Jestem Mamą! czyli perypetie wszelkiej maści związne z niemowlakami :)

Eh. Zazdroszczę. Moja mama uwielbia Antosia aczkolwiek jeszcze trochę się boi z nim zostać. Jednak ten moment chyba lada chwila powinien nastąpić bo widzę po mamie, że już ten stres też mija.
Ja pomalowałam paznokcie. Na czerwono

No ja lekkiego kacyka spodziewam się jutro...
Dla mnie 2 piwa to ból głowy rano więc taką obrałam sobie dzisiejszą granicę.

Moja mama zabiera Lusię na noc odkąd ta skończyła 3, 4 miesiące? Jakoś tak.
Wychowała nas czworo, więc jest zdania, że skoro my żyjemy i krzywda Nam się nie stała, to Lence tym bardziej nic nie grozi bo to przecież jej ukochana najmłodsza wnusia.
Poza tym Ona jest tak kochana w nocy, że mama praktycznie w ogóle nie miała obaw przed tym, aby wziąć ją do siebie.

Właśnie zapakowałam prowiant i chemię, a mała dorwała reklamówkę i wszystko porozwalała...A w dodatku zgubiła buta i muszę wszcząć poszukiwania.

Niezbyt fajnie to zabrzmiało.
Nie wróciłam na rauszu. To było wyjście na kolację. Głównie.

Mieliśmy wytrzymać u teściów do uzbierania kasy i wybudowania domu.
Ale ja już nie mogę. Niedługo idziemy do spółdzielni i postaramy się wynająć mieszkanie.

Mały jest już za duży, by go kąpać w salonie. Bardzo chlapie i obawiam się o meble i sprzęty.
Próbowałam dzisiaj kąpać go w łazience, włożyłam jego wanienkę do dużej wanny, ale ledwo weszła...
Ogólnie nie umiem myć go na klęcząco... skończyło się na zalaniu buzi szamponem i mega wrzasku.
Do tego mały ma katar, a w łazience nie działa grzejnik. Prosiłam od 3 tygodni, by wezwali fachowca...
Mieszkamy w 3-piętrowym domu, a mamy do dyspozycji 2 malutkie pokoje. Na piętrze jest jeszcze jeden wolny. Ale teściowie nie chcą go przerobić na pokój dziecinny. Ja nie chcę prosić. Były luźne propozycje, ale tematu nie podchwycili. Ale oczywiście nie chcą, żebyśmy się wyprowadzili. Udostępnić nam więcej pomieszczeń też nie chcą. Nie wiem, co mam z tym zrobić.

Kolejny problem, to brak ubranek - mały rośnie bardzo szybko, prawie wszystko jest już na niego za małe.
Ja nie mam prawka, by pojechać i zrobić zakupy. Od miesiąca proszę teścia, by znalazł godzinę i zawiózł mnie do lumpeksu w Zawierciu, bo tam taniej, a przynajmniej kupię wszystko, co jest mi potrzebne. Nie mogę się doprosić. Żeby nie było - teść ma swoją firmę, kasy w cholerę i mnóstwo wolnego czasu. Ma też do dyspozycji 3 auta...

Czuję się beznadziejnie. Są też problemy z jedzeniem - na obiad codziennie przychodzi męża brat z żoną. Teściowa nie pozwala mi się poczuć w kuchni jak u siebie. Efekt jest taki, że rzadko gotuję, bo po prostu nie mogę znieść, jak ona chodzi i patrzy mi na ręce. Gotować dla 6 osób też za bardzo nie mam czasu przy małym dziecku. Więc gotuje ona. Na obiad najczęściej są zupy. I nic więcej. Jak próbuję sobie zrobić coś jeszcze, to są komentarze, że się nie najadam i ile ja potrzebuję jedzenia, żeby się napchać... Mam złośliwą anemię, specjalną dietę, której niestety nie mam jak przestrzegać. Wszystko więc przemawia za naszą wyprowadzką. Jednak teść ostatnio powiedział, że on nam nie da pieniędzy - mąż dostał trochę kasy w spadku po babci - bo nie opłaca się ich wydawać na wynajęcie mieszkania. Powiedział, że powinniśmy je odkładać na dom. No ok. Ale to potrwa jeszcze ok. 3 lat... a ja tu tyle nie wytrzymam... Nie mogę poczuć się jak u siebie. Teściowie chcą nas zatrzymać, bo mają pożytek z mojego męża - węgiel wrzuci, prace fizyczne też bez problemu wykona...  Chętnie bym została, gdyby trochę wyciągnęli do nas rękę... gdybyśmy mieli więcej miejsca... i ogólnie, gdybyśmy się lepiej dogadywali... Niestety, tak nie jest. Czuję się tu obco.

Oczywiście dorzucamy się do rachunków, ja utrzymuję porządek w całym domu, pomagam jak mogę. Mąż to samo. Rodzice natomiast często zajmują się Adasiem, więc mamy trochę wolnego. Ale co z całą resztą?

Może coś doradzicie...

Domeczku, próbowaliśmy rozmawiać.
Rozmawiała też z nimi moja matka, tak luźno, o naszej przyszłości. Powiedzieli jej, że chcą dla nas wygospodarować górne piętro. Jest już tam łazienka i sypialnia, zrobiliby kuchnię i salon. To było rok temu. Stwierdziłam więc, że powiedzieli jej to ''na odwal się''.

Mój mąż stoi za mną murem. Ale jest mu ciężko robić pretensje rodzicom, którzy dają mu pracę, karmią i pomagają z małym.
Popiera mnie, że powinniśmy się wyprowadzić i przeszkadza mu obecna sytuacja. My oboje lubimy czuć się dobrze, np. mąż chodzi bez koszulki i bokserkach po domu, ja lubię pobiegać czasem do południa w koszulce nocnej - bo taką mam pracę, a przy małym nie zawsze mam czas ubrać się rano. No i.. przeszkadza nam brak prywatności. Teściowie oraz reszta rodziny chodzą po naszych pokojach bez krępacji. Ostatnio leżałam goła na łóżku, a do pokoju wszedł teść (!) bo chciał zobaczyć, jak dziecko śpi...

My szanujemy ich intymność i prywatność. Chcielibyśmy, by oni szanowali naszą.
I też mam odczucie, że gówno ich obchodzę. Niestety. Ale jestem mamą ich wnuka. Nie powinni mi dawać odczuć, że jestem dla nich nikim. Ze względu na niego przynajmniej.

Ja nigdy o nic nie prosiłam, nawet w 9-tym miesiącu ciąży sama chodziłam parę kilometrów piechotą do przychodni. Teść ani razu sam mi nie zaproponował, że mnie podwiezie. Takie życie... Ale na ubrankach dla wnuka chyba powinno im zależeć...

Penny, ta szczerość i brak owijania w bawełnę, to jedne z rzeczy, za które Cię uwielbiam.
I oczywiście zgadzam się z Tobą w stu procentach.

Rozmawiałam z mężem i ustaliliśmy, iż udamy się do spółdzielni w najbliższym czasie i dowiemy się, czy nie mają jakiegoś mieszkanka do wynajęcia. Kupno nie wchodzi w grę, ponieważ w przyszłości chcemy się budować.

Nie musi być od spółdzielni, aczkolwiek tak chyba bezpieczniej?
Na pewno czegoś poszukamy, bo moja cierpliwość się wyczerpała.
Ja rozumiem, że mieszkamy u nich, to ich dom i mogą robić, co chcą.
Ale to oni nam zaproponowali to rozwiązanie. To miało być dla naszej wygody, a wychodzi na to, że wygodnie jest tylko im.
Nie muszą mnie lubić i kochać jak córkę. Ale jestem matką ich wnuka i z obowiązku powinni mi pomóc np. w zakupach dla niego.
Na szczepienie też musiałam wózkiem zapieprzać. Po prostu dla mnie to jest nie do pomyślenia. Nie muszą mi robić łaski, ani przyjemności, tu o dziecko chodzi...

Adaś wstał dziś o 00:30, zjadł. Ponownie obudził się o 3:00. Usnął dopiero, jak mu dałam mleko i usypianie trwało pół godziny. Od 5:30 ponownie jest na nogach. Spałam dzisiaj 3 godziny. Nie mam siły. Nie wiem, o co chodzi mojemu dziecku. Mleko mu zagęszczam kaszką ryżową, a mimo to on i tak się budzi. Szlag mnie trafia z niemocy. Najgorsze jest to, że cała aż buzuję ze złości. On to na pewno wyczuwa. Staram się uspokoić i opanować, ale kiepsko mi idzie.
Nie wiem, co się dzieje. Do chrztu spał pięknie. Potrafił usnąć o 19:30 i wstać dopiero po 6! A teraz co? Po kilka pobudek w środku nocy...
Czekam, aż skończy mu się katar i idę do pediatry. Musimy i tak zrobić szczepienie, to go przy okazji obejrzy i może coś doradzi...
Próbowałam kłaść małego wcześniej, ale wtedy budzi się jeszcze częściej. W dzień śpi 3-3,5 godziny, czyli w normie. Nie wiem.

A kto wie czy Wasze relacje w mig się nie poprawią jak się wyniesiecie, w sensie, że po prostu się pojawią.
Szkoda, wiedzą, że Twoja Mama jest daleko to tym bardziej powinni otoczyć Cię taką ludzką troską, ciepłem, to nic nie kosztuje.
Tym bardziej, że daliście im z mężem tak cudownego wnuczka jakim jest Adaś.

No ja sama ze sobą nie mogę dojść do ładu z tym przestawieniem, mózg mi się chyba zlasował i czasem do 2-3 nie umiem policzyć
Antoś jest w tym zakresie mądrzejszy od matki, pobudek było 2 - czyli standard

Och Cyniczna...Musisz być silna. Dla małego właśnie.
Weź męża pod pachę pewnej soboty, niech bierze auto i poświęćcie cały dzień na zakupy. Jak jedną sobotę nie popracuje, albo nie pomoże matce z węglem to świat się nie zawali.
Wózek złożyć, wziąć fotelik, prowiant dla malucha i jedźcie wszyscy razem.
Ja non stop tak robię, tylko ja mam o tyle trudniej, że ja nie mam prawa jazdy, a mężowi przez głupotę kiedyś zabrali i jestem zdana na autobusy...

I też jestem zdania, że teściowe szybko zmienią podejście, jak tylko dowiedzą się o Waszej ewentualnej przeprowadzce.
Jednak nie dajcie się złamać i porwać ich słodkim zapowiedziom. Albo zaczynają robić Wam to piętro i normalnie macie je zamknięte na klucz, albo do widzenia, a wnuka będą widywać w niedziele na obiedzie kilka razy do roku czy na święta.
Chyba brak Wam takiej konkretnej rozmowy w 4 pary oczu. Bez miziania się z Nimi czy obchodzenia jak z jajkiem.
Postawić sprawę jasno. Bez żadnych negocjacji. Jeśli im nie podpasuje to, że chcecie mieć swobodę, to znajdziecie ją w wynajętym, daleko od Nich najlepiej mieszkaniu.

Cyniczna bierz d*pę w garść i działaj. Twarda jesteś i dasz radę. Tylko nie daj się wziąć pod włos i trzymaj się swoich racji i swojego zdania jak ostatniej deski ratunkowej. Wierzę, że po rozmowie z mężem i ustaleniu wspólnych celów zrobicie z teściami takie 'Rozmowy w toku', że żyć im się odechce.

Do nas przypałętał się skok, wiec po karmieniu czuje się jak po wojnie. To dziecko najchętniej by nie jadło....

dołącze sie do was dziewczy jeśli nie macie nic przeciwko.bardzo mi was brakuje:-)jesteście jedynymi osobami na które mogę zawszę liczyć i wiem że zawszę dostanę jakąś pomoc,podporę.wirtualna ale zawszę.
Wczoraj pisałam na naszym starym wątku o Lilijce mojej...
Ma zapalenie oskrzeli przez piepszony katar:-(choroba rozwinęła sie u niej w ciągu 4 dni bo we wtorek osluchowo bylo dobrze tylko ten katar.wczoraj od rana byla nieswoja,senna.potem zrobiła sie gorąca.jak zmierzyłam jej temperaturę w pupie miala 38.1 jak dojechaliśmy na IP miala już 38.5 na czole!:-(diagnoza tak jak wyżej napisałam i skierowanie do szpitala.
Chyba najgorsze dla rodzica jest chore,bezbronne dziecko.:-(ma dopiero 7 tyg. A już musi sie męczyć,za co?normalnie serce mi pęka.dziś doszła biegunka,ciagle śpi budzi sie tylko na karmienie,w nocy nastawiałam sobie budzik żeby nie ominęła żadnego karmienia.żeby nie byla głodna i sie nie odwodniłą.ciagle płacze nad jej łóżkiem,pielęgniarki patrzą na mnie z boku jak na głupia,a ja po sprostu drże o jej zdrowie.jest taka malutka:-(ciężko mi jak cholera.w domu zostawiłam chorego syna.oboje mnie potrzebują ale wiem że mały da radę-ma tatę.nie mogę z nią spać bo nie bylo łóżka dla mnie,tyle dzieci jest na oddziale.chciała bym mieć ja ciagle w ramionach.:-(dla mnie chore dziecko to tragedia,nie życzę tego nikomu:-(
przepraszam że wparowałam tu do was i od razu tylko o sobie.ale tak naprawdę oprucz tego forum nie mam nikogo komu mogła bym sie wygadać

ewelinko88 bardzo współczuję. Trzymaj się dzielnie. Jestem pewna Malutka szybko dojdzie do siebie. Jest pod dobrą opieką.

Jestem mega wkurzona, żeby nie określić tego gorzej. ..
Czara goryczy się przelała...

Mój mąż po raz kolejny zwrócił mi uwagę, w sensie, że źle zajmuje się dzieckiem. ..przy jego 11-letniej córce!
Mam ochotę wyrzucić go z domu, wczoraj siedzę i zajmuję się jego dziećmi, a on mi wciąż takie wrzuty...
I ta pewność, że młoda powtórzy to swojej matce, a jego pierwszej żonie. ..
Wiecie jak czuję się we własnym domu?

Tak jakby każdy mój krok i ruch przy dziecku był obserwowany...

A tu Was mam ! Moge i ja??

Skoro nowy wątek to i ja sie przedstawie Mam dwoje cudownych dzieci Prawie dorosłą juz córke-7 lat (Hanie) I 4,5 miesiecznego królewicza Bartusia Inaczej zwanego Dydusiem

Więc mój Bartus tez chyba mial 5 tygodniowy skok bo odrzucil piers-wrecz mial odruch wymiotny jak mu wsadzalam brodawke do buzki a teraz jak gdyby nigdy nic wrócił do piersi

Przelecialam Was chybcikiem jak zwykle przy usypianiu malego

Aa poki pamietam to jest tez kleik ryżowy z Bobovity

Cyniczna współczuje i doskonale Cie rozumiem-my wprowadzajac sie do babci Wojtka od razu mielismy powiedzane ze babcia w nic nam sie wtracac nie bedzie,bo to jest teraz nasz dom-ona ma swoj pokoj i koniec.... A przedwczoraj mowie do babci,ze jezelo moja mama bedzie potrzebowala opieki to zabiore mame do siebie (mama w pn miala udar;() a ta ze nie bo to jest jej dom i ona sobie nie zyczy KOLEJNEJ obcej osoby pod jej dachem-nosz K*** mac zagotowalo sie we mnie;/ Niedosc ze my placimy wszystkie rachunki,robimy w domu i kolo domu to tej sie w tylku poprzewracalo... Zaproponowala ze mamy odkupic od niej ten dom ;/ I zmila checia...w zyciu nie oddalabym mamy do zadnego zakladu... swoja droga Wojtek i jego rodzina stanela po mojej stronie...milo jest miec takie wsparcie

I lece gotowac obiad ;D Moj mezczyzna zaraz leci na ryby,maly spi,Hania ma wychodne;p Szkoda ze msza nie trwa ze dwie godziny to i babci niemusialabym ogladac;/

Milej niedzieli

Cyniczna przepraszam jeśli zle zabrzmiały moje słowa - nic zlego nie miałam na myśli w sensie ja lubie sobie wypic piwko czy cos ale chodziło mi o to ze nie wiem czy umiałabyms ie wyluzować - zbyt prosto to okresliłam - picie- miałam na myśli pójście do kanjpy czy cos...bo wiadomo ze jak się wychodzi to również po to żeby napic się piwka bądź wina...

lena zakładasz zatem, że zrobiłam coś nie tak?
Nie czuję bym była złą matką.

Witaj Farmazoniku.

Cyniczna czara się przelała bo nie raz o tym mówiłam.
Zresztą do cholery on ma 39 lat!

Domku ja nie uważam że zrobiłaś coś nie tak,z twojego postu wywnioskowałam że zrobiłaś coś co nie podobało się  Twojemu mężowi,a co to nie wiem bo nie napisałaś i oczywiście nie uważam że jesteś złą matką

oczywiście że mamy prawo do błędów,a Ty Domku masz prawo do odpoczynku nawet przed komputerem,a Antoś jak zakwilił to Twój mąż mógł pójść i zobaczyć co jest grane,ach Ci faceci zawsze znajdą problem,a raczej robią z igły widły

Dziewczyny, czy Wasze dzieci wymuszaja usypianie na rekach? Odnoszę wrażenie, że Mały Krzyś przeszedł w kolejna fazę terroryzowania. Teraz zasypia tylko na rękach i ryczy zaraz po włożeniu do łóżeczka... Zwariować można... Jak temu zapobiec? Próbuje go oszukiwać ogrzewając pościel termoforem i zostawiam termofor w łózeczku, tak by dotykał go brzuszkiem. I zabezpieczam,  oczywiście... Czasami nawet to działa...

Cyniczna, ja zrobiłam z Lusią dokładnie to samo.
Po kąpaniu, kolacji i przytulańcach przychodził czas na sen.
Brałam więc córkę, kładłam do łóżeczka i siadałam na fotelu obok. Krzyk był nieziemski, bo przecież u mamusi na rączkach najlepiej, ale wiedziałam, ze robię to dla jej, ale także Naszego dobra.
Też zajęło Nam to koło tygodnia, ale Lusia w końcu załapała.
Teraz wieczory u Nas w domu są spokojne i przyjemne, zarówno dla Niej jak i dla Nas.

Najlepsze jest to, że mała teraz płacze, gdy próbuję ją bujać czy usypiać na rękach! Po kąpaniu i jedzeniu muszę położyć ją do łóżeczka i zgasić światło bo jak nie to awanturuje się i protestuje.
Kładę ją, Ona przytula swoją pluszową gwiazdkę, przekręca się na boczek lub brzuszek i spokojnie usypia...A ja jestem z siebie dumna, że wytrwałam i że osiągnęłam to, czego tak pragnęłam.

Tak naprawdę problem nie tkwi tu w maluchach. Bo one są teraz tak pojętne, że naprawdę szybko łapią o co chodzi.
Problem w mamach, które nie są na tyle zawzięte i silne, aby zacząć uczyć swoje pociechy samodzielnego zasypiania. Kto jak nie matka ma je tego nauczyć?
A to, że dziecko płacze to nic złego...Czasami trzeba zacisnąć zęby i przejąć kontrolę.

Domku, Twój mąż zachował się karygodnie! Chyba nawet nie zdaje sobie sprawy jak bardzo.
Podważył Twój autorytet i to w dodatku przy dzieciach...
Rozmawiałaś z Nim? Co Ci powiedział? Przeprosił chociaż?

Cześć Wam ! Jestem Fragola i  mój synek za nie długo kończy 8 miesięcy.. 
pozdrawiam.;)

Dobra Laski muszę się wygadać, mąż zapakował swoją córkę i bez słowa (bo to on jest obrażony) pojechali do jego babci. Talerze po obiedzie zostawili mi, pies nie wyprowadzony, a ja cały dzień z dzieckiem na ręku.
Do Kościoła też poszli sami.
Obiad też zjedli sami, w moim domu czuję się jak intruz, takie awantury kończą się z tym, że ja cały dzień siedzę w pokoju Antosia, a oni w salonie. Jego córka jest zdezorientowana, ale wiadomo, że weźmie stronę ojca...
I mogłabym do tego salonu też pójść, ale nie mam najmniejszej ochoty siedzieć w ciszy.
Na dodatek Antoś ma skok, ewidentnie zaczął się dziś...ryk, ryk, ryk, problem ze snem, problem z jedzeniem, nic nie pomaga, jedynie trochę noszenie na rękach, albo ten skok, albo wyczuwa bidulek moje emocje, teraz leży swoją drogą spokojnie.
I patrzy się na mnie

Jakiś czas temu zaprosiłam do siebie parę znajomych, mój mąż tak średnio za nimi przepada, bo pochodzą z miejscowości w której mieszka pewien facet, który na początku naszej znajomości dość upierdliwie o mnie walczył, dał nam się trochę we znaki bo nijak mógł zrozumieć mój wybór, ja też swoje za uszami mam bo w pewnym momencie nie umiałam się zdecydować. Ale w końcu podjęłam decyzję i w ślad za nią przestałam tam jeździć (uczyłam się tam żeglowania) i generalnie ograniczyłam kontakt z ludźmi stamtąd jeśli chodzi o ilość (bo w zasadzie tylko ta para) jak i jakość, bo pisanie tylko na FB z kimś kogo się zna osobiście to takie se na dłuższą metę. No i oni się zapowiedzieli.
Od razu padło z ust męża: "Twoi goście".
Chyba łatwo się domyślić ile ludzi mnie odwiedza, tabuny dosłownie....eh.
No więc moi goście mają się dziś zjawić, są przekonani, że będzie Michał, na tą chwilę jeszcze nie wiem co im powiem, ale chyba prawdę....bo wyglądam jak zombie.
A prawda jest taka, że mój mąż za żadne skarby nie przyzna się do błędu, poszuka sobie na mnie choćby wyimaginowanego haka.
No i zalogował (!!!) się na moje FB dziś (przypuszczam, że przy swojej córce, bo siedzieli cały czas razem) i poczytał moje wiadomości z dziewczyną z tej pary, a tam wspominam, że zapraszam, że będą dzieci Michała, ale są odwożone między 18-19 (bo oni mają być koło tej godziny), ona pyta, że nie chce przeszkadzać, a ja piszę, że oczywiście - nie, że dzieci nie ingerują w to kto mnie odwiedza i raczej nie mają na to wpływu bo to w końcu mój dom.
A dwa, no do jasnej cholery....rzadko kto teraz u mnie jest.
I to jest dla mojego męża dowód na to, że (uwaga), jego dzieci mi przeszkadzają!

Raz, że zalogował się na moje FB, na jakiej podstawie, znowu (bo to nie pierwszy raz) przeleciał się po wiadomościach no i musiał długo czytać, bo ja jej to pisałam dawno i znalazł, no bo te słowa to dowód na to co ja czuję do dzieci.
Nie to, że wczoraj on robił fotki na weselu a ja się nimi zajmowałam (to jego widzenie, nie moje), że jak załatwiał sprawy z pogrzebem to mimo, że mogły iść do matki, ja się nimi zajmowałam (9miesiąc ciąży), to, że odrabiam z nimi lekcje też chuja warte (on tego nie robi).
Zatem to też mąż oznajmił przy córce, że jego dzieci mi przeszkadzają...

Mam dość.
Jutro wyjeżdża na 4 dni, przyznam, bardzo mnie to cieszy.

hej fragola, hej sandra!

Zielony Domku, przegina, bardzo przegina. Po pierwsze jakim prawem czyta Twoja prywatna korespondencje.... Po drugie interpretuje ja na swój sposób, po trzecie nie docenia twojego GESTU, ze zajmujesz się jego dziećmi i wkładasz w to serce, bo pamiętam jak opisywałaś rożne sytuacje jeszcze jak byłyśmy w ciąży....Rozumiem Twoje zdenerwowanie, natomiast nie wiem co Ci doradzić, bo z tego co opisujesz to Twój mąż jest człowiekiem dość upartym. Rozumiem, ze Ci przykro, bo podważa tez Twoj autorytet. Wiesz co? myślę, ze rozłąka dobrze wam zrobi, ale zarazem będzie Cie gryźć ta cala sytuacja. Proponuje, żebyś napisała do niego list. Wiem, ze to trochę dziwne, ale to czasem dobry sposób, kiedy druga strona widzi tylko swoja racje. Napisz wszystko, wyrzuć z siebie jak się czujesz i co Cie boli. Daj mu go przed wyjazdem i powiedz, żeby przeczytał go w samotności. Bedzie miał kilka dni na przemyślenia, zanim dojdzie do rozmowy w 4 oczy.

On na pewno nie przeprosi.

Skok rozwojowy, to nabywanie przez malucha nowych umiejętności.
Jest ich kilka.
Z reguły poprzedzają je dziwne zachowania dziecka, jak np. problemy ze snem, brak apetytu, ogólne rozdrażnienie.

U mnie nie ma opcji zasypiania na rękach, czy w łóżeczku samemu.. kiedyś wymioty, potem kolki, teraz zęby.. zasypia bujany w wózku.. chyba że jest mega zmęczony to z mną w łóżku przy butli .

ZielonyDomku, chyba będziesz musiała ostro wziąć się za męża.
Z jakiej racji masz czuć się w swoim domu jak gość?
Ma facet szczęście, że wyrażasz chęć zajmowania się jego dziećmi bo nie masz takiego obowiązku i jest to jedynie Twoja dobra wola.

Ja mam trochę takie wrażenie, że u Was na chwilę obecną jest tak: Twoje życie, Jego życie. A w małżeństwie nie powinno tak być.
Co zamierzasz z tym zrobić?

Mój zasypia TYLKO i wyłącznie na brzuchu z pieluszką, do tego telefon z muzyką i lulany, bujany, wożony i co tam jeszzcze, dobrze że mam wózek na paskach.

Jezu dziewczyny jak ja Wam współczuję tego bujania i wydziwiania...
Czy nie czas na naukę samodzielnego zasypiania?

O tym samym pomyślałam.
Co mnie osłabia, to usypianie dziecka szumem z suszarki, albo z odkurzacza.
Mój synek w życiu by nie usnął. Jak Wam się udaje wytrzymać taki hałas?

Ja, gdybym miała usypiać Adasia na rękach (9kg!!!!), to by mi ręka odpadła przy samej dupie. Serio.

dziewczyny ja wiem że każde dziecko jest inne,ale ja pierwsze co zrobiłam ,przywiozłam dziecko do domu ,włożyłam do łóżeczka
i dziecko spało,bez żadnego bujania ,spiewania i takich tam,do tego włączyłam telewizor aby zasypiało przy dzwiękach
wiem wiem jak miałam dzieci bezproblemowe prawie że ,i pewnie ta metoda przy kolce nie zadziałałaby
moje dzieci nie wiedzą co to znaczy usnąć inaczej jak samemu
Domku no nie popisał sie Twój mąż

Cyniczna! Ale masz tłuścioszka.
Moja Lusia 1 będzie miała 9 miesięcy i waży 9,400.
Z tym, że my jesteśmy na etapie gubienia wagi poprzez bieganie w chodziku.

Mnie też to rozwala...Trochę to krzywda dla dzieci. W przyszłości będą miały problem ze snem. A ściślej ze zaśnięciem.

Fragola no tak jakoś tak mi wyszło z tymi moimi dziećmi,młody co prawda ulewal do pół roku,ale nic po za tym ,przybierał normalnie na wadze,nie marudził nie miał kolek,potem gdy jadł juz gestsze posiłki ulewanie jak ręką odjął
ze spaniem, jest tak że sie kładzie i śpi,starszy tak samo miał