadkiem jednak obydwaj panowie nie są "nieodpowiedni"? Od maniaka-gigolaka w pięty dostałaś (dostajesz) więc oczywiste, że to gnój. Co do "Twojego" partnera to jego podatność na "sugestie" to jednocześnie ułomność. Kto wie, czy jeśli sprawy potoczyłyby się zgoła inaczej i "przetrwalibyście razem", to w przyszłości on nie rozpętałby Ci piekła (szczególnie pamiętając, mając na uwadze to co mu niedawno zrobiłaś), bo jakaś wasza znajoma z którą Ty się dajmy na to pokłóciłaś by coś mu nagadała. Jeśli on jako facet nie potrafi oddzielić faktów od oddziaływań manipulacyjnych, sam chłodno pomyśleć, to słabo.  Nie mam zamiaru tutaj pomijać Twojej winy w całym tym motłochu, ale przez to co zrobiłaś właśnie klaruje się obraz osobowości "Twojego partnera". Stało się jak się stało, ale nie będziesz się zabijać, musisz myśleć dalej o sobie, myśleć do przodu, brać pod uwagę i przewidywać. Wypadałoby powiedzieć coś w stylu "nigdy więcej nie pakuj się w takie coś" ale Tobie jest to (boleśnie) tłumaczone do chwili obecnej więc zapewne pojmujesz tą "naukę" aż za dobrze.

Dlatego pragnę wskazać, że zważywszy na osobowość partnera "potem" może być nieciekawie. Jesteś ostatnią osobą u której on w tej chwili szukałby pomocy.  Na ten moment bliżej niego nie będziesz, choćbyś chciała. Pytanie, czy kiedykolwiek będziesz i czy warto. Prawda jest taka, że Ty teraz MUSISZ myśleć za siebie i niejako za niego. Patrz takie porównanie- On nie umie teraz myśleć, przyjmuje wszystko co ktoś mu powie i zobacz, jaki jest tego skutek -->> Jeśli Ty teraz nie będziesz myśleć, kierować się racjonalnie swoim przyszłym dobrem, to prędzej czy później wyjdą tego konsekwencje i polegniesz. Jeśli nawet on by wrócił, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że wywalicie się na najbliższym zakręcie wspólnej drogi i znowu pośrednio na własne życzenie dostaniesz od życia w kość. Nie podpowiadam konkretnego wyboru, bo nie jestem Tobą i nie znam sytuacji z autopsji. Mówię jedynie, ze powinnaś to sobie przeanalizować.

Chcesz konkretnej (p)odpowiedzi- Ja na Twoim miejscu bym odszedł. Pomijając już akcje tamtego Casanovy, to nie masz co się łudzić- Z tym partnerem (chodzi mi tutaj o jego charakter i de facto to, co zostało mu prze z Ciebie i na  dokładkę przez manipulanta zaszczepione) , jeśli nawet coś by się wykluło, to nie byłoby to już takie jakbyś tego chciała. (takie są fakty) Nie byłby to dom zbudowany na skale, ale na piasku- gdzie każda większa fala podmyłaby jego fundamenty i osunąłby się w przepaść.

No, zobaczymy.

No pech... szkoda chłopaka ;-)

Abizer oby jej się udało, mój mąż okazał się oszustem manipulantem, a ja nadal go kocham przynajmniej trochę.
Zniszczył mój związek oraz zniszczył nadzieję swojej kochanki która okazała się normalną biedną dziewczyną
Na szczęście bieg wydarzeń poszedł po  mojej myśli i powoli wychodzę na prostą, w jej przypadku amant prawdopodobnie jest manipulatorem a także możliwe że ma na koncie nie jeden rozbity związek w takim przypadku on będzie odczuwał ogromną satysfakcję tym większą im bardziej będziesz cierpiała
W takim zbieraj nogi za pas i miej oczy dookoła głowy, wiem może demonizuję ale lepiej dmuchać na zimne, mnie już nic nie zaskoczy.

Pożyjemy, zobaczymy.

WItajcie, to moj pierwszy post na tym forum...nie jestem za dobra w ich pisaniu, nie mam doswiadczenia. Ale czytam forum od dawna probujac znalezc jakis punkt zaczepienia i odnalezc sposob na poradzenie sobie z moja sytuacja.

Prosze wybaczcie, jesli pisze nie w tym wątku...

Moje małzenstwo za 3 miesiace bedzie miało 3 lata. Znamy sie z Mezem od 10 lat, od 2,5 roku mamy cudownego synka...i wiadomo jak to jest, raz jest lepiej, raz gorzej...ale staramy sie zeby bylo fajnie i ciekawie. Przynajmniej do jakiegos momentu sie staralismy...Kiedys -kilka lat temu Maz probowal skoku w bok, dałam z tym rade, wybaczyłam, i powiedzialam, ze nie wierze, ze mogl  od tak postanowic odejsc...bo naprawde wiele nas łączyło. Przetrwalismy, pojawil sie synek, owoc naszej milosci.
i jakie dziwne zaskoczenie miesiac temu, kiedy moja Maz oswiadczyl, ze nie wie czy jest szczesliwy, czy chce tak dalej zyc, ze nie wie jak to z nami dalej bedzie, bo sie nie klei od wielu lat.. Ze po porodzie nie schudlam, ze go nie pociagam, ze go wnerwiam ciagle...to byl dla mnie powazny cios, zwlaszcza, ze do nie tak dawna pisalismy, mowilismy sobie kocham, bylo normalnie....ale teraz jakas dziwna napieta atmosfera, cieagle widze jakie miewa zmienne humory. I juz mi nie mowi ze mnie kocha, coprawda gadamy o nawet najmniejszych pierdolach, zeby rozmawiac, bo najgorzej stracic kontakt. Ogladamy wspolnie wieczorami filmy, seriale, zeby miec chciele dla siebie, jak synek pojdzie spac. Ale ja psychicznie wysiadam jakos...boje sie ze to wszystko do bani...
Wszystko to zbieglo sie w sumie z jego niepowodzeniami w pracy, ale do tej pory, jak u kazdego bywaly dobre i zle chwile i jakos sobie z tym radzilismy. Przez to wszystko ja pozawalalam wiele spraw w swojej pracy, martwie sie naokolo, ciagle moje mysli kraza wokol ka, mowiac ze sie chjednego. Co bedzie jak odejdzie, co z mieszkaniem, czy zostane w nim z synem, a co jesli rozowd? Naprawde, nie wiem jak sobie z tym radzic. W jednym momencie to takie realne wszystko, a zaraz za chwile, pukam sie w czolo, bo nadal jestesmy razem, i o jakim rozwodzie mowie...

Podejrzewalam, ze moze pojawila sie inna kobieta, o co wprost zapytalam, spokojnie, bez nerwow. W odpowiedzi Maz zaczal na mnie krzyczec, wydarł sie na mnie, stwierdzil, ze nie chce ze mna rozmawiac z tym momencie. to ja zaczelam pakowac walizeczke swoja o syna, mowiacze sie wyprowadzam. On na to zebym przemyslala swoja decyzje, ale czy jestem pewna i w ogole....
zapytalam, czy mnie wpusci, jak bedziemy wracac...na co on, ze po co chce wyprowadzac sie skoro chce wrocic...

po tym wszystkom ucichlo...nie rozmawialismy na ten temat.
Moj maz bardzo dba o siebie, co 2 dni silownia, teraz chcialby nowe perfumy, kurtke...to prawda, ze by sie przydalo, ale czy to nie jest tez wskazowka, ze komus innemu chce zaimponowac? Wykasowane smsy..choc nie chce go sprawdzac; ale nawet moja tesciowa mi to poradzila, ona wie o tym kryzysie.

Czy ja cos jestem w stanie zmienic? Boje sie ze na druga taka rozmowe brak mi sil...
Czy to jest kryzys do przezwyciezenia? czy koniec?

Jestem w podobnej sytuacji do twojej... tylko że ja zdradzałam mojego byłego jak już rozsypał nam się związek a ja nie umiałam go zakończyć, później nie umiałam skończyć z seksem na zawołanie jak poznałam i spotkałam się z moim (chyba) obecnym partnerem. Ogólnie zdradziłam go 2 razy jak byliśmy ze sobą jeszcze przez internet. Przyleciałam do niego, zamieszkaliśmy razem, stworzyliśmy cudowny związek, czuliśmy że to "TO". Aż wydało się to że jeszcze 2 razy po naszym spotkaniu spotkałam się z kochankiem i to że go w ogóle miałam i że go oszukiwałam przez taki długi czas chociaż to ja nalegałam na to żebyśmy byli razem. Narobiłam wielkiego bagna, było dużo łez, cierpienia, ale on ciągle mówił że chce mi to wybaczyć, żebym nie przestała walczyć o nas... chciałam sobie zrobić krzywdę a on powiedział płacząc że mam go z tym wszystkim samego nie zostawiać że muszę o nas walczyć... Po drodze przeszłam parę testów na lojalność, pokazując mu że mi naprawdę zależy. Teraz jesteśmy na etapie że mu już nie zależy, że nie chce być z osoba która była do czegoś takiego zdolna, że będzie walczył ale ze mną żebym przestała mieć nadzieję. Mieszkamy za granicą, on chce za 4 miesiące zjechać do Polski i później jechać w inne miejsce. Minęły już prawie 3 miesiące od chwili kiedy się dowiedział... Wiem że on mnie kocha, ja bym zrobiła dla niego wszystko. Myślę że rozłąka na jakiś czas by pomogła, ale jak on wyjedzie 3tyś km to już nie wróci, nie będę miała szansy się z nim ponownie spotkać bo nie będę wiedziała gdzie znowu wyjedzie... Nie umiem bez niego żyć, czuje ze to ten jedyny z którym chce spędzić resztę życia... Nie wiem co robić... Mam nadzieję że wam się uda, mów mu codziennie że go kochasz i żeby się nie poddawał, żeby walczył jak kocha... Mnie widocznie aż tak nie kocha skoro już nie chce wybaczyć, walczyć... Trzymam za was kciuki, pisz na bieżąco co u was.

Pozdrawiam bezwartościowa...

U mnie przez 2 miesiące było źle ale on się naprawdę starał, chciał, cierpiał ale chciał bo kochał. A teraz? Teraz mi mówi że żeby ze mną być musiałby przestać wierzyć w wartości które budował przez całe życie, że nie jestem warta tego żeby on zmieniał siebie dla mnie, że już to że zdradziłam byłego skreśla mnie z listy, że czuje do mnie obrzydzenie... Że już nigdy nie będzie tak jak było, że lepiej żebyśmy się rozstali to on zapomni o tym wszystkim co mu zrobiłam i o mnie... Ech... moje życie się posypało na kawałki...

Wiem, że prze de mną już wiele pisało na ten temat. Ja potrzebuję się wygadać i mam nadzieję, że mnie wysłuchacie. Jestem z moim mężem już dwadzieścia lat. Mamy dwie córki 18 lat i 5 lat. Kiedy Iga miała 6 miesięcy mąż zaczął spotykać się z inną kobietą. Trwało to rok. Kiedy się dowiedziałam oczywiście był płacz, rozmowy o rozwodzie z jego strony. Jednak daliśmy sobie drugą szansę. Po tym dochodziłam do siebie dwa lata. Odbudowywała w sobie wiarę w siebie, jego. Nawet wspólne życie, wakacje, wyjazdy zaczęły mi sprawiać przyjemność. Jednak w 23 listopada dowiedziałam się, że ponownie mnie zdradził. Twierdzi, że był to tylko seks i nic więcej. Nie wiem co robić. On błaga, klęka, przeprasza, chce to naprawić. Prosi o jeszcze jedną szansę. Che kupić nam nowe obrączki abyśmy odnowili ślub. Dzieci przeżywają bardzo. A ja sama jestem w rozsypce. Biorę leki na uspokojenie, na sen bez tego nie mogłabym pracować. Nie wiem co robić. Raz chciałbym rozwodu raz powrotu.

Wiesz Abizer, najgorsze jest to że jak pewnie zadzwoni do mnie jutro albo jeszcze dziś to pewnie odbiorę i pobiegnę.... pewnie skończy się to tym że będę na kiwnięcie palcem i jego zawołanie, już i tak codziennie słucham że to moja wina i wszystko prze zemnie ale jednak były dobre chwile....

Przeczytałam od tzw. dechy do dechy wszystkie Twoje posty i wcale nie uważam żebyś swoimi wypowiedziami robiła z siebie ofiarę.
Skutek tych wszystkich opisanych perypetii jest taki, że rozstałaś się z - jak mówisz - miłością swojego życia a dodatkowo gnębi Was Twój niedoszły kochanek.
Nie dziw się Twojemu byłemu chłopakowi, że raz dzwoni i mówi, że kocha a następnym razem się w ogóle nie odzywa. Targają nim sprzeczne emocje - od miłości do Ciebie, do tego co Was łączyło aż po nienawiść, że mogłaś z kimś innym przebywać, kochać się. Ty zrozumiałaś swój błąd, ale Tobie jest łatwiej. To Ty to przeżyłaś, rozmawiając z kochankiem znałaś swój stan emocjonalny, kochając się z nim znałaś swoje odczucia, kłócąc się z nim znałaś swoje myśli... A Twój były tego nie wie. Może się tylko domyślać, tworzyć wizje w głowie (przecież wiesz, że faceci to wzrokowcy:D), dopowiadać... Do tego kochanek podsyca jego emocje, ciągle wypisując do niego. Chłopak ma po prostu zjazd. Życie mu się zawaliło, kochał Cię, pokładał w Tobie nadzieje, a Ty wolałaś innego. Bo był lepszy...?
Tylko sama wiesz, że jakaś przyczyna musiała być, że poszłaś do innego. Że sobie na to pozwoliłaś. Zapytaj sama siebie: dlaczego???
Znajdź przyczynę, bo teraz wpadłaś w sieć niedomówień, przepraszania, kłamstwa.
Z tego co piszesz, wynika, że cierpisz... ale pomyśl z innej strony, czy to, że teraz uważasz, że to jest to, nie jest przypadkiem formą rekompensaty i ukojenia własnego sumienia?
Kochałaś go, ale sobie na to pozwoliłaś. I to, moim zdaniem, powinno być punktem wyjścia do Twoich przemyśleń.
W żadnym wypadku Cię nie oceniam, podziwiam, że potrafiłaś wszystko opisać na forum.
A co z chłopakiem...? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Ja nigdy w życiu, gdyby zdradził mnie mój mężczyzna, nie wybaczyłabym tego. Pomimo, że wiem, że to jest to, że chcę z nim przeżyć całe swoje życie, mieć dzieci, nie umiałabym się z tym pogodzić i budować na zgliszczach naszej miłości. Może Twój chłopak też tak ma? Ty go znasz najlepiej, więc nikt Ci tutaj nie doradzi czy na 100% masz milczeć i odpuścić czy poczekać, aż sobie to poukłada.
Jeśli jednak dojdziesz do wniosku, że jest w stanie Ci wybaczyć (on sam tego może teraz nawet nie wiedzieć), ja dałabym mu czas. Pomimo tego, że dzwoniłby, mówiłabym mu - na Twoim miejscu -, że powinniście od siebie oboje odpocząć. Dać czas na przemyślenie, pogodzenie się z Twoją zdradą (zarówno Ty jak i on),bo on teraz albo podświadomie chce się na Tobie odegrać (imprezy etc.) albo nie umie się z Tobą rozstać a z drugiej strony nie umie z Tobą żyć.
To wszystko jest ciężkie, nie ma odpowiedzi natychmiast, tu i teraz. Daj sobie i jemu czas, być może nawet na coś nowego.

No i przygotuj się (prawdopodobnie przez całe życie) na to, że on być może zawsze nie będzie Ci do końca ufał. Wyżej jakaś dziewczyna, która była w podobnej sytuacji, napisała, że z czasem jej chłopak czuł do niej obrzydzenie. Też się z tym musisz liczyć. Każdy by tak miał...

ps. podpisuję się pod ostatnim postem abizera.

Po pierwsze-nikt nie powiedział,że miłość jest rozważna, poprawna, książkowo wzorowa.
Szaleństwo, desperacja to rzeczy towarzyszące jej od dawien dawna- "Cierpienia Młodego Wertera"-mówi Ci to coś?
Gdy w grę wchodzi walka o miłość wszystkie dopuszczalne metody, zostają zastąpione tymi skutecznymi-nie zawsze zgodnymi ze społeczną, mentalną poprawnością.

Tego nie wiesz i wiedzieć nie będziesz, dopóki nie zrobisz nic w tym kierunku.
Zawaliłaś-kijowo-próbuj ratować-nic to nie da-przynajmniej nie będziesz pluła sobie w brodę,że nie próbowałaś.

Przy tego typu podbramkowych sytuacjach przekonujemy się właśnie o zachowaniach i reakcjach partnera. Oczywiście- W bitwie o miłość trzeba się chwytać wszystkiego, jednakże moim zdanie swoje miejsce musi mieć w tym wszystkim rozsądek. Walczyć można, ale ja bym zadał pytanie: Czy jest o co i czy warto. Decyzje owszem, podejmuje się z myślą w przyszłość, ale jednak w oparciu o teraźniejsze bądź minione wydarzenia. Już pomijając wcześniejsze zachowanie autorki, to po mojemu; związek, w którym partner w pewien sposób odreagowuje i "odpłaca się" swojej "lubej" nie rokuje za wesoło na dalsze lata. Partner, czy mąż według mnie nie powinien być jak kolega z gimnazjum, który jak go popchniesz- to odda, albo pójdzie i Ci tyłek obrobi z kumplami.

W jakim celu chcesz do niego zadzwonić, co chciałabyś mu przekazać?